นิยาย : Psycho hunt! แลกรักอันตราย วายร้ายซากุระ

อ่าน 908
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 chapter
แต่งเมื่อ:
วันที่ 21 พ.ย. 2557 13:25 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Plabong
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

chapter 1. โฮสท์ใหม่ เด็กประหลาดและปีศาจหมาป่า!

เขียนเมื่อ วันที่ 21 พ.ย. 2557 13:34 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 21 พ.ย. 2557 13:43 น. โดย เจ้าของบทความ )

Chapter 1

โฮสท์ใหม่ เด็กประหลาดและปีศาจหมาป่า!

 

                “ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรานะจ๊ะ นึกซะว่าเป็นบ้านของหนูเอง ภายในเวลาหนึ่งปีนี้พวกเราจะดูแลหนูให้ดีที่สุด”

 

                 โฮสท์แม่พูดออกมาเป็นภาษาญี่ปุ่นถือกระเป๋าตามหลังฉันมา (ไม่ได้ใช้แรงงานนะ เค้าบอกว่าเค้าอยากถือให้ฉันซึ่งเป็นลูกสาวคนใหม่ ><)

 

                ฉันกวาดตามองไปรอบๆ ที่พักพิงใหม่ในระยะเวลาหนึ่งปีที่ฉันต้องมาอยู่ที่นี่ พลันสายตาฉันก็สะดุดเข้ากับร่างเด็กชายตัวเล็ก อายุไม่น่าจะเกินสิบขวบนั่งไขว่ห้างดูโทรทัศน์สบายใจเฉิบ

 

                “เคนตะ ทักทายพี่เขาหน่อยสิลูก”

 

                โฮสท์แม่เอะเด็กนั่นเบาๆ

 

                “สวัสดี”

 

                เสียงเด็กน้อยทักทายฉันโดยไม่หันหน้ามา

 

                เอ่อ...ถ้าพูดให้ถูก ฉันคิดว่าเด็กนั่นปรายตามองฉันหางตาแล้วทำท่าไม่สนใจฉันคนนี้ที่ยืนหัวโด่อยู่ต่างหาก! ฉันกำลังโดนเด็กเมิน! คือเด็กนี่มันอายุเท่าไหร่กัน

 

                “มาแล้วหรือแม่ พ่อเพิ่งจัดห้องสำหรับเด็กผู้หญิงให้เสร็จ พ่ออยากมีลูกสาวมานานแล้วล่ะ >O<” จู่ๆ ก็มีผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งวิ่งออกมาจากห้องด้านหลังแล้วทำท่าดีอกดีใจวิ่งพุ่งมาทางฉันอย่างรวดเร็ว

 

                “ส...สวัสดีค่ะ ^_^”

 

                “พูดภาษาญี่ปุ่นได้ด้วยหรอ ดีจัง”

 

                “นิดหน่อยค่ะ” ได้ก็แค่ทำทักทายง่ายๆ เท่านั้นแหละค่ะ -O-

 

                 “ชื่ออะไรน่ะเรา”

 

                “ขวัญข้าวค่ะ”

 

                “ขวานขาว?”

 

                โฮสท์พ่อทวนชื่อฉัน ทำไมมันดูแปลกๆ ที่ผ่านมาฉันคิดว่าชื่อฉันเพราะนะ มาญี่ปุ่นครั้งเดียวชื่อฉันดูแย่เอามากๆ ให้ตายสิ  T__T

 

                “เรียกหนูว่า ฮานามิ ก็ได้ค่ะ”

 

                ฉันเสนอชื่อใหม่อย่างรวดเร็ว ฉันไม่อยากให้ชื่ออันไพเราะของฉันต้องแปดเปื้อนนี่นา...เอาเป็นว่าสิ่งแรกที่ฉันนึกถึงก็คือขนมยี่ห้อนี้ ขอยืมเอามาเป็นชื่อชั่วคราวก่อนนะฮานามิ~

 

                “ฉันชื่อ มิซากิ นัตสึ เรียกว่าโฮสท์พ่อเฉยๆ ก็ได้จ้ะ”

 

                “นี่คุณ...มาข้ามหน้าข้ามตาฉันได้ยังไง ฮานามิจัง ฉันชื่อมิซากิ นานะ เรียกฉันว่าโฮสท์แม่แล้วกันนะ”

 

                สองสามีภรรยาแสนใจดีแนะนำตัวพร้อมยิ้มอย่างอบอุ่น ฉันเลยอดที่จะโล่งใจไม่ได้ อย่างน้อยๆ ก็หายประหม่าไปแล้วหน่อยนึง ก่อนที่ฉันจะขึ้นเครื่องมาที่นี่ ฉันวิตกไปหมดว่าฉันจะเจอโฮสท์แบบไหน

 

                แวบนั้นฉันหันไปหาเด็กชายตัวน้อยหน้าทีวีแล้วยิ้มประหนึ่งนางงามบนเวทีที่กำลังเดินเฉิดฉาย เอาเป็นว่าเด็กยังไงมันก็คือเด็ก เชื่อมสัมพันธ์ไว้จะดีกว่าเรา

 

                “แล้วหนูล่ะจ้ะ”

 

                ฉันเดินเข้าไปคุกเข่าข้างๆ โซฟาแล้วถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลดุจดังนางฟ้า

 

                เหลือบ...เหลือบมองอีกแล้ว!! หันมาสิ โอมม~ เพี้ยง!!

 

                “ผมไม่ใช่เด็ก แล้วผมก็ไม่อยากมีพี่สาวเท่าไหร่”

 

                “อ...อะไรนะจ้ะ”

 

                ฉันอาจจะแปลผิด...

 

                “ผมไม่อยากคุยกับคุณ”

 

                “หือ -O-”

 

                “หมดธุระแล้วผมขอตัว ถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่ามายุ่งกับผมอีก”

 

                “=[]=” ช็อค...

 

                พูดจบร่างเล็กกะทัดรัดก็กระโดดลงจากโซฟาแล้วหายเข้าไปในห้องอย่างลึกลับ

 

                นี่มันเด็กอะไรก๊านนนน!! สาบานว่าเป็นเด็กอายุสิบขวบ หรือว่าหมอนี่มันโดนผีร้ายเข้าสิง ไม่สิ! ฉันว่าหมอนี่สมองเจริญเติบโตผิดปกติแหงๆ

 

                “ขอโทษแทนลูกชายฉันด้วยนะฮานามิจัง เขาเป็นคนไม่ค่อยคบค้าสมาคมกับใครเท่าไหร่” โฮสท์แม่ส่งยิ้มแล้วเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้ “มาดูห้องนอนของหนูดีกว่า”

 

                โครมม!!

 

                จู่ๆ เสียงประตูไม้ก็ดังสะเทือนในขณะที่ฉันตกใจจนสะดุ้ง ฉันรีบหันหน้าไปมองก็พบกับชายหนุ่มสูงใหญ่ ผิวขาวกระจ่างจนฉันอิจฉา ผมเซอร์ๆ ที่ปรกหน้าบวกกับริมฝีปากแดงฉ่ำน่าจุ๊บเอามากๆ >O< อย่างกับเพิ่งหลุดออกมาจากนิตยสารวัยรุ่นที่ฉันชอบอ่าน

 

                “ทำไมเพิ่งกลับเอาป่านนี้”

 

                โฮสท์พ่อที่แสดงท่าทางอบอุ่นเมื่อครู่กลับกลายเป็นว่าแสดงท่าทางขรึมออกมาอย่างชัดเจน น่ากลัวชะมัด

 

                แต่ผู้ชายสุดหล่อของฉันกลับกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วมองโฮสท์พ่ออย่างไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกใดๆ นี่มันพระเอกนิยายในฝันชัดๆ! หล่อลากไส้เลยค่า~

 

                “คุณน่ะ สนใจเมียกับลูกคุณเถอะ จะมาสนใจคนอย่างผมทำไม”

 

                “ริว แกเป็นลูกฉันนะ”

 

                โฮสท์พ่อตะโกนเสียงดังแล้วเงื้อมือทำท่าจะฟาดไปยังสุดหล่อของฉัน ไม่นะ >< แก้มขาวๆ อย่างนั้นจะทำให้มีรอยได้ยังไงกัน เฮ้ย!! ไม่ใช่! นี่มันไม่ใช่เวลามาบ้าผู้ชาย ยัยขวัญข้าว!

 

                “คุณคะ พอเถอะ” โฮสท์แม่เข้าไปยื้อมือไว้ก่อนจะหันมาหาคู่กรณี “ริวคุง ไปพักผ่อนเถอะ”

 

                ฉันเหลือบมองหน้าทุกคนสลับกันเป็นระยะๆ ฉันคิดว่าบางทีความประหม่าของฉันที่หายไปเมื่อกี้มันกลับมาอีกแล้วล่ะ! มากกว่าเดิมอีก ฉันแลกเปลี่ยนมาผิดเวลาหรือเปล่าเนี่ย

 

                ผู้ชายหน้าหล่อของฉันหันมามองทางฉันพร้อมจ้องราวกับมันจะทะลุร่างฉันไปได้ ตัวฉันเองก็ได้แต่ยืนตัวลีบแล้วยิ้มแหยะๆ ให้กับผู้มาใหม่ สงสัยคงจะเป็นพี่เด็กประหลาดเมื่อกี้แน่ๆ

 

                แต่...เขาคงจะดีกว่ามั้ง

 

                “สวัสดีค่ะ”

 

                “...”

 

                “เอ่อ...ฝากตัวด้วยนะคะ”

 

                “เธอน่ะ ยื่นหน้ามาใกล้ๆ หน่อยซิ” เสียงทุ้มเอ่ยตอบรับฉันเมื่อเขาเดินเข้ามาทางฉันแล้วห่างเพียงหนึ่งก้าวเท่านั้น! เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ? ให้เข้าไปใกล้อีกงั้นหรอ

 

                “ค่ะ...ค่ะ” ฉันดุกดิกตัวเองเขาไปหาเขาอีกนิดจนได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ จากเสื้อยืดตัวใหญ่ที่เขาใส่

 

                ฉันเผลอเงยหน้ามองเขาอย่างลืมตัว ดวงตาคมเข้มที่ไม่เหมือนคนญี่ปุ่นตัดกับสีผิวขาวของเขาให้น่าเข้าไปค้นหา ริมฝีปากแดงราวกับทาลิปทำให้ฉันแอบอิจฉา ถ้าเขาเป็นผู้หญิงคงจะเป็นผู้หญิงที่สวยเอามากๆ!

 

                “จำระยะห่างของเธอกับฉันเอาไว้ให้ดี เมื่อไหร่ที่เธอเข้าใกล้ฉันแบบนี้โดยที่ฉันไม่ได้ขอฉันไม่เก็บเธอไว้แน่”

 

                “เอ๋ -o-“

 

                “มาจากเมืองไทยใช่ไหมล่ะ”

 

                “เอ่อ...ค่ะ”

 

                “ฉันเกลียดผู้หญิงไทยแบบเธอที่สุด”

 

                “หา -o-“

 

                ฉ...ฉันอาจจะฟังผิด

 

                “เข้าใกล้ฉันเกินสิบเมตรเมื่อไหร่ ฉันเชือดคอเธอแน่!”

 

                “เฮือก!! =[]=!!” ช็อคอีกรอบ...

 

                น...น่ากลัว ไม่ใช่มนุษย์ทั้งพี่ทั้งน้องเลย

 

                พูดจบเขาก็เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องทางขวามือแล้วปิดประตูเสียงดังอีกรอบอย่างไม่สนใจใครอีกเช่นเคย

 

                ฉันขอเปลี่ยนคำพูดที่บอกว่าหมอนี่หน้าตาดีและน่าคบกว่าเด็กประหลาดเมื่อกี้น่ะนะ!! นี่มันอะไรกันเนี่ย คนพี่ก็ดุอย่างกับหมาป่า คนน้องก็เฉยชาอย่างกะผีดิบ ดีนะที่โฮสท์พ่อกับโฮสท์แม่ไม่เป็นไปกับเขาด้วย ไม่งั้นพรุ่งนี้คงมีข่าวหน้าหนึ่งลงหนังสือพิมพ์แหงๆ

 

                ‘นักเรียนแลกเปลี่ยนจากไทยไปถึงญี่ปุ่นเพียงวันเดียวก็ช็อคจนถูกหามเข้าโรงพยาบาล เนื่องจากมาเจอครอบครัวโฮสท์ที่จิตใจไม่ใช่มนุษย์ รายงานสดจากกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น’

 

                “ขอโทษที่ทำให้หนูต้องตกใจนะจ๊ะ ไปพักผ่อนเถอะ เดินทางมาเหนื่อยๆ พรุ่งนี้ต้องเตรียมตัวไปเรียนอีกไม่ใช่หรอ เอกสารบางส่วนฉันเตรียมไว้ให้หนูแล้วนะ”

 

                โฮสท์แม่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่มนวลเช่นเคยพลางแตะจูงมือฉันเข้าห้องไปในห้อง ในขณะที่กระเป๋าเสื้อผ้าฉันถูกยกตามมาติดๆ ด้วยโฮสท์พ่อที่ใบหน้าไม่แสดงความน่ากลัวอย่างเช่นเมื่อกี้แล้ว

 

                “โรงเรียนนาโมริคังเซน โรงเรียนเดียวกับไอ้ลูกชายตัวแสบของฉันสินะ” โฮสท์พ่ออ่านเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงของฉันแล้วทำหน้าหนักใจ “ถ้าเป็นอย่างนั้นพรุ่งนี้พวกเราจะไปส่งหนูที่โรงเรียนเอง อย่าไปกับมันเลย คือมันค่อนข้างจะแอนตี้คนไทยน่ะ”

 

                “ทำไมหรือคะ” ฉันถามด้วยความสงสัย คนบ้าอะไรเลือกไม่ชอบได้ด้วย!

 

                “ฮะๆ เรื่องไร้สาระน่า มันก็เป็นของมันแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วล่ะ หนูอย่าไปคิดมากเลย ถ้ามันทำอะไรให้หนูไม่พอใจก็อย่าถือสามันเลยนะ” คนตอบส่งยิ้มให้แล้ววางสัมภาระของฉันไว้ข้างๆ เตียง

 

                “งั้นพวกเราไปแล้วนะจ้ะ พักผ่อนเยอะๆ นะฮานามิจัง” โฮสท์แม่บอกแล้วโบกมือบ๊ายบาย

 

                ทันทีที่ประตูห้องฉันถูกปิดลง ฉันก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รอบๆ ห้องถูกตกแต่งไปด้วยคิตตี้และสีชมพู =__=;; พวกเขาคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือยังไง แต่ยังไงฉันก็รู้สึกดีใจนะที่โฮสท์ทำเพื่อฉันขนาดนี้

 

                โฮสท์พ่อดีใจมากที่ฉันมาอยู่ด้วย

 

                โฮสท์แม่ก็เช่นกัน

 

                เคนตะ เด็กประหลาดคนนั้นเฉยๆ แต่ดูเหมือนไม่อยากคบค้าสมาคมกับฉันเท่าไหร่

 

                ส่วนไอ้จอมโหดเมื่อกี้ อื้ม...ชื่อริวสินะ

 

                หมอนั่นน่ะ...

 

                มันปีศาจหมาป่าชัดๆ!!

 

+++++++++++++++++++++++++

 

ฝากติดตามกันด้วยนะคะ

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...