อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

ในร้านกาแฟแห่งหนึ่งในเมืองเอ-มง

ภานในร้าน ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทสีดำกำลังนั่งคุยกับชายอีกคนในชุดกาวน์สีขาว

โดยที่ชายชุดกาวน์เอ่ยถามเพื่อนของตน"สบายดีรึเปล่า ยามาโมโต้"

ยามาโมโต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเครียด"ทาโร่ชั้นโคตรเครียดเลยช่วงนี้มีคดีคนหายไปสิบคนแล้ว เบื้องบนใช้ให้ชั้นตามสืบคดีนี้น่ะสิ"

"มีอะไรคืบหน้าบ้างล่ะ"

ตำรวจหนุ่มส่ายหน้าแทนคำตอบ คุณหมอหนุ่มนึกบางอย่างออก"เอางี้ ชั้นว่าชั้นพอหาผู้ช่วยให้นายได้นะ"

"ผู้ช่วย?"

"อื้ม รับรองฉลาด เก่ง น่าจะช่วยนายได้"

ที่โรงเรียนเอ-มง

ชมรมดนตรี

ในวันนี้พวกชมรมดนตรีถูกเรียกตัวมาฝึกก่อนจะแสดงจริงในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ คุจิยะ ยูเองก็กำลังซ้อมดีดกีตาร์สำหรับการแสดงเช่นกัน เพราะในตอนเย็นเค้าต้องซ้อมเคนโด้ต่อจนค่ำอีก 

"ยูคุงๆ"

"มีอะไรเหรอครับรุ่นพีโอโนะ"

"มีคนมาหาเธอน่ะ เค้ารออยู่ที่ห้องรับรอง"

"ครับๆ"เด็กหนุ่มวางกีตาร์คู่ใจลงแล้วไปยังห้องรับรอง

พอมาถึงหน้าห้องรับรอง ก็เจอกับเพื่อนซี้หน้ามน"อ้าว โออิ นายโดนเรียกด้วยรึ"

"อื้ม"

และแล้วเสียงหวานก็ดังขึ้น"อ้าว ทั้งสองคนถูกเรียกมาด้ยเหรอ"

"โควมิจัง/มิจิอิ"

ร่างบางยิ้มให้สองหนุ่ม"ไปเถอะ เดี๋ยวคนที่เรียกเราจะรอ"

พอทั้งสามเข้ามาก็ทักชายหนุ่มสวมแว่น"คุณหมอทาโร่"

"สวัสดีครับทั้งสามคน นั่งก่อนสิ"

พอเด็กทั้งสามนั่ง

โออิหันไปมองชายอีกคนในชุดสูท"คนๆนี้คือ.."

ทาโร่ผายมือแนะนำเพื่อน"นี่คือเพื่อนชั้น แนะนำตัวสิ"

ชายในชุดสูทดำแนะนำตัว"ชั้นชื่อ มิคาวะ ยามาโมโต้ เป็นตำรวจ"

ยูเริ่มเปิดประเด็น"คุณตำรวจมีธุระอะไรกับพวกผมเหรอครับ"

"คือ...ได้ยินจากทาโร่ว่าพวกเธอเก่งและฉลาด....ก็เลย...."

เด็กทั้งสามจ้องเขม่น ตำรวจหนุ่มเหงื่อตกใน ยูจึงชิงพูดก่อน"คุณตำรวจจะขอให้พวกเราช่วยสืบคดีสินะครับ"

ยามาโมโต้ทำตาโต"เธอรู้ได้ไงว่าชั้นคิดอย่างนี้"

โออิตอบเสียเอง"ก็คนอย่างคุณมันอ่านความคิดง่ายจะตายไปเนอะโควมิจัง"

"ใช่คะ"

ยูจึงตัดสินใจเอ่ยความจริงบางอย่าง"พวกผมน่ะ มีสัมผัสพิเศษครับ พวกผมอยากอ่านใจใครก็ทำได้นะครับแต่ไม่อยากทำ"

ตำรวจหนุ่มกับคุณหมอเพื่อนซี้งง โออิจึงอธิบาย"พวกคุณอาจจะไม่เชื่อนะครับ แต่ยูคุงสามารถสัมผัสอ่านใจคนและมองเห็นวิญญาณได้ ผมเองก็สามารถดึงดูดและสัมผัสกับสิ่งลึกลับได้ส่วนโควมิจังเองก็สัมผัสสิ่งลึกลับได้เช่นกัน"

เมื่อเห็นผู้ใหญ่สองคนไม่เชื่อยูจึงลุกขึ้นเอามือไปแตะเข้าที่หัว"คุณยามาโมโต้เคยเรียนที่เอ-มง ม.ต้นเคยแอบชอบเพื่อนสาวที่เป็นหัวหน้าห้อง" คนถูกทายตาโต ยูจึงทายต่อ"ตอนสิบขวบคุณฉี่รดที่นอนกว่าจะหายก็อายุสิบ.."

"พอๆ ชั้นเชื่อแล้ว"ยามาโมโต้รีบบอกให้เด็กหนุ่มหยุด

โควมิจึงแซว"ตายจริงสิบขวบฉี่รดที่นอน"ว่าจบก็เอามือปิดปากหัวเราะคิกคิก

ยูหันมามองทาโร่ ทำเอาคุณหมอสะดุ้ง"อย่าอ่านใจชั้นนะ"

"ผมไม่ทำหรอกคำ ที่ต้องทำก็แค่อยากให้พวกคุณเชื่อ บางสิ่งบางอย่างก็อธิบายด้วยวิทยาศาสตร์ไม่ได้หรอกนะครับ"

ทาโร่พยักหน้า"ชั้นเชื่อแล้ว"

ยูจึงกลับมานั่งที่เดิม"ตกลงพวกผมจะช่วยแต่มีข้อแม้..."

ยามาโมโต้ทวนคำ"ข้อแม้..ข้อแม้อะไรเหรอ"

เมื่อได้ฟังข้อแม้ของเด็กหนุ่มหัวชมพูทำเอาตำรวจหนุ่มเหงื่อตกเพราะอะไรน่ะเหรอ...ก็เพราะว่าเค้าต้องจ่ายค่าเสียเวลาให้พวกเด็กทั้งสามเมื่องานจบและมันก็ไม่ใช่น้อยๆเลย ต้องเสียให้คนละสามหมื่นเยน  สามคนก็เก้าหมื่น โอ๊ยจะเป็นลม...

ในตอนนี้ทั้งห้ากำลังนั่งรถไปยังที่เกิดเหตุโดยมีหมอทาโร่เป็นคนขับ ยูจึงถามรายละเอียดของคดี

"ขอถามหน่อยครับ คดีที่คุณจะให้พวกผมช่วยสืบเป็นคดีอะไร"

ยามาโมโต้จึงอธิบาย"มีคดีคนหาย พบอีกทีก็เป็นศพ อาทิตย์นี้ก็สิบคนแล้ว"

โออิถามบ้าง"มันแปลกยังไงเหรอครับ"

ตำรวจหนุ่มตอบทันที"ทุกศพจะถูกควักอวัยวะภายในออกบ้าง ตัดแขนขามาต่อสลับกันบ้าง โดนควักลูกตาออกมาบ้าง"

เด็กสาวเอ่ยขึ้น"โรคจิต"

ยูจึงถาม"เหยื่อส่วนใหญ่มีลักษณะอย่างไงครับ"

"ไม่แน่นอน แต่ทุกคนจะเดินทางกลับบ้านตอนกลางคืน ไม่มีเส้นทางที่แน่นอน ตอนนี้คนหวาดผวาไม่กล้าออกจากบ้านในตอนกลางคืนแล้ว"

ยูจึงหันมาบอกกับหมอทาโร่"ช่วยพาพวกผมไปที่แรกที่พบศพด้วยครับ"

"ได้"หมอทาโร่ขับรถไปยังที่แรก

ที่เเรกที่พบศพคือ โรงงานร้าง ยามาโมโต้จึงเล่าประวัติเหยื่อรายแรกให้เด็กทั้งสามฟัง"ผู้ตายชื่อ นิจิมะ เคโกะ อายุ23 เป็นพนักงานร้านคาราโอเกะ จากผลชันสูตรน่าจะเสียชีวิตเมื่อสามชั่วโมงก่อนจะมีคนมาพบศพ พวกเธอสัมผัสอะไรได้บ้าง"

เด็กทั้งสามส่ายหน้า โออิเสนอ"ผมเรียกเค้ามาก็แล้วกัน"

"เรียก?"

โออิตรงไปหาวิญญาณของเหยื่อผู้โชคร้ายที่ปรากฏให้ทั้งห้าเห็น ทาโร่กับยามาโมโต้ตะลึงตาค้างนี่ต้องไม่ใช่การเล่นตลก โออิทักทายด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม"สวัสดีครับ"

วิญญาณสาวเอ่ยขึ้น"คุณเรียกชั้นมาเหรอค่ะ"

"ครับ เรามีเรื่องอยากจะถามคุณหน่อยน่ะครับ คือว่า...ที่สุดท้ายที่คุณอยู่คือที่ไหนครับ พอจะจำได้ไหม"

วิญญาณสาวพยักหน้า"ครั้งสุดท้ายก่อนที่ชั้นจะตายชั้นอยู่ที่ หน้าปากซอยสี่ ถนนเออิมัตสึ ตอนนั้นชั้นกำลังจะกลับบ้านก็มีเงาดำโผล่ขึ้น จากนั้นชั้นก็...พอรู้สึกตัวอีกทีชั้นก็ตายแล้ว"

"ขอบคุณมากครับ"

วิญญาณสาวก็หายไป ทั้งคุณหมอและตำรวจหน้าซีด

ยามาโมโต้ถาม"ทำไมเหยื่อถึงอยู่ที่นั่นล่ะ"

ยูจึงอธิบาย"เวลาตายจิต ฝังใจว่าอยู่ที่ไหน วิญญาณก็จะอยู่ที่นั่น ดูท่าเราต้องไปที่ซอยสี่ ถนนอิเอมัตสึแล้วนะครับ เผื่อจะได้เบาะแสอะไรมากขึ้นนะครับ"

ยามาโมโต้โวย"นี่ช่วยให้คดีมันคลี่คลายเร็วๆได้ไหม เดี๋ยวก็มีศพต่อไปหรอก"

ยูยิ้มน้อยๆ"ใจเย็นครับคุณยามาโมโต้ เหยื่อรายต่อไปคือหนึ่งในพวกเราสามคนล่ะครับ"

คำพูดของเด็กหนุ่มทำเอาคนที่เหลือตกใจมาก

สำหรับคุจิยะ ยู นั่นเค้าสังหรณ์ใจว่าเหยื่อรายต่อไปคือพวกเค้าคนใดคนหนึ่งแน่...