นิยาย : อันดามัน

อ่าน 591
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 chapter
แต่งเมื่อ:
วันที่ 14 พ.ค. 2557 20:51 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Hanaa
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

chapter 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 14 พ.ค. 2557 21:25 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 14 พ.ค. 2557 21:28 น. โดย เจ้าของบทความ )

     ท่าอากาศยานไทยดูอย่างไรก็ไม่แพ้ชาติใดในโลก ความสวยงามของสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ที่ถูกออกแบบอย่างประณีต สามารถสอดรับกับภาพลักษณ์ของธุรกิจการบริการระดับโลกได้อย่างดีเยี่ยม แสงสีส้มอ่อนส่องทะลุผ่านกระจกบานใหญ่ทางฝั่งทิศตะวันออกของตัวตึก สะท้อนเข้านัยน์ตาของผม เป็นสัญญาณบอกให้ผมต้องเคลื่อนตัวเองออกจากม้านั่งยาวตัวนี้เสียแล้ว

 

     การมาเมืองไทยครั้งนี้เป็นการกลับบ้านครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผ่านมา ผมถูกส่งไปเรียนที่อินเดียตั้งแต่เด็กๆ และอาศัยอยู่กับคุณป้าซึ่งมีถิ่นฐานที่นั่น จึงไม่เป็นการลำบากมากนักสำหรับการใช้ชีวิตในต่างแดน ถึงแม้ว่าการสื่อสารในปัจจุบันจะทำให้ผมสามารถติดต่อกับครอบครัวในประเทศไทยเมื่อใดก็ได้ที่ต้องการ แต่การได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาในทุกๆวันคงจะเป็นอะไรที่คนที่ต้องไกลบ้านนานๆอย่างผมวาดฝันให้วันนั้นมาถึงโดยเร็ว

 

      การจราจรในกรุงเทพฯหนาแน่นอย่างที่เขาร่ำลือกันจริงๆ กว่าผมจะเดินทางถึงบ้านก็เพลียมากเหมือนกัน

"ไอหนึ่ง!" เสียงแหลมแสบแก้วหูของพี่น้ำทำให้ผมหายเหนื่อยได้เป็นปลิดทิ้ง

"พี่น้ำ..เป็นไงบ้างพี่ อยู่กรุงเทพฯผลาญเงินแม่ไปเท่าไหร่ล่ะ" ผมแกล้งแซวพี่สาวนักช้อปคนสวยของบ้าน

"ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ แกไม่อยู่บ้าน ชั้นก็สบายน่ะสิ.. แต่ไงก็เถอะ ชั้นก็ช่วยแม่ทำงานด้วยย่ะ"

"เหรอ.... ไม่อยากจะเชื่อ" ผมยังสนุกกับการแกล้งพี่สาวเสมอ อายุเธอมากกว่าผมเพียงปีเดียว เราจึงเหมือนเป็นเพืื่อนเล่นกันมากกว่า พี่น้ำเป็นคนน่ารัก นิสัยดี ร่าเริงและเข้ากับผู้คนได้ง่าย และเธอ...รับบทเป็นแฟนสาวหลอกๆของผมได้เสมอที่ผมต้องการ :P

     ก่อนสมัครเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในปีนี้ ผมตั้งใจจะขอเที่ยวเล่นกรุงเทพฯตามประสาเด็กวัย 18 ปีเสียหน่อย ผู้คนมากหน้าหลายตาในห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมืองแห่งนี้ ใช้เวลาชีวิตราวกับว่าวันหนึ่งมี 48 ชั่วโมง บ้างก็นั่งจิบกาแฟเป็นชั่วโมงในร้านหรู บ้างก็เดินวนไปวนมาในร้านเสื้อผ้าร้านเดิม มองดูเลือกชมเสื้อผ้าเหมือนกับถ้ามีเงินมากพอ ก็คงจะเหมาไปทั้งร้านนั่นแหละ เด็กวัยรุ่นก็แต่งตัวไม่ยอมน้อยหน้ากัน ถ้าบอกว่าพวกเขาเดินออกมาจากงานแฟชั่นวีคผมก็คงจะเชื่อ แต่ก็คงบไม่แปลกที่วันหยุดสุดสัปดาห์เช่นนี้ผู้คนจะออกมาพักผ่อนและทำในสิ่งตัวเองต้องการ ผมรู้สึกตัวอีกทีก็มาหยุดอยู่หน้าโรงเรียนสอนภาษา บรรยากาศแย่เสียจริง มีแต่เด็กเล็กและผู้ปกครอง ผมรีบเดินไปยังห้องเรียนของผมเพื่อหลีกหนีความวุ่นวายเหล่านั้น

"ดีจัง ยังไม่มีใครมาเลย" ผมพูดกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับวางกระเป๋าและนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง

 

"ห้องนี้รึเปล่าโมน่า มีคนมาแล้วด้วยแก"

"เออ เข้าไปดิ่ ชั้นง่วง จะนอน"

"ไอ้อัน แกก็ง่วงตลอด นี่ชั้นคิดผิดรึป่าวเนี่ยที่ชวนแกมาเรียนด้วยเนี่ย" 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...