อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

เมืองเอ-มงในยามเย็น

โออิกำลังกลับบ้าน ก็พบชายชราเขนรถขายผลไม้ เด็กหนุ่มหน้ามนนึกสงสาร จึงตัดสินใจช่วยซื้อ

"ขอซื้อผลไม้หน่อยครับ คุณตา"

"เอาเลยไอ้หนู เลือกเลย"

พอโออิเห็นแอปเปิ้ลนั้นช็อค มันมีผลสีแดงดั่งเลือดแต่ที่เด่นที่สุดคือ รอยสีดำที่เหมือนหน้าของคน ใบหน้านั้นเป็นใบหน้าที่กำลังทรมาน 

"เลือกไม่เป็นเหรอ?เดี๋ยวชั้นเลือกให้นะ"ชายชราหยิบผลไม้สีแดงใส่ถุงกระดาษให้สามสี่ผล แล้วใส่มือของโออิ"เอาไปเลยให้ฟรี"

เด็กหนุ่มหน้ามนรู้สึกตัวเค้าก็กลับมาบ้านพร้อมกับถุงกระดาษที่บรรจุผลไม้หน้าคนมาเสียแล้ว

เด็กหนุ่มนำผลไม้ไปล้างในครัว"มันคงเป็นผลไม้ที่มีลายหน้าคนเองล่ะมั่ง"

"โออิ แกซื้อผลไม้มารึ"ชายสูงวัย ในชุดกุ๊กสีขาวสวมผ้ากันเปื้อนสีดำก้าวเข้ามา

"อ่า...ครับคุณพ่อ"

"ไปปอกให้กินหน่อยสิ พอดีชั้นอยากกินผลไม้พอดี"

"หน้าตาไม่น่ากินเลยผมว่า..."

"ไปปอกซะ!"

เมื่อผู้เป็นพ่อเอ่ยเสียงเข้ม โออิจำต้องทำตาม พอเด็กหนุ่มเอามีดกรีดลงบนผลไม้ น้ำของมันช่างหอมหวานและสีนั้นแดงดั่งเลือด โออิจึงรีบหลับหูหลับตาหั่นใส่จาน

ชิเมรุ โอโตะ ใช้ส้อมจิ้มผลไม้สีแดงเข้าปาก"อร่อยดีนี่นา โออิ แกซื้อที่ไหน"

"เอ่อ...ซื้อที่"ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะเอ่ยจบ

"พรุ่งนี้ไปซื้อมาอีกนะ รสชาติหวานฉ่ำ อร่อยจริงๆ"

พอทุกคนในบ้านได้กิน ต่างถูกใจในรสชาติ รวมถึงเค้าด้วย

วันต่อมา

หลังเลิกเรียนโออิรีบกลับบ้าน ครั้งนี้เค้าได้มาดักรอชายชราที่ๆเค้าเจอ

สามสิบนาทีผ่านไป ชายชราเขนผลไม้ก็ผ่านมาโออิจึงไปซื้อผลไม้

"เอานี่ มีแถมให้ด้วยนะ ทั้งหมดก็ 500เยน"

"ขอบคุณครับ"เด็กหนุ่มรับถุงกระดาษมาพลางส่งเงินให้"ผมขอถามหน่อย"

"อะไรเหรอ"

"นี่มันคือผลอะไร"

"ถ้าอยากรู้ก็ตามมาสิ"

หนุ่มหน้ามนเดินตามชายชราเขนรถผลไม้ไปจนกระทั่ง พวกเค้าออกมานอกเมือง

โออิรู้สึกว่าที่นี่ดูแห้งแล้งและไร้ชีวิต เค้าเริ่มรู้สึกว่าที่ๆเค้ามานั้นไม่ใช่โลกมนุษย์แน่ๆ

"ถึงแล้วไอ้หนู"

ที่ๆทั้งสองมานั้นคือ บ้านปูนเก่าๆที่ล้อมรั้วไม้เล็กๆไว้ ข้างๆบ้านมีต้นไม้แห้งเหี่ยวที่มีรูปใบหน้าของคนที่กำลังทรมาร สิ่งที่ทำให้โออิตะลึงสุดขีดคือ รอบๆต้นไม้นั้นคือ ศีรษะมนุษย์ที่เหมือนเพิ่งถูกตัดมา บางหัวก็เน่าเฟะแล้ว บางหัวยังอ้าปากพะงาบๆ 

"นี่มันอะไร"

"ต้นมนุษย์ยังไงล่ะ...ผลของมันคือผลหน้าคน นี่น่ะ คือเมล็ดของต้น หัวของพวกวิญญาณบาปหนา ยังไงล่ะ หึหึหึ"ชายชราหันหน้ามา 

ภาพที่โออิเห็นคือ ยมฑูต ในชุดคลุมสีดำ ใบหน้าคือโครงกระดูก

ยมฑูตเอ่ยขึ้น"เอาล่ะ ไอ้หนู เจ้ารู้แล้วก็กลับไปได้แล้ว ที่บ้านรออยู่"

โออิรู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ที่หน้าบ้านแล้ว ในมือยังคงถือถุงกระดาษใส่ผลหน้าคน พอเด้กหนุ่มนำผลไม้มาล้างแล้วหั่นใส่จานแล้ว ก็ขึ้นห้องไปพัก"ตอนนี้คุณตาคนนั้น ไปขายผลหน้าคน ที่ไหนแล้วนะ"

ไม่แน่ว่าชายชราเขนผลไม้หน้าคน ผ่านไปที่เมืองของคุณก็ได้ ใครจะรู้