อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

โรงเรียนเอ-มงได้มีการจัดงานพาไปทัศนศึกษานอกสถานที่ และครั้งนี้ก็มาที่ทะเล...ซึ่งงานทัศนศึกษาทางโรงเรียนได้จัดแค่สามวันโดยวันแรกจะเป็นการเรียนนอกสถานที่ อีกสองวันทางโรงเรียนจะปล่อยสบายๆแต่ต้องทำรายงานส่ง

"เฮ้อ...."เสียงถอนใจของเด็กหนุ่มหัวชมพูสวมกางว่ายน้ำสีดำ สวมเสื้อคลุมสีเขียวอ่อนกำลังนอนอาบแดดที่เก้าอี้ชายหาด มีร่มสีสดใสคอยบังแดดไว้นี่เป็นวันที่สองของการทัศนศึกษา

"ถอนใจทำไมล่ะยูคุง เรามาเที่ยวนะ"โออิเพื่อนซี้หน้ามนที่สวมกางเกงว่ายน้ำสีน้ำเงินเข้ม และสวมเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อน กำลังนอนอยู่บนเก้าอี้ชายหาดข้างๆกัน

"ก็มันร้อนน่ะสิ..."

"ก็แหม...นี่มันหน้าร้อนนี่นา ว้าวเซ็กซี่ชะมัดน้องบิกินี่เกาะอกชมพูคนนั้น...แต่เอ๊ะ สีผมคุ้นๆหุ่นคล้ายๆนะ"

หนุ่มหัวชมพูเหล่ตามองแวบหนึ่ง"จำได้ว่าเป็น แฟนนายนี่นา แก่แดดว่ะ"

หนุ่มหน้ามนงงเป็นไก่ตาแตก เท่าที่จำได้รุ่นน้องคนนี้อายุแค่สิบสามแต่ทำไมอกโตผิดเด็กแบบนั้น

"น่า...เด็กสมัยนี่มันโตไวนี่นา"สายตาคมเหลือบไปเห็นร่างบางสวมบิกินี่สายเดี่ยวสีดำกำลังเดินมา ผมสีดำยาวสยายดูมีเสน่ห์ เด็กหนุ่มหัวชมพูถอดเสื้อคลุมของตนมาสวมร่างบางทันที

"ยู อะไรกันเนี่ย"

"ล่อตะเข้จริงๆเลยนะ "

เด็กสาวแว้ดทันที"รินจังไม่ล่อกว่าเหรอ"ว่าจบก็ชี้ไปที่เด็กสาวที่สวมบิกินี่เกาะอกสีชมพู หากแต่ตอนนี้หนุ่มหน้ามนได้นำเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนของตนไปคลุมกายของเด็กสาวที่สวมบิกินี่ชมพูพร้อมพาไปเทศนาชุดใหญ่

เด็กหนุ่มผมชมพูเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ผลุบๆโผล่ๆบนท้องน้ำ"อะไรน่ะ"

"มีอะไรเหรอยู"

"ไปดูกันมั้ย"

"ดูอะไร รอด้วยสิ"

สองหนุ่มวิ่งไปที่ริมหาดก็พบกับปลาตัวโตคล้ายปลาTai(ปลากะพงญี่ปุ่น)แต่ขนาดนั้นใหญ่มาก ที่เกยตื้นอยู่ริมหาด ยูไม่รอช้าอุ้มเจ้าปลาขึ้นมาหมายจะปล่อยลงทะเลหากแต่…เจ้าปลาสีส้มตัวโตก็ค่อยๆกลายร่างเป็นเด็กสาวผมสีส้ม ในสภาพที่เปลือยเปล่า โควมิรีบถอดเสื้อคลุมของแฟนหนุ่ม คลุมร่างของเด็กสาวปริศนา ในขณะที่คนอุ้มตะลึงทำอะไรไม่ถูก

เด็กสาวผมส้มลืมตาสีมรกตสดใส มองไปที่ยู”ที่รัก!!”

“หา!?”

เด็กสาวตัวน้อยกอดคอของเด็กหนุ่มอย่างรักใคร่

โควมิตะคอกใส่ทันที”นี่เธอ!ปล่อยมือจากแฟนชั้นนะ”

เสียงใสตวาดกลับ“ไม่! “

ยูได้สติ รีบวางเด็กสาวผมสีส้มลง”เธอคือตัวอะไรเนี่ย”

เด็กสาวเท้าสะเอวโดยไม่สนผ้าคลุมที่คลุมร่างอันเปลือยเปล่า จนยูต้องตะคอก”สวมเสื้อเดี๋ยวนี้นะ!”

เด็กสาวตัวน้อยต้องจำใจสวมเสื้อ โควมิรีบเอามาควงแขนแฟนหนุ่มอย่างหึงหวง ยูจึงถามซ้ำ”เธอคือตัวอะไรกันแน่”

“ชั้นคือ เงือก”

สองหนุ่มสาวงงเป็นไก่ตาแตก…เงือกอะไรหว่า…มีร่างเป็นปลา…

“เงือกอย่างพวกเราน่ะเวลาอยู่ตรงโขดหินจะสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ แต่เป็นได้แค่ครึ่งตัว ถ้าอยู่บนบกก็จะเป็นมนุษย์เต็มตัวแบบนี้ไง”เด็กสาวก็เข้าไปกุมมือเด็กหนุ่มผมชมพู”คุณช่วยชีวิตชั้นไว้ ชั้นชอบคุณ แต่งงานกันนะคะ”

ยูส่ายหน้าปฏิเสธ”ชั้นไม่ได้คิดอะไรกับเด็กกะโปโลอย่างเธอหรอกนะ อีกอย่างชั้นแค่จะปล่อยเธอลงทะเลเท่านั้น”

ร่างของเด็กสาวก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นหญิงสาวแรกรุ่น”ชอบสาวน้อยหรือ…”ร่างของเด็กสาวก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสาวใหญ่หุ่นสะบึ้ม”สาวใหญ่ล่ะค่ะ ที่รัก พวกเราสามารถเปลี่ยนร่างได้ตามใจปรารถนาเลยนะ”

ยูปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย”ไม่ชอบทั้งนั้นและชั้นก็มีคนรักอยู่แล้วด้วย” เด็กหนุ่มผมชมพูก็ชี้นิ้วลงทะเล”กลับทะเลไปเลย”

ร่างของสาวใหญ่ก็แปรเปลี่ยนเป็นร่างของเด็กน้อยวัยสิบขวบ สีหน้าเศร้าหมอง”ระ…รังเกียจมากเหรอค่ะ ฮึก”

“กลับบ้านไปซะ”

“ชั้นก็แค่อยากจะเที่ยวโลกมนุษย์ก็เท่านั้นเอง”

มาไม้นี้โควมิก็ใจอ่อน”ยู เราก็พาเด็กคนนี้เที่ยว ก็ไม่น่าจะเสียหายนะ”

“ชั้นรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย…อีกอย่างเราจะพาเด็กคนนี้เที่ยวได้ยังไง จะให้ไปโท่งๆอย่างนี้รึ”

“จริงด้วย งั้นคงต้องพาไปซื้อเสื้อผ้าล่ะนะ”

เด็กน้อยยิ้มร่า “ไม่ต้องหรอกค่า”ว่าจบร่างของเธอก็ปรากฏชุดว่ายน้ำทรูพีชสีส้มสดใส

เด็กสาวชมเป๊าะ”น่ารักจัง”

คนถูกชมยิ้มร่า “ก็แหงล่ะ นี่น่ะ ชั้นเพิ่งได้จากศพเด็กผู้หญิงที่จมน้ำเมื่อเดือนที่แล้วนี่นา”

โควมิหน้าซีดลงผิดกับแฟนหนุ่มที่นิ่งเฉย

“กลับไปทะเลซะ”ยูเอ่ยเสียงแข็ง

โควมิเข้ากอดแขนแฟนหนุ่ม”ทำไมล่ะ”

ยูเข้ากระซิบที่ข้างหู“ถ้าไม่อยากใจเสียก็ได้”

ทั้งสามจึงพากันเดินเที่ยวไปตามที่ต่างๆ โดยที่โควมิไม่รู้เลยว่า ปีศาจปลาสาว ลอบมองตัวเธอด้วยสายตาเหี้ยม อยู่เสมอ

ทั้งสามเดินทางมาถึงริมทะเลฝังที่เต็มไปด้วยโขดหินที่ไร้ผู้คน ปีศาจสาวก็นึกบางอย่างได้

โควมิชี้ชวนให้ปีศาจปลามองดูสิ่งต่างๆริมเขื่อนในขณะที่แฟนหนุ่มนิ่งเงียบ เธอไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะเกิดอันตราย

ยังไม่ทันทีปีศาจปลาจะได้ผลักโควมิ ร่างบางของเด็กสาวผมดำก็ถูกดึงไปอีกด้าน ทำให้ร่างของปีศาจปลาร่วงลงทะเลแทน

‘ตู้ม!!’

ร่างของปีศาจปลาร่วงลงทะเล ก่อนจะโผล่หัวเป็นเด็กสาว แล้วมองไปที่สองหนุมสาวชาวมนุษย์อย่างอาฆาต

“แก..”

ยูที่ดึงตัวแฟนสาวหลบปีศาจปลาได้ เอ่ยเสียงเย็น “ชั้นไม่ใช่คนใจร้าย แต่เธอควรไปให้พ้นจากชายฝั่งแห่งนี้จะดีกว่านะ ชั้นจะไม่เตือนซ้ำสองนะ อ้อ ระวังมองน้ำให้ดีล่ะ เดี๋ยวติดกับดักเอานะ”

โควมิ มองแฟนหนุ่มที่นิ่งเงียบนึกสงสัยในคำพูดของเค้ามาก

หนุ่มผมชมพูที่ครั้งนี้ไม่ได้สวมหมวกไหมพรมอย่างเคยเอ่ยขึ้น “เธออย่าไปใจดีกับปีศาจนักเลย เมื่อกี้มันพยายามจะผลักเธอให้ตายนะ”

เด็กสาวหน้าเหวอ “ทำไม”

“ไม่รู้อีกรึ ไม่หวงเค้าบ้างเลย”ยูทำแก้มป่อง

ทำเอาแฟนสาวหัวเราะเสียงใส “แล้วทำไม เธอถึงพูดแบบนั้น”

“แบบไหน”

“ก็...”

“ช่างเถอะ กลับที่พักดีกว่าเดี๋ยวไม่ทันข้าวเย็นนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้ผลเอง”

ค่ำนั้น...

ยูได้แวะมานั่งเป็นเพื่อน อาจารย์คุโอมะ พร้อมโออิ พอสุราเข้าปากไปพอสมควร อาจารย์เฒ่าร่างใหญ่วัยใกล้เกษียณเริ่มเล่าเรื่องสนุกๆให้ฟัง “แหม...มาเที่ยวที่นี่ ทำให้ชั้นนึกถึง เรื่องเล่าพื้นเมืองได้นะ...”

โออิที่ดูดน้ำอัดลมเอ่ยถาม “เรื่องอะไรครับ”

“เกี่ยวกับตำนานเงือกของที่นี่น่ะสิ”

หนุ่มหน้ามนหรี่ “ตำนานเงือก ที่ว่า ใช่ที่เรื่องที่มีหญิงสาวชาวประมงช่วยชีวิตนางเงือก และได้กินเนื้อเงือกและเป็นอมตะ สุดท้ายก็ต้องไปบวชถึงได้ตายสินะครับ”

“ม่ายช่าย ตำนานที่นี่ คือ ตำนาน ปลาเงือก”

ยูยิ้มเย็นก่อนจะทวนคำ “ปลาเงือก?”

“ช่าย ฟังม่ายผิดหรอก ในตำนานท้องถิ่นว่าไว้นะ ปลาเงือกก็คือปลาตัวใหญ่หลากสี ที่มีความสามารถในการแปรงกายเป็นมนุษย์หญิงสาวหน้าตาสะสวย เพื่อดึงดูดให้มานุกผู้ชาย อย่างเราๆไปติดกับ พวกนั้น เมื่ออยู่ในน้ำจะไม่ต่างอะไรกับปลาTai(ปลากะพงญี่ปุ่น)แต่มันมีขนาดใหญ่มาก ว่ากันว่า เนื้อของพวกมันอร่อยเหาะ”

ยูจิบน้ำอัดลมไปทีจิบหนึ่ง “แบบนี้ไม่แย่เหรอครับ”

“ไม่หรอก เพราะเทพแห่งมหาสมุทรได้สาปเจ้าปลาพวกนี้เอา ข้อหามันไปสร้างความเดือดร้อนให้กับมนุษย์ โดยการล่อลวงพวกผู้ชายไปสืบพันธุ์ และได้ฆ่าผู้ชายเหล่านั้นและทิ้งศพให้ลอยอืดกลางทะเล เทพแห่งมหาสมุทรได้สาปว่า หากเนื้อของพวกมันจะหมดสิ้นฤทธิ์ความเป็นอมตะ แต่เปลี่ยนเป้นรสชาติที่เลอเลิศแทน นั่นทำให้พวกมันไม่กล้าขึ้นมาล่อลวงคนบนบก เพราะกลัวโดนจับกิน เอิ๊ก/โครม”

ร่างอันเทอะทะของอาจารย์เฒ่าหงายท้องตึงเพราะฤทธิ์สุรา สองหนุ่มจำใจต้องช่วยกันลากสังขารของอาจารย์มานอนที่ฟูกที่ปูไว้

รุ่งเช้าวันต่อ

เหล่านักเรียนจากเอ-มงทั้งหมดมากินอาหารเช้าพร้อมหน้า โดยเช้าวันนี้มี ซาชิมิปลาTai(ปลากะพงญี่ปุ่น) ตัวใหญ่ ราวกับคนสามคน และซุปเครื่องในปลาTai(ปลากะพงญี่ปุ่น) ส่วนหัวที่ยังคงประดับบนจานซาชิมิ นั้น โควมิ เห็นเป็นหัวของเด็กหญิงผมส้ม หรือ ปีศาจปลาที่เจอเมื่อวาน สีหน้าซากปลาที่เธอเห็นคือสีหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด

...นี่สินะ ที่ยูได้เตือนไว้...

ยูคีบเนื้อซาชิมิใส่จานของแฟนสาว “กินซะสิ อร่อยนะ”

เด็กสาวรู้สึกกระเดือกไม่ลงในทันที เพราะแววตาของเจ้าปลา หรือ ตาของเด็กหญิงผมส้มที่เธอเห็นกำลังจ้องมาที่เธออยู่

ยูเข้ามากระซิบที่ข้างหู”อย่าคิดมาก เค้าเลือกที่จะไม่ฟังคำเตือน จุดจบก็คือแบบนี้”

โควมิคีบเนื้อซาชิมิมาชิมดู รสชาติอันหวานล้ำของเนื้อปลา ทำเอานักเรียนทุกคนรวมถึงเธอหยุดกินไม่ได้ ทั้งซุปเครื่องในและซาชิมิ นั้นต่างอร่อยเกินห้ามใจ

ยูเคี้ยวเนื้อปลาตุ้ยๆ...ตำนานที่อาจารย์คุโอมะเล่า ดูท่าจะไม่เกินจริงไปซะทีเดียวนะ...

หลังจากมื้อเช้า

หญิงชราเจ้าของโรงแรมในชุดกิโมโนสีม่วงออกมาด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม “อาหารอร่อยไหมเจ้าคะ”

นักเรียนทุกคนและอจารย์ตอบอย่างพร้อมเพียงว่า”อร่อย!!”

“ขอบคุณเจ้าค่า เย็นอย่าพลาดก็แล้วกันเพราะมีปลาTai ตัวโตอีกสามตัวที่ทางเราได้เตรียมทำอาหารสำหรับทุกคนเอาไว้แล้ว”

หนึ่งในนักเรียนร้องถาม”นั่นคือปลาTaiพันธุ์อะไรครับ ตัวใหญ่จริงๆ”

“อ๋อ เป็นพันธุ์เฉพาะของที่นี่เจ้าค่า วันนี้ ชาวประมงจับได้หลายเชียว ตอนเย็นรอกินได้เลย ฮิๆ”

ยูที่จิบชาอมยิ้ม ด้วยรู้ความนัย...อ่า ดูท่าจะมีอีกหลายตัวที่ติดกับนะเนี่ย เนื้อพวกนี้โคตรอร่อยจริงๆ ขนาดถูกสาปไว้ยังจะมาให้จับกินอีกนะ แต่..คงจะถึงเวลาต้องอพยพแล้วล่ะมั้ง...

หลังจากทัศนศึกษา

ยู พากย์

ผมก็ได้ข่าวว่า ที่ๆพวกเค้าไปทัศนศึกษานั้น ปลาTai ไซค์ยักษ์ได้หายสาบสูญไป จากที่เคยจับได้บ้างแต่ตอนนี้ไม่สามารถจับได้แล้ว เหล่านักวิชาการต่างวิเคราะห์กันไปต่างๆนานา ว่า พวกมันสูญพันธุ์ไปแล้ว เพราะมีการจับพวกมันตอนฤดูวางไข่ ต้องยอมรับว่าไข่ของพวกมันโคตรอร่อย อร่อยกว่าเมนไทโกะ และไข่ปลาแซลมอน หรือคาเวียร์ เสียอีกบ้างก็บอกว่าระบบนิเวศเปลี่ยนทำให้พวกมันอพยพไปอยู่ที่อื่น อันนี้ผมเห็นด้วยเลย พวกมันน่าจะมีสมองซักครึ่งหนึ่งของมนุษย์ ที่รู้ว่าภัยได้มาถึงตัวจึงได้อพยพไปอยู่ที่อื่น แต่พวกมันจะไปอยู่ไหนกัน ถ้าบ้านพวกคุณติดทะเล อยู่ริมทะเลหรือที่เกาะ ไม่แน่นะ พวกปลาเงือกอาจจะอพยพไปอยู่ใกล้พวกคุณก็ได้ ใครจะรู้ล่ะครับ

มาอัพแล้วจ้า ตอนที่แล้วก็มีเอี่ยวทะเลนิดๆ ตอนนี้ ทะเลเต็มๆ เม้นไลท์ให้คะแนนและกำลังใจนิกซ์ได้ตามชอบเลยนะ ตอนหน้าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร รอติดตามได้เลยนะ (อาจจะอัพช้าหน่อยเพราะงานยุ่ง) ถ้าเบื่อก็ไปอ่านผลงานอื่นของนิกซ์ได้เลยนะคะ 

รักคนอ่านทุกคน