น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : ปกรณัม นักล่าปิศาจ (ภาคอันนา เวน)

อ่าน 312
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 chapter
แต่งเมื่อ:
วันที่ 3 พ.ย. 2558 13:16 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง shinobu
เริ่มเข้าขีดเขียน (18)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

chapter 1. เรื่องเล่าที่ 1 พานพบ

เขียนเมื่อ วันที่ 3 พ.ย. 2558 15:00 น.

...นามข้า อันนา เวน ได้ถูกว่าจ้าง โดยคนของหมู่บ้าน จัสมิน ให้มากำจัด ฝูงก๊อบลิน แต่เมื่อข้ามาถึง หมู่บ้านกว่าครึ่งได้ถูกทำลาย
ข้าจึงได้เรียกบริวาร นามว่า ซิลเวอร์ ออกมาช่วยข้า ถึงแม้จะเรียกว่าบริวาร นางก็ไม่เคยเชื่อฟังข้าเลย เพราะข้า มีอันดับต่ำสุด ในกิลนักล่าปิศาจ
นางจึงไม่เชื่อฟัง และ ไม่เคารพข้า แถมบางครั้ง นางยังแกล้งยิงธนูมาใส่ข้าอีก แต่ก็ช่างนางเถอะ เอาเป็นว่าช่วยได้อีกสักครึ่งที่ข้าทำได้ ก็ยังดี

ถึงแม้ก๊อบลินจะเป็นปิศาจที่อยู่ระดับต่ำสุด แต่พวกมันก็อาศัยจำนวน ในการเข้าต่อสู้ทำลาย ถ้าจะพูดถึงทีมเวิร์ค ก็ต้องยกให้เจ้าพวกนี้แหละ
แต่เมื่อย้อนกลับมาดู ตัวข้ากับบริวารของข้า เฮ้อ!!! การต่อสู้ของก๊อบลิน จะรวมตัวกันกลุ่มละไม่ต่ำกว่า 5 ตัว เพื่อเข้าโจมตี พวกมันจะเน้นโจมตี
โจม ขาทั้ง 2 แขนทั้ง 2 และ หัว ต้องระวังทั้ง 5 จุดพร้อมๆกันนี้มันลำบากจริงๆ โดยปกตินักล่าปิศาจ คนอื่นหรือกลุ่มอื่น หากเจอก๊อบลิน ถือว่า
งานส-.... เฟี้ยว !!!! เสียงลูกดอกจากธนูที่ลอยเฉี่ยวหน้าข้าไป "อ๊ะ โทษทีข้ายิงพลาด" นั้นเป็นสิ่งที่ ซิลเวอร์ พูดออกมาแบบหน้าตาเฉย
"ถ้าไม่พลาดข้าคงหัวเป็นรูแล้วซินะ" ข้าถึงกับนึกในใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ชายตามองนางด้วยความเบื่อหน่าย...

...ข้ายังคงต่อสู้กับก๊อบลิน แม้จะไม่ลำบาก แต่ก็ไม่สบายนัก เพราะใครกัน น่าจะรู้ดี นางยังคงสนุกสนาน กับการกำจัดก๊อบลินพร้อมๆ ไปกับการกลั่นแกล้งข้า
นางช่างหลงละเลิงและลำพองใจ พร้อมๆ กับความประมาท ที่บินได้ ฟิ้วๆๆๆ !!! เสียงลูกธนู จำนวนมาก พลั่งพลูเข้าหาซิลเวอร์ "อ๊ากกกก!!!" นางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และร่วงหล่นลงสู่พื้นทันที ข้าถึงกับตะลึง "ไม่จริงนะ พลธนูก๊อบลินมาได้ยังไงกัน"...

...การที่พลธนูก๊อบลินอยู่แถวๆนี้ ก็แสดงว่า ราชาก๊อบลิน อยู่บริเวณใกล้ๆ นี้เช่นกัน ราชาก๊อบลินไม่ใช่ คนที่ระดับล่างสุดของกิลนักล่าปิศาจอย่างข้าจะสมควรเข้าไปยุ่งด้วย
อย่างน้อยก็ต้องระดับ ท๊อป 20 ขึ้นไป 3 คน ข้าคงต้องช่วยนางก่อน เพราะก๊อบลินหลายตัว กำลังวิ่งเข้าไปหานาง ถ้าในตอนที่นางมีสติอยู่
ก็คงเรียกนางกลับสู่ห้วงมิติแห่งพันธสัญญาเพื่อช่วยนางได้ (*การกลับสู่ห้วงมิติแห่งพันธสัญญาทั้งสองฝ่ายจะต้องคงสติอยู่
หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเสียสติ หรือ สลบไปจะไม่สามารถเรียกกลับได้)...

...ข้ารีบวิ่งไปหานางพร้อมทั้งกำจัดก๊อบลินที่ขวางทาง "ยัยบ้า เจ้าไม่ต้องมาช่วยข้-าา ห-รอก นะ" ซิลเวอร์ นางพูดติดๆ ขัดๆ เหมือนกำลังจะหมดสติ "ยังจะปากดีอีกน๊า"
ถึงข้าจะคิดแบบนั้นแต่ก็รู้สึกสงสารนาง เอ๊ะ หรือว่าสังเวช หรือ ว่าสมน้ำหน้านางดี ที่อวดเก่งไม่เข้าเรื่อง แต่ก็ช่างเถอะ เป็นคู่กัด เอ่ย เป็นคู่หูกันนี้หน่า...

...ข้าประคองร่างของนางขึ้นมา ร่างของนางช่างเบาบางเหมือนอุ้มเด็กสาวอายุ 10 ปี ว่ากันว่าเผ่าของนางแม้อายุผ่านไป 100 ปีก็ยังเป็นเฉกเช่นเด็กสาวอายุ 10 ปีอยู่
นี้คงเป็นเหตุผลอย่างหนึ่งสินะ ที่นางมีนิสัยชอบกลั่นแกล้งแบบเด็กๆ อยู่ เมื่อประคองนางขึ้นมา ข้าก็ต้องตกใจเมื่อถูกล้อมด้วยฝูงก๊อบลินที่รายล้อมอยู่รวมๆกัน
น่าจะประมาณ 30 - 40 ตัวได้ ในขณะนั้น พลธนูก๊อบลิน ได้หันหลังกลับและเดินหายไป พวกมันคงคิดไว้อยู่แล้วว่า ข้าและซิลเวอร์คงไม่รอดแน่ๆ แล้ว
และตัวข้าเองก็คิดเช่นนั้น หากข้าตัวคนเดียวคง รอดพ้นสถานะการณ์นี้ได้ไม่ลำบากมากนัก เอาเถอะคงมาได้แค่นี้สินะ "แหมตัวข้าเองนี้ก็ปล่อยวางง่ายดีจัง
เรียกว่าข้อดีปนข้อเสียเลยดีไหม"...

...ในขณะที่ข้าคิดว่าไม่รอดแล้ว ควิ้ง!! แคว้ง!! แต็กๆๆๆ !! ฟุ๊บ!! เสียงชุดเกราะ หรือ จะเรียกว่าเกียร์ ดีหละ ที่กำลังประกอบเข้ากับร่างบุคคลนิรนามคนหนึ่ง
เป็นชุดเกียร์ที่ดูน่าเกรงขาม สีดำ เงา ทั้งตัว ส่วนแขนมีลักษณะคล้ายโล่ติดอยู่ทั้งสองข้าง และ บริวารของบุคคลนิรนาม นั้นก็เป็นเด็กสาวในชุดวาคิรี่สีขาว ถือเคียว
ด้านหลังเป็นปีก นางฟ้า 1 คู่ด้านบน และปีกมาร 1 คู่ด้านล่าง บุคคลนิรนามนั้นเดินเข้ามาอย่างช้าๆ และมั่นคงดุจภูผา ในขณะที่ บริวารของบุคคลนิรนามนั้น
กลับเคลื่อนไหว ว่องไวดุจสายลม "เป็นไปไม่ได้ที่ นัมเบอร์ 1 แห่งกิลนักล่าปิศาจจะมาอยู่ที่นี้ได้" แต่ชุดเกียร์ และ บริวารนั้นเป็นของจริง "อเล็กซานเดีย กาเซีย" และ
บริวารของเธอ กริม ล๊อคฮาร์ต ได้ปรากฏตัวในภารกิจเล็กๆ นี้ได้อย่างไรกัน ก๊อบลินกว่า 30 ตัววิ่งเข้าใส่ "อเล็ก" โดยไม่รู้ที่ต่ำที่สูง เพียงแค่ อเล็ก สบัดมือ ไป ซ้าย และ กลับมาขวา เหมือนปัดแมลง ฝูงก๊อบลินทั้ง หมดที่วิ่งเข้าใส่ อเล็ก ก็ถูกกำจัดลงภายในพริบตา ส่วนก๊อบลินที่เหลือก็ ถูกจัดการไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ มารู้ตัวอีกที กริม ก็มายืนอยู่ด้านหลังพวกเราแล้ว...

...ข้าถึงกับอึ้งไปซักพัก เมื่อได้เห็นพลังแค่เศษเสี้ยวของ บุคคลที่เรียกว่า อันดับ 1 "เจ้าเป็นอะไรไหม" อเล็ก เอ่ยถามตัวข้า แต่ข้ายังไม่ทันจะตอบ
"กริม ท่านพอจะช่วยบริวารของเธอคนนี้ได้หรือไม่" กริมจึงตอบกลับ "ข้าดูอาการของนางแล้ว ถึงจะสาหัสมาก แต่ก็ไม่เกินกำลังรักษาของข้าหรอกนายหญิง"
ช่างเป็นคำพูดซึ่งให้ความเคารพซึ่งกันและกัน อเล็ก ไม่เคยเห็นกริมเป็นเพียงข้ารับใช้ หรือคู่หู แต่เห็นเป็นดั่งผู้มีพระคุณ ส่วนกริมเองก็ให้ความเคารพ อเล็ก ดุจดังนายบ่าว..

...เช้าวันต่อมา ข้าตื่นขึ้นมาอยู่ข้างๆเตียงที่ซิลเวอร์นอนอยู่ นางตื่นขึ้นมาก่อนและนั่งมองข้าสักระยะหนึ่งแล้ว "อะไร มีอะไรงั้นเหรอ" ข้าเอ่ยถามนาง
"เปล่านี้ เจ้าตื่นก็ดีแล้ว ข้าจะกลับไปรักษาตัว ในห้วงมิติฯ สัก 3-4 วัน " ข้าตกใจเล็กน้อย แต่จะทำอะไรได้ ได้แต่พยักหน้าตอบรับนาง
"เอาเถอะๆ จะกี่วันก็ตามสบายเลย"
ข้าบอกกับนางและฟุบหลับไป "เฮ้ๆๆๆ ตื่นก่อนสิยัยบ้าาา อย่าเพิ่งหลับซี้"...

จบตอน....                    

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...