ต้นกล้าผจญภัย (18+) ตอนทากสาว

             เหนือยอดเขาสูงเสียดฟ้าที่แห้งแล้งและหนาวเหน็บ คือรังนอนของสิ่งมีชีวิตครึ่งมนุษย์ครึ่งอมนุษย์ที่ถูกเรียกว่า "หอยทากสาว" พวกเธอมีท่อนบนเป็นหญิงสาวผู้งดงาม ผิวพรรณนุ่มชุ่มชื้นสวนทางกับสภาพอากาศ แต่ท่อนล่างกลับเป็นเนื้อทากหนาหนืดที่แบกเปลือกหอยขนาดมหึมาเอาไว้บนแผ่นหลัง
             เดลล่า ก็เป็นหนึ่งในนั้น เธอใช้ชีวิตไปวันๆ ด้วยสมองอันน้อยนิดตามสัญชาตญาณดิบ วันๆ มีเพียงการกินใบไม้ เล่นสนุก และนอนนิ่งๆ ปล่อยให้หยาดน้ำค้างชะโลมกายไปพร้อมกับพี่น้องนับหมื่นตัว บนยอดเขาแห่งนี้คือป้อมปราการที่ปลอดภัยที่สุด เพราะมันแห้งแล้งเกินกว่าที่พวกสัตว์นักล่าจะย่างกรายขึ้นมาคุกคามพวกเธอได้
             แต่มันเป็นความปลอดภัยเพียงชั่วคราวเท่านั้น...เมื่อความร้อนของฤดูกาลเคลื่อนผ่าน สัญชาตญาณการสืบพันธุ์ที่รุนแรงก็เข้าครอบงำสมองอันน้อยนิดของเดลล่าและพี่น้อง หอยทากสาวทุกตัวไม่มีทางเลือก พวกเธอต้องละทิ้งยอดเขาอันปลอดภัย แล้วเริ่ม "คลาน" ต้วมเตี้ยมหลั่งไหลลงสู่พื้นเบื้องล่างเพื่อตามหา "ตัวผู้" ที่มีอยู่อย่างน้อยนิดในอัตราส่วน 1 ต่อ 50
             กองทัพเนื้อสาวนับแสนชีวิตที่คลานลงจากเขา กลายเป็นพรมมีชีวิตสีหวานที่ส่งกลิ่นคาวเมือกหอมล่อใจ และนั่นคือสัญญาณเริ่ม "บุฟเฟต์นานาชาติ" ของเหล่าสัตว์นักล่าที่นอนหมอบรออยู่ชายป่าเบื้องล่าง ท่ามกลางแสงดาวริบหรี่บนยอดเขาอันเงียบสงบ เหล่าหอยทากสาววัยแรกแย้มนับสิบตัวกำลังนอนขดตัวในเปลือกหอย ล้อมวงกันตาแป๋วเพื่อฟังคุณย่าหอยทากเฒ่าเล่าเรื่องราวสำคัญของชีวิต
             ย่าหอยทาก: "ฟังให้ดีนะเด็กๆ... อีกไม่นานเมื่อลมเปลี่ยนทิศ พวกเจ้าทั้งหมดจะต้องคลานลงจากเขาไปเจอ... ตัวผู้"
เหล่าสาวๆ หอยทากสมองน้อยพากันทำตาลุกวาว ร่างกายครึ่งมนุษย์สั่นดุ๊กดิ๊กด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะประสานเสียงร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกัน:
             "โว้ววววววววว!!! ✨"
             ทากสาว A: "หนูจะได้ไปจุ๊บจิ๊บกับหนุ่มๆ เหรอคะคุณย่า!?" (เธอทำท่าเอียงอายจนเมือกไหล)
             ทากสาว B: "จุ๊บจิ๊บคืออะไรเหรอ? รสชาติเหมือนต้นดอกหญ้าหวานๆ ที่เราเคี้ยวเมื่อเช้าไหมอ่า...?" (ถามพลางทำตาซื่อบื้อ)
             ย่าหอยทาก: (ถอนหายใจยาวจนหนวดบนหัวลู่) "พวกเจ้า นี่มันสมองน้อยกันจริงๆ... ตัวผู้ไม่ได้รสชาติเหมือนดอกหญ้า! พวกมันน่ะ... ตัวนิ่มๆ มีสองขา แล้วก็ส่งกลิ่นคาวๆ เหม็นๆ ตลบอบอวลอยู่ข้างล่างนู่น"
             ทากสาว C: "อุ๊ย! เหม็นๆ คาวๆ เหรอคะ? ฟังดูน่าอร่อยจังเลยค่ะย่า หนูอยากลงไปดมแล้ว!"
             เดลล่า: (ที่นั่งเคี้ยวใบไม้แห้งอยู่มุมวง เพิ่งนึกได้ว่าต้องร่วมวงด้วย) "ย่าจ๋า... แล้วถ้าหนูเจอตัวผู้แล้ว หนูต้องทำยังไงต่อเหรอ? ต้องเอาจมูกไปชนกัน หรือต้องเอาเปลือกหอยไปโขกหัวเขาอ่า?"
             ย่าหอยทาก: "เฮ้อ... เดลล่าเอ๊ย เจ้าแค่คลานไปเกาะเขาไว้แน่นๆ แล้วปล่อยให้สัญชาตญาณความเอ๋อของเจ้าทำงานก็พอ... แต่จำไว้นะ! ระหว่างทางที่คลานลงไป ถ้าเห็นพี่น้องข้างๆ โดนตัวอะไรคาบไปเคี้ยวจนเปลือกแตกเสียงดัง กรวบ แกร่ก!... พวกเจ้าไม่ต้องตกใจนะจ๊ะ"
             พวกทากสาวหลายสิบตัว: (กะพริบตาปริบๆ มองหน้ากันตาซื่อ) "ทำไมต้องตกใจล่ะคะย่า? แตกแล้วก็งอกใหม่ไม่ได้เหรอ?"
             ย่าหอยทาก: "งอกไม่ได้จ้ะ... ตายแล้วตายเลย เป็นอาหารนกอาหารหมีหมดจ้ะเออ"
             พวกทากสาวหลายสิบตัว: "อ๋อ... เป็นแบบนี้นี่เองโว้ววววววววว~ งั้นพวกหนูนอนละนะค๊าย่า พรุ่งนี้จะได้รีบตื่นมาคลานลงเขาไปหาหนุ่มเหม็นๆ กัน!"
             พูดจบ พวกเธอก็ม้วนตัวกลับเข้าไปในเปลือกหอยทากของตัวเองอย่างอบอุ่น ทิ้งให้คุณย่าหอยทากนั่งกุมขมับกับความไร้เดียงสา (ปนปัญญาอ่อน) ของหลานๆ
             แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนยอดเขา เหล่าหอยทากสาวตื่นขึ้นมาบิดขี้เกียจและทยอยม้วนตัวออกจากเปลือกหอยเพื่อหากินตามปกติ เดลล่าลุกขึ้นเหยียดกายท่อนบนอันอวบอิ่ม ขยับหนวดบนหัวดุ๊กดิ๊ก ก่อนจะหันไปใช้นิ้วเคาะเปลือกหอยของทากสาวที่นอนอยู่ข้างๆ
             "เดลล่า 36? หรือเดลล่า 37 นะ...? เฮ้!!! มีใครอยู่ไหมเอ่ย?"
             ไม่มีเสียงตอบรับ... มีเพียงความเงียบสนิทจากภายในกระดอง
             "ยายค๊าาาาา! เดลล่า... ไม่ใช่หนูนะ เดลล่าในกระดองนี้เงียบไปอีกแล้วอ่า" เดลล่าหันไปตะโกนบอกยายทากเฒ่าพลางทำตาซื่อบื้อ
ยายทากเฒ่าปัดเศษใบไม้ลนลานพลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยอย่างไม่ใส่ใจ "เออๆ... เอาไปทิ้งที่หน้าผาเดิมละกัน"
ทันใดนั้น ทากสาวตัวอื่นๆ ที่อยู่แถวนั้นต่างพากันคลานรุมล้อมเข้ามาแย่งชิงเปลือกกระดองกันอย่างสนุกสนาน พวกเธอช่วยกันผลักช่วยกันดึงจนกระทั่งร่างไร้วิญญาณของ 'เดลล่าหมายเลข 37' ไหลร่วงครูดลงมาจากเปลือกหอย ลิ้นจุกปาก ดวงตากลายเป็นรูป X-X สนิทศิทรชน
             "ว้าว! กระดองนี้ยังใหม่อยู่เลย ฉันจองนะ!" ทากสาวตัวหนึ่งพูดขึ้นอย่างร่าเริง
             "งั้นฉันขอตับไตไส้พุงที่เหลือของยัยนี่ละกัน จะได้ไม่ต้องคลานไปหาเศษเห็ดกิน" อีกตัวออกความเห็นพลางหัวเราะคิกคัก สำหรับพวกเธอแล้ว ความตายไม่ได้น่ากลัว ไม่น่าเศร้า และไม่ได้มีค่าอะไรให้ต้องจดจำเลยแม้แต่น้อย มันเป็นเพียงแค่การขยับลำดับเลขเดลล่าตัวต่อไปให้เลื่อนขึ้นมาแทนที่ก็เท่านั้นเอง
             เดลล่า (ตัวปัจจุบัน) มองภาพพี่น้องรุมแทะซากเก่าอย่างตาแป๋ว ก่อนจะก้มลงไปเคี้ยวใบไม้แห้งต่ออย่างสบายใจ "อื้ม... งั้นหนูคือเดลล่าคนล่าสุดสินะคะยาย? โว้ววววววววว~ อพาร์ตเมนต์กระดองว่างลงอีกห้องแล้ว!"
 
ยายทากเฒ่านั่งกุมขมับ มองดูซากเดลล่าหมายเลข 37 ที่กำลังถูกเพื่อนๆ รุมแทะอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะหันไปถามสมุนคนสนิทด้วยความเอือมระอา
             ยายทากเฒ่า: "แล้วตอนนี้บนเขาเรายังเหลือ... 'เดลล่า' อีกกี่ตัวกันล่ะเนี่ย?"
             เลขาทากเฒ่าที่อายุมากรองลงมา รีบขยับแว่นสายตาหนาเตอะที่ทำจากเปลือกหอยใส กางแผ่นใบไม้ที่สลักบันทึกรายชื่อพลางรายงานฉะฉานทันที:
             เลขาทากแว่น: "ตอนนี้คลังประชากรซีรีส์ 'เดลล่า' มีมากกว่า 650 ตัวค่ะคุณยาย! ส่วนซีรีส์อื่นก็ไม่น้อยหน้าค่ะ เรายังมีซีรีส์ 'มีล่า' 'เอน่า' 'อูจา' 'นานะ' และคอลเลกชันพิเศษอย่าง 'ฮานามิ' อีกอย่างละมากกว่า 500 ตัวค่ะ!"
             ยายทากเฒ่า: "(-*-) หน้ามืดแป๊บ... ประชากรฝั่งตัวเมียเรามันจะเยอะเกินไปแล้วนะ! ไหนจะพวกทากสาวน้อยรุ่นใหม่ที่เพิ่งตะเกียกตะกายหนีตายขึ้นมาจากใต้เขาเมื่อต้นเดือนอีกเกือบ 2,000 ตัวล่ะ? บนเขานี้จะไม่มีใบไม้ให้เคี้ยวเหลืออยู่แล้ว!"
             เลขาทากแว่น: "นั่นสิคะ ถ้าปล่อยให้อยู่รวมกันเยอะๆ มีหวังแย่งบ้านแย่งเปลือกหอยกันจนหน้าผาถล่มแน่ค่ะ"
             ยายทากเฒ่า: "ไม่ได้การละ... สั่งการลงไปเลย! ลมเปลี่ยนทิศเมื่อไหร่ ให้เปิดประตูระบายพล ส่งพวกเดลล่า มีล่า ฮานามิ อะไรพวกนี้ลงไปข้างล่างให้หมด! ให้พวกมันลงไปหาไอ้ตัวผู้เหม็นๆ คาวๆ ข้างล่างนู่น"
เดลล่า (คนปัจจุบัน): (โผล่หัวมาร่วมวงสนทนา) "โว้ววววววววว~ ส่งลงไปเป็นบุฟเฟต์ให้สัตว์นักล่าข้างล่างเคี้ยวเล่นใช่ไหมค๊ายาย? เย้ๆ! หนู             อยากโดนระบายพลแล้ว!"
ยายทากเฒ่าและเลขาทากแว่นหันมามองเดลล่าพร้อมกันก่อนจะถอนหายใจออกมาเป็นเสียงเดียว "เออ... ถ้าแกโดนหมีคาบไปกินเป็นคนแรก ยายจะไม่แปลกใจเลยเดลล่าเอ๊ย!"
             ในขณะที่หอยทากสาวส่วนใหญ่เริ่มเคลื่อนไหวด้วยความทะยานอยากอันพลุ่งพล่าน เมื่อถึงฤดูกาล พวกเธอจะไม่รับรู้อะไรในสมองน้อยๆ อีกต่อไป นอกจากเป้าหมายเดียวนั่นคือการคลานดิ่งลงไปให้ถึงแหล่งน้ำใต้ภูเขาและมุ่งหน้าตามกลิ่นฟีโรโมนของตัวผู้เท่านั้น แต่สำหรับ เดลล่า (ตัวเอกของเรา) เธอกลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรด้วยเลย ความคิดในหัวมีเพียงความสนุกตื่นเต้นที่กำลังจะได้ออกเดินทางท่องเที่ยวลงจากเขาเป็นครั้งแรก เธอคลานดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาเดลล่ารุ่นพี่ตัวหนึ่งที่กำลังยืนบิดเร่าอยู่ข้างๆ
             เดลล่า: "พี่สาวๆ... พี่เป็นอะไรไปเหรอ? ไม่หิวข้าวหรอกเหรอจ๊ะ?"
             เดลล่ารุ่นพี่: "ไม่... ไม่หิวเลย..."
             น้ำเสียงของเดลล่ารุ่นพี่แผ่วเบาและแหบพร่า ร่างกายท่อนบนของเธอตอนนี้อวบอั๋น เนื้อนมไข่เต่งตึงจนแทบจะปริแตก ผิวเนื้อเนียนละเอียดเยิ้มชุ่มไปด้วยหยาดเมือกใสข้นคลัก คราบเมือกไหลหยดลงพื้นตลอดเวลา ร่างทั้งร่างสั่นเทาควบคุมไม่ได้ด้วยความอึดอัดดั่งไฟรน
             เดลล่ารุ่นพี่: "มันอึดอัด... มันแฉะ... แล้วก็คันยิบๆ ไปทั้งตัวเลยเดลล่าเอ๊ย... แทบจะทนไม่ไหวแล้ว... ฉันได้กลิ่น... ฉันได้กลิ่นโชยมาจากข้างล่างนั่นแล้ว..." (เธอพูดพลางยิ้มตาเยิ้มลอย น้ำลายไหลยืดเป็นสายยาวด้วยความกระหาย) "ฉันอยากลงไป... อยากลงไปตามกลิ่นนั่นจะตายอยู่แล้ว!"
             เดลล่า: (ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกกรง แล้วก้มลงเคี้ยวใบไม้แห้งในมือต่อดังกรวบๆ) "กลิ่น? กลิ่นอะไรเหรอพี่สาว? แปลกจังเลย... ใบไม้อร่อยออกขนาดนี้ทำไมไม่กินล่ะ? พี่อยากลงไปหา ตัวผู้ ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
             เดลล่ารุ่นพี่: "ใช่... คัน... ฉันคันยิบๆ ไปหมดจนเนื้อจะระเบิดแล้วเนี่ย! แต่ต้องรอยายสั่งก่อน... คลานไปตัวเดียวไม่รอดหรอก พวกสัตว์นักล่ามันดักรุมกินโต๊ะแน่ เราต้องรอคลานลงไปเป็น ฝูงใหญ่... ให้พวกมันแดกตัวอื่นแทน ส่วนเราจะได้รอดไปถึงตัวผู้ข้างล่างยังไงล่ะ!"
             เดลล่ากะพริบตาปริบๆ มองรุ่นพี่ที่บิดเร่าๆ สลับกับมองลงไปที่ตีนเขาอันมืดมิด ความสมองน้อยทำให้เธอคิดแค่ว่าการไปทัศนศึกษาเป็นฝูงใหญ่น่าจะสนุกดี โดยไม่รู้เลยว่า "ฝูงใหญ่" ที่รุ่นพี่พูดถึง คือการลงไปเป็นเกราะกำบังเนื้อสดๆ ให้แก่กันและกันในแดนประหารเบื้องล่าง!
             เมื่อถึงเวลาอันสมควร... ยายทากเฒ่าผู้ผ่านโลกมานานย่อมรู้ดีว่าจังหวะไหนคือจุดที่พวกเธอ "สุดจะกลั้น" อีกต่อไปแล้ว กองทัพหอยทากสาวหลาย 1,000 ชีวิตต้องอดทนรอคอยอยู่บนยอดเขานานถึง 3 วันเต็ม มันเป็น 3 วันแห่งความทรมานแสนสาหัส ร่างกายท่อนบนบิดเร่าขยับไหวด้วยความอึดอัดขีดสุด กลิ่นฟีโรโมนเพศหญิงของพวกเธอเข้มข้นจนฉุนกึก รุนแรงโชยชายลงไปทั่วทั้งหุบเขาเพื่อเรียกร้องเหล่าสัตว์นักล่าให้มารวมตัวกัน ทว่า... กลิ่นที่ว่ารุนแรงแล้ว ยังไม่เท่ากับความอยากสืบพันธุ์ที่พุ่งพล่านจนแทบคลั่งในสมองของพวกเธอ
พวกเธออยาก... อยากเสียจนพร้อมจะบุกฝ่าคมเขี้ยวของสัตว์นักล่าเบื้องล่างไป โดยไม่แยแสหรือสนอกสนใจความตายเลยแม้แต่นิดเดียว! แต่ท่ามกลางกลุ่มทากสาวที่บ้าคลั่งเหล่านั้น...
             กลับมี เดลล่า และกลุ่มเพื่อนทากสาวรุ่นแรกแย้มอีกกว่า 50 ตัว ที่ยังคงทำตาใสแป๋ว พวกเธอขยับหนวดดุ๊กดิ๊กด้วยความตื่นเต้น สนอกสนใจเพียงแค่จะได้ลงไปเที่ยวเล่นสนุกสนานด้านล่าง เป็นแบบนี้ในทุกๆ รอบของฤดูผสมพันธุ์... ที่ในกองทัพจะมีทั้ง ทากสาวที่หื่นกระหายจนกู่ไม่กลับ ผสมโรงไปกับ ทากสาวเอ๋อซื่อบื้อที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่
 
ตามกฎธรรมชาติของระบบนิเวศนี้:

แนวหน้าผู้โชคร้าย: พวกทากสาวที่คลานหลั่งไหลลงไปก่อนกลุ่มแรก มักจะไม่รอดชีวิต พวกเธอจะกลายเป็นกำแพงเนื้อสดที่ถูกสัตว์นักล่ารุมกัดกินจนเปลือกแตกกระจาย
กลุ่มหลังผู้รอดชีวิต: พวกที่คลานตามหลังมา (รวมถึงกลุ่มของเดลล่า) จะมีโอกาสรอดชีวิตสูงกว่า เพราะพวกนักล่าอิ่มหนำสำราญจากแนวหน้าไปหมดแล้ว

แต่วินาทีนี้ ไม่มีทากสาวตัวไหนสนใจกฎข้อนี้อีกต่อไป การเปิดประตูระบายพลและไปถึงแหล่งน้ำด้านล่างเป็นตัวแรก หมายถึงโอกาสที่จะได้ "ครอบครองและถูกรุมล้อมด้วยเหล่าทากตัวผู้" มากมายมหาศาลที่กำลังตั้งตารอพวกเธออยู่เบื้องล่าง!
 
             และแล้ววันปล่อยตัวที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง...หยาดพิรุณและน้ำป่ามหาศาลเข้าเติมเต็มยอดเขาอย่างรวดเร็ว ปริมาณน้ำหนักหน่วงเกินกว่าที่กิ่งก้านและใบไม้บนภูเขาจะรับไหว ทยอยหักโค่นดังสนั่น ปราการธรรมชาติที่กักเก็บน้ำไว้พังทลายลง ส่งผลให้น้ำป่าทะลักซัดเทลงสู่ลำธารเบื้องล่าง จากลำธารสายเล็กๆ แตกขยายกลายเป็นแม่น้ำโคลนสายมหึมาในพริบตา!
             มวลน้ำและโคลนตมไหลบ่าเข้าทับถมผืนป่าด้านล่างอย่างบ้าคลั่ง เหล่าสัตว์นักล่าที่นอนหมอบรอชิมเนื้อหวานต่างพากันวิ่งหนีตายกันอลหม่าน บ้างก็หนีทัน... บ้างที่หนีไม่ทันก็ถูกโคลนดูดกลืนจมหายไปอย่างน่าอนาถ และสิ่งที่ทะลักหลั่งไหลมาพร้อมกับกระแสน้ำป่าและโคลนตมนั้น... ก็คือเหล่าทากสาวมากมายมหาศาล!
             การเดินทาง (สไลด์เดอร์เนื้อสด) ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
             เหล่าทากสาวซีรีส์ "เดลล่า" และซีรีส์อื่นๆ นับร้อยนับพันตัว ต่างพากันขยับ ร่อนถลา และเลื้อยไถลไปตามกระแสน้ำด้วยความเร็วน่าเหลือเชื่อ สัญชาตญาณดิบขับเคลื่อนให้พวกเธอพุ่งทะยานไปข้างหน้า ไม่มีทากสาวตัวไหนยอมหันหลังกลับมามองข้างหลังเลยแม้แต่ตัวเดียว... แยแสหรือสนใจแม้กระทั่งตอนที่มีเพื่อนทากสาวบางตัวดวงซวย พลาดท่าถูกสัตว์นักล่าที่รอดตายคาบไปกัดกินระหว่างทาง
             ส่วน เดลล่า (ตัวเอกสมองน้อยของเรา) เธอยังคงพยายามบังคับลำตัวให้ตรงและไถลไปข้างหน้าตามกระแสน้ำอย่างตื่นเต้นสุดขีดดวงตาเป็นประกาย หัวสมองอันน้อยนิดคิดเพียงแค่ว่า:

อยากเห็น "ตัวผู้" ตัวเป็นๆ เร็วๆ จัง!
อยากรู้จังเลยว่าพวกพี่สาวสุดอวบพวกนั้น จะทำอะไรสนุกๆ กันเมื่อไปถึงแหล่งน้ำด้านล่าง!

             กระแสโคลนและน้ำป่าพัดพาร่างของพวกเธอลงมาสู่สมรภูมิเบื้องล่าง เหล่าสัตว์นักล่าที่เหลือรอดพากันกระโจนเข้าใส่กองทัพทากสาวอย่างบ้าคลั่ง พวกมันจับกิน ฉีกกระชาก และกลืนกินเนื้อหวานๆ อย่างตะกละตะกลาม โดยไม่มีการต่อสู้แย่งชิงเหยื่อกันเองระหว่างสัตว์นักล่าเลยแม้แต่น้อย เหตุผลเพราะปริมาณของทากสาวนั้นมีมากมายล้นทะลักจนกินอย่างไรก็ไม่มีวันหมด!
             กองทัพหน้ายอมสละชีวิตฝ่าคมเขี้ยวไปเรื่อยๆ แม้จำนวนจะลดลงไปบ้างแต่ก็ยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ ในขณะที่กองทัพหลังยังคงหนาแน่นและเคลื่อนที่มุ่งหน้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง
             แต่ภัยพิบัติที่แท้จริงของเผ่าพันธุ์หอยทากสาว... อาจไม่ได้มาจากกรงเล็บของสัตว์นักล่า
             หากแต่มาจาก "จำนวนของตัวเมียที่มากเกินไป" หากกองทัพอันหิวกระหายนี้หลั่งไหลไปถึงแหล่งน้ำด้านล่างพร้อมกัน เหล่าทากตัวผู้ที่มีอยู่น้อยนิดอาจถูกรุมทึ้งและฝืนยื้อแย่งจนถึงขั้น "เสียชีวิต" คาอกพวกเธอได้เลยทีเดียว ดังนั้น การที่พี่น้องทากสาวตายลงระหว่างทาง... จึงกลายเป็นเรื่องดีที่ช่วยลดจำนวนคู่แข่งที่จะไปแย่งชิงตัวผู้เบื้องล่างไปในตัว
             ในขณะที่ความบ้าคลั่งกำลังดำเนินไป... เดลล่า (ตัวเอกของเรา) ก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาคลานต้วมเตี้ยมต่อไปด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวด เธอกลายเป็นผู้รั้งท้ายขบวนอย่างช่วยไม่ได้ เพราะสมองอันน้อยนิดและความเอ๋อทำให้เธอคลานตามความคลั่งของพวกพี่ๆ สาวไม่ทัน
ตามเส้นทางที่เดลล่าคลานผ่าน เต็มไปด้วยร่างของพี่สาวผู้โชคร้ายหลายร้อยชีวิต:

เหยื่อของนักล่า: นอนนิ่งจมกองเลือดถูกสัตว์ร้ายแทะกินอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
เหยื่อของความหื่นกระหาย: พี่สาวบางตัวไม่ได้ถูกกิน แต่พวกเธอใส่เกียร์หมาคลานเร็วเกินไปจนกึ่งท่อนล่างไหม้และหมดแรงตายอยู่กลางทาง ดวงตากลายเป็นรูป X-X โดยที่ปากยังคงพร่ำเพ้อคำสุดท้ายออกมา...

เดลล่ารุ่นพี่ตัวหนึ่ง: "...ผู้ชาย... อึก... ผู้ชายหล่อๆ..." (ก่อนที่ร่างจะแน่นิ่งไป)
             เดลล่าคลานมาหยุดมองพี่สาวที่เพิ่งสิ้นลมไปตาปริบๆ เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้กลัว แต่กลับยกมือขึ้นโบกหยอยๆ ด้วยรอยยิ้มซื่อบื้อ
             "บ๊ายบายค่ะพี่สาว~ เดลล่าไปก่อนนะค๊า เดี๋ยวจะไปเผื่อแผ่ความคันเผื่อพี่ด้วย!"
             พูดจบ เดลล่าก็ขยับลำตัวส่วนล่าง ไถลลากเปลือกกระดองมุ่งหน้าต่อยอดเป้าหมายด้วยความตั้งใจอันเต็มเปี่ยม โดยไม่รู้เลยว่าการคลานช้าบ๊วยสุดของเธอ อาจทำให้เธอรอดพ้นจากการไปรุมทึ้งตัวผู้จนตาย
             มหกรรมการเดินทางหลั่งไหลลงมาจากยอดเขาของเหล่าทากสาว จะเกิดขึ้นในทุกๆ 3-4 เดือน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่รู้กันดีในหมู่สัตว์ป่าทุกชนิด เมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ การล่าล้างเผ่าพันธุ์อันนองเลือดจะดำเนินไปตลอด 2 วันเต็มที่พวกเธอเคลื่อนตัว แม้กรงเล็บและคมเขี้ยวของนักล่าจะช่วยลดจำนวนของทากสาวลงไปได้มากกว่าครึ่ง... แต่ประชากรทากสาวส่วนที่เหลือรอดชีวิตก็ยังคงมีปริมาณมหาศาลจนน่ากลัวสำหรับผืนป่าแห่งนี้อยู่ดี
             ในที่สุด ทากสาวชุดแรกที่รอดตายก็พุ่งทะยานไปถึง "หนองน้ำใต้ภูเขา" ซึ่งเป็นถิ่นอาศัยของพวกตัวผู้ หนองน้ำแห่งนี้ถูกปกป้องไว้ด้วยอาณาเขต "หยาดเมือกพิเศษ" ของทากตัวผู้ มันส่งกลิ่นเหม็นคาวสาบสางรุนแรงสุดจะข่มใจ จนไม่มีสัตว์นักล่าหน้าไหนคิดจะเฉียดกรายเข้าใกล้ พื้นที่แห่งนี้จึงกลายเป็นเซฟโซนที่ปลอดภัยสำหรับพวกเธอ... และกลายเป็นเวทีแห่งกามารมณ์อันบ้าคลั่ง
             การผสมพันธุ์หมู่ (Orgy) เริ่มต้นขึ้นทันทีโดยไม่มีคู่ตายตัว!

ลักษณะของทากตัวผู้: พวกมันมีแขนและขา เดินเหินได้เหมือนมนุษย์ปกติ ทว่ามีกลิ่นกายที่เหม็นเน่าฉุนกึก
พิธีกรรมสูบชำเรา: พวกตัวผู้ทำเพียงแค่นอนหงายอยู่บนพื้นนิ่งๆ ปล่อยให้เหล่าทากสาวที่หิวกระหายพากันกระโจนเข้าใส่ พวกเธอจะขยับกายขึ้นคร่อม "เสียบแกนกาย" ของตัวผู้เข้าสู่ภายใน แล้วใช้กล้ามเนื้อช่องคลอดเบื้องล่างอันทรงพลังตอดรัด บีบนวด และคั้นสวาทอย่างรุนแรงจนกว่าจะสูบฉีดเอาหยาดน้ำอสุจิออกมาได้สำเร็จ
วิกฤตของตัวผู้: ทากตัวผู้จำเป็นต้องใช้เวลาพักฟื้นร่างกายนานพอสมควรกว่าที่แกนกายจะแข็งตัวตื่นขึ้นมาได้อีกครั้ง ทว่าพวกตัวเมียที่บ้าคลั่งนั้นต้องการน้ำเชื้อปริมาณมหาศาลเพื่อปฏิสนธิกับไข่หลายร้อยฟองในท้องของเธอ พวกเธอไม่คิดจะยอมเสียเวลานอนรอตัวผู้ตัวเดิมฟื้นตัวนานหลายชั่วโมง...หากรอบๆ ข้างยังมีทากตัวผู้ตัวอื่นนอนอยู่ พวกเธอจะพุ่งเข้าไปรุมทึ้งและ "สูบชำเรา" ต่อทันทีอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย!

             เดลล่า ทากสาวตาใสผู้เคลื่อนพลมาถึงหนองน้ำเป็นกลุ่มสุดท้ายอย่างเชื่องช้า เธอรอดพ้นจากคมเขี้ยวของเหล่าสัตว์นักล่ามาได้แบบหน้าตาเฉย เพราะพวกมันพากันอิ่มหนำสำราญจนเอียนเนื้อหวานๆ เลี่ยนเมือกเหนียวๆ และเดินหนีไปหมดแล้ว นับเป็นโชคดีหรือโชคร้ายของเธอก็ไม่รู้... ที่สมองน้อยๆ ของเธอไม่ได้เกิดอาการตื่นตัวหรือ 'ติดสัด' จนคลั่งเหมือนพวกพี่สาว
             ภาพเบื้องหน้าของหนองน้ำตอนนี้ คือนรกบนดินดีๆ นี่เอง...

ดวงตาขยายกลืนกินสำนึก: เหล่าหอยทากสาวรุ่นพี่ส่วนใหญ่มีดวงตาเบิกกว้างจนกลายเป็นสีดำสนิททั้งดวง แทบไม่เหลือสติสัมปชัญญะของสิ่งมีชีวิตที่มีสมอง พวกเธอขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณดิบ พุ่งเข้าตะครุบและกดทับร่างของทากตัวผู้ลงกับโคลนอย่างไร้ความปรานี ใบหน้าอวบอิ่มยิ้มกริ่มอย่างเลื่อนลอยคาดเดาไม่ได้
มหาสมุทรเมือกที่กลืนกินชีวิต: หยาดเมือกเหนียวแฉะข้นคลักของทากสาวนับร้อยนับพันไหลทะลักอาบไปทั่วทุกตารางนิ้ว ทากสาวบางตัวกำลังดื่มด่ำอยู่ในภวังค์ร่วมรักกับตัวผู้ ทว่ากลับถูกแรงอารมณ์ของทากสาวอีกตัวที่คลั่งกว่า เคลื่อนทับไถลลากร่างขึ้นมาบดบังใบหน้าของตัวผู้ตัวนั้น จนเกิดการอุดกั้นทางเดินหายใจและขาดอากาศหายใจตายไปทั้งคู่ในสภาพเนื้อแนบเนื้อ

             เดลล่าค่อยๆ คลานต้วมเตี้ยมเข้าไปจนถึงขอบแอ่งน้ำนั่น เธอชะงักไปเล็กน้อย หนวดบนหัวสั่นดุ๊กดิ๊กด้วยความพะอืดพะอม สำหรับเธอแล้ว สถานที่แห่งนี้มัน "เหม็นเกินไป" เหม็นทนไม่ไหว ทั้งกลิ่นเมือกคาวจัดของพวกพี่สาวที่กำลังบ้าคลั่ง และกลิ่นสาบเน่าคาวฉุนของพวกทากผู้ชายที่นอนหมดสภาพอยู่เบื้องล่าง เดลล่าเบ้หน้าทำตาปริบๆ มองภาพมหกรรมกามารมณ์ที่กลายเป็นสุสานทากเป็นนี้อย่างไม่เข้าใจ
             เดลล่าคลานเข้าไปใกล้บริเวณแอ่งน้ำ พยายามมองหาพี่สาวทากสักตัวที่พอจะมีสติหลงเหลือให้พูดคุยด้วยได้ ทว่ามันกลับสูญเปล่า... พวกเธอในตอนนี้ไร้ซึ่งสติรับรู้ใดๆ ทำเพียงแค่ตั้งหน้าตั้งตาขึ้นคร่อมร่างของทากตัวผู้ ใบหน้าอวบอิ่มล่องลอย เคลิบเคลิ้ม ยิ้มกริ่มจนน้ำลายไหลยืด พร้อมกับพ่นหยาดเมือกใสข้นกระฉูดออกมาอาบไปทั่วบริเวณ
             เดลล่า: "จุ๊บจิ๊บอะไรกันน่ะ? ไม่เห็นน่าสนุกตรงไหนเลย... แล้วคุณพี่ชายตัวผู้หน้าตาเป็นยังไงกันนะ? ขอดมขอดูหน่อยสิ"
เดลล่าชะโงกหน้าท่อนบนอันซื่อบื้อลงไปมองดูใบหน้าของทากตัวผู้ที่อยู่ใต้ร่างพี่สาวชัดๆ และทันทีที่สายตาโฟกัสได้ ร่างของเธอก็สะดุ้งเฮือกจนแทบจะล้มพับ เปลือกหอยบนหลังสั่นกึกกักด้วยความช็อก

ใบหน้าอันอัปลักษณ์: ทากตัวผู้นั้นหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวเกินกว่าที่สมองน้อยๆ ของเธอจะจินตนาการไว้ พวกมันมีโครงหน้าคล้ายมนุษย์ แต่กลับไม่มีจมูก ดวงตาทั้งสองข้างดำสนิทมืดมิดไร้แววตา ส่วนริมฝีปากที่ควรจะนุ่มนิ่มน่ารักแบบพวกตัวเมีย กลับเป็นเพียงรูโหว่กลมๆ สีคล้ำที่ไร้ริมฝีปาก
กายวิภาคอันน่าสะพรึง: ถึงแม้พวกมันจะมีแขนมีขารูปร่างเหมือนมนุษย์ และมีแท่งเนื้อยาวตรงกลางลำตัวที่เป็นดั่งแกนกาย... แต่เมื่อมองเทียบกับร่องเนื้อส่วนล่างของพวกพี่สาวที่ดูนุ่มนิ่มและส่งกลิ่นหอมหวานกว่าแล้ว สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของทากตัวผู้มันดูคุกคามและน่าสยองขวัญสิ้นดี!

             เดลล่า: "อี๊!!!! น่าเกลียดชะมัดเลย!!!! ไม่นะพี่สาว! อย่าไปนอนทับพวกนี้เลยนะ มันน่าเกลียดจะตายอยู่แล้ว!"
             เดลล่ารีบพุ่งเข้าไปใช้มือคู่เล็กๆ พยายามผลักดันร่างของทากสาวรุ่นพี่ที่กำลังเสพสมความสุขอย่างบ้าคลั่ง เธอกระหน่ำเขย่าตัวพี่สาวสุดแรงเกิดแต่ก็ไร้ผล ไม่นานนัก ทากสาวตัวพี่ที่กำลังอินเลิฟก็บิดคอหันกลับมามองเดลล่าด้วยแววตาสีดำสนิทอันว่างเปล่า ก่อนจะหันกลับไปโดยไม่ใส่ใจไยดีเลยสักนิด
             พี่สาวทากละทิ้งร่างของทากตัวผู้ตัวเดิมที่นอนแห้งเหี่ยว แล้วมองกวาดสายตาเยิ้มแฉะไปหาทากตัวผู้ตัวอื่นรอบๆ ซึ่งบางตัวเพิ่งจะพยุงร่างลุกขึ้นยืนพยายามจะเดินหนี แต่ก็ถูกทากสาวตัวอื่นๆ พุ่งเข้าตะครุบจับกดทับลงกับพื้น และเริ่มบรรเลงบทกามารมณ์ "จุ๊บจิ๊บ" กันต่ออย่างตะกละตะกลาม
             เดลล่าเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน จ้องมองมหกรรมภาพอุจาดตาเหล่านั้นด้วยความสยดสยองขีดสุด ขาท่อนล่างที่เป็นเมือกหนืดพยายามตะเกียกตะกายถอยหลังหนีออกจากหนองน้ำเหม็นๆ แห่งนี้อย่างสุดชีวิต!