อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

เรื่องเล่าอยู่ว่ามีพ่อลูกคู่หนึ่งที่รักกันมาก ในวันเกิดผู้เป็นพ่อได้มอบผ้าพันคอสีแดงให้เป็นของขวัญแต่แล้วลูกสาวก็ประสบอุบัติเหตุโดนรถชน ทำให้ผู้เป็นพ่อใจสลาย จึงนำผ้าพันคอสีแดงที่ลูกสาวตนรักไปไว้ที่สุสานของลูกสาว แล้วมันก็หายไป ว่ากันว่าหากใครมีผ้าพันคอผืนนั้นมันจะต้องตาย....

"หนาวจัง"สวัสดีคะ ชั้นโอนิฮาระ ริน ตอนนี้ก็เข้าหน้าหนาวแล้ว ชั้นมาเดินเที่ยวในเมืองกับเพื่อนชั้น สึบากิ  

ระหว่างทางที่เราสองคนกำลังจะกลับ

"ดูนั่นสิ รินจังที่ร้านขายนั่นสิมีของเยอะเลย"สึบากิจึงชี้ไปที่ร้านแผงลอยที่อยู่ไม่ไกล

"จริงเหรอสึบากิจัง"

"ไปดูกันเถอะ"

"อื้ม"

โอ้โห ร้ายแผงลอยร้านนี้มีของให้เราเลือกเยอะเลยไม่ว่าจะเป็นพวกเครื่องประดับหรือ ถุงมือแต่ที่สะดุดตาชั้นที่สุดก็ผ้าพันคอสีแดงเนี่ยแหละ"คุณลุงคะ ผ้าพันคอผืนนี้เท่าไหร่เหรอ"

"สามร้อยจ้ะ หนูนี่ตาถึงนะ"

"ลดให้หน่อยได้ไหมค่ะ"ชั้นต้องทำหน้าอ้อนสุดฤทธิ์

"ลดก็ได้จ้ะ สองร้อยห้าสิบ"

"ขอบคุณมากนะค่ะ"เย้ ได้ของสวยๆราคาถูกมาแล้ว

"รินจังใส่แล้วขึ้นมากเลย"

"ขอบใจนะสึบากิ"

วันต่อมา...

วันนี้ชั้นสวมผ้าพันคอสีแดงมาโรงเรียนทุกคนมองมาที่ชั้นเป็นตาเดียวเลย

"อรุณสวัสดิ์"

"อรุณสวัสดิ์ สึบากิ"

"โอ้โห รินจังใส่ผ้าพันคอนี้ขึ้นมากเลยนะ ดูสิทุกคนมองมาที่เธอเป็นตาเดียวเลย อ๊ะนั่นรุ่นพี่ยูนี่นา"

"ไหนๆ"

ชั้นก็เห็นรุ่นพี่ยู เดินมากับรุ่นพี่โควมินี่นา

"รินจัง ชั้นว่ารุ่นพี่คนนั้นกับรุ่นพี่ยูเหมาะกันดีนะ"

"ชั้นว่าไม่เหมาะหรอก"

"งั้นเธอเหมาะงั้นสิ"

"พอๆ เข้าไปที่ห้องเรียนได้แล้ว"

ชั่วโรงเรียนวรรณกรรม ช่างเป็นชั่วโมงเรียนที่น่าเบื่อซะจริงๆ 

'กึกๆ"

ผ้าพันคอสีแดงก็รัดคอของเด็กสาวผมสีน้ำตาลแน่น รินพยายามจะปลดผ้าพันคอหากแต่ยิ่งปลดมันยิ่งรัดแน่น

'แกต้องตาย!'เสียงปริศนาดังขึ้น

"โอนิฮาระ เป็นอะไรรึเปล่าหน้าซีดเชียว"

"ไม่มีอะไรหรอกคะอาจารย์ สอนต่อเถอะ"

พอเรียนเสร็จเด็กสาวรีบไปที่ห้องน้ำลองปลดผ้าพันคอดู ตอนนี้คอของชั้นมีรอยช้ำเพราะโดนรัดมา

"นี่มันอะไรกัน"

ไวเท่าความคิด โอนิฮาระ รินรู้ว่ามีคนเดียวที่จะช่วยได้ นั่นก็คือรุ่นพี่ของเธอ ชิเมรุ โออิ

ในตอนนี้เธอรีบเร่งฝีเท้าไปยังห้องชมรม

หนุ่มหน้ามนทักอย่างอารมณ์ดี"อ้าว รินทำไมวันนี้เธอมาไวจังปกติเห็นสายตลอด"

เด็กสาวหอบหายใจอยู่พัก"รุ่นพี่คะ นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นนะค่ะ ชั้นมีเรื่องให้ช่วย"

"มีอะไรเหรอ นั่งลงก่อนสิ"

เด็กสาวได้นำผ้าพันคอสีแดงออกมาแล้วเล่าเรื่องที่เกิดกับเธอ

โออินำผ้าพันคอมาพินิจดูแล้วหลับตาลง"ผ้าพันคอผืนนี้มันมีเจ้าของนะ"

รินดูเหมือนว่ายังงงบ้าง

โออิจึงเล่าให้ฟัง"เธอเคยได้ยินนิทานเรื่อง รองเท้าสีแดง มั้ย"

"รองเท้าสีแดง?"

"ในนิทานเล่าว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งไปขโมยรองเท้าสีแดงจากร้านขายรองเท้า เพราะเจ้าของร้านเค้าไม่ขายให้...พอเด็กสาวคนนั้นนำมาสวมก็ปรากฏว่าเธอเห่อรองเท้าคู่นี้มากจนไม่สนใจแม่บุญธรรมที่ป่วยและในที่สุด แม่บุญธรรมที่น่าสงสารก็ต้องตาย ในงานศพเด็กคนนั้นก็สวมรองเท้าสีแดงมางาน และแล้วรองเท้าสีแดงที่เด็กสาวคนนั้นสวมก็ขยับ เต้นรำไปเรื่อยๆอย่างน่าเวทนา เด็กสาวเต้นไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาเจอนายพราน เธอร้องขอความช่วยเหลือ นายพรานได้ใช้ขวานฟันขาทั้งสองข้าง รองเท้าสีแดงยังคงเต้นรำต่อไป นายพรานคนนั้นได้ทำขาเทียมให้ เด็กสาวคนนั้นได้ไปทำงานที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อชดใช้ในความผิดที่ตนก่อ"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผ้าพันคอนี่ล่ะค่ะ"

"มันเหมือนกันตรงที่มันมีเจ้าของ แล้วถูกแย่งมา โชคดีนะที่เธอมีณาญพิเศษรับรู้ความรู้สึกของเค้าได้ไม่งั้นเธอได้โดนผ้าผืนนี้รัดคอตายไปแล้ว"

เด็กสาวจับคอของตน"แล้วเราจะทำยังไงดีคะ"

"จัดการให้หมดเรื่องซะ"โออิหยิบบางอย่างออกมา สิ่งนั้นคือไฟแช็กจากนั้นเด็กหนุ่มก็ไปที่หน้าต่าง"รินชั้นว่าเธอควรจะนำผ้าผืนนี้คืนเจ้าของนะ"

เด็กสาวรับผ้าพันคอและไฟแช็กมาจากนั้นก็ลงมือเผาผ้าพันคอผืนนั้น แล้วโยนออกนอกหน้าต่างผ้าพันคอสีแดงผืนนั้นได้มลายหายไปแล้ว

รินมองไปที่นอกหน้าต่าง...ในตอนนี้ชั้นเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสวมผ้าพันคอสีแดงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม  ถึงจะเสียดายเงินแต่แบบนี้ดีแล้วล่ะนะ...