เรื่องสั้น : เรื่องโง่ๆของผีเสื้อแห่งโชคชะตา

อ่าน 918
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 session 1
แต่งเมื่อ:
วันที่ 30 ต.ค. 2556 00:27 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

เด็กใหม่ (2)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

session 1 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 30 ต.ค. 2556 01:06 น.

โชคชะตาที่เกี่ยวร้อยกันเป้นเส้นสาย ไม่มีสิ้นสุด ทั้งน่ารังเกียดและสวยงามในเวลาเดียวกัน แต่ทำไมล๊ะ? เรื่องแบบนี้ต้องเป็ฯฉันด้วย ?? ฉันไม่อยากเป็นแบบนี้เลยสักนิด... 

     ฉันออกจากเมืองที่ฉันเกิดมาเพื่อ ทดสอบบางสิ่งที่เกิดขั้นกันฉันที่คนมีเหตุผลว่าคือไสยศาสตร์ มันได้เกิดขึ้นติดตัวฉันจนอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามกับมัน แต่ก็ไร้คำตอบ หลายๆครั้งฉันโชคดีกับมัน และหลายๆครั้งที่ฉันไม่สามารถพึ่งพามันได้ มันทำให้ฉันไม่แน่ใจว่ามันมีจริงหรือไม่ จนวันนี้ ฉันได้ออกจากประตูบ้านตัวอง ออกมาเที่ยวแสงสีเพื่อที่จะลืมสิ่งที่งมงายเหล่านั้น และหันหลังให้มันโดยไม่ใยดี  

          ที่ๆฉันยืนอยู่มันคือทะเลกว้างใหญ่ที่ดูดกลืนหลายๆสิ่งลงไปและมอบหลายๆสิ่งขึ้นมาเช่นกัน สายลมที่นี้มันทำให้รู้สึกหนาวตรงต้นคอถึงกระดูกสันหลัง ฉันชื่อว่า จันทร์ ไม่ขอบอกที่มาหรือสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น เพราะมันไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่ฉันต้องเจอในตอนนี้ ตัวฉันมีสะเก็ตบอร์ดสีชมพูและกระเป๋าเป้ที่มีเสื้อผ้าสองชุด เงินจำนวนน้อยนิด ในยามที่ฟ้ามึดสนิทแต่ด้านหลัฉันกลับเติมไปด้วยผู้คนมากมายหลายภาษา ในใจฉันมันเหงาและเจ็บปวด แต่อีกด้านมันกลับอยากเข้าไปหาแสงไฟนั้น เสียงดนตรีเปิดดังสนั่นแข่งคนรอบข้างอาจไม่สนใจแต่กับฉันแล้วมันเป็นเรื่องน่าขำ มองผู้คนต่างพูดคุยหัวเราะ บางคนถึงกับลุกขึ้นเต้นอย่างเมามัน ทันใดนั้น หัวฉันเริ่มมึนๆและตาของฉันก็มั่วขึ้นจนต้องรีบเดินออกจากผู้คนเหล่านั้นออกมา พออ่านป้ายออกว่าเป็นห้องพักราคาถูกจึงตั้งสติเดินเข้าไปในนั้น ก่อนที่อาการมึนนั้นจะหายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

   ณ ที่โรงแรมแห่งนี้ ออกห่างจากแหล่งรวมผลสิ่งมีชีวิตอย่างเราๆมากนิดหน่อย แต่ก็ติดกับโรงแรมหรูแค่ดูจากขนาดการจัดแต่งต้นไม้ ห้องพักที่มีแสงไปเปิดสว่างเกือบทุกห้อง นั้นหมายถึงว่าเป็นโรงแรมที่นักท่องเที่ยวนิยมกัน ต่างจากที่ฉันยืนอยู่ต้องนี้ ในห้องพักของฉันเป็นห้องพักชั้นที่หกห้องริมสุดซึ่งติดกับห้องพักห้องหนึ่งของโรงแรมนั้นพอประมาณ ฉันเดินออกไปที่ระเบียงนั้นก่อนมองไปยังห้องพักสุดหรูนั้นอย่างพิจรณา เพราะมันเป็นทิวทัศน์เดียวที่มองเห็น ก่อนที่จะหมดความสนใจนั้นเพราะไม่สามารถมองเห็นข้างในได้เนื่องจากม้านปิดอยู่ ฉันกลับมานั้งที่เก้าอี้ปลายเตี้ยงก่อนจะมองไปยังเตียงนอนในห้อง และพูดขึ้นว่า

"คืนนี้ รบกวนหน่อยนะ" 

ทันทีที่พูดจบ ก็มีลมพัดเข้ามาจนผ้าม้านปลิว ในใจก็คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่กลับมีสิ่งอื่นมาย่ำเตือนว่าไม่ใช่เพราะเจ้าของร่างสาวผมฟูปิดหน้าร่างบางใส่เสื้อสีแดงลายแองกี้เบอร์ ชี้หน้ามาทางฉัน ก่อนที่จะหายไปอีกครั้ง

"งั้นแสดงว่าอนุญาติ" ฉันนั้งยิ้มให้ ก่อนที่จะโยนกระเป๋าลงบนเตียง และทิ้งตัวลงนอนสบายใจ

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.7
โหวต 9.7 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

9 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...