อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

โออิพากย์

สวัสดีครับ ผมโออิ ตอนนี้ผมกำลังไปทำงานพิเศษที่ศาลเจ้าพร้อมกับเพื่อนซี้ผมยูและงานนี้โควมิจังก็มาด้วย ศาลเจ้าที่พวกผมไปทำงานเป็นศาลเจ้าที่ลุงของยูคุงเค้าดูแลอยู่ 

เอ๊ะ ใครน่ะ ผมเห็นผู้หญิงผมสีชมพูยาวสยายร่างผอมบางในชุดเสื้อโค้ด

"ยู"

"คนรู้จักนายเหรอ อ้าว!"ไปไหนแล้วเพื่อนผม

"ขอโทษนะจ๊ะ พวกเธอสองคนเป็นเพื่อนของยูใช่ไหมจ๊ะ"

"อ่า ครับ"

"คะ คุณน้าคือ..." 

"ชั้นซาคากิ  ชิโยโกะจ้ะ เป็นแม่ของยู"

"หา!/เอ๋!"

แต่จะว่าไปยูคุงก็คล้ายคุณซาคากิพอควรเลยนะ ไหนจะผมสีชมพู ทั้งโครงหน้า

"แปลกนะค่ะ ที่ยูเค้าเป็นแบบนี้ ปกติเห็นนิ่งได้ทุกสถานการณ์"

"เค้ายังคงไม่ให้อภัยชั้นสินะ"

"คุณซาคากิมีเรื่องอะไรเหรอครับ"

"อย่ารู้เลยจ้ะ ขอตัวก่อนนะ"

ผมสัมผัสบางอย่างจากผู้หญิงคนนั้นได้ เธอมีบางอย่างที่ตามรังควานอยู่

"โออิคุง ชั้นไม่รู้ว่าชั้นตาฝาดรึเปล่า"

"ทำไมเหรอโควมิจัง"

"ชั้นเห็นวิญญาณหน้าตาน่ากลัวๆอยู่"

"เหรอ โควมิจังคงตาฝาดไปเองแหละไปหาคุณโอโตอิกันเถอะ เดี๋ยวยูคุงคงจะตามมาเอง"

"จ้ะ"

พอมาถึงศาลเจ้า ผมเลยอาศัยจังหวะที่โควมิจังไปกวาดลานหน้าศาล แอบไปถามคุณโอโตอิที่เป็นลุงแท้ๆของยูคุงดีกว่า

"คุณโอโตอิครับ ผมมีเรื่องจะถามหน่อย"

"อะไรเหรอโออิคุง"

"ยูเค้ามีปัญหาอะไรกับแม่ของเค้าเหรอ"

"โออิคุงทำไมถามแบบนี้เหรอ"

"คือว่า..วันนี้พวกผมเจอคุณแม่ของเค้าน่ะครับ แล้วยูคุงก็เดินหนีไปเฉย"

ไรเตอร์พากย์

สีหน้าชายวัยกลางคนในชุดยูกาตะสำหรับผู้ชายสีดำดูเครียด"มีสิ ผู้หญิงคนนั้นไม่ควรจะเรียกว่าแม่หรอก ถ้าจะให้เล่ามันยาว ไปนั่งคุยกันที่หลังบ้านจะดีกว่านะ"

"อ่าครับ"

คนสองวัยมานั่งคุยกันทีหลังบ้าน"เอาล่ะโออิคุง จะขอเล่านะ เมื่อก่อนยูเคยเป็นเด็กร่าเริงมีพรสวรรค์ด้านดนตรี ครอบครัวก็อบอุ่นต่อมาพอพ่อของเค้าเสียก็ได้ทิ้งมรดกไว้มาก"

"ประมาณเท่าไหร่เหรอครับ"

"สามสิบล้านเยนน่ะนะ แต่ยูจะได้เงินจำนวนนี้ก็ต่อเมื่ออายุครบสิบแปด พอน้องชายชั้นคุจิยะ ยูกิโตะเสียชีวิต ซาคากิก็ยังครองตนเป็นโสด ต่อมาเค้าก็ไปคบกับผู้ชายคนหนึ่ง ต้องเรียกว่าหลงเลยแหละ หลงจนไม่สนลูก ขนาดผู้ชายคนนั้นติดการพนันก็ยังรักจนกระทั่ง คนๆนั้นมีหนี้มากมาย ประมาณสามแสนเยน ชั้นซึ่งเป็นลุงก็ทนเห็นหลานคนนี้เข้าไปยุ่งกับคนพรรณนั้นไม่ได้จึงได้พาตัวเค้ามา่นี่ที ทุกครั้งที่ผู้หญิงคนนั้นมาหาก็จะมาเรื่องเดียว มาแค่ขอเงินไปให้ผู้ชายคนนั้นไปล้างผลาญไปกบการพนัน ทุกวันนี้เงินที่ยูใช้อยู่ประจำเป็นเงินที่เค้าหามาเอง ไม่ได้กวนเงินชั้นหรือมรดกของพ่อตัวเอง"

"แล้วยูคุงหาเงินจากไหนครับ แล้วพ่อของเค้าทำงานอะไรเหรอถึงได้มีเงินมากมายขนาดนั้น"

"พ่อของเค้าเป็นโปรแกรมเมอร์น่ะ ส่วนยูเองก็ทำงานพิเศษที่ศาลเจ้านี่ตอนเลิกเรียนส่วนวันหยุดจะไปเล่นดนตรีตามร้านอาหารผับบาร์น่ะ"

"มิน่า ยูคุงเค้าดูเหนื่อยๆตลอดเลย วันหยุดก็ไม่ค่อยไปไหนนอกจากมาฝึกเคนโด้กับแสดงคอนเสิร์ต"

"ใช่แล้ว เงินผู้หญิงคนนั้นเอาไปเป็นเงินที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของเค้า พอยูเค้ารู้ว่าเงินที่เค้าส่งให้แม่เอาไว้ใช้ แม่กลับเอาไปให้ผู้ชายคนนั้นเสพสุข ยูเค้าเลยไม่ส่งเงินให้ผู้หญิงคนนั้นอีก"

"น่าสงสารยูคุงเค้าจัง แต่ผมรู้สึกแปลกเหมือนมีบางอย่างตามรังควาญคุณซาคากิอยู่น่ะครับ"

"เหรอ เรื่องนี้ชั้นไม่รู้ด้วยนะ แต่ชั้นเองก็อยากให้ผู้หญิงคนนั้นเลิกยุ่งกับยูเค้าเสียที"

ยูพากย์

ตอนนี้ผมหลบออกมา ผมไม่อยากเจอผู้หญิงคนนั้น คนที่ผมเคยรัก รักมาก ในวัยเด็กตอนที่พ่อเสียไปผมก็อยู่กับแม่สองคน แต่แล้ววันหนึ่งแม่ของผมก็พาผู้ชายคนนั้นเข้ามา แม่ไม่เคยสนใจผมเลย ตอนประถมสี่ผมจึงตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่นี่ อยู่อย่างสงบ

ตอนนี้ผมกำลังจะเดินกลับบ้าน

"ยู"

"จะมาขอเงินผมไปให้ผู้ชายคนนั้นสินะ ผมไม่มีหรอก"

"ทำไมลูกพูดแบบนี้ล่ะ แม่ไม่ได้มาหาลูกเรื่องเงินนะ แม่แค่อยากให้ลูกกลับมาอยู่กับแม่"

"หึ มุขใหม่สินะ ผมไม่โง่ซ้ำสองหรอก คุณไม่เคยนึกถึงเรื่องอะไรนอกจากผู้ชายคนนั้นเลยนิ แม้แต่เรื่องของพ่อ ไปให้พ้นซะ!"

"ยู" 

ผมไม่หันไป เพราะถ้าหันไป ผมอาจจะใจอ่อนก็ได้

ถึงห้องซะที ต้องโทรไปหาลุงซะหน่อยดีกว่า"ลุงครับ"

[ชั้นรู้เรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นมาแล้วนะ ยู ไม่เป็นไรนะ]

"ครับ ไม่เป็นไรผมสบายดี"

[ดีแล้ว พักผ่อนเถอะ]

"ครับ สวัสดีครับ"

อีกด้าน

"นังโง่!! ยังหาเงินมาไม่ได้อีก เงินแค่สามแสนเยน อีกสามวันพวกนั้นก็จะมาทวงหนี้แล้ว ใช้ประโยชน์ไม่ได้เลยเธอนี่!"ชายวัยกลางคนฟาดมือลงมาที่แก้มของหญิงสาวผมชมพู

"ขอโทษคะ แต่ยูเค้าไม่มี"

ชายคนนั้นนึกบางอย่างออก...ก่อนจะเขี่ยนังนี่ทิ้ง ใช้มันให้เป็นประโยชน์ก่อนดีกว่า...

"ชิโยโกะเอามือถือเธอมาซิ"

"ค่ะ"หญิงสาวยื่นโทรศัพท์มือถือตนมาอย่างว่าง่าย ชายคนนั้นรับโทรศัพท์มือถือมาก่อนจะเตะหญิงสาวจนสลบ 

ชายคนนั้นแสยะยิ้ม"ยังไง แม่ลูกก็ตัดกันไม่ขาดหรอก"

ทางด้านโออิและโควมิที่กำลังเดินทางกลับบ้านนั้น เด็กสาวก็เห็นชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับคนรู้จักของเธอ"คุณคือใครค่ะ"

โออิเองก็มองเห็นแต่ไม่ถาม

ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น"พวกเธอช่วยลูกเมียของชั้นด้วย ตอนนี้ชีวิตของทั้งสองคนกำลังอยู่ในอันตราย"

"ที่ไหนครับ"

"โกดังท้ายเมือง เร็วเข้าเถอะ ตอนนี้ชั้นช่วยอะไนพวกเค้าไม่ได้"

"เพราะอะไรค่ะคุณลุง"

ชายคนนั้นมีสีหน้าสลดลง"ชั้นตายไปแล้ว"

โควมิแทบช็อคที่เธอกับเพื่อนชายคุยด้วยนั่นคือ ผี ผิดกับโออิที่ไม่ได้ตกใจอะไร"เราจะช่วยลูกเมียคุณเอง ไปเถอะโควมิจัง"

"จ้ะ"

ทางด้านยู

ตอนนี้เด็กหนุ่มกำลังอ่านหนังสือ นั้นก็ได้รับข้อความทางโทรศัพท์ เด็กหนุ่มเปิดอ่าน

'ถึง คุจิยะ ยู

ถ้าไม่อยากให้แม่ของแกต้องตาย จงนำเงินจำนวนหกแสนเยนมาให้ชั้นที่โกดังท้ายเมือง ชั้นให้เวลาแกสามชั่วโมงนะ ห้ามแจ้งตำรวจเด็ดขาด ไม่งั้นแกได้ศพแม่แกแน่'

รูปถ่ายที่ส่งมาด้วยนั้นคือ รูปแม่ของเค้าในสภาพที่โดนซ้อมซะสะบักสะบอม 

เด็กหนุ่มหัวชมพูกัดฟัน"ชิ งานนี้เป็นไงเป็นกัน"

ทางด้านโออิกับโควมิที่ไปที่โกดังท้ายเมือง ทั้งสองก็เห็นชายร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ดกางเกงขายาว กำลังดื่มเบียร์ ข้างๆมี แม่ของยู ซาคากิที่ตอนนี้โดนซ้อมอยู่สภาพสะบักสะบอมถูกมัดอยู่ 

โออิหันไปบอกเพื่อนสาวที่ตามมา"โควมิจัง รออยู่แถวนี้นะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็โทรแจ้งตำรวจเลยนะ"

โออิพากย์

ตอนนี้ผมให้โควมิจังออกไปนอกโกดังแล้ว ผมสัมผัสได้ ผมสัมผัสได้ถึงเสียงอันโหยหวนของผู้หญิงที่ทรมารอยู่ในสร้อยหินที่ผู้ชายคนนั้นสวมอยู่

"เพราะสร้อยนั่นสินะ"

ชายคนนั้นยิ้ม"มาไวดีนะ ยูคุง"

ยูคุง คนๆนั้นคือพ่อของยูคุงเหรอ ตอนนี้ยูคุงถือกระเป๋าใบใหญ่มา โดยตอนนี้เค้าดันไปเอาดาบมา อาจเป็นเพราะเจ้านั่นมีตัวประกัน ตอนนี้ผมว่าผมต้องทำลายเครื่องรางนั่นซะก่อน 

ไรเตอร์พากย์

หนุ่มหัวชมพูสวมหมวกไหมพรมอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยเสียงแข็ง"เอาเงินไป แล้วปล่อยแม่ชั้นซะ"

"ได้ๆ แต่ชั้นขอดูเงินก่อน ชั้นกลัวแกตุกติก"

"เรื่องมากจัง"เด็กหนุ่มยิ้มกวนๆ

"แกไม่ห่วงแม่เลยใช่มั้ย หึ เดี๋ยวชั้นจะให้แกและแม่ของแกตายที่นี่แหละ"ชายคนนั้นยิงปืนไปที่ๆตนเทน้ำมันไว้สำหรับเผาโกดัง โออิได้จังหวะเข้าล็อคแขนชายคนนั้นทันที "ยูคุงทำลายสร้อยหินนั่นซะเร็ว!!"

"ได้ขอบใจโออิ"

"เฮ้ย อย่านะ!อย่า!"

ยูกระชากสร้อยหินออกมาแล้วเผาไฟ ทันใดนั้นเสียงโหยหวนของผู้หญิงก็ดังขึ้น

"ไม่นะ เครื่องรางชั้น!"

โออิจัดการสับหลังชายคนนั้นจนสลบ ยูเข้าไปปลดเชือกที่ล่ามแม่แล้วอุ้มพาออกไป ส่วนโออินั้นก็ลากคนร้ายทันที พอออกมาจากโกดังได้ โควมิโทรแจ้งตำรวจไว้แล้วตำรวจจึงรวบตัวคนร้าย และพนักงานดับเพลิงก็มาดับไฟที่โกดัง ส่วนซาคากิก็ถูกส่งโรงพยาบาล 

โออิพากย์ 

ผมเพิ่งรู้ว่าทำไมแม่ของยูคุงถึงได้หลงไอ้บ้านั่น เพราะเครื่องรางที่หมอนั่นสวม มันเป็นเครื่องรางเสน่ห์ เครื่องรางนั่นสามารถทำให้คนที่ถูกทำเสน่ห์หลงชนิดหัวปักหัวปำ มันเคยหลอกผู้หญิงคนอื่นมาก่อน พอมันเขี่ยผู้หญิงทิ้งผู้หญิงคนนั้นก็จะตายภายในสามวันวิญญาณเลยถูกขังไว้ในเครื่องราง เจ้านั่นได้ใช้กรรมในคุกแล้ว ส่วนกระเป๋าที่ยูคุงนำมาก็แค่กระเป๋าที่ยูคุงเค้านำกระดาษมาใส่หลอกๆไว้เท่านั้น ตอนนี้เค้านั่งเฝ้าแม่อยู่

ยูพากย์

ตอนนี้ผมเฝ้าแม่ของผมอยู่ งานนี้ผมต้องขอบคุณโควมิกับโออิ สินะ 

"ยู.."

"ไม่เป็นไรนะครับ แม่ปลอดภัยแล้ว"

"แม่ขอโทษนะ ที่ทำให้ลูกเดือดร้อน แม่ผิดเอง"

"แม่ไม่ผิดหรอกครับ เพราะเจ้านั่นมันใช้มนต์ดำกับแม่ ถ้าแม่จะขอโทษ ก็ขอโทษพ่อเถอะ"

วิญญาณของคุจิยะ ยูกิโตะปรากฏต่อหน้าภรรยาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ผู้เป็นภรรยาน้ำตาไหล"คุณคะ ชั้นขอโทษนะ"

วิญญาณนั้นตอบกลับมา"ไม่เป็นไร ชั้นให้อภัยเธอทุกเรื่อง ลาก่อนนะ ตอนนี้ชั้นหมดห่วงแล้ว ยูเค้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว"

"คะ ลาก่อน"

สามวันต่อมา

แม่ผมออกจากโรงพยาบาล แม่กลับไปอยู่ที่โตเกียว ส่วนผมก็ขออยู่ที่นี่ ที่เมืองเอ-มง แต่ก็จะแวะไปเยี่ยมแม่เค้าบ้าง ส่วนผู้ชายคนนั้นที่ทำร้ายแม่ก็โดนไปหลายข้อหาทั้ง ทำร้ายร่างกาย พยายามฆ่าและฆ่าคน และอื่นๆอีกเยอะจนต้องจำคุกไปตลอดชีวิต งานนี้ มันได้ประสาทหลอนแน่ เพราะวิญญาณที่โดนมันฆ่านั้นคงไม่ยอมให้อยู่เป็นสุขแน่ 

ตอนนี้ผมได้พาเพื่อนสองคนมาเลี้ยงซูชิ

"ยูคุงจะดีเหรอ รบกวนเงินนายเปล่าๆนะ"

"นั่นสิอยู่"

"กังวลไม่เข้าเรื่อง พวกนายไม่รู้รึ ว่าชั้นไปเล่นดนตรีตามร้านอาหารผับบาร์น่ะมันได้เงินที ก็ประมาณห้าหมื่นอัพนะ"

"งั้นไม่เกรงใจนะ ยู"

"เต็มที่เลย"

ผมว่าผมอยู่ที่นี่มีความสุขแล้วล่ะ 

 

 

 

เม้นให้บ้างนะค่ะ