ต้นกล้าผจญภัยตอน Act of God

        พวกลูกน้องที่เหลือค่อยๆ เดินย่างสามก้าวล้อมเข้าหาต้นกล้า ขณะที่เขายืนตระหง่านอยู่ใกล้เยเลน่าเพื่อคอยปกป้องเธอ
        “อยากลองทำแบบนี้มานานแล้ว... พวกตัวเอกที่ใช้มือข้างหนึ่งไขว้หลังไว้ แล้วยื่นมืออีกข้างออกไปอย่างเท่ๆ พร้อมกับพูดว่า ‘อย่างพวกแก... มือข้างเดียวก็เกินพอ’”
ต้นกล้าทำท่าเก๊กหล่อเต็มประดับ จนทุกคนในห้องถึงกับชะงักและหลุดหัวเราะออกมาอย่างกวนประสาท
        “ไอ้บ้านี่มันเบียวขนาดหนักเลยว่ะ! จัดการมันซะ สอนให้มันรู้จักโลกแห่งความเป็นจริงซะบ้าง!” เวโรนิก้าหัวเราะร่าจนน้ำตาแทบไหล
        ลูกน้องคนแรกพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมท่อนเหล็ก หวดเข้าใส่เต็มแรง! แต่ต้นกล้ากลับใช้เพียงมือเปล่าเบี่ยงปัดมันออกอย่างง่ายดาย ก่อนจะสวนหมัดตรงเข้ากลางอกมันจนลอยกระเด็นไถลไปนอนนิ่งสนิทกับพื้น!
สายตาทุกคู่ที่เหลืออยู่มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงจนตาค้าง...
        “เฮ้ย! มันไม่ได้พูดเล่นนี่หว่า... รุมมันเลย!”
        เหล่านักสู้ใต้ดินเดนตายทะลักบุกเข้าไปพร้อมๆ กัน แต่กลับถูกซัดลอยกระเด็นออกมาคนละทิศคนละทางไม่ต่างกันเลย โดยที่ต้นกล้าแทบไม่ได้ขยับออกจากจุดที่ยืนอยู่ด้วยซ้ำ!
        เยเลน่านั่งมองเขาด้วยสายตาที่ไม่เชื่อสิ่งที่เห็น... ต้นกล้าคนที่อยู่ตรงหน้านี้ ใช่คนที่เธอรู้จักจริงๆ เหรอเนี่ย?
        เวโรนิก้าแทบไม่เชื่อสายตาว่าลูกน้องมือดีของตนจะพ่ายแพ้ให้กับคนเพียงคนเดียว แถมยังใช้แค่มือข้างเดียวอีกต่างหาก! ตอนนี้สภาพแต่ละคนนอนเกือกกลิ้งร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น จนพวกที่เหลือเริ่มลังเลไม่กล้าก้าวเข้าไปเสี่ยง
        “ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง! แค่หมาตัวเดียวยังจัดการไม่ได้!” เวโรนิก้าสวมหูฟังและยกมือขึ้นสั่งการทันที “แพนโดร่า! จัดการไอ้บ้านั่นเดี๋ยวนี้!”
เพียงแค่สั่ง AI แพนโดร่าก็ประมวลผลรับรู้เป้าหมายได้ในทันที
        “รับทราบค่ะ คุณ V (เวโรนิก้า)”
โดรนทุกตัวหมุนหันปากกระบอกปืนเล็งตรงมาที่ต้นกล้าเป็นจุดเดียว!
        “อะจึ๋ย!! แบบนี้ไม่ดีแน่! ถ้าโดนไอ้นั่นยิงเข้าไป ฉันได้กลายเป็นกองเนื้อต้มเหมือนพวกข้างล่างแน่ๆ!” ต้นกล้าหันรีหันขวาง ลิบลับหาทางหลบ
        “แย่แล้ว! ต้นกล้า หนีไป! วิ่งสิ!” เยเลน่าเค้นเสียงตะโกนสั่งให้เขาหนีเอาตัวรอด เพราะลำพังตัวเธอเองโดนใส่กุญแจมืออยู่ แถมยังเจ็บจนลุกไม่ไหว
ต้นกล้ารีบวิ่งพุ่งตัวออกห่างจากเยเลน่าทันที!
        “โย้! แพนโดร่า! เป้าหมายคือกำจัดฉันใช่ไหมล่ะ? งั้นก็เข้ามาเลย! ตามฉันมา!”
ฝูงโดรนบินทะยานตามเขาไปราวกับฝูงผึ้งแตกรังและเริ่มชาร์จพลังงานความร้อนสูง ส่วนต้นกล้าพุ่งตัวมุ่งตรงไปยังตู้คอนเทนเนอร์เหล็กที่ใช้เป็นที่เก็บโดรน
        ‘ล่อให้มันยิงใส่ตู้ตัวเอง... หึๆๆ’ เขาคิดแผนในใจก่อนจะพุ่งไปตรงนั้น ฝูงโดรนที่ตามมาติดๆ เริ่มสาดกระสุนพลาสม่ายิงใส่ไม่ยั้ง!
        “เหวอออ! ยิงใส่ไม่ยั้งเลยเหรอเนี่ย!” ต้นกล้ากระโดดหลบอย่างฉิวเฉียดแทบจะทุกนัด ชายเสื้อผ้าที่โดนเฉียดๆ เริ่มไหม้เกรียมเป็นจุดๆ
        ตูม! ตูม! ตูม!
ตู้คอนเทนเนอร์เหล็กโดนกระสุนพลาสม่ายิงอัดเข้าไปหลายนัด แต่กลับไม่มีร่องรอยการระเบิดเสียหายเลยแม้แต่น้อย
        “หึๆ ไอ้โง่เอ๊ย! ตู้เก็บโดรนของแพนโดร่าถูกสร้างมาเพื่อป้องกันพลังงานของตัวมันเองอยู่แล้ว และจริงๆ แล้วมันป้องกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าได้แทบจะทุกรูปแบบเลยด้วยซ้ำ!” เวโรนิก้าแสยะยิ้มเย้ยหยัน
ทว่า ถึงอย่างนั้น ไม่ว่าฝูงโดรนจำนวนมากจะไล่ยิงต้นกล้าบ้าคลั่งแค่ไหน กระสุนความร้อนสูงเหล่านั้นกลับยิงไม่โดนตัวเขาเลยสักนัด!
        “ว้ากกกก! ทำไมมันโหดอย่างนี้เนี่ย! ยิ่งกว่าหมาบ้าไล่กัดอีก!!”
        ตามพื้น ผนัง และบริเวณโดยรอบเริ่มถูกยิงพังทลายและไหม้เป็นรอยดำไปทั่ว หลายจุดโดนยิงซ้ำๆ จนเกิดกระแสไฟฟ้าสะสมวิ่งสปาร์กขึ้นมา โดรนบางตัวเริ่มส่งเสียงรวนเพราะคลื่นความร้อนและพลังงานที่มันปล่อยออกมาเองสะท้อนกลับ
        เวโรนิก้าหงุดหงิดจนแทบอกแตกตายที่ยังจัดการต้นกล้าไม่ได้สักที เธอจึงก้าวพรวดเข้าไปจิกกลุ่มผมของเยเลน่าแล้วกระชากขึ้นมาเต็มแรงจนหญิงสาวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด!
        “เฮ้ย!! ลืมเยเลน่าไปเลย!!”
        ต้นกล้าตั้งใจล่อโดรนให้ออกห่างจากเยเลน่า แต่ลืมคิดไปเลยว่าถ้าเขาผละออกมา ก็จะไม่มีใครอยู่ปกป้องเธอ!
        “หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะเจ้าหนุ่ม! ถ้าขยับอีกก้าวเดียว หวานใจแกได้ตายแน่!” เวโรนิก้ากำเส้นผมแน่นขึ้น บังคับให้เยเลน่าเงยหน้าขึ้นอย่างน่าสงสาร
        “โอ๊ย... หนีไป... ต้นกล้า... บอกตำรวจโลก... รอดไปให้ได้แล้วบอกพวกเขา... เรื่องนี้สำคัญกว่าชีวิตฉัน...” เยเลน่ากัดฟันตะโกนบอกเขา
        “หยุดนะ! ถ้าแกคิดจะหนี รับรองเลยว่ายัยนี่จะไม่ตายง่ายๆ หรอก แต่จะทรมานยิ่งกว่าตาย และแกจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตที่หนีไปวันนี้!” เวโรนิก้าหัวเราะร่าด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
        “หยุดแล้ว! ใช่... ฉันหยุดแล้ว! หยุดตามที่บอกแล้วไง แต่เธอต้องปล่อยเยเลน่าไปนะ ตกลงไหม?”
        “...ก็ได้ ฉันจะปล่อยเยเลน่าไป หลังจากที่สั่งให้โดรนยิงแกจนกลายเป็นเศษเนื้อแล้ว... ดีลไหมล่ะ?” เวโรนิก้ายิ้มอย่างผู้ชนะ
        “จะบ้าหรือไง!! อย่าบอกนะว่านายเชื่อข้อเสนอของมันน่ะ!!” เยเลน่าพยายามดิ้นสุดชีวิต แต่ก็ไม่หลุด แถมยังสร้างความเจ็บปวดให้ตัวเองหนักกว่าเดิม
        “ฉันว่า... ฉันเชื่อนะ ก็ยังดีกว่าหนีไปคนเดียว จริงไหมล่ะ?”
ต้นกล้าหันไปพูดกับเยเลน่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องมองเวโรนิก้า
        “นี่ยัยโหดหน้าผี! รักษาสัญญาด้วยล่ะ? สัญญากับฉันสิว่าจะปล่อยเยเลน่าไปจริงๆ ถ้าเธอยิงฉันแล้วน่ะ”
        “หึๆๆ... ฉันสัญญา! จะเลี้ยงข้าวอย่างดี อาบน้ำแต่งตัวให้ยัยนั่นเลยด้วยซ้ำ” เวโรนิก้าตอบด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมชนิดที่มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าโกหก
        “ไอ้โง่เอ๊ย!!... นายมันโง่! คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้เป็นฮีโร่หรือไงงั้นเหรอ... ไม่เลย! ไร้สาระและโง่เง่าที่สุด!” เยเลน่าเค้นเสียงตวาดทั้งน้ำตา
        “เยเลน่า... ผมรู้น่า แต่รู้อะไรไหม อย่างน้อยๆ ผมก็ไม่อยากให้คุณต้องถูกทรมานถ้าจะต้องตายขึ้นมาจริงๆ...” ต้นกล้าตอบกลับมาด้วยสายตาแน่วแน่
        “หึ... เป็นทางเลือกที่ไม่เลวนี่ เยเลน่าจะไม่ทรมาน... อันนี้ฉันพูดจริงเลยล่ะ”
เวโรนิก้าปล่อยมือจากกลุ่มผมของเยเลน่าแล้วถอยออกมา ก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องเดินเข้าไปใช้ปืนจ่อหัวเยเลน่าจากด้านหลังไว้
        “แพนโดร่า... ฆ่ามันซะ!”
เวโรนิก้าออกคำสั่งอีกครั้ง และครั้งนี้คงจะเป็นคำสั่งสังหารครั้งสุดท้าย
        “เยเลน่า... ขอร้องล่ะ อย่ามองนะ” ต้นกล้าเอ่ยปากบอกเธอ
        “ไม่นะ ต้นกล้า... มองตาฉันสิ... มองฉันไว้... ไม่ต้องห่วงนะ... ฉันจะ...”
ยังไม่ทันที่เยเลน่าจะพูดจบประโยค ฝูงโดรนก็ระดมยิงกระสุนพลาสม่าความร้อนสูงเข้าใส่ร่างของต้นกล้าทันที! กระสุนปะทะเป้าหมายจังๆ จนเกิดการระเบิดเป็นคลื่นพลังงานวงกว้าง!
        ตูมมมมมม!!
        เยเลน่าพยายามเพ่งสายตามองผ่านกลุ่มควันระเบิดที่ค่อยๆ จางลง... แล้วภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำเอาทุกคนในห้องนั้นตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ!
        ต้นกล้ายังคงยืนอยู่ที่เดิม... เขาไม่ได้กลายเป็นกองเนื้อต้มสุกเกรียมเหมือนคนอื่น แต่เสื้อผ้าของเขากลับถูกความร้อนเผาไหม้จนอันตรธานหายไปทั้งหมด เหลือเพียงเศษซากรองเท้าและขากางเกงร่องแร่งติดรอยไหม้เท่านั้น!
        “อย่าดูสิ!! บอกแล้วไงว่าอย่าดู!!”
        ต้นกล้ารีบหมุนตัวหันหลัง เอามือปิดส่วนเร้นลับด้านหน้าไว้พัลวัน แต่ก้นขาวๆ ของเขากลับโชว์หราต่อหน้าสายตาทุกคนเต็มๆ ตา!
        “แก! แพนโดร่า! สนุกนักหรือไงวะ ทำให้คนอื่นเขาต้องมาอับอายขายหน้าแบบนี้น่ะ!!” เขาโวยวายสติแตก
        “อุ๊ย! ต้องขอประทานโทษด้วยจริงๆ ค่ะ ไม่คิดว่าจะออกมาเป็นรูปแบบนี้... แต่โปรดอย่ารู้สึกอับอายไปเลยนะคะ จากผลการสแกนเรือนร่าง คุณมีรูปร่างและขนาดอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานดีค่ะ” เสียง AI แพนโดร่าตอบกลับมาอย่างสุภาพนิ่มนวล
        “ขนาดมาตรฐาน... โอ๊ยเย้! ...เฮ้ย ไม่ใช่สิ! บ้าไปแล้ว!!” ต้นกล้ายังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่โวยวายกลบเกลื่อนยกใหญ่
        “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?! แพนโดร่า! ฆ่ามัน! ยิงมันอีก! เอาให้มันตายเดี๋ยวนี้!!” เวโรนิก้าสติแตก สั่งการเร่งรีบด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน
        “รับทราบค่ะ”
        สิ้นเสียงตอบรับของ AI ฝูงโดรนนับสิบก็ระดมยิงกระสุนพลาสม่าถล่มใส่ต้นกล้าอีกระลอกใหญ่ โดยที่เขายังคงยืนนิ่งรับกระสุนอยู่ตรงนั้นตามสัญญา ไม่ได้หลบไปไหนเลยแม้แต่ก้าวเดียว!
               
(ทฤษฎีกาวๆ ของ Nox ซึ่งไม่เกี่ยวกับจักรวาลในโลกความเป็นจริง)
จากการระดมยิงกระสุนพลาสม่าสะสมอย่างต่อเนื่อง ทำให้โดรนหลายตัวเกิดการรั่วไหลของคลื่นพลังงานมหาศาล คลื่นพลังงานทำลายล้างเหล่านั้นสปาร์กและส่งสัญญาณย้อนศรขึ้นไปยังดาวเทียมนอกโลก ลำแสงพลังงานเจาะทะลุชั้นบรรยากาศจนเกิดเป็นรูรั่วขนาดใหญ่!
และประจวบเหมาะหลายวันก่อน เกิดการระเบิดครั้งใหญ่บนดวงอาทิตย์ (Solar Flare) ปลดปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าพลังมหาศาล และมันเคลื่อนตัวมาถึงทะลุรูรั่วชั้นบรรยากาศลงมาอย่างรุนแรงพอดี... ราวกับท่อประปาแห่งจักรวาลแตกออก!
 
 
        สายธารคลื่นแม่เหล็กสีทองอันเกรี้ยวกราด พุ่งตรงลงมายังนิคมอุตสาหกรรมแห่งนี้พอดี!
        ทุกคนในห้องเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง... ขณะที่กำลังยืนมองฝูงโดรนระดมยิงพลาสม่าใส่ต้นกล้า และต้นกล้าเองก็รับรู้ได้ถึงภัยพิบัติร้ายแรงที่กำลังจะเกิดขึ้น เขารู้ทันทีว่าอันตรายระดับล้างโลกกำลังจะมาถึง จึงตัดสินใจวิ่งออกจากจุดที่ยืนอยู่ แล้วพุ่งตรงไปอุ้มตัวเยเลน่าขึ้นทันที!
        “เฮ้ย อะไรกันวะ! จัดการมันสิ!”
        เวโรนิก้าเริ่มรู้แล้วว่าสถานการณ์กำลังจะควบคุมไม่ได้ เธอรีบวิ่งตรงไปยังประตูทางออกพร้อมกับตะโกนสั่งลูกน้อง แต่ในวินาทีนี้ไม่มีใครสนใจคำสั่งของเธออีกต่อไป สายตาทุกคู่หันไปมองนอกหน้าต่างรอบทิศทาง ที่เริ่มมีแสงสีทองอาบเจิดจรัสเรืองรองขึ้นเรื่อยๆ!
ทันทีที่ต้นกล้าช้อนร่างอุ้มเยเลน่าขึ้นมาได้ เธอก็รีบเค้นเสียงสั่งทันที!
        “หลบเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์!! เดี๋ยวนี้เลย!!”
        “อะ... เหรอ?! OK!” ต้นกล้าอุ้มเธอวิ่งพุ่งตัวเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์เหล็กอย่างไว ก่อนจะปิดประตูล็อคแน่นสนิท!
ในขณะเดียวกัน สมาชิกองค์กร คอร์น เลเจียน ทุกคน ต่างวิ่งแตกตื่นหนีตายเอาตัวรอดกันวุ่นวาย รวมถึงตัวเวโรนิก้าเองด้วย!
        ลำแสงสีทองประหลาดอาบทาบส่องลงมาจากฟ้า แผดเผาและทำลายล้างพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมอย่างน่าตกตะลึง! ฝูงโดรนและระบบปฏิบัติการทั้งหมดของแพนโดร่าถูกคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าบดขยี้จนพังยับเยิน เมื่อระบบดับลง สัญญาณที่ส่งขึ้นไปบนดาวเทียมจึงหยุดลง รูรั่วของชั้นบรรยากาศสมานตัวปิดลงอย่างรวดเร็ว และแสงคลื่นแม่เหล็กจากดวงอาทิตย์ก็เลือนหายไป... ทิ้งไว้เพียงภาพปรากฏการณ์อันสวยงามตระการตาต่อหน้าสายตาของผู้คนในเมืองที่เห็นเหตุการณ์และร่วมเป็นสักขีพยาน
        เยเลน่าค่อยๆ ผลักประตูตู้คอนเทนเนอร์ก้าวออกมาด้านนอก สัมผัสได้ถึงสภาพอากาศภายในอาคารที่อบอ้าวและกรอบร้อน พวกคอร์น เลเจียน หลายคนนอนนิ่งเกลื่อนพื้น บางคนยังคงมีอาการช็อกกระตุก แต่ดูจากสภาพแล้วไม่น่าจะมีใครรอดชีวิต รวมถึง AI แพนโดร่า ที่ถูกทำลายจนไม่เหลือซากไปด้วย
        “นี่แหละ... Act of God... นี่แหละของจริง”
เป็นครั้งแรกที่เยเลน่าเอ่ยตั้งชื่อให้กับวิกฤตการณ์ประหลาดที่เธอตามสืบสวนและยังไม่สามารถหาคำตอบทางวิทยาศาสตร์มาอธิบายได้
        “Act of God?” ต้นกล้ากวาดสายตามองไปรอบๆ “แม้แต่แพนโดร่ายังโดนกำจัด... พวกเราคงไม่มีทางทำอะไรได้มากกว่านี้แล้วสินะ”
        “อย่างน้อยพวกเราก็ไม่ตาย... จริงไหมล่ะ?” ต้นกล้ายิ้มแห้งๆ ส่งให้ ทั้งๆ ที่ตัวเองยังคงยืนล่อนจ้อนเปลือยกายอยู่
        “อืม... ก็ใช่อยู่หรอก... แต่ฉันสงสัยอยู่อย่างหนึ่งนะ”
        “อะไรเหรอครับ เยเลน่า?”
        “ที่แพนโดร่าบอกว่า... ขนาดมาตรฐานน่ะ... ขอดูหน่อยสิ อิอิ”
        “อย่า... นะครับคุณเยเลน่า!!”
        “อย่ามาทำเป็นอายไปหน่อยเลยน่า เชื่อเถอะ... ฉันเคยเห็นของที่ใหญ่กว่าขนาดมาตรฐานมานักต่อนักแล้ว...”
        “หยุดสิ...อย่าครับ......อย่า...”
        และแล้ว... ทั้งคู่ก็รอดชีวิตมาได้อีกครั้ง จากวิกฤตการณ์ 'Act of God'!