น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : Black Paradise สวรรค์อันมืดมน.. EXO KRISHAN

อ่าน 3,975
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 chapter
แต่งเมื่อ:
วันที่ 7 พ.ย. 2556 19:06 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

เด็กใหม่ (2)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

chapter 1. Black Paradise สวรรค์อันมืดมน.....1

เขียนเมื่อ วันที่ 7 พ.ย. 2556 21:23 น.

 

 

 

 

 

ทันทีที่ล้อรถคันหรูที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงจากการปลิดชีพฮีจุนหยุดลง คนที่ยืนรออยู่บนบันไดขั้นบนสุดก็ก้าวเท้าลงมาเปิดประตูให้กับคนตัวเล็กก่อน  ลู่หานก้มหัวให้น้อยๆเป็นการขอบคุณ ร่างบางเดินเข้าบ้านไปโดยไม่ได้รอผู้เป็นพี่ที่นั่งปัดผมที่ถูกลมตีให้เข้าทรง  ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน  คนอย่างพยอนแบคฮยอน ต้องเพอร์เฟคที่สุดคิมจุนมยอนหรือซูโฮเดินไปเปิดประตูรถฝั่งคนขับบนหน้าเผยรอยยิ้มน้อยๆเพียงครู่ก่อนจะกลับไปมีสีหน้าเรียบเฉยอีกครั้ง

 

 

"คุณใหญ่ครับ รีบลงมาเถอะครับคุณท่านให้หา"แบคฮยอนหยุดการจัดแต่งทรงผมทันที คิ้วเรียวที่กันไว้อย่างดีกระตุกเข้าหากัน"มีอะไรหรือเปล่าพี่ ร้อยวันพันปีคุณท่านเรียกหาลูกรักแต่ลู่หาน วันนี้นึกยังไงมาเรียกหาลูกชังอย่างฉันได้"

 

 

"ไม่ทราบครับ แต่รีบหน่อยก็ดีครับคุณท่านรอนานแล้ว"แบคฮยอนถอนหายใจเบะปากอย่างหน่ายๆ เป็นที่รู้กันว่าแก็งค์คิรินนั้นมีนายอยู่ 2 คน คนที่กุมชะตาชีวิตของทุกคนในองค์กรไว้คือ คังอิน  หรือที่ทุกคนยกเว้นแบคฮยอนและลู่หานเรียกว่า “นายท่าน”กับคู่ชีวิตผู้ดูแลความเรียบร้อยและกฎต่างๆในองค์กรก็คือปาร์คจองซูหรือลีทึก หรือที่ทุกคนเรียกกันว่า 

 

 

”คุณท่าน”แม้จะเป็นคนที่สุขภาพไม่แข็งแรงนักแต่ลีทึกก็เปรียบเหมือนอาจารย์คนแรกๆของแบคฮยอนและลู่หานเป็นผู้ที่ถ่ายทอดศิลปะการต่อสู้แขนงต่างๆให้กับคนทั้งคู่แต่ลีทึกรักและเอ็นดูลู่หานมากกว่าเพราะลู่หาน "ได้ดั่งใจ" ลีทึกทุกอย่างที่สอน

  ส่วนแบคฮยอนนั้นคุณท่านมักส่ายหน้าอย่างระอาใจและหาเรื่องบ่นได้เกือบทุกเรื่องที่เขาทำร่างบางปลดเข็มขัดนิรภัยออกก่อนจะหันไปทางเบาะท้ายรถ 

 จุนมยอนเดินเอื้อมมาหยิบกระเป๋ากีต้าร์หรือที่รู้ๆกันว่ามันเป็นแค่กระเป๋าที่ใช้พรางตากับบุคคลภายนอก แท้จริงแล้วมันใช้เก็บยืนยาวชนิดต่างๆที่แบคฮยอนต้องใช้ทำงาน 

 

"ฝากเก็บด้วยนะพี่ อ่ะ นี่ด้วยขืนลากดาบไปหาคุณท่านระเบิดคงลง คิดว่าฉันจะไปลอบฆ่าท่านแน่ๆ"

 

คนตัวเล็กโยนดาบซามูไรคู่ใจให้จุนมยอนก่อนหมุนตัวเดินจากไปทางซ้ายที่เป็นบ้านทรงโบราณที่ถูกโอบล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่น้อยรกครึ้มคฤหาสน์ คิรินหลังนี้แบ่งออกเป็นสามส่วน

 

ด้านหน้าเป็นตึกทรงโมเดิร์นทันสมัย โอ่อ่าสมฐานะ เนื่องจากคังอินผู้เป็นประมุขเป็นคนมีรสนิยมหรูหราและทันสมัยเสมอ แม้อายุจะล่วงเข้าวัยเกือบ 50 ปีแล้วแต่ความคิดของเขานอกจากสุขุม ดุดันแล้ว ยังก้าวทันเทคโนโลยีทุกอย่าง สิ่งไหนที่เขาสนใจ เพียงเวลาไม่นานของสิ่งนั้นจะมาเป็นของเล่นให้คังอินได้ทันทีส่วนลีทึกนั้นอายุใกล้เคียงกับคังอิน แต่กลับมีความเยือกเย็นกว่า ในอดีตลีทึกเป็นบอดี้การ์ดให้คังอิน ความสัมพันธ์พัฒนาจนได้ขึ้นมายืนเคียงข้างอย่างสมภาคภูมิ  

 

ถึงลีทึกจะเยือกเย็น  แต่นั่นแหล่ะ อะไรที่ยิ่งนิ่งยิ่งอันตราย และลีทึกถ่ายทอดพันธุกรรมนี้ให้กับลู่หานเต็มๆทางเดินจากพื้นซีเมนต์เรียบด้านหน้าถูกเปลี่ยนเป็นทางเดินไม่ใหญ่มากปูด้วยอิฐเก่า  บรรยากาศโดยรอบสงบ และมีความชื้นเย็นเมื่อสูดอากาศเข้าไปจะได้กลิ่นเย็นของละอองน้ำที่ถูกติดตั้งให้ฉีดเป็นฝอย บางๆอยู่บนอากาศตามทางเดินในร่องอิฐสีแดงถูกครอบครองด้วยมอสสีเขียว ที่ได้ความเย็นและความชื้นในปริมาณที่พอเหมาะ สองข้างทางถูกประดับประดาด้วยไม้คลุมดินเหมาะกับสภาพอากาศชื้น เฟิร์นหลากชนิดชูก้านไหวระริกราวกับจะเอ่ยทำทักทายคนหน้าสวย  เมื่อลัดเลาะทิวไม้ไปจนถึงหน้าบ้านไม้ทรงโบราณที่มีนกตัวเล็กๆส่งเสียงร้องอยู่ในกรงไม้ข้างบ้านก็พบกับสวนแบบญี่ปุ่น

  เสียงดัง ป๊อก ป๊อก เป็นจังหวะสม่ำเสมอของรางไม้ไผ่ที่รับน้ำที่ดูดจากข้างสระสวย ทำให้คนอารมณ์ร้อนแบบแบคฮยอนรู้สึกผ่อนคลาย 

 

 ในศาลาริมน้ำร่างบางคุ้นตาใส่ชุดยูกาตะสีขาวเดินเส้นด้วยสีแดงเข้มกำลังใช้ กรรไกรตัดกิ่งเล็มยอดบอนไซที่ใครๆก็รู้ว่าลีทึกหวงมาก บอนไซต้นนี้เจ้าตัวอุตส่าห์หอบหิ้วมาจากญี่ปุ่นราคาของมัน ซื้อรถให้แบคฮยอนได้อีกคันทีเดียว

 

"มาถึงแล้วจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนายมั๊ยแบคฮยอน ทำไมไม่เข้ามา ฉันรอเธอนานแล้วนะ"แบคฮยอนที่กำลังคิดอะไรเพลินๆถึงกับสะดุ้ง แม้ลีทึกจะไม่หันมามองก็รับรู้ถึงการมาของเขาเสมอ

 

"ขอประทานโทษครับ"แบคฮยอน ถอดรองเท้าหนังแบรนด์เนมราคาแพงของตนออกไว้ที่ชานบ้านก่อนจะเดินเข่าเข้ามา นั่งคุกเข่าด้วยกริยาสำรวมที่โต๊ะเตี้ย 

 ร่างบางก้มลงทำการคำนับอย่างมีพิธีรีตรอง เสียงกรรไกรเล็มกิ่งดังฉับ ฉับ  แต่แบคฮยอนก็ไม่เห็นว่ากิ่งใบมันจะโกร๋นซักเท่าไหร่เลยถ้าเป็นเราตัด แม่จะตัดให้เหี้ยนเหลือแต่ตอเลยอดคิดอย่างหมั่นไส้ไม่ได้อีกแหล่ะ  อย่างเจ้าต้นนี่ ต้องเจอดาบซามูไรฟาดเท่านั้นถึงจะสวย

 

 "งานเป็นยังไงบ้าง"  คำถามราบเรียบเหมือนถามถึงสภาพดินฟ้าอากาศเท่านั้น แต่แบคฮยอนรู้ดีว่าคุณท่านถามมาเพื่อหวังผล 

 

 และผลของมันมีได้ทางเดียวเท่านั้น

 

"เรียบร้อยดีครับ คุณท่านไม่ต้องห่วง"

 

"เป็นอย่างนั้นฉันก็วางใจ ลู่หานนี่ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ" ลีทึกคลี่ยิ้มบางๆอย่างพอใจในคำตอบ งานใหญ่ระดับปลิดชีพว่าที่ผู้นำประเทศโดยฝีมือเด็กที่เขาทุ่มเทสอนมานานนับสิบปี  นักฆ่าที่เป็นเพียงเด็กมัธยมปลาย  ถ้าแก็งค์อื่นรู้ข่าวนี้ คงนั่งไม่ติดความจริงงานนี้เป็นแบคฮยอนที่ได้รับมอบหมาย

 

ส่วนงานฆ่าฮีจุนลูกชายคนเดียวของแก็งค์ใหญ่อีกแก็งค์ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันกับคิรินลู่หานต้องเป็นคนทำ แต่คนตัวเล็กที่เงียบขรึมไม่ถนัดกับงานที่ต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัว แบคฮยอนเห็นน้องมีท่าทีลำบากใจจึงขอแลกงานกันและผลของมันออกมา  เรียบร้อย สมบูรณ์แบบ และหมดจรดจริงๆ

 

"อีก 3 วัน คุณป๋าของพวกเธอจะพาไปกินเลี้ยงด้วย เตรียมตัวล่ะ"

 

"ครับ"  แบคฮยอนได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่ง  เป็นอันรู้กันว่าคำสั่งไม่ว่าจะออกมาจากคังอินหรือลีทึก ค่าเท่ากันคือน้อมรับไปเพื่อปฎิบัติตาม โดยไม่ต้องมีข้อสงสัยหรือโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น

 

"คุณป๋าของเธอ อยากได้กาสิโนใหญ่ที่มาเก๊า บางทีงานนี้เธออาจจะต้องออกหน้า  รู้ใช่มั๊ยว่าถ้าได้มา เม็ดเงินมูลค่ามหาศาลจะไหลเข้าองค์กรเราแบบไม่ต้องเหนื่อยแรงมาก"

 

"แต่ทางนั้นยื่นข้อแลกเปลี่ยนมาไม่ใช่เหรอครับ"  แบคฮยอนเองก็พอจะรู้อยู่บ้างว่าพ่อบุญธรรมของเขา พึงใจกับบ่อนใหญ่ที่มาเก๊าถึงขั้นบินไปเจรจาขอซื้อกับเจ้าของกาสิโนหรูนั้นหลายครั้ง หากแต่คังอินคว้าน้ำเหลวกลับมาพร้อมกับอารมณ์ฉุนเฉียวทุกครั้งได้ยินจากจุนมยอนว่า ทางนู้นขอของสำคัญแลกเปลี่ยน 1 อย่าง แต่คังอินก็คือคังอิน ไม่ยอมเสียอะไรง่ายๆ แต่ถ้าอยากได้อะไรแล้ว ต้องได้

 

"เขายื่นข้อเสนอกลับมาอีกแล้ว กาสิโนแลกกับคนสำคัญขององค์กร 1 คน"

 

"คนสำคัญ"

 

 

 

     ประตูห้องนอนใหญ่ของลู่หานถูกเปิดเข้ามาอย่างถือวิสาสะ แบคฮยอนที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินหอบกระดาษปึกใหญ่เข้ามา  ใบหน้าสวยยามที่ไม่แต่งแต้มใดๆลงไป ดูอ่อนใสกว่าอายุจริงกลิ่นกายหอมชวนหลงใหล  ถ้าใครเข้าใกล้ ลู่หานก็รับรองได้ว่า จะถอนตัวไม่ขึ้นคนผู้นี้ มีเซ็กส์แอพริล อย่างน่าหลงใหล  แม้ไม่ต้องยั่วยวนแต่ก็เรียกความรู้สึกให้เคลิบเคลิ้มได้

 

"ลู่หาน นี่เลือกเอาว่าอยากเรียนที่ไหน"กระดาษปึกใหญ่ที่เจ้าตัวอุตส่าห์แบกมาให้นั้น คือโบชัวร์มหาวิทยาลัยชื่อดังต่างๆ  ลู่หานมองมันอย่างเฉยเมินก่อนหันกลับไปสนใจกับกระดาษร่างแบบที่ตัวเองกำลัง ขีดเขียนให้เป็นรูปเป็นร่างตรงหน้าต่อ

 

"นี่ช่วยสนใจหน่อยได้มั๊ย ลู่หาน นี่มันอนาคตของนายเลยนะ"แบคฮยอนดึงให้คนที่ทำตัวสงบเงียบราวกับน้ำแข็งให้หันกลับมา ตัวเองก็รื้อกระดาษเหล่านั้นดู

 

"มหาลัยนี้ก็น่าเรียนนะ สวยดี  อันนี้เครื่องแบบก็น่ารัก"  แบคฮยอนส่งแผ่นที่ตัวเองเลือกให้ลู่หานดู  คนตัวเล็กอดขำกับท่าทางกระตือรือร้นของอีกฝ่ายไม่ได้

 

"อนาคตเหรอพี่  เรามีด้วยเหรอ"เป็นประโยคแรกหลังจากที่แบคฮยอนเข้ามาวุ่นวายในห้องส่วนตัวของลู่หาน

 

ประโยคสั้นๆแต่ทำให้มือเรียวที่เปิดพลิกอ่านเนื้อหาด้านในหยุดการทำงานลงทันทีนั่นสิ...ทำไมแบคฮยอนยังนึกถึงอนาคตอีกนะ ในเมื่อชีวิตที่เหลืออยู่นั้นมีแค่ปัจจุบันเท่านั้นอนาคตไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับเครื่องจักรสังหารอย่างพวกเขา

 

"ที่คุณป๋ากับคุณท่านให้ฉันไปเรียนก็แค่จะยกระดับสินค้าเท่านั้นเอง”เป็นอีกครั้งที่ลู่หานพูดถูก 

 

 สถานะภาพของทั้งสองคน  ภายนอกอาจจะดูสุขสบาย  ใช้ชีวิตหรูหรา มีอำนาจ

 

แต่...แท้ที่จริงแล้วทั้งสองคนก็คือสินค้าแลกเปลี่ยนที่มีมูลค่าสูงที่สุดขององค์กร  

 

ค่าของพวกเขาอาจจะแลกกับเขตปกครองของแก็งค์อื่น หรือบ่อนการพนันใหญ่ซักแห่ง  คาสิโนซักที่ แบคฮยอนยิ้มเศร้าออกมาก่อนกลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงสดใสอีกครั้ง

 

"นี่อย่าเพิ่งนึกถึงเรื่องนั้นเลยน่ามองโลกในแง่ดีหน่อย อย่างน้อยไปเรียนนายจะได้ออกนอกบ้านได้ทุกวันไปมีเพื่อน มีสังคมใหม่ๆถ้านายไม่ไปเรียนต่อก็ต้องหมกตัวอยู่ในบ้านนะ ดูอย่างฉันสิแถจนจะจบปริญญาโทอยู่แล้ว ฉันยังกะว่าจะขอต่อโทอีกซักใบ ว่าแต่นายอยากเรียนคณะอะไรล่ะ"

 

"เพิ่งรู้นะเนี่ย เห็นขยันเรียน นึกว่ารักการเรียน ที่แท้พี่ก็แค่จะหาเรื่องหนีเที่ยว"

 

"เออน่ามันเรื่องของฉันน่า นายเลือกมาจะเรียนที่ไหน” ลู่หานรับโบชัวร์ในมือแบคฮยอนมาดูก่อนคัดลอกชื่อมหาวิทยาลัยต่างๆลงในโพสอิทแผ่นเล็ก แยกกับชื่อคณะ ก่อนนำมันไปปักหมุดลงกับแป้นปาเป้า

 

"ทำอะไรน่ะ" แบคฮยอนมองการกระทำนั้นอย่างไม่เข้าใจ  ลู่หานไม่ได้ตอบหากแต่หมุนแป้นนั้นก่อนเดินมาที่โต๊ะ หยิบมีดพกสองเล่มขึ้นมา

 

ก่อนจะ

 

ฉึ่ก...ฉึ่ก....มีดสองเล่มปักลงบนแป้นอย่างแม่นยำ  ลู่หานเดินไปหยิบกระดาษที่ถูกปลายมีดปักออกมายื่นให้แบคฮยอน

 

"มหาวิทยาลัยยอนเซ  คณะอักษรศาสตร์"

 

"งั้นก็ตามนั้นนะ"  ลู่หานตัดบทสั้นๆแล้วหันไปวาดรูปต่อ

 

"ย๊าห์~ ไอ้เด็กบ้า นายเลือกที่เรียนแบบนี้น่ะนะ"  แบคฮยอนพ่นลมหายใจออกทางปากอย่างถอนฉิว  คนอื่นดิ้นรนกับแทบตายเพื่อจะเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ  แต่ดูเจ้าเด็กมนุษย์น้ำแข็งนี่สิถ้ามีคนถามว่าทำไมเข้ามาเรียนที่นี่ แบคฮยอนก็มั่นใจว่าลู่หานจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่าปาเป้าได้ให้ตายเหอะ  คนสวยกลุ้ม  -*-

 

โชคดีที่ลู่หานเป็นเด็กหัวดีเรียนเก่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไรการสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้ไม่ถือเป็นเรื่องเหลือบ่ากว่าแรง

 

แต่ปาเป้าเลือกนี่  รู้ไปถึงไหน...

 

ก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรให้มันดูดี

 

โธ่..."อืม....พรุ่งนี้ไปซื้อเสื้อผ้ากับพี่อีกสามวันคุณป๋าจะควงเราไปโชว์ตัว"

 

"โชว์ตัวอะไร?"  ร่างบางหยุดมือที่วาดร่างแบบมีดลงก่อนหันมาคุยอย่างจริงจัง

 

"ก็กินเลี้ยงของพวกมาเฟียนี่ล่ะ  แต่คราวนี้มันมีอะไรพิเศษกว่านั้น" แบคฮยอนมุ่นคิ้วอีกครั้งก่อนเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับกาสิโนที่มาเก๊าและข้อเสนอให้ลู่หานฟังเพราะมันเกี่ยวข้องกับเขาทั้งสองคนไม่คนใดก็คนหนึ่ง  ที่ต้องกลายเป็นสินค้าที่มีชีวิต

 

"แสดงว่าเจ้าของกาสิโนนั่นมางานนี้ด้วย?"ลู่หานถามออกไปงั้นๆ  อย่างไม่รู้จะพูดอะไร

 

"คงงั้นแหล่ะ  แต่ฉันไม่เข้าใจว่าจะแลกเปลี่ยนกับคนไปทำไม ในเมื่อคุณป๋ามีเงินพอจะซื้อเกาะฮ่องกงได้ทั้งเกาะเลยมั้ง"

 

"ไม่รู้สิ"  ลู่หานตัดบทง่ายๆ ก่อนหันไปกดโทรศัพท์หาหมายเลขที่ต้องการ

 

"พี่ซูโฮ ช่วยเข้ามาในห้องหน่อยครับ"  เพียงสิ้นเสียงของลู่หาน ประตูห้องก็ถูกเคาะเบาๆ คิมจุนมยอนเปิดเข้ามาหยุดยืนที่หน้าสองพี่น้อง  สายตาคมเหลือบมองแบคฮยอนแวบหนึ่งก่อนส่งสายตาราบเรียบ นิ่งสนิทจนอ่านใจไม่ออกแต่จริงๆแล้วเขาแอบขำ คนสวยใส่ชุดนอนสโนไวท์ เป็นชุดกระโปรงแบบที่เด็กผู้หญิงชอบใส่กัน บนหัวมีคาดผมสีชมพูคาดไว้หลวมๆ  แบคฮยอนชอบใส่ชุดนอนผู้หญิงโดยให้เหตุผลว่า

 

"ก็มันใส่สบาย ลมโกรกเย็นดี"  ถ้าไม่บอกก็คงไม่มีใครรู้ว่าคนที่ใส่ชุดนอนประหลาดๆที่พอกหน้าขาวเหลือแค่ปากกับดวงตานี้คือนักฆ่าที่อันตรายที่สุด

 

"คุณเล็กมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ"  จุนมยอนหันไปให้ความสนใจกับลู่หาน  ไม่บ่อยที่คนตัวเล็กจะเรียกใช้เขาส่วนตัวแบบนี้

 

"ส่งแบบมีดนี่ไปให้ช่างทำนะครับ ผมอยากได้แบบน้ำหนักพอดีมือ  แล้วขอแบบคมกริบชนิดที่เหยื่อแทบจะไม่รู้สึกเวลาที่มีดเชือดหลอดลมไปแล้ว  อ่อ ขอด่วนด้วยนะครับ"จุนมยอนรับแบบร่างมีดสั้นที่ลู่หานชอบร่างออกมาแล้วสั่งให้เขาไปจัดการบ่อยๆ

 

ลักษณะ ตัวมีดเป็นมีดสั้นสองเล่ม ตัวด้ามเล่นระดับให้เข้ากับรูปมือของผู้ใช้  ใบมีดแทนที่จะเป็นใบเดี่ยวแบบมีดทั่วไป หากแต่คนตัวเล็กออกแบบให้กลายเป็นมีดสองเล่มในเล่มเดียว

 

กล่าวคือตรงกลางตัวมีดถูกทำให้เป็นร่องแบ่งครึ่ง เกือบถึงฐานมีดถูกออกแบบให้เป็นเงี่ยงขึ้นลง เพื่อประสิทธิ์ภาพในการฆ่า หากแทงมีดลงไปก็จะทำอันตรายกับอวัยวะภายในเพราะส่วนนี้จะเกี่ยวกับเครื่องใน ของเหยื่อทั้งตอนแทงเข้าและดึงออก

 

"สวยดีนะครับ แล้วจะรีบให้ช่างทำให้นะครับ"  จุนมยอนคำนับร่างบางทั้งสองก่อนลับกายหายไป  ประตูถูกปิดลงก่อนที่แบคฮยอนจะหัวเราะเบาๆ

 

"พี่ซูโฮนี่เขาจะเคร่งไปไหนเนอะ เป็นพี่เลี้ยงเราตั้งแต่เด็กแล้ว จนป่านนี้ก็ยังระเบียบจัด"

 

"ใครจะไปแหกกฎอย่างพี่ล่ะ  วันไหนพี่ทำตามกฎระเบียบวันนั้นเกาหลีเหนือคงเปิดประเทศ" ลู่หานอดค่อนขอดผู้เป็นพี่ไม่ได้

 

"ย๊าห์...เจ้าเด็กบ้านี่ หลอกด่าฉันอีกแล้ว  ไม่เอาด้วยแล้วไปดีกว่า  พรุ่งนี้สิบโมงลงไปรอได้เลย  เดี๋ยวป๋าแบคจะพาไปช็อปปิ้งนะจ๊ะ"แบคฮยอนแกล้งเชยคางลู่หานก่อนบิดไปมาเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว เรียกรอยยิ้มจากกลีบปากสีเชอรี่ได้ไม่ยากรอยยิ้มที่แบคฮยอนชอบ  อยากปกป้องรอยยิ้มแบบนี้ไว้นานๆ

 

 "นายเป็นน้องรักของพี่นะลู่หาน  ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา"

 

"ก็เราเป็นพี่น้องกันนี่ มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว ไม่ได้พี่ฉันก็คงตายไปหลายรอบแล้วเหมือนกัน  ไปนอนได้แล้ว ไม่ต้องมาทำซึ้งหรอกน่า"ลู่หานแกล้งผลักร่างสูงโปร่งของผู้เป็นพี่ออก

 

"กู๊ดไนท์"คนสวยบิดกายออกไปแล้ว ลู่หานจึงหยิบโบชัวร์ของมหาวิทยาลัยขึ้นมาดูอย่างสนใจอีกครั้งถึงจะทำไม่สนใจ แต่จริงๆแล้ว เขาอยากเรียนที่สุด รอยยิ้มน้อยๆปรากฏอีกครั้ง รอยยิ้มที่ไม่บ่อยนักที่เจ้าตัวจะเผลอแสดงมันออกม

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

7
โหวต 7 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

8 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

7 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

6 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...