อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

ยามาโมโต้ถามเด็กหนุ่มผมชมพู"เธอรู้ได้ยังไงว่าเหยื่อรายต่อไปคือพวกเธอ"
"ลางสังหรณ์ครับ พวกเราคนใดคนหนึ่งไปเตะตาเจ้านั่นแล้ว"
โออิสนับสนุน"ลางสังหรณ์ของยูคุงไม่เคยพลาด โอกาสเป็นไปได้99%"
ยูจึงอธิบาย"ฆาตกรเลือกเหยื่อตามใจตัวเอง อาศัยจังหวะที่เหยื่ออยู่คนเดียวก็จะจัดการพาเหยื่อไปที่เปลี่ยวจากนั้นก็ลงมือฆ่าก่อนจะนำศพมาทิ้งไว้ และงานนี้มันคงจะเก็บอวัยวะของเหยื่อด้วยสินะครับ ถ้าไม่เชื่อก็ตามใจ"ว่าจบ เด็กหนุ่มก็เดินเข้าไปชนกับทาโร่
"ไปกันเถอะ มิจิอิ โออิ เราหมดธุระที่นี่แล้ว"
"อื้ม/จ้ะ"
เมื่อเด็กทั้งสามไปแล้ว ทาโร่ก็จับที่อกตนพบว่ามันมีกระดาษแผ่นเล็กแปะอยู่ คุณหมอรีบอ่านเนื้อความในกระดาษ'คุณหมอทาโร่ พอผ่านไปสักสามสิบนาทีช่วยขับรถตามพวกผมไปที่โรงเรียนเอ-มงด้วยนะครับ'
ทาโร่รีบลากเพื่อนไปยังรถ"จะไปไหนทาโร่"
"ไปโรงเรียนเอ-มง เด็กพวกนั้นตั้งใจจะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อล่ะสิ"
สองหนุ่มรีบขับรถไปยังที่หมายทันที
อีกด้าน
ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนรถยนต์สีดำกำลังมองมาที่กลุ่มเด็กหนุ่มที่เดินออกมายังโรงงานร้าง"คิกคิกคิก อีกนิดเดียวตุ๊กตาที่ชั้นต้องการก็จะสมบูรณ์แล้วเหลือแค่หัวก็เท่านั้น คิกคิกคิก เสียดายที่ดวงตาคู่นั้นไม่งดงามเลย"
ชายอีกคนที่นั่งรถมาด้วยสนับสนุน"จริงด้วยสู้ตาที่เรามีก็ไม่ได้"
จากนั้นชายทั้งสองขับรถตามกลุ่มเด็กหนุ่มไปอย่างช้าๆ
กลับมาทางพวกยู
ในตอนนี้พวกเค้ากำลังใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อผู้ร้ายโดยการจะล่อให้มันตามมาที่โรงเรียนเอ-มง
โออิเอ่ยถามเพื่อน"ยูคุงแบบนี้มันไม่เสี่ยงเหรอ"
"ไม่ต้องห่วง พวกคุณหมอทาโร่เค้าตามเรามาแน่ เฉยๆไว้"
เด็กสาวผมยาวเอ่ยขึ้น"ชั้นกลัวยู ชั้นรู้สึกว่ามันตามเรามา"
หนุ่มหัวชมพูจึงเข้าจับมือของเพื่อนสาวบีบเบาๆในเชิงปลอบ"อย่ากลัวมิจิอิ อย่ากลัว"
ทั้งสามจึงทำตัวปกติ แล้วเดินต่อ...
เมื่อมาถึงหน้าโรงเรียนเอ-มง ซึ่งมีทาโร่และยามาโมโต้คอยอยู่ ในเวลานี้ก็ค่ำแล้ว...มีเพียงแสงสว่างจากเสาไฟเท่านั้นที่นำทาง
ในขณะที่พวกเด็กหนุ่มกำลังเดินแยกทางนั้น ยูมองไปข้างหน้าก็เงาดำคลุบตัวเค้า ทั้งสามหันหลังไปก็พบชายสองคนที่ในมือถือผ้ามา สองหนุ่มจึงพร้อมใจกันถีบเข้าที่ท้องของของคนร้าย
ยามาโมโต้กับทาโร่คอยท่าอยู่จึงรีบวิ่งออกมาจับคนร้ายใส่กุจแจมือ
ยามาโมโต้จึงเอ่ยขึ้น"ขอจับแกข้อหาฆ่าคนโดยเจตนา"
ผู้ร้ายคนหนึ่งหัวเราะ"คิกคิกคิก แย่จังนะ โก"
ผู้ร้ายที่ชื่อโกพยักหน้าแล้วเอ่ยต่อ"นั่นสินะ แบบนี้ตุ๊กตาของพวกเราก็ยังไม่เสร็จแน่เหลือแค่ส่วนหัวเท่านั้นนี่นาเนอะ ซาคุ"
โออิพากย์
หลังจากที่พวกผมช่วยกันจับคนร้ายได้แล้วนั้น ทราบภายหลังว่าคนหนึ่งชื่อ คุกะ โก อีกคนชื่อ คาตาโอะ ซาคุ ทั้งสองคนเคยเป็นเจ้าของกิจการร้านของเล่นมาก่อน คนร้ายสารภาพว่าได้ฆ่าคนแล้วนำอวัยวะมาต่อกัน พบไปค้นที่บ้านก็พบตุ๊กตา ที่ทำมาจากชิ้นส่วนของเหยื่อหลายๆส่วนมารวมกันแต่เหลือส่วนเดียวคือหัว โดยครั้งนี้มันได้เลือกยูคุง วิธีการของเจ้าฆาตกรโรคจิตนั่นจะสะกดรอยตามเหยื่อและโปะยาสลบแล้วจัดการฆ่าเอาชิ้นส่วนที่ต้องการไป ในตอนนี้พวกผมก็ได้ค่าตอบแทนจากคุณยามาโมโต้แล้ว กระเป๋าเค้าคงเเฟบไปเยอะเลยหลังจากที่ได้เงินแล้วยูคุงได้ใช้พลังของตนเองลบความจำของคุณหมอทาโร่กับคุณยามาโมโต้ในเรื่องที่พวกเราสามคนมีสัมผัสพิเศษออกไปจนหมด... ผมคิดถึงคำพูดของยูคุงที่ว่า'ความจริงกับจินตนาการมันก็มีเส้นบางๆกั้นอยู่ เดี๋ยวนี้จินตนาการของคนบางคนได้ล้ำเส้นออกมาแล้ว'มันก็จริงอย่างที่ยูคุงเค้าพูดนะแต่อะไรล่ะที่ทำให้จินตนาการมันล้ำเส้นออกมา