เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

แนะนำตัวละคร
ท่ีม Iron Dogs ลีกภูมิภาคอุตสาหกรรม “Steel Frontier League”
เดรค ฮาร์เดน ความสามารถ️ แรงกระแทก แรงสั่นสะเทืิอน
เรย์ คัลโลว์ ความสามารถ️ แรงหน่วง จับยึด แรงเฉื่อย
นิร่า โคลเวน ความสามารถ️ ควบคุมวัตถุ หมุนวัตถุ

ทีมแกะดำ
กรกรรณ กาลธารา ฉายา: แกะดำ 03 ความสามารถ การมองเห็น “จังหวะ / จุดอ่อน / ความผิดปกติ” อ่านสนามรบได้เหมือนภาพช้าลง ร่างกายปรับตัวจากประสบการณ์ต่อสู้ได้เร็วมาก ใช้พลังธรรมชาติผ่าน “ความตั้งใจ”
เมโลดี้ สกาเล็ต ชื่อเรียก: หนูแดง / แกะดำ 02 ฉายาในโลกใต้ดิน: เมโลดี้ เอ็มม่า  ร่างเล็ก (ร่างหลักที่อยู่กับแกะดำ) เด็กสาวตัวเล็ก สูงประมาณ 130 ซม. ร่างโต (เมโลดี้ เอ็มม่า) หญิงสาวอายุราว 28 ปี ผมสีแดงยาว รูปร่างสูงสง่า  ความสามารถ เส้นผมมีชีวิต️ พิษ การต่อสู้ระยะประชิด พลังรักษาตัวเอง
หมีดำ ชื่อเต็ม: ดรากอส เวลครอน รหัสทีม: แกะดำ 01 ชายร่างยักษ์ สูงประมาณ 230 ซม. ความสามารถ พละกำลังระดับสัตว์ประหลาด  สายป้องกันสมบูรณ์แบบ สะท้อนการโจมตี

ผู้บรรยาย
เวลรา ราเชล ชาย ผู้บรรยายหลัก
มิล่า โนเวน หญิง นักวิเคราะห์ข้างสนาม 
 
 

 







 
        เสียงในสนามเงียบลงอีกครั้ง
Iron Dogs เดินเข้าสู่วงกลางสนาม เพื่อเริ่มเป็นฝ่ายบุกหลังเสียหนึ่งดอต ครั้งนี้นิร่าเป็นคนเปิดบอล เรย์เตรียมขึ้นหน้า ส่วนเดรคถอยไปอยู่แนวหลัง เพราะแขนขวาของเขาแทบใช้การไม่ได้แล้ว
        “เตรียมตัวนะหนูแดง จะหวังพึ่งพี่หมีดำคนเดียวไม่ได้หรอก”
กรย่อตัวลง เสริมสมรรถภาพร่างกายทันที สายตาของเขากวาดมองไปรอบบริเวณ หมอกสีจาง ๆ เริ่มปรากฏขึ้นในทัศนวิสัยของเขา เตรียมพร้อมสำหรับอ่านสนาม
        “ขี่หลังสิ จะได้จบเร็ว” หนูแดงพูดอย่างหงุดหงิด
        “ไม่ได้ เธอก็เห็นแล้วว่าคนชื่อเรย์หยุดเราได้ ถ้าโดนหน่วงพร้อมกันทั้งคู่ก็จบเลยนะ” กรตอบ
        “ก็ได้...แย่งบอลแล้วใช้พิษอ่อน ๆ เอาแบบกดประสาท หรือหลอนประสาทดี?”
หนูแดงชูเส้นผมปลายแหลมขึ้นมาให้กรเลือกหกแท่ง
กรเหลือบมอง แล้วหน้าซีดลงทันที
        “ไม่ มันแดงทุกอันเลย ลดปริมาณลงอีก ถ้าลดไม่ได้ ห้ามใช้”
        “ไม่ให้ขี่หลัง ไม่ให้ใช้พิษ อันนั้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ได้...” หนูแดงเริ่มเดินเตะพื้นเล่นอย่างไม่สบอารมณ์ “เค้าเริ่มเบื่อแล้วนะ”
กรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดออกมาเหมือนยอมแพ้ต่อสถานการณ์
        “ถ้าชนะรอบนี้...จะหอมแก้มหนึ่งครั้ง”
แทบจะทันทีที่ได้ยิน หนูแดงพุ่งกลับมายืนข้างเขา ดวงตาเป็นประกายราวกับเปลี่ยนโหมด
        “จริงนะ...เค้าจะตั้งใจสู้!!!”
        “...เหนื่อยชะมัด” กรไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้ว
เสียงสัญญาณเริ่มเกมดังขึ้น นิร่าไม่พุ่งบุกทันที เธอยืนนิ่ง รอให้เรย์เข้ามาประกบ ก่อนทั้งคู่จะเริ่มขยับไปพร้อมกันอย่างระมัดระวัง
        “ระวังการโจมตีให้ดี กดดันไว้ กินพื้นที่ให้ได้”
เดรคออกคำสั่งจากแนวหลัง และค่อย ๆ ขยับขึ้นหน้าตามจังหวะเกม
กรกับหนูแดงถอยทีละก้าวอย่างระวังเช่นกัน สายตาของกรเริ่มทำงานเต็มที่ เขาเห็นพื้นที่ของหนูแดง หมอกสีรอบตัวเธอกำลังเปลี่ยนไป
เธอกำลังโดนโจมตี!
        “หนูแดง!!!”
ในเสี้ยววินาทีนั้น นิร่าใช้พลังหมุนหนูแดงอีกครั้ง
ร่างเล็กของหนูแดงหมุนสามร้อยหกสิบองศาในแนวข้างทันที แต่ครั้งนี้ เธอไม่ได้ล้มกระแทกพื้น หนูแดงปล่อยตัวไปตามแรงหมุน ถอยออกจากแนวโจมตี แล้วพลิกกลับลงมาแตะพื้นด้วยปลายเท้าอย่างสวยงาม
        “พลังแบบนั้นใช้ใส่หนูแดงได้ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ ฮึฮึ...จะเอาจริงแล้วนะ!!”
อีกด้านหนึ่ง เรย์พุ่งเข้าใส่กร พร้อมใช้พลังหน่วงหมายจะจับเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้กรถอยหลบได้ทัน
เขาเห็นหมอกบิดตัวเป็นพื้นที่ชัดเจนขึ้น จนเริ่มบอกได้ว่าจุดไหนมีแรงกดดัน จุดไหนมีแรงหน่วง และจุดไหนคือขอบเขตอันตรายที่ไม่ควรก้าวเข้าไป
        “ว้าว...เวลรา ดูหนูแดงสิคะ! เธอแก้พลังหมุนของนิร่าได้งั้นเหรอคะ ท่าลงสวยมาก ให้แปดคะแนนเลยค่ะ!”
        “ดูดีมากครับมิล่า แต่แกะดำยังไม่ได้เปรียบเท่าไหร่ครับ Iron Dogs กดดันและกระชับพื้นที่ได้ดีมาก พวกเขาทำได้ดีจริง ๆ ในช่วงนี้”
แกะดำยังไม่เสียท่า แต่ก็ยังถอยลึกลงไปเรื่อย ๆ
กรกัดฟันเล็กน้อย เขายังหาจังหวะเข้าแย่งบอลไม่ได้เลย หากปล่อยให้ Iron Dogs บีบพื้นที่ต่อไป พวกเขาจะถูกต้อนจนไม่มีทางหนี
        “แบบนี้คงต้องรวมร่าง แล้วใช้พิษของหนูแดงจริง ๆ แล้วสิ...”
กรหันไปมองหนูแดงเพื่อส่งสัญญาณ แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร หนูแดงก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว ราวกับกำลังทำท่าแปลงร่าง
 
        “หนูแดงโหมดสู้จริงจัง!!!” เธอตะโกนเสียงใส
        “เพื่อหอมแก้ม!!!”
 
ทั้งสนามเงียบไปครึ่งวินาที กรยกมือกุมหน้า
        “อย่าประกาศแบบนั้นกลางสนามสิ...”
พูดจบ หนูแดงก็บุกทันที
        “เดี๋ยว หนูแดง!!!” กรเรียกไว้ไม่ทัน
ไม่ใช่แค่กรเท่านั้น แม้แต่ Iron Dogs ทั้งทีมยังชะงักไปชั่วขณะ
หนูแดงพุ่งใส่นิร่าทันที ไม่ใช่การพุ่งแบบมนุษย์ทั่วไป แต่เป็นการเคลื่อนไหวประหลาดที่แทบไม่มีกฎของร่างกายเข้ามาเกี่ยวข้อง ร่างเล็กของเธอลอยต่ำเหนือพื้น เส้นผมสีขาวยาวช่วยพยุงตัวเองเอาไว้เหมือนขาอีกหลายสิบเส้น
        “อะ...โอ๊ย! นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย!!!” นิร่ากัดฟัน ใช้พลังอัดใส่หนูแดงทันที
หมุน บิด หมุนสวนทาง เปลี่ยนแกน พลังควบคุมการหมุนของนิร่าถูกใส่เข้าไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังจะทำให้ร่างเล็กเสียหลักเหมือนครั้งก่อน แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ผล
ร่างของหนูแดงไหลไปตามแรงหมุนราวกับตุ๊กตาผ้าที่มีชีวิต เส้นผมของเธอกางออก ประคองร่าง หมุนตามแรง บิดกลับ แล้วส่งตัวเข้าหานิร่าใหม่ในจังหวะที่ผิดธรรมชาติ
หมัดเล็ก ๆ กระแทกเข้าหน้านิร่า
        ปั่ก!
เท้าเล็ก ๆ เตะเข้าลำตัว
        ตุบ!
หัวเข่า ศอก ฝ่ามือ และเส้นผม สาดเข้าใส่นิร่าไม่หยุด ถึงแรงโจมตีจะไม่หนักพอปิดเกม แต่ความถี่และมุมโจมตีทำให้นิร่าตั้งตัวแทบไม่ได้
        “โว้ยยยยยย!!! น่ารักอะไรแบบนี้ครับท่านผู้ชมมมมมมมมมมม!!!”
เวลราลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะพากย์ ใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบขอบโต๊ะ แล้วยกไมค์ขึ้นตะโกนเหมือนคนลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นผู้บรรยาย
        “หนูแดงสู้แล้วครับ!!! หนูแดงบุกแล้วครับ!!! นี่มันเด็กน้อยพิฆาตสนามมมมมมม!!!”
        “ใจเย็นค่ะ เวลรา!” มิล่ารีบดึงบทกลับ แต่เสียงเธอเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน “หนูแดงเปิดเกมบุกแล้วค่ะ เธอมีทักษะต่อสู้ประชิดด้วย และไม่ธรรมดาเลยนะคะ!”
ภาพรีเพลย์สั้น ๆ ฉายขึ้นบนจอยักษ์ เผยให้เห็นจังหวะที่หนูแดงหมุนตามแรงพลังของนิร่า แล้วใช้เส้นผมยันพื้นดีดตัวสวนกลับ
        “เธอแก้ทางพลังของนิร่าได้หมดเลยค่ะ! ใครจะคิดว่าร่างเล็กขนาดนั้นจะใช้แรงหมุนของอีกฝ่ายเป็นทางเคลื่อนไหวกลับได้แบบนี้!”
เรย์เห็นท่าไม่ดีทันที เขาเปลี่ยนทิศของพลังหน่วงจากกรไปยังหนูแดง หวังจะหยุดการโจมตีต่อเนื่องของเธอให้ได้
แต่กรเห็นก่อน หมอกสีแดงในสายตาของเขาบิดเปลี่ยนทิศกำลังไหลไปหาหนูแดง กรไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขากดเท้ากับพื้น แล้วพุ่งกระแทกเรย์ทันที
        ตุ๊บ!!!
ร่างของเรย์เสียจังหวะไปครึ่งก้าว พลังหน่วงที่กำลังจะก่อตัวแตกกระจายออกกลางอากาศ
        “หนอย!” เรย์กัดฟัน
        “อย่าถอย เรย์! ฉันจะช่วยดัน!”
เดรคพุ่งขึ้นหน้าทันที แม้แขนขวาจะบาดเจ็บ แต่ร่างกายของเขายังแข็งแกร่งพอจะเข้าขวางกรได้
ไหล่ของเดรคกระแทกเข้ากับกรอย่างหนัก
        ปึง!
กรกัดฟัน ย่อตัวรับแรง แต่ไม่ยอมถอย
        “ตอนนี้ปะทะกันแล้วครับ!!! ตะลุมบอลกันแล้วครับ!!!” เวลราตะโกนเสียงลั่น “สองต่อสาม! ภาพคุ้นตาของทีมแกะดำกลับมาอีกแล้วครับท่านผู้ชม!!!”
        “กรกรรณ แกะดำ 03 กำลังขัดจังหวะเรย์ ไม่ให้ใช้พลังหน่วงช่วยนิร่าได้ค่ะ!” มิล่ารีบวิเคราะห์ “แต่เดรคก็เข้ามาขวางเขาไว้ทัน ถึงแขนขวาจะเจ็บ แต่ประสบการณ์และแรงปะทะยังน่ากลัวมากค่ะ!”
กลางสนามกลายเป็นความวุ่นวายทันที นิร่าถูกหนูแดงไล่กดจนต้องถอย 
เรย์พยายามหาแนวใช้พลังหน่วง 
เดรคใช้ร่างกายบังทางกร 
กรพยายามแทรกตัวผ่านเดรคเพื่อไปตัดจังหวะเรย์
เส้นผมของหนูแดงสะบัดไปมาเป็นเส้นสีขาวทั่วสนามและในความชุลมุนทั้งหมดนั้น—ไม่มีใครสนลูกบอลแล้ว
        “เดี๋ยวก่อนค่ะ!” มิล่าชะงักกลางคำพูด ดวงตากวาดมองจอข้อมูลอย่างรวดเร็ว “ลูกบอลอยู่ไหนคะ!? ตอนนี้ลูกบอลอยู่กับใคร!?”
กล้องสนามแพนซ้ายที ขวาที ภาพตัดไปยังนิร่า ไปยังเดรค ไปยังเรย์ ก่อนจะตัดกลับมาที่กร แล้วทั้งสนามก็เห็นพร้อมกันลูกบอลอยู่ใต้แขนของกรกรรณแล้ว
        “กรกรรณค่ะ!!!”
มิล่าลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที คราวนี้เธอนั่งไม่ติดแล้วจริง ๆ
        “กรกรรณแย่งบอลไปได้ตอนไหนคะ!? ไม่รู้ค่ะ! ไม่รู้แล้วค่ะ! แต่เขาแย่งไปได้แล้วค่าาาาา!!!”
เสียงเฮระเบิดขึ้นทั้งสนาม กรกอดบอลไว้แน่น ใช้ไหล่รับแรงกระแทกจากเดรค ก่อนหมุนตัวหลบออกจากวงปะทะด้วยจังหวะสั้น ๆ
เรย์รีบยกมือขึ้นอีกครั้ง
        “ไม่ให้ไปหรอก!”
แรงหน่วงกดลงมาใส่กรทันที
        “หนูแดง! ลูกเตะ!!!”
กรตะโกนขึ้น พร้อมรวมแรงทั้งหมดเหวี่ยงลูกบอลส่งไปให้หนูแดงที่ล้ำเข้าไปในแดนของ Iron Dogs เล็กน้อย
Iron Dogs ทั้งทีมเบิกตากว้างทันที ตอนนี้หนูแดงอยู่ในตำแหน่งได้เปรียบเกินไป
นิร่าถูกซัดจนเสียการทรงตัวไปแล้ว ส่วนเรย์รีบเปลี่ยนทิศ พุ่งกลับไปหาหนูแดงทันทีเพื่อหยุดเธอ แต่เดรคยังยืนขวางกรอยู่และเพราะสายตาของเขาจับอยู่แค่กร—เขาจึงไม่ทันเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นด้านหลังเลย
หนูแดงรับบอลได้สำเร็จแต่แทนที่จะยิง เธอกลับโยนบอลคืนให้กรทันที
        “อะไรนะ!?”
เรย์ยกมือขึ้น พลังหน่วงกดใส่หนูแดงกลางอากาศทันที ร่างเล็กของเธอชะงักค้าง เส้นผมกระจายออกเหมือนถูกตรึงไว้
แต่ลูกบอล—กลับลอยโด่งขึ้นฟ้า ไม่ได้เร็ว ไม่ได้แรง เหมือนเป็นเพียงลูกโยนธรรมดาที่พลาดจังหวะ
        “อ่า.......”
ทั้งสนามอ้าปากค้าง สายตาทุกคู่เงยขึ้นมองลูกบอลที่กำลังลอยสูง ไม่มีใครเข้าใจว่าแกะดำกำลังจะทำอะไรอีกแล้ว
เดรคเงยหน้าตามลูกบอลขึ้นไปเล็กน้อยก่อนจะชะงัก เพราะกรกระโดดขึ้นมาแล้ว
        “เดี๋ยว—!”
เดรคเพิ่งรู้ตัวแต่ช้าเกินไป
กรหมุนตัวกลางอากาศ ร่างทั้งร่างกลับหัว ก่อนใช้ส้นเท้าฟาดเข้ากลางลูกบอลเต็มแรง
        ตูม!!!
ลูกบอลกระแทกพื้นสนามอย่างรุนแรง ก่อนเด้งทะยานขึ้นฟ้าอีกครั้งด้วยมุมประหลาด
        “แกะดำอีกแล้วครับ!!!” เวลราตะโกนใส่ไมค์แทบแตก “พวกเขาไม่เคยทำอะไรตรงไปตรงมาเลยจริง ๆ ครับ!!!”
ลูกบอลหมุนสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ สูงจนคนดูทั้งสนามต้องเงยหน้ามองตาม
มิล่าลุกขึ้นยืนช้า ๆ ดวงตาเบิกกว้าง
        “เป็นไปไม่ได้......”
เธอมองวิถีของลูกบอลไม่กะพริบ
        “แกะดำ 03...นี่คือพลังของเขาค่ะ...”
ลูกบอลเริ่มตกลงช้า ๆ และจุดตกของมัน—กำลังจะพุ่งผ่านดอตฝั่งซ้ายของ Iron Dogs
        “กรกรรณเห็นทิศทาง เห็นแรง เห็นมุมกระดอนทั้งหมดค่ะ!!!”
มิล่าพูดเร็วเสียจนแทบไม่หายใจ
        “เขาควบคุมมันได้! เขาคำนวณแรงสะท้อนจากพื้นสนาม แล้วบังคับให้ลูกบอลเด้งขึ้นใหม่ในมุมนี้ค่ะ!!!”
        “และมันจะตกลงที่ดอตฝั่งซ้ายแน่นอนค่ะ!!!”
เสียงเฮดังสนั่นทั้งสนาม Iron Dogs ทั้งสามคนรีบวิ่งสุดแรงกลับไปยังดอตฝั่งตัวเอง นิร่าฝืนลุกขึ้น เรย์พยายามวิ่งตามเพื่อให้ถึงระยะในการใช้พลังหน่วง เดรคกัดฟันวิ่งทั้งที่แขนยังเจ็บ 
แต่—ไม่ทันแล้ว ลูกบอลตกลงมาผ่านหน้าพวกเขาไปเพียงนิดเดียวแล้วพุ่งเฉียดเข้าชนดอตฝั่งซ้ายเต็มแรง
        เปรี้ยงงงง!!!
ดอตแตกกระจายเป็นเศษแสง เสียงระเบิดของระบบดังสะเทือนทั่วสนาม
 
 

        แกะดำ 2 -  0 Iron Dogs 
 
 

ทั้งสนามเงียบไปชั่วขณะ ก่อนเสียงเฮจะระเบิดออกมาราวกับสนามกำลังจะแตก
        “เข้าไปแล้วววววววว!!!” เวลรากระโดดลุกขึ้นจนเก้าอี้ล้ม “สองแต้มแล้วครับ!!! แกะดำนำสองต่อศูนย์!!!”
        “นี่มันบ้าไปแล้วค่ะ...” มิล่ายังพูดไม่ทันหายใจ “พวกเขาใช้ลูกส่งธรรมดา...แต่กลับเปลี่ยนเป็นลูกคำนวณวิถีระดับเหนือมนุษย์!”
        “แกะดำ 03 ไม่ได้แค่เห็นสนามนะคะ...” เธอกลืนน้ำลายช้า ๆ “เขากำลัง ‘อ่าน’ สนามทั้งได้หมดค่ะ”
อีกฝั่งหนึ่งของสนาม Iron Dogs หยุดวิ่งแล้ว ทั้งสามคนยืนหอบ มองดอตที่แตกกระจายเงียบ ๆ เสียงระเบิดเล็ก ๆ จากระบบยังดังสะท้อนอยู่ในหูและในวินาทีนั้นเอง—พวกเขาเริ่มเข้าใจจริง ๆ แล้วว่าทำไมทีมแกะดำถึงได้มายืนตรงนี้แทนเวทเวทแฟง
เสียงนกหวีดดังขึ้นยาว จบรอบแรก เวลาการแข่งขันผ่านไป 30 นาทีเต็ม และจะพัก 5 นาที ก่อนเริ่มรอบถัดไปคะแนนบนจอยักษ์ยังคงแสดงชัดเจน
แกะดำ 2 - Iron Dogs 0
เสียงเชียร์ยังดังต่อเนื่องทั่วสนาม ขณะที่ทั้งสองทีมเริ่มถอยกลับไปยังพื้นที่พักข้างสนามของตัวเอง
 
 

        ฝั่งแกะดำ
ทั้งสามคนเดินกลับมารวมตัวกันตรงหน้าม้านั่ง ที่อเล็กนั่งกอดอกมองสนามเงียบ ๆ อยู่ก่อนแล้ว
        “มีใครเจ็บตรงไหนไหมครับ?”
กรถามขึ้น พลางมองสำรวจทุกคนอย่างรวดเร็ว
ดูเหมือนยังไม่มีใครบาดเจ็บหนัก
        “เริ่มอยากวิ่งบ้างแล้วสิ” หมีดำที่ยืนเฝ้าดอตแทบทั้งรอบพูดขึ้นเรียบ ๆ สีหน้าดูเบื่อมากกว่าจะเหนื่อย
        “หอมแก้ม ๆ” หนูแดงทวงทันทีเหมือนรอจังหวะนี้อยู่แล้ว
        “ไม่ได้ครับ ยังไม่จบเลย เรายังไม่ชนะนะ”
กรรีบใช้มือดันหน้าผากเธอไว้ ก่อนที่หนูแดงจะพุ่งเข้ามาเกาะอีก
        “งื้อ...ผิดสัญญา...”
        “ยังไม่ได้สัญญาตอนไหนเลยครับ”
อเล็กถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดขึ้น ทำให้ทั้งทีมเงียบลงทันที
        “ยังไม่ดี” บรรยากาศเปลี่ยนทันที
อเล็กมองพวกเขาทีละคน ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
        “พวกนายพลาดหลายครั้งแบบน่าห่วง” เขายกนิ้วขึ้นนับช้า ๆ
        “เริ่มตั้งแต่กรโดนตรึงไว้ตั้งแต่ต้นเกม”
        “ถ้าหมีดำรับไม่อยู่ เราคงเสียแต้มไปแล้ว”
อเล็กหันสายตาไปทางกร
        “แล้วตอนโดนกดพื้นที่...Iron Dogs ทำได้ดีมาก ถ้าเป็นการต่อสู้จริง พวกนายอาจเสียท่าไปแล้ว”
กรพยักหน้าช้า ๆ
        “ครับ...”
        “เรายังเข้ากันไม่ดี” เขามองมือตัวเองเงียบ ๆ
        “หลายจังหวะมันเหมือนโชคดีมากกว่าคุมได้จริง ๆ”
        “ถ้าเป็นรอบลึกกว่านี้...เราอาจไม่รอด”
อเล็กพยักหน้าเบา ๆ เหมือนพอใจที่กรมองออกเอง
        “ระวังเรย์ไว้” เขาหันไปมองอีกฝั่งสนาม “พลังของมันพลิกเกมได้เลย ถ้าพวกเธอโดนจับพร้อมกัน”
        “แล้วตอนนี้...” อเล็กหรี่ตาลงเล็กน้อย “ฉันคิดว่าพวกมันกำลังหาวิธีรวมหมีดำอยู่แน่”
หมีดำเกาหัวช้า ๆ
        “แล้วเอาไงต่อดีลูกพี่ กลับมาตั้งรับก่อนไหม?”
อเล็กส่ายหน้า
        “เล่นแบบเดิม หาจังหวะบุกเหมือนเดิมไปก่อน” เขามองสนามนิ่ง ๆ
“Iron Dogs เองก็ดูลำบากเหมือนกันเวลาถูกกด”
 
 

        อีกฝั่งหนึ่งของสนาม
พื้นที่พักของ Iron Dogs เงียบกว่ามาก 
        “เป็นไงบ้าง เดรค?” ฮาร์ค เวลเดอร์ (ตัวสำรอง1) เดินเข้ามาถามทันที สีหน้าดูเป็นห่วงจริงจัง ขณะที่เบนซ์ สแปนเนอร์ (ตัวสำรอง2) กำลังช่วยพันผ้าพันแผลให้แขนขวาของเดรค
        “เจ็บหนักเลยนี่”
        “นี่แค่รอบแรกนะ” เบนซ์ขมวดคิ้ว
        “เรายังต้องลงอีกตั้งสองรอบ ถ้าแขนพังตั้งแต่ตอนนี้ รอบต่อ ๆ ไปแย่แน่”
เดรคนั่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนขยับแขนเบา ๆ ทดสอบอาการ
        “ไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ...”
นิร่านั่งอยู่ใกล้ ๆ พลางใช้ถุงน้ำแข็งกดรอยช้ำตามแขนและไหล่จากการโดนหนูแดงเล่นงาน
        “ทีมนี้ดูมั่วไปหมด แต่ดันมีทั้งเทคนิค ทั้งฝีมือจริง” เธอถอนหายใจแรง “รับมือยากชะมัด” 
เดรคหัวเราะในลำคอเบา ๆ
        “เราเองก็ประมาท” เขาเงยหน้ามองสนามอีกครั้ง
        “ถ้ามองดี ๆ...แกะดำมีศักยภาพระดับเดียวกับพวกทีมตัวเต็งเลยด้วยซ้ำ”
ทั้งห้องเงียบลงเล็กน้อยเพราะทุกคนรู้ว่าเดรคไม่ใช่คนพูดเกินจริง
        “แต่ไม่มีใครรู้หรอก” เดรคกำหมัดซ้ายแน่น “ถ้าไม่ได้ลงมาสู้ด้วยตัวเอง”
เรย์ที่เงียบมาตลอดลุกขึ้นยืนสายตาของเขาจริงจังกว่าตอนเริ่มเกมมาก
        “รอบหน้า...ฉันจะบุกเอง” ทุกคนหันมามองทันที
        “อย่างน้อย เราต้องเอาคืนให้ได้หนึ่งแต้มในรอบนี้”
เดรคมองเรย์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
        “งั้นนายนำเลย”
เขาลุกขึ้นช้า ๆ
        “ฉันจะกันแกะดำ 03 ไว้เอง” จากนั้นจึงหันไปทางนิร่า “ไหวไหม?”
นิร่าทิ้งถุงน้ำแข็งลงบนม้านั่ง ก่อนลุกขึ้นยืนบ้าง แววตาของเธอกลับมาแข็งอีกครั้งแล้ว
        “โอเค!!….ครั้งนี้ฉันจะไม่ประมาทอีก” เธอเหยียดยิ้มมุมปากเล็กน้อย
        “เราจะบุกฝั่งขวา...เรย์ นายรอรับลูกได้เลย”
เสียงนกหวีดเตรียมเริ่มรอบที่สองดังขึ้นไกล ๆ ทั้งสองทีมเริ่มลุกขึ้นพร้อมกันและคราวนี้ ไม่มีใครมองอีกฝ่ายเป็น “ทีมน้องใหม่” อีกต่อไปแล้ว.
 
 

        “เกมรอบแรกของหมากับแกะ เป็นยังไงบ้างครับคุณมิล่า?”
เวลราหันไปถามระหว่างช่วงพักการแข่งขัน ขณะที่ภาพรีเพลย์จังหวะสำคัญยังฉายวนอยู่บนจอยักษ์ทั่วสนาม
        “ดุเดือดตั้งแต่เริ่มเลยค่ะ”
มิล่าพยักหน้า พลางมองภาพช้าบนจอ
“จากการวิเคราะห์ของฉันนะคะ Iron Dogs พลาดครั้งใหญ่ตั้งแต่จังหวะที่เดรคเลือกเข้าปะทะตรง ๆ กับหมีดำ”
ภาพบนจอฉายช็อตที่เดรคกระแทกบอลใส่มือของหมีดำ ก่อนแรงสะท้อนย้อนกลับจนแขนขวาเสียรูป เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้งจากคนดู
        “แขนขวาของเดรคได้รับบาดเจ็บทันทีและหลังจากนั้น...”
ภาพเปลี่ยนไปเป็นจังหวะลูกยิงไกลสุดโหดของแกะดำ
        “พวกเขาก็เสียความมั่นใจจากการโดนยิงทำแต้มจากฝั่งแกะดำค่ะ”
มิล่าหัวเราะเบา ๆ อย่างยังไม่อยากเชื่อ
        “ไม่มีใครคิดหรอกค่ะ ว่าทีมหัดเล่นอย่างแกะดำจะยิงดอตจากระยะนั้นได้จริง”
เวลราพยักหน้าแรง ๆ
        “ใช่ครับ! ตอนนั้นทั้งสนามเงียบเลย!”
        “เหมือนทุกคนกำลังคิดพร้อมกันว่า ‘ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ!?’”
เสียงหัวเราะจากคนดูดังขึ้นเบา ๆ
        “ส่วนนิร่ากับเรย์...”
มิล่าพูดต่อพลางเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้น
        “ฉันว่าพวกเขาทำหน้าที่ตัวเองได้ดีมากค่ะ”
        “ยืนตำแหน่งดี ไม่หลุด ไม่ลน แต่ปัญหาคือ...”
จอภาพตัดไปยังรีเพลย์ช่วงที่หนูแดงหมุนตัวตามพลังของนิร่า ก่อนพุ่งเข้าไปต่อยรัวใส่อีกฝ่าย ทั้งสนามเริ่มส่งเสียงฮือฮาและหัวเราะอีกครั้ง
        “หนูแดงแปลกเกินไปจะรับมือค่ะ”
เวลราหลุดหัวเราะทันที
        “ฟังดูเหมือนหนูแดงจะมีแฟนคลับเพิ่มอีกเยอะแล้วนะครับ ฮ่าฮ่า!”
ภาพบนจอซูมไปที่เด็กสาวผมขาวตาแดงกำลังชูมือ “โหมดสู้จริงจังเพื่อหอมแก้ม” เสียงเชียร์ดังลั่นทันทีจากโซนคนดูฝั่งหนึ่ง
        “โอ้~ พวกเขาเริ่มเดินออกมาแล้วครับ!”
เวลราหันกลับเข้าสู่โหมดพากย์ทันที
        “รอบสองคงมีการแก้เกมแน่นอน โดยเฉพาะ Iron Dogs ทีมนี้ขึ้นชื่อเรื่อง ‘ไม่ถอดใจ’ อยู่แล้วครับ!”
เสียงนกหวีดเตรียมเริ่มเกมดังขึ้นอีกครั้ง
กลางสนาม ทีม Iron Dogs และแกะดำกลับมายืนประจันหน้ากันอีกรอบ
นิร่า โคลเวนยืนถือลูกบอลอยู่ตรงกลางสนาม ด้านซ้ายคือเดรค ด้านขวาคือเรย์
ฝั่งแกะดำ กรกับหนูแดงยืนอยู่ใกล้กัน เตรียมรับการบุก หมีดำยังคงยืนเฝ้าดอตเหมือนกำแพงยักษ์ด้านหลัง
ปี๊ดดดด!!!
เสียงนกหวีดเริ่มเกมดังขึ้นทันที นิร่าถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วเดรคกับเรย์ก็พุ่งแยกออกไปคนละด้านทันที ราวกับซ้อมกันมาแล้วนับพันครั้ง
        “ใช่แล้ว...” นิร่าคิดพลางสังเกตการเคลื่อนไหวของแกะดำ
        “แกะดำ 03 ตามไปประกบเดรคด้านซ้าย”
        “ส่วนด้านขวา...” เธอเหลือบมองเรย์ที่วิ่งฉีกออกไปโดยไม่มีใครตาม
        “เรย์ไม่มีตัวประกบ” รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเธอ
        “และยัยหนูผีนี่...โง่เกินกว่าจะเอะใจ” นิร่าชูลูกบอลขึ้นเล็กน้อย พร้อมเรียกความสนใจทันที
        “มาสิ ยัยหนูผี! มาแย่งบอลจากฉัน!”
        “ไม่ต้องบอกก็จะไปอยู่แล้ว!” หนูแดงพุ่งเข้าใส่ทันทีเหมือนโดนยั่วสำเร็จ
        “เอาบอลมาให้เค้าเดี๋ยวนี้!” กรหันกลับไปมองด้านขวาแวบหนึ่งทันที
ไม่มีใครตามเรย์เลยแต่ก่อนเขาจะได้คิดอะไรต่อ—
        “หันไปทางไหน?”
        ตูมมม!!!
เดรคกระทืบพื้นอย่างแรง คลื่นสั่นสะเทือนระเบิดออกใต้เท้า พื้นสนามแตกร้าว ฝุ่นควันฟุ้งกระจายเต็มพื้นที่
กรเสียจังหวะไปทันทีและในวินาทีนั้นเอง—นิร่าก็ยิ้ม
        “พวกแกมีบอลโด่งอยู่ทีมเดียวหรือไง...ยัยเด็กโง่”
เธอกระโดดขึ้นสูงทันที
แล้วเหวี่ยงลูกบอลออกไปด้านหน้า ลูกบอลไม่ได้พุ่งตรงแต่มันลอยสูง หมุนเร็วผิดปกติ หนูแดงเบิกตากว้าง รีบกระโดดตาม พร้อมใช้เส้นผมพุ่งออกไปหมายจะคว้าบอลไว้แต่—
ไม่ถึง
        “เฮ้ย!!! บอล!!!”
        “มาแล้วครับ!!!” เวลราตะโกนขึ้นทันที
        “เทคนิคใช้ความได้เปรียบด้านจำนวนคนของ Iron Dogs มาแล้วครับ!!!”
        “ทำแบบนี้ได้มีแต่นิร่าเท่านั้นค่ะ!” มิล่าพูดเร็วตามเกม “การส่งบอลแนวราบระยะไกลแบบนี้ ต้องใช้การควบคุมการหมุนระดับสูงมาก!”
ลูกบอลที่ลอยอยู่กลางอากาศเริ่มหมุนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ครืนนนน!!
มันหมุนเหมือนสว่านกลางสนาม
ก่อนตกกระแทกพื้น
ปัง!!!
แล้วพุ่งไถลต่อไปด้านหน้าอย่างรุนแรง
วิถีของมันพุ่งตรงไปยังเรย์ที่กำลังวิ่งเกือบถึงดอตฝั่งขวาของแกะดำแล้วและตอนนั้นเอง—กรก็รู้ตัวช้าเกินไปแล้ว.
        “ไม่...!”
กรพยายามพุ่งตามเรย์ทันทีแต่เดรคพุ่งเสียบตัดขาเขาจนล้มลงกับพื้น
ปึง!
        “แกต้องอยู่กับฉัน!!!”
เดรคไม่ตามซ้ำ ไม่ฝืนบุกเพิ่ม เขาแค่ยืนขวางอยู่ตรงนั้น คุมจังหวะ คุมพื้นที่ และไม่ปล่อยให้กรขยับไปช่วยด้านขวาได้
อีกด้านหนึ่ง หนูแดงพยายามไล่ตามเรย์เช่นกัน แต่ครั้งนี้นิร่าเตรียมไว้แล้ว
        “จะไปไหนยัยหนูผี!”
แรงหมุนปะทะใส่ร่างเล็กของหนูแดงทันที ร่างของเธอตีลังกาถอยหลังกลางสนาม เส้นผมสีขาวสะบัดวุ่น ถูกดึงออกจากเส้นทางวิ่งไปเต็ม ๆ
        “มาแล้วววววว!!!” เวลราตะโกนลั่นสนาม
        “Iron Dogs เล่นงานแกะดำทั้งสองคนได้อยู่หมัดแล้วครับตอนนี้!!!”
        “เหลือแค่เรย์!!!”
        “เขาจะผ่านหมีดำไปได้หรือไม่!!!”
เสียงเชียร์ของฝั่ง Iron Dogs ระเบิดขึ้นทันที ทุกคนลุกขึ้นจากที่นั่ง ตะโกนสุดเสียง
        “ไปเลยเรย์!!!”
        “สอนไอ้ตัวใหญ่นั่นซะ!!!”
กลางสนาม หมีดำยืนอยู่หน้าดอตกลาง สายตาของเขาจับอยู่ที่เรย์เพียงคนเดียว เรย์กำลังวิ่งตรงเข้ามาทางดอตฝั่งซ้าย
        “จังหวะ...” หมีดำย่อตัวลงช้า ๆ
        “ต้องกะดี ๆ...” กล้ามเนื้อทั้งร่างเกร็งแน่นและ—
เรย์ไม่พุ่งเข้ามา เขาเลือกปาบอลทันที
        ฟ้าววว!!!
ลูกบอลพุ่งเป็นเส้นตรงไปยังดอตฝั่งขวาของแกะดำ เลือกมุมที่ปลอดภัยที่สุด หลีกเลี่ยงการปะทะตรงกับหมีดำโดยสมบูรณ์
        “เรย์คิดจะใช้พลังหน่วงหยุดหมีดำค่ะ!!!” มิล่าลุกขึ้นจากโต๊ะพากย์อีกครั้ง
        “ครั้งนี้เข้าทาง Iron Dogs แล้ว!”
        “เขาปาบอลออกไปก่อน แล้วจะใช้พลังหน่วงขวางไม่ให้หมีดำพุ่งเข้าไปรับลูกบอล!”
        “ใช่แน่ค่ะ!”
        “ไป!!!”
        ตูมมม!!!
หมีดำถีบตัวจากหมุดเหล็กเต็มแรง พื้นสนามระเบิดใต้เท้า ร่างยักษ์พุ่งออกไปเร็วจนเร็วกว่าความเร็วของลูกบอลเสียอีกและนี่—คือจังหวะที่เรย์รออยู่แล้ว
        “หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ไอ้สัตว์ประหลาด!!!”
ครืนนนนนน!!!
พื้นที่ด้านหน้าหมีดำบิดเบี้ยวทันที แรงหน่วงมหาศาลกดลงตรงหน้าเหมือนกำแพงไร้รูปร่าง
หมีดำพุ่งเข้าไปตรง ๆ ไม่มีหลบ ไม่มีเลี้ยว ไม่มีชะลอแล้ว—ครืดดดดด!!! แรงหน่วงเริ่มสั่น
บิด
แหวก
ดันกลับไปกลับมาอย่างรุนแรง เหมือนพลังของเรย์กำลังพยายามหยุด “บางอย่าง” ที่หนักเกินควบคุม ดวงตาของเรย์เบิกกว้างทันที
        “อะไร—!?”
        ปังงง!!!
แรงสะท้อนย้อนกลับเข้าที่แขนทั้งสองข้างของเขาเต็ม ๆ กล้ามเนื้อฉีกทันที เลือดกระเซ็นออกจากแขนทั้งสองข้าง
        “อ๊ากกกก!!!”
ทั้งสนามอ้าปากค้าง เวลาราวกับหยุดไปชั่วขณะแต่ทุกอย่างยังเดินต่อ หมีดำทะลุแรงหน่วงออกมาได้โดยแทบไม่ลดความเร็วลงเลยแม้แต่น้อย
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่เรย์—ยังไม่หยุด ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาเร็วเกินมนุษย์ แม้แขนจะเต็มไปด้วยเลือด เขายังยกมือขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ใช่ใส่หมีดำ แต่เป็นลูกบอล
        “หยุด!!!”
        ครืนนนน!!!
ลูกบอลที่กำลังพุ่งเข้าหาดอตชะงักกลางอากาศทันที ค้างอยู่ตรงนั้น หมีดำพุ่งเข้ามาฝ่ามือยักษ์ตวัดผ่านลูกบอลพลาดไปเพียงนิดเดียว
ไม่โดน!!!!
        แรงพุ่งมหาศาลทำให้ร่างของเขาไถลออกไปไกลจนเกือบถึงขอบสนาม วินาทีนั้น—ทั้งสนามเหมือนหยุดเวลาจริง ๆ
ผู้ชมอ้าปากค้าง ลูกบอลลอยนิ่งกลางอากาศ หมีดำล้มไถลไปไกล กรยังติดอยู่กับเดรค หนูแดงกำลังวิ่งไล่นิร่าและในสนามทั้งหมด
นิร่า กลายเป็นคนเดียวที่ยังมีสติพอมองเกมออกทั้งหมด เธอถอดรองเท้าบู๊ตออกทันที
        “ไปซะ!!!”
ฟ้าววว!!!
รองเท้าบู๊ตหมุนควงกลางอากาศอย่างแรงและในจังหวะเดียวกันนั้น—
เรย์ปลดพลังหน่วงออก
        พรึ่บ!!!
        ลูกบอลพุ่งต่อทันที
        ปังงง!!!
รองเท้าของนิร่ากระแทกลูกบอลกลางอากาศเต็มแรง วิถีของมันเปลี่ยนทันที 
ลูกบอลพุ่งเข้าหาดอตของแกะดำตรง ๆ
เปรี้ยงงงงง!!!
ดอตระเบิดกระจายเป็นเศษแสง เสียงระเบิดของระบบดังก้องไปทั่วสนาม
 
        แกะดำ 2 - 1 Iron Dogs 
 
ทั้งสนามเงียบไปครึ่งวินาที ก่อนเสียงเชียร์ของฝั่ง Iron Dogs จะระเบิดออกมาราวกับสนามสั่นสะเทือน
“เข้าไปแล้วววววว!!!” เวลราตะโกนจนเสียงแทบแตก
“Iron Dogs ตีไข่แตกสำเร็จครับ!!!”
 
        กลางสนาม
เรย์ทรุดลงกุมแขนทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยเลือด นิร่าหอบหนักเหลือรองเท้าข้างเดียว เดรคยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มรอบสอง
ส่วนกร—มองดอตที่แตกไปเงียบ ๆ ก่อนเริ่มเข้าใจจริง ๆ แล้วว่า เกมนี้ไม่มีแต้มไหนได้มาง่ายอีกต่อไปแล้ว.
        “เดี๋ยว ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ค่า!!!” มิล่าพูดออกมาเหมือนสติหลุดไปแล้ว
        “เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ!?”
        “ขอภาพช้าครับ! ภาพช้าเดี๋ยวนี้เลย!!!”
เวลราพูดแทรกทันทีโดยไม่สนใจอีกฝ่ายแล้ว
ทั้งสนามยังคงเดือดไม่หยุด เสียงเชียร์ เสียงตะโกน เสียงวิเคราะห์ เสียงคนดูเถียงกันดังไปทั่วอัฒจันทร์ ทุกคนพยายามอธิบายสิ่งที่ตัวเองเพิ่งเห็นเมื่อครู่
        “แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้ Iron Dogs ตีไข่แตกได้แล้วค่ะเวลรา!” มิล่าพยายามดึงสติกลับมา
        “ไม่น่าเชื่อจริง ๆ ว่าพวกเขาจะสู้สุดใจได้ขนาดนี้ ทั้งที่เสียเปรียบทั้งกำลังและอาการบาดเจ็บ!”
        “มาแล้วครับภาพช้า!!!”
จอยักษ์เริ่มฉายรีเพลย์ทันที ภาพเรย์ปาบอลออกไปก่อน แล้วสร้างพื้นที่หน่วงดักหมีดำเอาไว้ถูกฉายซ้ำแบบช้า ๆ
        “นั่นครับ!”
เวลราชี้ใส่จอแทบจะกระโดดออกจากโต๊ะพากย์
        “เรย์ตั้งใจปาบอลทำลายดอตตั้งแต่แรกเลยครับ!”
        “เขาไม่คิดจะเข้าใกล้หมีดำแม้แต่นิดเดียว!”
        “ใช่ค่ะ!”
มิล่าพยักหน้ารัว
        “เขายกมือขึ้นสร้างพื้นที่หน่วงเป็นกับดัก เพื่อหยุดหมีดำก่อนถึงลูกบอล!”
        “แต่หมีดำ...”
เธอหยุดไปครู่หนึ่งเหมือนยังไม่อยากเชื่อ
        “โล่อัลติของพี่แกโคตรโหดเลยค่ะ ดูตรงนี้ดี ๆ นะคะทุกท่าน!”
ภาพซูมเข้าไปที่แขนทั้งสองข้างของเรย์ กล้ามเนื้อแตก เลือดกระฉูดออกทันทีหลังปะทะแรงสะท้อนเสียงฮือฮาดังทั้งสนาม
        “เหมือนพลังตีกลับค่ะ!”
        “พี่หมีหนักเกินรับ!!!”
        “แต่ไม่แค่นั้นนะครับคุณมิล่า!” เวลราพูดต่อทันที
        “เรย์ยังแก้สถานการณ์ต่อได้อีก!”
ภาพช้าเปลี่ยนไปเป็นจังหวะที่เรย์เปลี่ยนเป้าหมายจากหมีดำไปหยุดลูกบอลกลางอากาศแทบจะทันที
        “คนเดียวแบกทีมได้ขนาดนี้ สุดยอดจริง ๆ ครับ!”
        “ใช่ค่ะเวลรา...”
มิล่าหัวเราะออกมาอย่างเหนื่อย ๆ
        “แต่คนที่ยอดเยี่ยมกว่ายังมีอีกนะคะ”
กล้องตัดไปยังนิร่าที่กำลังเดินเขย่งเท้าข้างเดียวอยู่ข้างสนาม
เพราะรองเท้าหายไปข้างหนึ่งแล้ว
        “นิร่าค่ะ!”
ทั้งสนามหัวเราะทันที
        “รองเท้าข้างนั้นขายเท่าไหร่ครับ” เวลราพูดขึ้นหน้าตาย
        “ผมจะเอาไปประมูล” เสียงหัวเราะระเบิดทั้งสนามทันที
กลางสนาม ฝั่งแกะดำเริ่มเดินกลับมารวมตัวกันสีหน้าของทุกคนยังจริงจังกว่าเดิม
        “พวกเขาสู้ไม่ถอยจริง ๆ...” กรพูดพลางมองไปยังฝั่ง Iron Dogs
        “ครูฝึกอเล็กพูดถูกเลย เราไม่ได้คุมเกมจริง ๆ”
เขากำมือแน่นเล็กน้อย
        “ที่ผ่านมา เราใช้ทั้งพลัง ทั้งจังหวะ ทั้งโชคช่วยกันเยอะเกินไป”
        “บางที...หลังจากนี้อาจยากขึ้นอีก”
หนูแดงเบะปากนิด ๆ
        “เชอะ...ยอมรับก็ได้ว่าลูกเล่นพวกนั้น เค้าตามไม่ทันจริง ๆ...”
หมีดำที่ยืนอยู่ข้างหลังพูดขึ้นลอย ๆ
        “ฉันว่าพวกเขาเก่งดีนะ” ทั้งกรและหนูแดงหันมามองทันที
        “ไม่งั้นคงมาไม่ถึงตรงนี้หรอก จริงไหม?”
ความเงียบแปลก ๆ เกิดขึ้นครู่หนึ่ง กรค่อย ๆ ถอยห่างหมีดำครึ่งก้าว
        “พี่พูดอะไรแบบนี้ก็เป็นด้วยเหรอครับ...” เขามองหมีดำอย่างระแวง
        “พี่หมีดำตัวจริงอยู่ไหน?” หนูแดงพยักหน้าเห็นด้วยทันที
        “ใช่! เอาพี่หมีดำตัวจริงคืนมา!”
        “...” หมีดำถอนหายใจยาวเหมือนขี้เกียจตอบ
กรหัวเราะเบา ๆ ก่อนสีหน้ากลับมาจริงจังอีกครั้ง
        “เอาเถอะรอบต่อไป...” เขาหันไปมองหนูแดง
        “ผมคิดว่าต้องรวมร่างตั้งแต่เริ่มแล้ว” หนูแดงตาเป็นประกายทันที
        “เย่~ รวมร่าง!!!” เธอกระโดดขึ้นเกาะหลังกรทันทีเหมือนรอคำนี้มานานแล้ว
กรเกือบเสียหลักล้ม
        “เดี๋ยวสิ! ยังไม่เริ่มเลยนะ!”
        “จองก่อน!” หนูแดงกอดคอเขาแน่นทันที
        “แต่ต้องระวังพลังของเรย์” กรพูดต่อทั้งที่ยังแบกหนูแดงอยู่
        “มันเสี่ยง...แต่ผมว่าเราต้องเปิดแลกแล้ว”
หมีดำพยักหน้าเบา ๆ “งั้นฉันจะวิ่งบ้าง”
 
        “ในที่สุด...” กรยังไม่ทันตอบอะไร
 
        กรรมการสนามกลับเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาสีหน้าของกรรมการดูแปลกไปเล็กน้อยและนั่น—ทำให้ทุกคนในทีมแกะดำเริ่มรู้สึกได้ทันทีว่ากำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้นอีกแล้ว.
 
        “แมตช์นี้...ทาง Iron Dogs ขอแจ้งยอมแพ้ครับ”
 
กรรมการพูดด้วยน้ำเสียงเรียบธรรมดา ราวกับเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก
        “ห๊ะ!?” แกะดำทั้งสามคนร้องขึ้นพร้อมกันทันที
        “ใช่ครับ เดี๋ยวผลประกาศจะขึ้นจออีกสักครู่ ตอนนี้ส่วนกลางกำลังจัดทำข้อมูลอยู่ครับ”
กรรมการโค้งเล็กน้อย ก่อนรีบวิ่งกลับไปทางฝั่ง Iron Dogs ทันที
ความเงียบแปลก ๆ เกิดขึ้นชั่วขณะ
        “ยอมแพ้...?”
กรกระพริบตาช้า ๆ เหมือนยังตามไม่ทัน
        “งั้น...เราจะได้สี่แต้มใช่ไหมครับ?”
        “ไม่รู้สิ” หมีดำเกาหัวเบา ๆ พลางมองขึ้นไปยังจอใหญ่ของสนาม
        “ฉันก็จำกติกาไม่ได้เหมือนกัน”
ส่วนหนูแดง—เลิกสนใจทุกอย่างไปเรียบร้อยแล้ว หลังจากติดสายล็อกชุดของตัวเองเข้ากับกรเสร็จ เธอก็หลับคาหลังเขาทันทีเหมือนตุ๊กตาที่แบตหมดกลางทาง
จอยักษ์กลางสนามเริ่มเปลี่ยนภาพ โลโก้การแข่งขันหมุนขึ้นช้า ๆ ก่อนเสียงประกาศดังไปทั่วสนาม
        “ข่าวด่วนค่ะเวลรา!” มิล่าแทบตะโกนออกมา
        “Iron Dogs ยอมแพ้ในแมตช์นี้แล้วค่ะ!!!” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีทั่วอัฒจันทร์
        “นั่นผมไม่แปลกใจเลยครับคุณมิล่า” เวลราพยักหน้าแรง ๆ
        “แมตช์นี้ตัวหลักของ Iron Dogs บาดเจ็บไปถึงสองคน”
ภาพบนจอฉายเรย์ที่แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเลือด และเดรคที่แขนขวายังขยับลำบาก
        “ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดเลยจริง ๆ ครับและอย่าลืมนะครับ—” เวลราชูนิ้วขึ้น
        “หลังจากนี้ยังเหลืออีกสองแมตช์ ถ้าฝืนต่อ แล้วตัวหลักเจ็บเพิ่ม...รอบแบ่งกลุ่มอาจจบตั้งแต่วันนี้เลยก็ได้”
        “จริงค่ะ” มิล่าพยักหน้า
        “เรย์น่าจะลงแมตช์หน้าไม่ได้แน่ ๆ จากสภาพแขนทั้งสองข้าง”
        “ส่วนเดรค...” เธอมองภาพช้าบนจอ
        “แขนซ้ายจะฟื้นทันหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลยค่ะ” แล้วคะแนนก็ขึ้นบนจอใหญ่กลางสนาม
แกะดำ ชนะ Iron Dogs
แกะดำ 4 คะแนน Iron Dogs 1 คะแนน
เสียงเชียร์ดังขึ้นอีกครั้ง ทีมแกะดำยืนมองคะแนนอยู่เงียบ ๆ เหมือนยังไม่อยากเชื่อว่าพวกเขาชนะจริงแล้ว
 
กลางสนาม
ทีม Iron Dogs เดินเข้ามาหาพวกเขาช้า ๆ เดรคเป็นคนเดินนำแม้แขนขวาจะยังใช้งานแทบไม่ได้ แต่สีหน้าของเขากลับดูสบายขึ้นกว่าตอนแข่งมาก
        “ไง...แกะดำ” เดรคยิ้มมุมปาก “ไม่ธรรมดาเลยนะพวกแก”
กรรีบก้มหัวเล็กน้อยทันที
        “พวกคุณก็เก่งมากครับผมไม่อยากคิดเลย...” เขาหัวเราะแห้ง ๆ “ว่าถ้าคุณเดรคไม่เจ็บตั้งแต่ต้นเกม เราจะเป็นยังไง”
เดรคหัวเราะเบา ๆ
        “สู้กับพวกแกสนุกดี” เขาหันไปมองเพื่อนร่วมทีมตัวเอง ก่อนพูดต่อ “ทำให้นึกถึงตอนเจอกับทีม Valhalla Unit เลย”
        “แต่พวกนั้นเทคนิคระดับแชมป์จริง ๆ”
กรนิ่งไปนิดหนึ่งทันทีเมื่อได้ยินชื่อทีม เดรคหันมามองหนูแดงที่หลับอยู่บนหลังกร
        “เอ้า...น้องตัวเล็กหลับแล้วเหรอ?”
        “อ้อ ใช่ครับ...” กรหัวเราะเบา ๆ
        “เหมือนตุ๊กตาใส่ถ่านเลยครับ ตอนนี้แบตหมด”
        “แต่ถ้าตื่นขึ้นมา...จะวิ่งไม่หยุดเลย”
เดรคหัวเราะออกมาจริง ๆ ครั้งแรก
        “เข้าใจเลย”
จากนั้นเขาเดินผ่านไปทางหมีดำก่อนยกมือซ้ายขึ้นตบแขนอีกฝ่ายเบา ๆ
ปั่ก
        “ไปนะ...พี่เบิ้ม”
หมีดำพยักหน้าช้า ๆ แทนคำตอบ
Iron Dogs ทั้งทีมเดินออกจากสนามท่ามกลางเสียงปรบมือของคนดู แม้จะเป็นฝ่ายแพ้แต่ไม่มีใครในสนามมองพวกเขาเป็นผู้แพ้อีกต่อไปแล้ว
และในวันนั้นชื่อของ “แกะดำ”
ก็เริ่มถูกจดจำอย่างจริงจัง เป็นครั้งแรกบนเวที Fight Dot ระดับโลก.