อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

เมืองเอ-มง
คุจิยะ ยูและมิจิอิ โควมิกำลังเดินเที่ยวกันตามประสาคนรัก ทั้งสองเดินเล่นไปเรื่อยๆจนกระทั่ง ทั้งคู่มาถึงหน้าโรงละครใหญ่ 
โควมิเอ่ยเสียงสดใส"ว้าว คณะบัลเล่ต์จากรัสเซียมาแสดงที่เมืองเราด้วยตื่นเต้นจัง ยู"เด็กสาวหันมามองแฟนหนุ่มที่มีสีหน้าเศร้าหมอง ยูในตอนนี้กำลังมองนักบัลเล่ต์สาวที่อยู่ในแผ่นโฆษณา
"ยู"
"อะไรเหรอ โควมิ"
"เหม่ออะไรเหรอ"
"ไม่มีอะไรหรอก แค่...นึกถึงเรื่องในอดีตน่ะ จะไปไหนต่อดี"
"ร้านกาแฟข้างหน้าดีไหม"
"ก็ดี"
หลังจากที่ไปร้านกาแฟแล้ว ทั้งคู่ก็สั่งเครื่องดื่ม
ยูมองคาปูชิโน่ปั่นที่ตนสั่ง แล้วจิบเล็กน้อย ตอนนี้เค้ากำลังนึกถึอดีต
สามปีก่อน...
เด็กหนุ่มหัววชมพูสวมหมวกไหมพรมสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ ในเครื่องแบบเอ-มง ในตอนนี้กำลังกลับบ้านหลังจากซ้อมเคนโด้ ซึ่งก็เป็นเวลาค่ำมาก ในทุกๆวันเค้าจะผ่านบ้านร้างที่เจ้าของได้ขายให้กับเศรษฐีท่านหนึ่งที่จะเอาไปสร้างตึก สายตาสีมรกตของยูเหลือบไปเห็น ร่างบอบบางกำลัง เต้นรำบนกำแพงบ้าน...เธอจัดเป็นคนสวยเลยทีเดียว ผมดำยาวสลวย ตาคมงาม ผิวขาวซีด ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดง หล่อนอยู่ในชุดกระโปรงสีขาวยาวคลุมเข่า การร่ายรำของเธอช่างงดงาม จนเด็กหนุ่มหยุดมอง
"สวยจัง"
"ขอบคุณคะ"
ยังไม่ทันที่ยูจะเอ่ยต่อ หญิงสาวก็เอ่ยถาม"คืนพรุ่งนี้จะมาดูอีกได้ไหม?"
"ได้ครับ"
หลังจากนั้นเด็กหนุ่มมักจะกลับบ้านดึกเสมอๆ เพราะเค้ามาดูการแสดงของหญิงสาวปริศนาคนนี้
ในตอนนี้ยูกำลังนั่งเล่นที่ชมรมดนตรี โอโนะรุ่นพี่ที่เป็นมือกลองนำเรื่องสนุกๆมาเล่าให้ฟัง"พวกแกรู้มั้ยว่าที่ซอยสาม มีเรื่องเล่าน่าขนลุกอยู่นะ"
มือกีต้าร์ขี้หงุดหงิด รุ่นพี่ชิอินะแขวะ"ไร้สาระ"
"ฟังให้จบก่อนสิ...เรื่องมีอยู่ว่าที่บ้านร้างในยามค่ำจะมีหญิงสาวคนหนึ่ง มาร่ายรำอยู่ที่ริมกำแพง...ถ้าหากใครพบเธอแล้วเผลอชมการแสดงแล้วไม่จ่ายค่าดูล่ะก็...หึหึหึ วันต่อมาก็จะกลายเป็นศพ ว่ากันว่าวิญญาณที่ร่ายรำที่ริมกำแพงนั้นเดิมเป็นลูกสาวของผู้ดี แต่ผิดหวังในความรักจึงฆ่าตัวตายที่ริมกำแพง"
ยูที่นิ่งเงียบมาแต่ต้นเอ่ยขึ้น"ผมว่ามันไม่มีมูลความจริงเลยนะครับ ผมว่าบางอย่างมันก็แค่สิ่งที่ผู้คนจินตนาการไปก็เท่านั้น"
ใช่! เค้ารู้ว่าหญิงที่เค้าไปดูการแสดงในยามค่ำทุกๆวันนั้นเป็นผี เพราไม่มีเงา และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่เค้าสามารถคุยกับวิญญาณได้ 
นี้ก็เป็นอีกครั้งที่เค้ามาชมการแสดงริมกำแพง หลังจากการแสดงจบ หนุ่มหัวชมพูก็ปรบมือให้พลางชม"สวยมากๆเลย"
"หน้าตาหรือการแสดงจ๊ะ"
"ทั้งสองอย่างครับ"
คน?ถูกชมหน้าขึ้นสี"แหม...ปากหวาน"
"ผมพูดจริงๆนะครับ"
"จ้าๆเชื่อก็ได้"
"เราก็รู้จักกันนาน บอกชื่อคุณหน่อยสิครับ"
หญิงสาวหัวเราะเบาๆแต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้สนทนากันต่อ 
...หึหึหึ...เสียงหัวเราะชวนสะอิดสะเอียนก็ดังขึ้น ทั้งคู่หันก็พบชายสวมผ้าคลุมสีดำ และสวมหน้ากากยิ้มสีขาว มือเหี่ยวย่นถือเคียวอันโต"เจอตัวซะทีนะ...สาวน้อย"
ในวินาทีนั้น คุจิยะ ยูรู้ทันทีว่าชายชุดดำถือเคียวนั้นคือ ยมฑูต เด็กหนุ่มเข้าขวางหน้าไว้
ยมฑูตชี้หน้า"ชั้นไม่ได้มีธุระกับเธอ ไอ้หนู"
"ไม่"
"มันถึงเวลาของเธอแล้ว เธอหนีไม่พ้นหรอก"
เสียงหวานดังขึ้น"พอเถอะคะ"
วิญญาณสาวก้าวออกมาประจันหน้ายมทูต “ที่ผ่านมาชั้นหนีมาโดยตลอด ในอดีตชั้นเกิดมาเป็นลูกเศรษฐี เป็นลูกคนสุดท้อง ไม่มีใครสนใจ ทุกคนไม่เคยชมชั้นเลย ไม่มีใครชมชั้นด้วยความจริงใจเลยสักครั้ง ชั้นน่ะอยากให้ใครสักคนชื่นชมชั้นจากใจจริง แต่ตอนนี้ชั้น ความปรารถนาเป็นจริงแล้ว หมดห่วงแล้วล่ะค่ะ”วิญญาณสาวเดินผ่านหนุ่มไปก่อนจะหันมาทั้งน้ำตา “ชื่อของชั้นคือ…คิโคจิน มาเรีย ลาก่อนนะและก็…ขอบคุณมากๆค่ะ ขอบคุณจริงๆ”
ยมทูตพาดเคียวไปที่ร่างของวิญญาณสาวทำให้ร่างนั้นแปรสภาพเป็นกลุ่ม ยมฑูตนำดวงวิญญาณใส่ถุงสีดำ”หมดธุระของชั้นก็ขอลาล่ะ”
เด็กหนุ่มยิงคำถามใส่”คุณจะพาเธอไปไหน”
“ไปปรโลกน่ะสิ ถามได้”
“ผมจะได้เจอกับเธออีกไหม”
“มันก็ขึ้นอยู่กับพระเจ้า”
“ภายใต้หน้ากากคืออะไร”
“หึหึหึ ช่างถามจริงๆนะ เอาเถอะจะเปิดให้เห็นเป็นบุญตา”
ยมทูตถอดหน้ากากออก ภายใต้หน้ากากนั้นคือใบหน้าของโครงกระดูก ยมทูตสวมหน้ากากตามเดิม”หึหึหึ…ไอ้หนู พลังแกมีน่ะ อย่าเอาไปใช้ในทาผิดๆซะล่ะนะ ถ้ามีโอกาสคงได้เจอกันอีก หึหึหึ”สิ้นเสียงร่างของยมฑูตก็พลันหายไป
กลับมาปัจจุบัน
ยูดื่มคาปูชิโน่ของตนจนหมดแล้ว
“ยู”
“จ๋า ที่รัก”
“ทะลึ่ง เป็นอะไรไป เหม่อเชียว”
“นึกถึงเรื่องเก่าๆน่ะ”
“เหรอ”
ในตอนนี้คุจิยะ ยู ยังจดจำคำพูดของยมทูตได้ดี ไม่แน่เค้าอาจจะได้เจอยมฑูตอีกก็ได้
 
มาอัพแล้วจ้า ติชมตามชอบได้เลยนะค่ะ