นิยายฟิค/ฟิคชั่น : {fic got7} `loop 。[markbam]

อ่าน 85,917
วิจารณ์ 5
แนว:
จำนวน:
23 chapter
แต่งเมื่อ:
วันที่ 12 ก.พ. 2557 10:26 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง stazy
ขีดเขียนหน้าใหม่ (58)
เด็กหัดเขียน (22)
เด็กใหม่ (1)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

chapter 1. loop ❤ 1st

เขียนเมื่อ วันที่ 14 ก.พ. 2557 11:36 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 27 มี.ค. 2557 23:11 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

จะรักเธอไปจนตาย ทั้งหัวใจให้เธอไปหมดแล้ว

ที่รัก เธอคือดวงใจของเธอ

จะรักเธอไปนานๆ จนรักใครไม่ได้

ที่รัก.. ฉันรักเธอได้ยินไหม

♥♥♥♥♥♡♡♡♡♡

.

.

.

.

ภายในห้องชุดสุดหรูที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวสะอาดตา สีขาวที่เป็นสีโปรดของใครบางคน

กลางห้องนั่งเล่นมีโซฟาฟูกสีขาวที่ถูกทาบทับด้วยร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเหลือบแดงกำลังนอนอ่านนวนิยายแนวแฟนตาซี

ตัวหนังสือสีทองสวยประดับบนหน้าปกบ่งบอกชื่อหนังสือเล่นนี้

'วนเวลา'

ถ้าว่ากันตามจริงเขาอ่านหนังสือเล่มนี้วนหลายรอบจนนับครั้งถ้วนไม่แล้ว ตามชื่อหนังสือไงละ.. วนเวลา..

มาร์ค ต้วน ถอดแว่นสายตากรอบดำออกเมื่อเขาอ่านหนังสือเล่มนี้จบอีกครั้ง

หนุ่มโสดวัยยี่สิบแปดลุกจากโซฟาตัวโปรดที่เขามักจะใช้อ่านหนังสือบ่อยๆ เพื่อไปเก็บนวนิยายเข้าตู้หนังสือ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกล่องกำมะหยี่สวยหรูสะอาดตาที่ว่างอยู่ในชั้นบนสุดของตู้หนังสือ

มือเรียวหยิบกล่องนั้นมาเปิดดู แหวนดีไซน์ธรรมดาไม่ได้ดูดีอะไรจะมีพิเศษหน่อยก็แค่ตรงจุดกึ่งกลางมีเพชรประดับอยู่ แต่มันก็เป็นแค่เพชรที่เคยสดใสเมื่ออยู่บนนิ้วเล็กๆของคนๆนึง เพราะตอนนี้เพชรหม่นหมองเหลือเกิน เนื่องจากเจ้าของของเพชรยังไม่กลับมาเอามันไปสักที..

'ฉันต้องไปแล้วนะ'

เสียงเล็กเอ่ยบอกกับคนตรงหน้าเมื่อเวลาของการจากลามาถึง

'เราจะได้เจอกันอีกไหม'

เด็กหนุ่มที่ถูกบอกลากล่าวถามคนรักที่กำลังจะจากเขาไป

'ต้องได้เจออยู่แล้ว' คนตัวเล็กกว่าพึมพำคำตอบกับตัวเองเสียงเบาก่อนเอ่ยอีกคำตอบเสียงดังขึ้นเพื่อให้อีกคนได้ยิน 'เก็บแหวนไว้ดีๆก็แล้วกัน'

มันไม่ใช่คำตอบที่ตรงคำถามสักเท่าไหร่แต่เขาตอบอะไรอีกคนมากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ

'แหวนที่นายให้เมื่อคืน? นั่นสินะ.. นายยังไม่บอกเหตุผลที่ฉันต้องเก็บแหวนวงนั้นเลยนะ'

ร่างสูงถามคนตรงหน้าเพื่อถ่วงเวลาการจากลาให้นานกว่านี้

'เมื่อถึงเวลานายจะเข้าใจ' คนตัวเล็กตอบเสียงนิ่ง ไม่ใช่ว่าไม่รักไม่ใช่ว่าไม่อยากอยู่ด้วย แต่เพราะอยากกลับไปอยู่ด้วยกันไวๆ มากกว่าถึงได้รีบจากลาเพื่อพบเจอ

'อ่า อีกอย่างหนึ่ง' คนตัวเล็กนิ่งคิดไปนิดก่อนจะพูดต่อ 'ถ้าเจอกันอีกครั้ง ถ้าฉันดื้อใส่นาย นายต้องไม่โกรธฉันนะ'

'ถ้าฉันปฏิเสธรักของนาย นายต้องบอกว่ารักฉันซ้ำๆนะ'

'และถ้าเมื่อไหร่ที่เราทะเลาะกันจนฉันหนีไปที่อื่น.. ถึงตอนนั้นค่อยเอาแหวนวงนี้ให้ฉันนะ'

คนตัวเล็กแย้มยิ้มให้ร่างสูงก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายของการพบกันครั้งนี้ แล้วร่างของคนเล็กตรงหน้าร่างสูงก็หายไป เขาตกใจนะ ก็ตอนเจอหน้ากันครั้งแรกคนตัวเล็กก็โผล่มาแบบนี้ แบบจู่ๆก็มาอยู่ตรงหน้าเขาเฉยเลย แล้วจะได้จริงๆหรอ .. ความคิดที่วนซ้ำๆทั้งคืนจนกระทั่งเขาหลับไป..

.

.

.

"นายไปอยู่ที่ไหนกัน สิบปีแล้วนะ ออกมาเจอกันได้แล้วสิ"

มาร์คมักจะพูดประโยคที่คล้ายประโยคนี้หากเปลี่ยนแค่เวลาในประโยคตามกาลเวลาที่เปลี่ยนแปลงไป

ร่างสูงทิ้งตัวนอนบนโซฟาอีกครั้งพลางหลับตานึกถึงสิ่งที่ต้องในวันพรุ่งนี้

งานการที่ทำมาหลายปีจะเริ่มต้นอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ มหาลัยวิทยาลัยที่เขาเป็นอาจารย์ประจำจะเปิดเทอมในพรุ่งนี้แล้ว วงจรชีวิตเดิมๆจะกลับมาอีกครั้ง

หากสงสัยว่าอะไรที่ทำให้เขามาเป็นอาจารย์น่ะหรอ.. เพราะคนๆนั้นบอกกับเขาไว้ ว่าเขาน่ะเหมาะจะเป็นอาจารย์ที่สุดแล้ว ตอนนั้นที่เขาอยู่มอปลายปีสามเขาจึงเลือกเส้นทางชีวิตให้ตัวเองได้

"คิดถึงนายอีกแล้ว หัวใจของฉัน"

ร่างสูงพึมพำขึ้นมาก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรายามค่ำคืนไปพร้อมกับประโยคสุดท้ายของคนที่จากลากันไป

'ไว้เจอกันใหม่นะ หัวใจของฉัน'

.

.

.

.

.

.

"ยูคเร็วๆดิวะ ชักช้า"

เสียงยังไม่แตกหนุ่มของเฟรชชี่ตัวเล็กตะโกนขึ้นขณะวิ่งนำหน้าเพื่อนไปยังคณะนิเทศศาสตร์

"ชักช้าแล้วทำไม หรือมึงชอบเสร็จกิจเร็ว?"

ยูคยอมเห็นเพื่อนตัวเล็กโวยวายก็อดไม่ได้ที่จะแหย่ให้เพื่อนประสาทเสียเล่นๆ ก็คนหล่อไม่เข้าใจจริงๆว่าจะรีบไปไหนกันนักกันหนา คณะไม่หายไปไหนหรอก ก็แค่เปิดเทอมวันแรกป่ะ

"ไอ้ยูคคคไอ้โย่งงงงเมื่อกี้มึงพูดว่าไร?!"

เป็นไปตามคาดอย่างยูคยอมคิดไว้ไม่ผิด เมื่อคนตัวเล็กหยุดวิ่ง หันมายืนจังก้าเชิดหน้าพร้อมทำหน้ากวนๆ บอกตรงๆ เลยนะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มอต้น ไอ้ท่าทางแบบนี้เห็นมาจนนับครั้งไม่ถ้วนละ คิดว่ากลัวมากป่ะ? บอกเลยว่าไม่

"อะไร หูฝาดป่าว"

ยูคยอมตีหน้าซื่อเดินผ่านเพื่อนตัวเล็กไปยังตึกเรียนโดยไม่ได้หันกลับไปสนใจเลยสักนิด ก็อีกสิบนาทีจะเข้าคลาสแล้วนี่

"รอด้วยดิวะ"

ตะโกนสร้างความแตกตื่นอีกรอบก่อนจะวิ่งตามร่างโย่งๆของเพื่อนสนิทไป

เพื่อนสนิทต่างไซส์เดินคู่กันไปเล่นกันไปหนุ่มหล่อสองคนเดินข้างกันก็ตกเป็นเป้าสายตามากพออยู่แล้ว แล้วยิ่งเดินไปโวกเวกโวยวายเสียงดังใครๆเห็นก็ต่างเกิดความรู้สึกว่าสองคนนี้มีเสน่ห์และช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน

คนนึงตัวสูงหน้าตาจัดว่าหล่อ อีกคนถึงจะตัวเตี้ยไปหน่อยแต่หน้าหล่อๆที่ติดไปทางน่ารักก็น่ามองไม่หยอก

ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหากใครมองแล้วจะคิดไปเองว่าสองคนนี้ต้องเป็นแฟนกัน..

ทั้งที่จริงๆแล้ว หัวใจของคนตัวเล็กที่ชื่อ แบมแบม ถูกผูกไว้กับคนอีกคนตั้งนานแล้วต่างหากละ

.

.

.

.

.

.

วันเวลาที่หมุนวนด้วยการพรัดพรากอยู่ซ้ำๆ ถูกเติมเต็มด้วยการวนกลับมาพบเจอซ้ำๆ นี่ไม่ใช่พรหมลิขิตหรือโชคชะตาอะไรทั้งนั้น หากแต่พระเจ้าท่านกำหนดแต่ไหนแต่ไรให้ใจสองใจผูกกัน ให้ใจสองใจวนมาพบกันไม่รู้จบ ให้ใจสองใจตกหลุมรักกันซ้ำๆ แต่ใจสองใจจะต้องตระหนักอยู่ร่ำไปว่า ความทุกข์มักมาก่อนความสุขเสมอ

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.9
โหวต 9.9 /10 คะแนน
จากสมาชิก 5 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

9.8 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

10 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...