ต้นกล้าผจญภัย (18+) ตอนทากสาว

            เช้าวันต่อมา: มหกรรมเดลล่าโคลนนิ่ง

            “นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!? ทำไม... เดลล่า? แล้วเธอเป็นใครกันล่ะวะ!”

ต้นกล้ายืนเอามือปิดของสงวนพัลวัน พลางชี้ไปที่ทากสาวสองตัวตรงหน้าที่เพิ่งงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยแววตาใสแป๋ว

            “ฉันเดลล่าค่ะ” ตัวแรกตอบ “และนี่ก็พี่สาวเดลล่าค่ะ” ตัวที่สองเสริม “....” ต้นกล้าถึงกับหน้าชาไร้คำพูด

            “คุณ... มะนูดดดด~”

ทันใดนั้น ทากสาวเดลล่าอีกตัวที่หน้าตาพิมพ์เดียวกันเป๊ะ ก็คลานต้วมเตี้ยมออกมาจากพุ่มไม้ด้วยความงัวเงียไม่แพ้กัน พอเห็นเพื่อนก็รีบตื่นตัวทันที

            “อ้าว ตื่นแล้วเหรอ... สวัสดีเดลล่า ดีใจจังที่ยังมีชีวิตอยู่! มะนูดตัวนี้บอกว่าจะพากลับขึ้นเขาด้วยแหละ”

            ต้นกล้าสะดุ้งเฮือก ถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวขยี้ตาตัวเองแรง ๆ แล้วมองอีกครั้ง “สามตัว!!! เดี๋ยวสิโว้ย! แล้วตัวที่ขย่มฉันเมื่อคืนนี้มันใช้ตัวเก่าหรือเปล่าเนี่ย!? ตัวไหนตัวจริงกันแน่!!!”

            เดลล่าทั้ง 3 ตัวหันมามองเขาพร้อมกันก่อนจะส่งยิ้มซื่อบื้อให้ “พวกเราก็ชื่อเดลล่าหมดนั่นแหละค่ะ แบบว่าถ้าตัวไหนผิวสีชมพูก็จะชื่อเดลล่าหมดเลย แต่พวกเราก็มีชื่ออื่นด้วยนะ อย่างพวก ‘อูจา’ จะผิวสีส้ม ...แต่ฉันว่าพวกเธอหอมเหมือนดอกมะลิเลยนะมนุษย์”

            กองทัพทากสาวงอกเงย

            “จะกี่สายพันธุ์ฉันก็ไม่สนแล้ว! แค่จะพาเดลล่าตัวเดิมขึ้นเขา เธอจะได้ไม่ถูกสัตว์นักล่าจับกินอยู่ข้างล่างนี่ ไหน... ตัวไหนคือเดลล่าที่เจอฉันเมื่อวานนี้กันแน่!”

            ทั้ง 3 ตัวมองหน้ากันแล้วยิ้มหวาน “ไปด้วยกันหมดเลยก็ได้นี่นา... นะ พาพวกเรากลับบ้านหน่อยนะจ๊ะ” “ใช่ ๆ คิดถึงทุ่งหญ้าสวย ๆ บนเขาแล้วล่ะ”

            ในที่สุด ต้นกล้าก็จำใจต้องพาทากสาวทั้ง 5 ตัว กลับขึ้นเขา... ใช่ครับอ่านไม่ผิดหรอก ตอนแรกมีสาม แต่ระหว่างทางเดินตัดผ่านตีนเขา จำนวนประชากรเดลล่าก็งอกเงยขึ้นเรื่อย ๆ อย่างน่าตกใจ!

            “มานูด!!!” “ไม่ใช่โว้ย! มะนุด!” ต้นกล้าตะโกนแก้ “เขาไม่เห็นเหมือนตัวผู้ข้างล่างเลยเนอะ” “ดูไอ้นั่นที่อยู่ในผ้าคลุมของเขาสิ โตงเตงไปมาด้วยอ่ะ... เห็นแล้วอยากคร่อมจังเลย” “นั่นสิ... ใช้แทนตัวผู้ได้ใช่ไหมอ่ะ?”

            เสียงซุบซิบเจื้อยแจ้วดังไล่หลังมาไม่หยุด ตอนนี้ในขบวนมีเดลล่าเกิน 7 ตัวเข้าไปแล้ว! ต้นกล้าเริ่มเหงื่อตก หน้าซีดเผือดลงเรื่อย ๆ

            “จะปล่อยให้ถึงตอนกลางคืนไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นกูตายแน่! ต้องรีบขึ้นไป... ยังไงก็ต้องไปให้ถึงยอดเขาก่อนมืด!!”

            ต้นกล้าหันกลับไปมองภาพเบื้องหลังด้วยความอนาถใจ เหล่าหอยทากสาวต่างคลานตามเขาต้วมเตี้ยม พลางพูดคุยกันอย่างสนุกสนานระเริงใจ โดยไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับชะตากรรมของมนุษย์หนุ่มเลยแม้แต่น้อย และแน่นอนว่า มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่ทากสาวสมองน้อยพวกนี้จะกลับขึ้นเขาได้เองโดยปราศจากความช่วยเหลือ เพราะเส้นทางขากลับทั้งคดเคี้ยว สูงชัน แถมยังต้องไต่หน้าผาน้ำตกที่ลื่นชันสุด ๆ อีกด้วย

            “เข้ามาเลยตัวต่อไป!!!! อึ่บบบบ!”

            ต้นกล้าต้องงัดทักษะนักผจญภัย ออกแบบทำระบบรอกเชือกอย่างชำนาญ เขาใช้เถาวัลย์ไม้เนื้อหนามัดรอบลำตัวและกระดองมหึมาของทากสาวทีละตัว แล้วออกแรงดึงพวกเธอสไลด์ข้ามหน้าผาขึ้นไปอย่างทุลักทุเล

            “ฮึบ!! ปีนี้ฉันต้องได้โล่รางวัลเกียรติยศ ด้านความพยายามในการอนุรักษ์สัตว์ป่าและทากใกล้สูญพันธุ์แน่ ๆ ! ฮึบ!!” (แน่นอนว่า... ทั้งหมดนั้นเขาคิดไปเองทั้งนั้น)

            “โว้ววววววววว~ สไลเดอร์กลับหัวสนุกจังเลยค๊ามะนูด!” เสียงเดลล่าตัวหนึ่งร้องลั่นอย่างร่าเริงขณะโดนรอกดึงขึ้นมา

            “ว้ากกก! อย่าห้อยหัวแบบนั้นดิวะ! ตกลงมากระดองแตกขึ้นมาฉันไม่รับผิดชอบนะโว้ย!!” ต้นกล้าตะโกนลั่นพลางสาวเถาวัลย์สุดแรง

            พอข้ามหน้าผามาได้ ความวุ่นวายระลอกใหม่ก็เข้าจู่โจมเขาทันที “นุด หิวไหม? กินสารอาหารไหมจ๊ะ? ดูดสิดูด... จุ๊บ ๆ ตรงนี้เลย” เดลล่าอีกตัวรีบแอ่นอกเสนอ “ไม่! ดูของฉันนี่!! เห็นไหมมันไหลเยิ้มไม่หยุดแล้ว ดูดให้หน่อยสิ แฉะไปหมดแล้วเนี่ย”

            ต้นกล้าต้องจัดการกับความวุ่นวายตรงหน้า และต้องตั้งสติอย่างมากเพื่อไม่ให้ภารกิจอุ้มทากขึ้นเขาครั้งนี้พังเละเทะ แต่ก็นะ... ต้องยอมรับสารภาพตามตรงเลยว่า ไอ้สารอาหารรสกะทิสดจากเต้าของยัยพวกนี้มันอร่อยเหาะ แถมยังใช้กินแทนอาหารประทังชีวิตได้ทุกมื้อจริง ๆ !

            เขาคิดไปพลาง ริมฝีปากก็ยังง่วนอยู่กับกิจกรรม “จุ๊บ ๆ” คั้นน้ำกะทิสดสลับตัวไปมาเพื่อเคลียร์ปัญหาให้เดลล่าทุกตัวเข้าใจ แต่ทว่า ในขบวนรอบนี้ดันมีสายพันธุ์ “นานะ” หอยทากสาวลุคสวยคม สายตาเหยียดหยามโผล่ร่วมแจมด้วย เธอเห็นต้นกล้ามัวแต่บริการตัวอื่นก็เชิดหน้าใส่ทันที

            “เชอะ!! ถ้าไม่ดูด ก็ไม่ต้องมาดูดอีกเลยนะ! ใครง้อใครสนกันล่ะค๊า!!!”

            นานะสะบัดกระดองมหึมางอนตุ๊บป่อง คลานต้วมเตี้ยมหนีไปนั่งกอดอกทำหน้ามุ่ยอยู่ห่าง ๆ อย่างน่ารักน่าเอ็นดู

            “หัวจะปวด... ฉันอยากเสร็จภารกิจบ้า ๆ นี่จริง ๆ ให้ตายสิ” ต้นกล้าบ่นอุบในใจพลางดูดสารอาหารประทังหิวต่อไป

           ชัยชนะ และ... สุสานพ่อพันธุ์ในโพรงลึกลับ

            ในที่สุด......

            “ถึงแล้ว....... ถึงก่อนมืดโว้ย!!!!!!”

            ต้นกล้าตะโกนลั่น สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเหมือนคนคลั่งที่ได้รับชัยชนะในสงคราม สองมือรีบ “แบก” ทากสาวเดลล่าตัวสุดท้ายในกลุ่มโยนขึ้นสู่ผืนทุ่งหญ้าบนยอดเขาได้สำเร็จ!

            “รอดตายแล้วโว้ยยยยยย!!!!!!!!”

เขาทรุดเข่าลงกับพื้นหญ้า ชูกำปั้นทั้งสองข้างขึ้นฟ้าด้วยความสะใจ ก่อนที่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดจะหมดเกลี้ยง ร่างหนุ่มล้มพับสลับนิ่งสลบสไลไปทันที...แต่นี่... อาจเป็นจุดเริ่มต้นของจุดจบที่แท้จริงของนายนะ ต้นกล้า....

            ภายในโพรงถ้ำลึกที่ดูเหมือนจะปลอดภัย ต้นกล้านอนหลับสนิทไร้สติ โดยมีเหล่าทากสาวรุมล้อมคอยดูแลชโลมเมือกให้อย่างทะนุถนอม ราวกับเขาเป็นลูกทากตัวอ่อนที่เพิ่งคลานหนีตายกลับขึ้นมาถึงรัง

คุณย่าทากเฒ่าเดินกุมไม้เท้าเข้ามาเพ่งมองร่างของมนุษย์หนุ่มอย่างพิจารณา ก่อนจะหันไปถามเลขาทากแว่น

            “รอบนี้... มันพาทากสาว ๆ กลับขึ้นมาได้กี่ตัวนะ?”

            เลขาทากแว่นกางใบไม้ตรวจนับยอดขบวนพลางรายงานฉะฉาน “13 ตัวเจ้าค่ะท่านย่า! แถมในกลุ่มนั้น มีตัวที่ยืนยันได้แน่นอนว่าเคย ‘ผสมพันธุ์’ กับเขาไปแล้ว และมันทำให้ความต้องการสืบพันธุ์อันบ้าคลั่งของพวกเธอ สงบลงได้ปลิดทิ้งเพียงชั่วข้ามคืนเลยค่ะ!”

            คุณย่าทากเฒ่าเบิกตากว้าง ทึ่งในพละกำลังอันล้นเหลือของมนุษย์ ก่อนจะกระตุกยิ้มกว้างและหัวเราะออกมาเสียงต่ำอย่างน่าขนลุก

            “หึหึหึ... ดี! ดีมาก! ไอ้มะนุดคนนี้มันมีน้ำยา... งั้นหลังจากนี้ พวกเราคงต้อง ‘ดูแล’ และขุนเนื้อเขาในโพรงนี้ให้ดี ๆ เป็นพิเศษหน่อยแล้วล่ะนะ... หึหึหึหึ!”

            ตื่นนอนในรังอนุบาล

            หลังจากนั้น... ต้นกล้าค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับแสงสลัวภายในถ้ำลึกลับ พื้นที่เขานอนถูกรองด้วยปุยหญ้านุ่มสีเขียวขจีอย่างดี โดยมีเหล่าหอยทากสาวตาใสหลายตัวกำลังรุมล้อมคอยดูแลชโลมกายเขาอยู่ไม่ห่าง

            “ตื่นแล้ว!!! มะนูดตื่นแล้ว! รีบไปเรียกท่านย่ามาเร็วเข้า!!!” ทากสาวตัวหนึ่งร้องตะโกนขึ้นด้วยความดีใจ

            “อึ่ก... ฉันอยู่ไหนเนี่ย... อื่ม... แต่หลับสบายจังแฮะ.....” ต้นกล้าพึมพำพลางบิดขี้เกียจ

            “มนุษย์ ตื่นแล้วก็ดีจังเลยค๊า! นายกำลังอยู่ในรังอนุบาลนะ เดี๋ยวคุณย่าทากจะมาหาแล้ว ทีนี้พวกเราจะได้จัดเวรจัดแบ่งนายกันโดยไม่ต้องแย่งกันอีกแล้วล่ะ!”

            “เดลล่า? แบ่ง... แบ่งอะไรกันวะ?” ต้นกล้าถามเสียงสั่นด้วยความผวา หวังเป็นอย่างยิ่งว่ามันจะไม่ใช่อย่างที่ซากสมองเขากำลังคิดอยู่

            “ก็แบ่งกันจุ๊บจิ๊บไงค๊า! พวกพี่สาวเริ่มทะเลาะแย่งนายกันจนกระดองจะแตกอยู่แล้วรู้ไหม?”

            “ง่ะ.... ไม่เอาโว้ย! ฉันไม่มีทาง...”

            “ท่านย่าทากมาแล้ว!!!” สาวทากอีกตัวตะโกนบอก ทากน้อยทุกตัวต่างพากันสงบปากสงบคำและหลีกทางให้เป็นแถวแนว

            “...มะ...”

            ต้นกล้าถึงกับอ้าปากค้าง สมองงงตื้อ ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจับใจ... แต่ที่กลัวมากที่สุดก็เพราะว่า ‘ย่าทาก’ ที่พวกทากสาวสมองน้อยพูดถึงกันน่ะ... โคตรสวยสะบึมระดับสิบเต็มสิบ!

           การปรากฏตัวของนางพญาทาก

            รูปร่างของย่าทากช่างงดงามราวกับเทวีแห่งความงามหลุดมาจากสรวงสวรรค์ ผิวพรรณท่อนบนขาวเนียนอมชมพูดูนุ่มละมุนระยิบระยับ ถึงเธอจะเป็นทาก และไม่ใส่เสื้อผ้าเหมือนพวกทากสาวเด็ก ๆ ตาใส แต่รัศมีความอวบอัดเต่งตึงและจริตจะก้านกลับให้ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง จนหัวใจของต้นกล้าเต้นรัวโครมครามด้วยความสยิว... และนั่นคือสิ่งที่เขากลัวที่สุด!

            (“ตายโหงงงงง... ย่าทากบ้านแกสิ! ไม่ใช่แล้ว นี่มันนางพญาทากชัด ๆ ชิ-หายแล้ว..... ตายแน่กูรอบนี้ โดนสูบจนเหลือแต่กระดูกแน่ ๆ ....”) ต้นกล้าโอดครวญในใจ

            “หึหึ เจ้ามนุษย์... อย่ากลัวไปเลย” นางพญาทากเยื้องกรายคลานท่อนล่างอันหนาหนืดเข้ามาใกล้จนส่งกลิ่นหอมหวลรัญจวนใจ “เราไม่ได้จะทำร้ายเจ้าสักหน่อย แต่อยากให้เจ้าช่วยเผ่าพันธุ์ของพวกเราต่างหาก... แล้วอีกอย่าง เจ้าเองก็ชอบความแฉะชุ่มหอมหวานของพวกเราไม่ใช่หรือ? ข้ารู้มานะว่ามันเป็นแบบนั้น”

            “อะ.. อะ... ก็..... ใช่ครับ” ต้นกล้าตอบตะกุกตะกัก “แต่ถ้าโดนรุมมากเกินไป ฉันก็ขาดใจตายได้นะ... อื่ม...” เขารีบหันหน้าหนีด้วยใบหน้าที่แดงซ่านจนถึงใบหู

            “อนิจจา... ดูเหมือนร่างกายเจ้าจะมีปฏิกิริยาบางอย่างตั้งชันขึ้นมานะ? หน้าแดงแบบนั้นคืออะไรกัน? หรือตกลงจะไม่ช่วยพวกเรา?” นางพญาทากเอ่ยถามซื่อ ๆ ตามสัญชาตญาณทาก

            “..........”

            ต้นกล้าเริ่มเกิดความลังเลใจอย่างหนัก เพราะเมื่อมาคิดดูดี ๆ การได้เสพสมกับหอยทากสาวเนื้อนุ่มมันก็ฟินหลุดโลกไม่เลวเลย แต่สถานการณ์นี้มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว! สายตาเจ้ากรรมของเขาเผลอเหลือบไปจ้องมองหน้าอกหน้าใจที่สวยงามกลมโตอวบอัดของนางพญาทากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ลงคอ

            “อะไรรึ?... ทำไมทำท่าแบบนั้น? หรือว่าเจ้าหิวหรอ? งั้นนี่ไง...”

            นางพญาทากไม่รอช้า เธอใช้มือนุ่มนิ่มบีบนวดเค้นเต้าอวบเต่งของตัวเองเบา ๆ “มันไม่มีสารอาหารไหลออกมานานมากแล้วล่ะ แต่ถ้าเจ้าอยากลองดูก็ได้นะ ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าโดนมนุษย์กระตุ้นแล้ว ร่างกายข้าจะกลับมาผลิตสารอาหารรสกะทิสดได้อีกไหม?”

            ยอดอกสีหวานถูกดันขึ้นจ่อสู้ดเข้าใส่ริมฝีปากของต้นกล้าทันทีโดยไม่มีรีรอในระยะประชิด! ในแง่ของการเสนอตัวให้สารอาหารแล้ว เธอช่างไม่ต่างจากพวกเดลล่าตาใสตัวอื่น ๆ เลยแม้แต่น้อย

            “เอาสิ ดูดเลย... ลองดูเถอะ ถ้าเจ้าดูดไม่ออกจริง ๆ ค่อยเรียกให้พวกทากสาวตัวอื่นเอาสารอาหารมาป้อนเจ้าต่อก็ได้นะ” นางพญาเสนอทางเลือก

            “...ให้ทุกตัว... ออกไปก่อน...”

            ต้นกล้าเค้นเสียงพูดรอดไรฟันด้วยความอายจัดจนหน้าดำหน้าแดง นางพญาทากพยักหน้าสั่งการ ทากสาวบริวารทุกตัวต่างพากันหัวเราะคิกคักคิกคักอย่างชอบใจ ก่อนจะคลานต้วมเตี้ยมพ้นออกไปจากเขตหวงห้าม จนเหลือเพียงแค่ต้นกล้าและนางพญาทากสองต่อสองในความมืดสลัว

            “นี่เจ้าเป็นอะไรไปรึ? อยากคุยความลับอะไรกับข้าหยั่งงั้นรึ...”

            ทว่า... ไม่ทันที่นางพญาทากจะได้ตั้งตัวหรือตั้งคำถามจบ เธอก็โดนมนุษย์หนุ่มเปิดฉากบุกจู่โจมอย่างบ้าคลั่งทันที!

            “โอ้ขุ่นพระ!! ว้าว... เจ้ามนุษย์!! ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้ อ๊า..... แบบนี้มัน...... อื้อออ อย่า... อย่าหยุดนะ..... ใช่.... ดูดตรงนั้น... แรงอีก... แรงอีกกกก.....”

            (“ยอมแล้วโว้ย!! นางพญาทากแจ่มสะบึมขนาดนี้.... ตายเป็นตายกูยอมถวายชีวิต!”) ต้นกล้าคำรามในใจขจัดความกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความเงี่--ยนดุดัน!

            ค่ำคืนอันยาวนานนั้น ต้นกล้าได้จารึกสิ่งที่ไม่เคยมีปรากฏในประวัติศาสตร์ของเผ่าพันธุ์หอยทากป่ามั่วซั่ว นั่นคือการที่ “ตัวผู้เป็นฝ่ายเปิดฉากบุกชำเราตัวเมีย” อย่างป่าเถื่อน! เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอดึงแผ่นเนื้อเยื่อทากขึ้นคร่อมกดทับเหมือนรอบก่อน ๆ แต่งัดกระบวนท่าวิชาขย่มและกลเม็ดเด็ดพรายมากมายที่เธอไม่เคยคาดฝันขึ้นมาบรรเลงละเลงรัก ทั้งท่าตะแคง ท่าหงาย ท่าแนวตั้งพิงผนังถ้ำ จัดหนักจัดเต็มทุกท่วงทำนอง!

            “ชาตินี้ต้องได้ฟัดนางพญา ไม่งั้นกูตายตาไม่หลับโว้ยยยย!”

            ต้นกล้าสู้สุดใจขาดดิ้นฟัดเหวี่ยงข้ามรุ่งคืนจนกระทั่งแสงทองส่องฟ้ารอบใหม่ ร่างมนุษย์หนุ่มทรุดฮวบสงบลงในสภาพซูบซีดหมดพลังงานเซ่นสังเวยไปตามระเบียบ ในขณะที่ฝั่งของนางพญาทากผู้สูงส่ง ถึงกับคลานเนื้อเยื่อส่วนล่างเซแซด ๆ แทบล้มเดินหน้าไม่ตรง ค่อย ๆ เลื้อยคลานออกมาจากโพรงถ้ำด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเขินอายอย่างขีดสุด... ทว่า บนมุมปากกลับเผยรอยยิ้มอิ่มเอมใจพึงพอใจอย่างที่สุดกู่!

               ต้นกล้าที่ถูกใช้เพื่อสนองต่อความไคร่ของเหล่าทากสาว พวกเธอไม่สามารถมีลูกกับต้นกล้าได้ แต่นั่นไม่สำคัญ หลังจากนั้น 1 เดือน เขากะเสือกกะสนหนีลงจากภูเขาได้อย่างหวุดหวิด ทามกลางเสียงร้องไห้อ้อนวอนของสาวๆทากและคุณย่าทาก

               “ขอโทษนะสาวๆ ฉันต้องไปแล้ว ฉันจะไม่ลืมพวกเธอเลยยยยยย!!!!!” เสียงวิ่งหนีทั้งน้ำตาของเขาดังและจางหายไปตามเส้นทางการลงเขา

-จบ ทากสาว-