น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : ว่นนักรักนักบาส

อ่าน 746
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 8 มิ.ย. 2557 11:26 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง mmook
เด็กใหม่ (3)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. วุ่นนักรักนักบาส

เขียนเมื่อ วันที่ 8 มิ.ย. 2557 21:13 น.

                                                                                                                                  ตึก ตึก ตึก ฉันวิ่งเข้ามหาวิลัยแห่งหนึ่งด้วยความรีบและรวดเร็ว ฉันตอนนี้ฉันเรียนอยู่มหาวิทลัยแห่งหนึ่งในใจกลางกรุงเทพตอนนี้ฉัน อยู่ปีที่1แล้ว ฉันเป็นเด็กใหม่นะยังไม่ค่อยมีเพื่อน และเพื่อนอาจจะไม่ค่อยอยากจะคบกับฉันก็ได้นะ เพราะฉันเป็นเด็กขี้โรคนะ ไม่ค่อยแข็งแรงตั้งแต่เด็กๆๆแล้ว พ่อแม่ของฉันก็จะพยายามทำทุกอย่างให้ฉันหายแต่มันก็ไม่ได้ผล บางวิธีอาจจะเบาอาการลงแต่ก็ยังไม่หายขาดสักที พ่อแม่ฉันคงหมดปัญญาแล้วและ ฉันเองก็เบื่อเมื่อกัน ฉันก็รอใครสักคนที่จะสามารถทำให้อาการนี้หายไปได้ ฉันชื่อ พราวนะ บ้านของฉันอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทลัยมากนัก จึงสามารถเดินมาได้ แต่วันนี้ฉันต้องรีบนะเลยจะต้องวิ่งมา วันนี้เป็นวันรับน้องใหม่ที่มหาวิทลัยใหม่นะ ฉันเลยตื่นเต้นเป็นพิเศษ ความคิดของฉันจะต้องสลายไปเมื่อได้ ยินเสียงประกาศทางลำโพง  "น้องๆๆครับ ช่วยเข้าตามคณะสีของตัวเองหน่อยนะครับ เราจะได้เริ่มทำกิจกรรมสักที นะครับช่วยหน่อยนะครับ" หลังจากที่ฉันมาถึงโรงเรียนไม่นาน เมื่อได้ยินเสียงนั้นฉันก็จะต้องรีบวิ่งเข้าไปที่คณะสีของตัวเอง เอ่อ..ฉันอยู่สีฟ้านะ  วินาทีนั้นเป็นวินาทีที่ทำให้ฉันได้รู้จักรุ่นพี่คนหนึ่ง   5นาทีที่แล้ว

ตึก ตึก ตึก เอ่อ... "พี่ค่ะ!!!คณะสีฟ้าอยู่ตรงไหนค่ะ" "อ๋อ อยู่ตรงนู้นค่ะ" ขอบคุณนะค่ะ ตึก ๆๆๆ โอ๊ย!!! " เป็นอะไรหรือเปล่าครับน้อง" ไม่เป็นไรค่ะ"  " แน่ใจนะครับ "  "ค่ะ"  ฉันรับลุกขึ้นเพื่อแสดงให้รุ่นพี่เห็นว่า ฉันไม่เป็นไร "พี่ขอโทษนะ วิ่งมาไม่ดูทาง แล้วน้องอยู่สีอะไรหรอครับ"  "อ่อ อยู่สีฟ้าค่ะ"  "เอ้า.. สีเดียวกันเลย งั้นไปด้วยกันก็ได้นะครับ"  "อ่อ ค่ะ ขอบคุณค่ะ"  หลังจากวินาทีนั้น พี่เขาก็พาฉันมาส่งที่สี ฉันรีบนั่งตรงแถว เพื่อที่จะเริ่มทำกิจกรรมเร็วๆๆ "น้องทุกคนครับ นั่งเป็นที่แล้วใช่ไหมครับ"   "งั้นพวกเรามาทำกิจกรรมแรกก่อนเลยและกันนะครับ ก่อน อื่นพวกพี่ขอแสดงความยินดีที่น้องๆๆ ทุกคนได้เข้ามาเป็นพี่น้องกันในมหาวิทลัยแห่งนี้ นะครับ ก่อนอื่น พวกพี่ๆๆขอแนะนำตัวกัน ก่อนเลยนะครับ" หลังจากที่พวกพีี่เขาแนะนำตัวเสร็จ ก็มีพี่คนหนึ่งวิ่งเข้ามา ทุกในนั้นเห็นมามองรุ่นพี่คนนั้นด้วยสายตาเดียวกัน "อ่อ ..สวัสดีครับ พี่ชื่อ พีชนะครับ" "เอ้า.. น้องๆๆทุกคนไม่ต้องมองกันนะครับ พี่เขามาสายบ่อย55"  "เรามาทำกิจกรรมแรกกันเลยดีกว่าเนอะ" หลังจากที่ฉันได้ทำกิจกรรมไปได้4กิจกรรม จนมาถึงกิจกรรมสุดท้าย กิจกรรมสุดท้ายเป็นกิจกรรมที่ฉันไม่ค่อยถนัดสักเท่าไร นั้นคือ การเล่น บาส มันเป็นกิจกรรมที่ฉันไม่เคยเล่นมาก่อน และฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง "สวัสดี น้องๆๆทุกคนนะครับ มาถึงกิจกรรมสุดท้ายแล้วเนอะ กิจกรรมนี้ เป็นกิจกรรมง่ายๆๆ บริหารร่างกายของเราให้แข็งแรงนะครับ เดียวพวกพี่จะสอนน้องๆๆก่อนนะครับ " หลังจากที่พวกพี่สอนพวกน้องๆๆให้เล่นแล้วก็ถึงคราวที่น้องๆๆทุกคนจะต้องทำให้พวกพี่ดูบาง ทุกคนทำกิจกรรมนี้ ผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนถึงคิวของฉัน วินาทีนั้น หัวใจฉันเต้นแรงมาก มันตื่นเต้นกลัวจะทำไม่ได้ แต่แล้วเหตุการณ์ที่ฉันขาดไม่ถึงก็มาถึง ในขนาดที่ฉันกำลังวิ่ง ฉันรู้สึกน่ามืด รู้สึกเหมือนจะเป็ยลม นั้นเป้นสัญณาญ บอกให้รู้ว่า โรคประจำตัวฉันมันกำลังกำเริบขึ้น และอีกไม่กี่วินาที่ฉันก็รู้หลบลงไปนอนกับพี่ เหมือนคนหมดสติ  1ชั่วโมงผ่านไป 

"น้องครับเป็นไงบ้างครับ"  "นี้พราวอยู่ที่ไหนค่ะ"  " อ่อ อยู่ห้องพยาบาลนะครับ" แล้วพราวเป็นอะไรหรอค่ะ "อ่อ ..น้องเป็นลมนะ" อ่อ ค่ะ ขอบคุณนะค่ะ ที่พาพราวมาส่งห้องพยาบาล เออ.. แล้วพี่ชื่ออะไรหรอค่ะ คือพราวจำชื่อไม่ได้ "  ครับๆๆๆ พี่ชืื่อ พี่พีชครับ อ่อ น้องชื่อพราวใช่ไหม ดูเหมือนน้องจะไม่ค่อยสบายนะครับ" อ่อ ใช่ค่ะ พอดีพราวมีโรคประจำตัว ค่ะ " อ่อ ครับ งั้นเดียวพี่ไปก่อนนะครับ" ค่ะ" หลังจากนั้น ฉันก็เจอกับพี่เขาบ่อยๆๆ ฉันพึ่งได้รู้ว่า พี่เขาเป็นนักบาสประจำมหาวิทลัย พี่เขาดังมากเลยนะ ฉันก็รู้อยู่ว่าพี่เขาคงจำฉันไม่ได้หรอก เพราะ มีสาวๆๆหลายคนมาหาพี่เขาเยอะมากมาย เขาก็คงไม่ได้สนใจฉันมาหรอกนะ กริ่ง กริ่ง ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว คาบนี้เป็นคาบวิชาพละ ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย เมือคุณครูเขาบอกว่า อาทิตยน่าจะสอบ การเล่นบาส  ฉันเองก็ไม่รู้ว่าฉันจะทำได้หรือเปล่า หลังจากคาบสุดท้ายแล้ว ฉันก็เดินตรงไปที่สนามเล่นบาส เพื่อที่จะไปซ้อม แต่ทำเท่าไรก็ทำไม่ได้จนฉันไม่รู้จะทำยังไง..  ฮือ ฮือ ฮือ ทำไม!!! เรื่องแค่นี้ถึงทำไม่ได้ ห่ะ พราว  น้ำตาของฉันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ฉันไม่เคยรู้ท้ออะไรเท่านี้มาก่อนเลยนะ ฉันนั่งร้องไห้ อย่างไม่อายใคร จนฉันได้ยินนเสียงของผู้ชายคนหนึ่งข้างๆๆหูของฉัน " เรื่องแค่นี้ เดียวพี่ช่วยไหม" ฉันรีบสะดุง แล้วลุกขึ้นเงยหน้ารุ่นพี่ ฉันรู้สึกตกใจมาก  รู้ไหมว่า รุ่นพี่คนนั้นคือใคร เขาคือ พี่ พีช คนที่ฉันคิดว่า พี่เขาจะลืมฉันไม่แล้ว คนที่พี่พีชไม่เคยสนใจ และไม่เคยคุยด้วย 

พราว: พี่พีช พี่มาได้ไงค่ะ

พี่พีช: พีได้ยินเสียงคนร้องไห้เลยเดินมา เลยรู้ว่า คนที่ร้องไห้คือ น้องคนที่ไม่เคยแสดงอาการ ร้องไห้หรือเสียใจออกมาสักครั้ง ทำไมเรื่องแค่นี้ ถึงร้องไห้

พราว: ก็พราวทำไม่ได้้

พี่พีช: มีพี่ทั้งคน เดียวพี่จะสอนให้เอาไหม

พราว: จริงหรอ!!! 

พี่พีช: จริงสิ

พราว: เย้ เย้ เย้ ขอบคุณนะค่ะ

พี่พีช: งั้น พรุ่งนี้ เรียนเสร็จมาเจอกันที่ นี้นะ

พราว: ครับผม

หลังจากวันนั้น ฉันก็มาซ้อมกับพี่พีชทุกวัน จนทำให้พวกเราได้รู้จักและสนิทกันมากขึ้น และทีสำคัญมันทำให้สุขภาพฉันดีมากขึ้นด้วย จนตอนนี้ ฉันหายจากการเป็นโรคนั้นแล้ว และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันได้มาซ้อมกับพี่พีช 

พี่พีช: น้องพราว พี่มีอะไรจะบอก

พราว: อะไรหรอค่ะ

พี่พีช: พี่ขอให้น้องพราวช่วยอะไรพี่หน่อยได้ไหม

พราว: อ่อ ได้ค่ะ

พี่ีพีช: พี่ชอบผู้หญิงคนหนึ่ง

พราว: อ่อ ค่ะ แล้วไงต่อค่ะ 

พี่พีช: คือ พรุ่งนี้อ่ะ จะมีงานพรอมใช่ไหม พี่ก็จะไปบอกความในใจ ที่พี่มีต่อเขา

พราว:ค่ะ แล้วไงค่ะ

พี่พีช: พี่อยากให้เรา พาคนนั้นมาหาพี่ที่ สนามบาส ที่นี้นะ

พราว: อ่อ ได้ค่ะ 

หลังจากที่พวกเราคุยกันเสร็จแล้ว ฉันตกลงทำทุกอย่างที่พี่พีีชให้ฉันทำ ถึงแม้มันอาจจะทำให้ฉันเจ็บก็ตาม หลังจากนั้น ฉันก็กลับหลังและเดินออกไป  และแล้ววันเวลาก็ผ่านไปเร็ว วินาทีสำคัญก็มาถึง  ฉันจะต้องพาผู้หญิงคนนั้นมาที่สนามบาส ฉันเดินตามหาผู้หญิงคนนั้น จนพบและพาเขามาที่สนามบาส และแน่นอนว่า ฉันคงจะไม่อยู่ให้มันเจ็บแน่นอน แต่วินาทีนั้น ฉันเดินกลับหลังหันออกไป แต่การเดินของฉันจะต้องหยุดลง เมื่อได้ยินเสียง ผู้ชายคนหนึ่งเรียก "เดียวก่อน อย่าเดินไปไหนนะ ที่พี่จะให้พาผู้หญิงคนนี้มา ความจริงพี่ไม่ได้ ชอบผู้หญิงคนนี้ แต่พี่ชอบ รุ่นน้องคนหนึ่ง รุ่นน้องคนนี้เป็นคนที่น่ารัก ไม่เคยย่อท้อต่ออุปสรรค มีแต่ก้าวต่อไป ไม่เคยแม้แต่จะร้องไห้ให้พี่เห็น ที่พี่จะบอกน้องก็คือ พี่ชอบน้องตั้งแต่วันแรกที่พี่ได้เจอน้อง มันเกิดขึ้นตอนไหนไม่รู้ แต่วันนี้พี่ได้บอกไปแล้วว่าพี่ชอบน้องตอนนี้พี่ต้องการคำตอบจากน้องเหมือนกัน ว่า น้องคิดยังไงกับพี่ "  " คือ ... พราว พราวก็ชอบพี่เหมือนกันค่ะ" ห่ะอะไรนะ พราวพูดว่าอะไรนะ พี่ไม่ได้ยิน"  พราวชอบพี่ค่ะ !!!!! >< ได้ยินไหมค่ะ"   พี่ก็ชอบน้องเหมือนกันนะ เป็นแฟนกับพี่นะ "   ค่ะ  ตกลงค่ะ!!วินาทีนั้น ฉันจะต้องขอบคุณพี่พีชที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตฉัน ทำให้ฉันเหมือนคนธรรมดาตอนนี้โรคประจำ ฉันก็หายไปแล้ว เพราะพี่พีช ฉันจะต้องขอบคุณพี่พีช จริงๆๆ รักนะค่ะ พี่นักบาส

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...