เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

        แนะนำตัวละคร
ท่ีม Iron Dogs ลีกภูมิภาคอุตสาหกรรม “Steel Frontier League” 
เดรค ฮาร์เดน ความสามารถ️ แรงกระแทก แรงสั่นสะเทืิอน
เรย์ คัลโลว์ ความสามารถ️ แรงหน่วง จับยึด แรงเฉื่อย
นิร่า โคลเวน ความสามารถ️ ควบคุมวัตถุ หมุนวัตถุ
 

        ทีมแกะดำ
กรกรรณ กาลธารา ฉายา: แกะดำ 03 ความสามารถ การมองเห็น “จังหวะ / จุดอ่อน / ความผิดปกติ” อ่านสนามรบได้เหมือนภาพช้าลง ร่างกายปรับตัวจากประสบการณ์ต่อสู้ได้เร็วมาก ใช้พลังธรรมชาติผ่าน “ความตั้งใจ”
เมโลดี้ สกาเล็ต ชื่อเรียก: หนูแดง / แกะดำ 02 ฉายาในโลกใต้ดิน: เมโลดี้ เอ็มม่า  ร่างเล็ก (ร่างหลักที่อยู่กับแกะดำ) เด็กสาวตัวเล็ก สูงประมาณ 130 ซม. ร่างโต (เมโลดี้ เอ็มม่า) หญิงสาวอายุราว 28 ปี ผมสีแดงยาว รูปร่างสูงสง่า  ความสามารถ เส้นผมมีชีวิต️ พิษ การต่อสู้ระยะประชิด พลังรักษาตัวเอง
หมีดำ ชื่อเต็ม: ดรากอส เวลครอน รหัสทีม: แกะดำ 01 ชายร่างยักษ์ สูงประมาณ 230 ซม. ความสามารถ พละกำลังระดับสัตว์ประหลาด  สายป้องกันสมบูรณ์แบบ สะท้อนการโจมตี
 

        เอลินเซีย วินเทรส ชื่อเล่น: น้ำแข็ง ฉายา: เจ้าหญิงน้ำแข็ง ความสามารถ️ พลังน้ำแข็ง
 

        กลุ่มชุดขาวกรานเวล
นิโคล วิเรล (Nicole Virel) ความสามารถ️ ต่อสู้ระยะประชิด + กระบองทอง
ไคลน์ อาร์เดล (Klein Ardel) ความสามารถ️ แรงโน้มถ่วง
เรน วัลคีร์ (Rain Valkyr) ความสามารถ️ ใบมีดลม
 

        เวลเวทกรุ๊ป (Velvet Group)
โอโน วาเลสก้า เจ้าของ Velvet Group ผู้สนับสนุนหลักทีม แกะดำ
ทีม Velvet Fang คาสเซียน โรว์ ภาพลงตา 
                      บรัสกา ดอร์น ปืนใหญ่แห่ง Velvet Cage
                        ลิเวีย เซนน์ ความเร็ว มีดคู่
 
 

 
         โอโน วาเลสก้า เจ้าของ “เวลเวทกรุ๊ป” แม้จะอยู่แถบชายแดน แต่ก็มีอิทธิพลมากพอจะได้รับสิทธิ์ Wildcard ให้ทีมผ่านเข้าสู่รอบแบ่งกลุ่มได้ เวลเวทกรุ๊ปจึงส่งทีมเข้าร่วม Fight Dot World Fight ทุก ๆ 2 ปี แต่ทีมระดับเขตของเขา ไม่เคยผ่านเข้าไปถึงรอบ 8 ทีมสุดท้ายได้เลยสักครั้งและในปีนี้...เขาได้ “ของดี” มาไว้ในมือแล้ว โอโนมั่นใจว่า ตัวเองมองคนพวกนี้ไม่ผิด
 

        สนามแรกของแกะดำ ห้องพักนักกีฬา
พวกเขาเดินทางมายังสนามกีฬากลางแห่งเมืองกรานเวล นัดแรกต้องเจอกับทีมเดนตายอย่าง Iron Dogs
        “แมตช์แรกเจอ Iron Dogs เลย!!!” นิโคลเปิดดูข้อมูลในโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว
        “พวกเขามาจากลีกภูมิภาคอุตสาหกรรม ‘Steel Frontier League’ ลีกโหดแบบตรงไปตรงมา ไม่ต้องสืบเลย”
เธอไถหน้าจออ่านต่อไม่หยุด
        “ตัวแทนจากมากกว่า 20 ทีมในลีกนั้น ต้องเก็บคะแนนกันมาตลอดทั้งปี กว่าจะได้เป็นอันดับ 1 ของลีกภูมิภาคอุตสาหกรรม...”
นิโคลเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ
        “คุณพระ... พวกเขาเคยเข้ารอบ 16 ทีมสุดท้ายมาแล้วด้วย ตอนที่ทีมอยู่ในช่วงพีคที่สุด”
        “แล้วพวกเธอไม่มีงานมีการทำกันหรือไง ถึงมาอยู่ตรงนี้” อเล็กมองไปที่นิโคล ไคลน์ และเรน ที่ยังอยู่ในชุดปกติ นั่งเล่นอยู่ในห้องพักด้วย
        “ไม่มี พวกเราอยู่ในช่วงพักฟื้น เพราะงั้นจะไม่กลับเข้าค่ายก็ได้”
ไคลน์ใช้พลังควบคุมแรงดึงดูดดึงแอปเปิลลอยเข้ามากัดอย่างสบาย ๆ
ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดขึ้นขัดจังหวะทุกคน โอโน วาเลสก้า และผู้ติดตามเดินเข้ามาในห้องพัก
        “พร้อมไหม แกะดำ” เฒ่าโอโนถามขึ้นเรียบ ๆ
        “แน่นอนครับ!” กรรีบลุกขึ้นมายืนต้อนรับทันที
        “ตอนนี้พวกเราเริ่มเข้าใจกติกาและเทคนิคมากขึ้นแล้ว ต้องขอบคุณทีม Velvet Fang ที่ช่วยสอนและยอมหลีกทางให้พวกเราลงแข่งแทนครับ”
        “หึ... Velvet Fang งั้นเหรอ” โอโนยิ้มบาง ๆ “เจ้าคาสเซียนพูดไม่หยุดเลยว่า พวกแกไม่ธรรมดา”
เขาเดินช้า ๆ มาหยุดตรงกลางห้อง
        “หวังว่าปีนี้ แกะดำจะพาเวลเวทกรุ๊ปไปได้ไกลกว่าที่เคย”
        “และเพราะเวลเวทกรุ๊ปได้รับสิทธิ์ Wildcard พวกเธอจึงไม่ต้องลงแข่งเก็บคะแนนรอบคัดเลือก และเข้าสู่รอบแบ่งกลุ่มได้โดยตรง” โอโนหันไปเล็กน้อย “กระต่าย อธิบายต่อ”
เลขาสาวสวยชื่อ “กระต่าย” ก้าวออกมาด้านหน้า พร้อมเปิดหน้าจอข้อมูลเชื่อมเข้ากับทีวีบนผนังห้อง
        “รอบแบ่งกลุ่มปีนี้ มีทั้งหมด 8 กลุ่ม กลุ่มละ 4 ทีมค่ะ”
        “เราอยู่กลุ่ม F ค่ะ” กระต่ายพูดพลางเปลี่ยนข้อมูลบนหน้าจอ “และจะต้องแข่งขันกับอีก 3 ทีมในรอบแบ่งกลุ่ม”
ตารางการแข่งขันค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนจอทีวี
        “การแข่งขันปีนี้ จะใช้ระบบใหม่ในการนับคะแนนค่ะ” เธอแตะรีโมตอีกครั้ง ก่อนข้อมูลกติกาจะเลื่อนขึ้นมาแทน
        “การแข่งขันหนึ่งแมตช์ จะแบ่งออกเป็น 4 รอบ รอบละ 30 นาที และพักระหว่างรอบ 5 นาที”
        “หากแข่งขันครบทั้ง 4 รอบแล้ว ยังไม่มีฝ่ายใดทำลายดอตครบ จะตัดสินจากคะแนนที่นำอยู่ เช่น 2-1  
หรือ 1-0 ค่ะ” กระต่ายหันกลับมามองทุกคนในห้อง ก่อนอธิบายต่ออย่างเป็นทางการ
        “รอบแบ่งกลุ่มจะใช้ระบบสะสมคะแนน ดังนั้นผลเสมอสามารถเกิดขึ้นได้”
        “แต่เมื่อเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้าย ซึ่งเป็นระบบแพ้คัดออก การแข่งขันจะต่อเวลาจนกว่าจะรู้ผลแพ้ชนะค่ะ”
เธอเปลี่ยนหน้าจออีกครั้ง ตารางคะแนนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนจอ
 

การนับคะแนน

ชนะขาดทำลายดอตฝ่ายตรงข้ามได้ทั้ง 3 ดอต - ได้ 4 คะแนน
ชนะคะแนน เช่น 2-1  หรือ 1-0 - ได้ 3 คะแนน
เสมอ 1-1 หรือ 2-2  - ได้ 2  คะแนน
แพ้ แต่สามารถทำคะแนนได้ - ได้ 1 คะแนน
ไม่สามารถทำแต้มได้เลย 0-0 หรือแพ้ 0 แต้ม  ได้ 0 คะแนน

 

        “นอกจากนี้ ยังมีกฎเกี่ยวกับสภาพร่างกายของผู้เล่นด้วยค่ะ”
        “หากทีมใดมีผู้เล่นบาดเจ็บเกิน 3 คน จะไม่สามารถลงแข่งขันในแมตช์ถัดไปได้ และจะถูกปรับแพ้ทันที”
        “สามารถเปลี่ยนตัวสำรองได้จนถึงเวลาก่อนเริ่มการแข่งขัน แต่หากผู้เล่นที่ลงสนามแล้ว ล้มลงจนไม่สามารถสู้ต่อได้ จะไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนตัวแทนจนจบเกมค่ะ”
ทั้งห้องเงียบลงเล็กน้อยหลังได้ยินกติกาทั้งหมด
เรนเลิกคิ้วขึ้น “...หลังๆ ตัดสินกันที่สถาพร่างกายสินะ”
        “มันไม่ใช่กีฬาเด็กเล่นอยู่แล้ว” อเล็กตอบเรียบ ๆ พลางนั่งไขว่ห้างมองหน้าจอ
ไคลน์กัดแอปเปิลต่อช้า ๆ “ฟังดูเหมือนสงครามย่อม ๆ มากกว่า”
        “Fight Dot ก็เป็นแบบนั้นมาตั้งแต่แรกค่ะ” กระต่ายตอบด้วยรอยยิ้มสุภาพ “เพียงแค่ครั้งนี้... ทั้งโลกกำลังดูอยู่เท่านั้นเอง…ต่อไปก็ข้อมูลคู่แข่งครั้งนี้ค่ะ” กระต่ายพูดขึ้น
        “ให้ฉันช่วยเอง” อเล็กลุกขึ้นเดินไปหน้าจอทันที ทุกคนในห้องเงียบลงอย่างสนใจ และเปิดทางให้เขาโดยอัตโนมัติ
        “เรื่องวิเคราะห์คน ลูกพี่ถนัดเลยล่ะ” หมีดำกระซิบกับกรเบา ๆ อเล็กกดเปลี่ยนภาพบนหน้าจอ ก่อนข้อมูลของ Iron Dogs จะปรากฏขึ้น
        “ต้องขอบคุณข้อมูลจากคุณกระต่ายและทางเวลเวทกรุ๊ปที่ช่วยรวบรวมมาให้”
        “ทีม Iron Dogs เป็นทีมแชมป์ลีกก็จริง...” เขามองข้อมูลเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
        “แต่พวกเขาไม่ได้อยู่ในช่วง Top Form แล้ว เพราะงั้นอย่ากังวลจนเกินไป”
        “สิ่งที่ต้องระวังคือ ประสบการณ์ ความอึด และลูกฮึดของพวกเขา”
        “ทีมนี้จะเล่นจริงจังตลอด จนกว่าจะได้ชัยชนะ”
อเล็กเปลี่ยนภาพอีกครั้ง ชายร่างใหญ่ผมสั้น หน้าตาดุดัน ปรากฏขึ้นบนจอ
        “หัวหน้าทีม เดรค ฮาร์เดน แข็ง อึด ทน อ่านเกมเก่ง และมีภาวะผู้นำสูง”
        “เขาคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีมาก พลังของเขาคือแรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือ” อเล็กชี้ไปที่คลิปจังหวะปะทะบนจอ
        “โจมตีระยะไกลไม่ได้ แต่ถ้าโดนฟาดตรง ๆ เข้าไป...หัวใจหยุดเต้น หรือไม่ก็สมองกระทบกระเทือนได้เลย”
เสียงฮือฮาดังขึ้นเล็กน้อยในห้อง
อเล็กเปลี่ยนภาพอีกครั้ง
        “เรย์ คัลโลว์ สายหน่วง พลังของเขามีระยะประมาณ 2–3 เมตร ทำให้ศัตรูเสียจังหวะได้ง่ายมาก”
ภาพบนจอแสดงผู้เล่นที่ถูกดึงจนลอยช้ากลางอากาศ
        “ถ้าโดนหน่วง นายอาจลอยกลางอากาศเหมือนภาพช้าก็ได้และถ้าโดนพร้อมกันสองคน...”
อเล็กยิ้มบาง ๆ
        “ก็จบ”
กรกรรณเริ่มทำหน้าเครียดทันที
        “เขาเป็นทั้งตัวก่อกวนและตัวตั้งรับ ลูกบอลที่ขว้างจากระยะไกล จะโดนหน่วงจนเสียแรงทั้งหมด ดังนั้น จะไม่มีทางทำแต้มด้วยวิธีนั้นได้เลย”
ภาพต่อไปปรากฏขึ้นบนจอ
หญิงสาวผมสั้นสีเข้มในชุดทีม Iron Dogs
        “นิร่า โคลเวน ตัวส่งบอลของทีม เธอใช้ความสามารถควบคุมการหมุนของวัตถุมาใช้กับลูกบอล”
คลิปตัวอย่างบนจอแสดงลูกบอลที่ชิ่งกำแพง หมุนโค้ง และเด้งกลับอย่างผิดธรรมชาติ
        “ลูกบอลของเธอจะชิ่งได้ทุกทิศทาง”
        “หมุนโค้ง หักมุม กระแทกกลับ หรือแม้แต่กลิ้งย้อนกลับเข้าหาทีมตัวเอง เล่นด้วยยากมาก”
        “ทำไมพวกเขามีสกิลโกงกันขนาดนี้...” หมีดำพึมพำอย่างสงสัย แต่สีหน้ากลับไม่ได้กังวลเท่าไรนัก
        “เรากำลังพูดถึงการแข่งขันระดับโลกนะหมีดำ” อเล็กตอบเรียบ ๆ
        “พวกเขาถูกคัดมาแล้วและความสามารถบางอย่าง... ก็เอื้อต่อการแข่งขันแบบนี้จริง ๆ”
ห้องเงียบลงอีกครั้งก่อนอเล็กจะปิดหน้าจอทั้งหมด แล้วหันกลับมามองทีมแกะดำจากนั้นเขาก็พูดขึ้นเรียบ ๆ
        “แต่...” อเล็กยิ้มมุมปากเล็กน้อย “พวกเราโกงกว่า”
ทุกคนในห้องนิ่งไปทันที 
อเล็กชี้ไปที่กร
        “กร นายแทบจะมองเห็นอนาคตได้แล้ว”
        “นายเห็นกระแสกราและการเคลื่อนไหวของทั้งสนาม”
จากนั้นเขาหันไปทางหนูแดง
        “หนูแดง ใครก็ตามที่โดนเธอแทงแม้แต่ครั้งเดียว ก็ล้มได้” หนูแดงยิ้มบาง ๆ อย่างพอใจ
อเล็กหันไปทางหมีดำเป็นคนสุดท้าย
        “หมีดำ นายคือกำแพงที่ไม่มีวันแตก”
        “แค่รับให้ได้ก็พอ”
อเล็กเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย
        “พวกนาย...คือทีมที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมีมา” ทุกคนในห้องชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดนั้น
        “และถ้าร่วมมือกัน...พวกนายก็เป็นทีมที่แข็งแกร่งที่สุด” อเล็กยิ้มบาง ๆ 
        “เพราะงั้น...วันนี้ พวกนายจะไม่แพ้”
        “ถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเลย” อเล็กพูดขึ้นเรียบ ๆ
ทีมแกะดำเดินออกจากห้องพักด้วยความตื่นเต้น นี่คือครั้งแรกที่พวกเขาจะได้ลงสนามแข่งขันจริงและคู่แข่งของพวกเขา คือทีมมากประสบการณ์อย่าง Iron Dogs ทีมแชมป์ลีกภูมิภาคอุตสาหกรรมทีมที่ผ่านสนามโหดมานับไม่ถ้วนประมาทไม่ได้เด็ดขาด ระหว่างเดินไปยังทางเข้าสนาม อเล็กก็ยังพูดต่อไม่หยุด
        “พวกมันจะพยายามคุมเกมเรา”
        “ช่วงแรกให้เน้นตั้งรับก่อน แล้วค่อยสวนตอนแย่งบอลได้”
        “ครับ เข้าใจแล้ว” กรพยักหน้า
        “แล้วก็...” อเล็กหันกลับมามอง “อย่ารีบรวมร่าง”
        “ถ้าโดนเรย์จับได้ จะเสียเปรียบทันที”
        “ครับ รู้แล้ว”
        “ไม่ ฉันจะเกาะหลังกร” หนูแดงตอบทันทีโดยไม่คิดฟังแผน
อเล็กนิ่งไปพักหนึ่ง
        “ตะ...ตามใจละกัน...” เขาถอนหายใจยาวเหมือนหมดแรงจะเถียง
จากนั้นสายตาของอเล็กก็หันไปทางหมีดำ
        “แล้วหมุดเหล็กพวกนั้น เอามาทำอะไร?”
หมีดำแบกหมุดเหล็กขนาดใหญ่ไว้เต็มแขนเป็นสิบอัน
        “คาสเซียน หัวหน้าทีม Velvet Fang ที่มาซ้อมให้บอกว่า...”
        “ผมยังไม่พร้อมเรื่องการพุ่งรับ”
        “เลยให้เอาหมุดพวกนี้มาตอกลงสนาม เพื่อใช้ถีบตัวเองเวลาเคลื่อนที่”
อเล็กชะงักไปทันที “ดะ...ได้เหรอ?”
        “ได้ค่ะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังจนทุกคนสะดุ้ง
กระต่ายยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมแฟ้มข้อมูลในมือ
        “กฎการแข่งขันไม่ได้ห้ามการเปลี่ยนแปลงสภาพสนามค่ะ”
        “รวมถึงไม่ห้ามการทำลายพื้นสนาม หรือการใช้อาวุธ”
        “หมุดพวกนั้นจึงถูกจัดอยู่ในหมวดอาวุธประเภท 1 และสามารถใช้ได้ตามกติกาค่ะ”
ทั้งทีมเงียบไปพักหนึ่งก่อนอเล็กจะพึมพำเบา ๆ
        “กีฬาอะไรวะเนี่ย...”
 
 

        ผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้ามาจนสนามแน่นไปหมด
        แม้จะเป็นเพียงแมตช์แรกของรอบแบ่งกลุ่มแต่ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับ “เวลเวทกรุ๊ป” มักหนีไม่พ้นเรื่องการพนันและการเสี่ยงโชค นักพนันจำนวนมากเข้ามารอดูผลการแข่งขันที่ตัวเองลงเดิมพันไว้
ทั้ง: ทีมชนะ จำนวนคะแนน ผลเสมอ หรือแม้แต่ระยะเวลาที่ใช้ทำแต้มแรก กระดานเดิมพันจำนวนมหาศาลสว่างอยู่ทั่วสนาม อีกฝั่งหนึ่งของสนาม
ทีม Iron Dogs ลงมายืนวอร์มร่างกายกันเรียบร้อยแล้ว เดรค ฮาร์เดน หมุนหัวไหล่ไปมาในชุดแข่งสีน้ำตาลอ่อนที่ดูเก่าจากการใช้งานยาวนาน รอยขาดและรอยเย็บซ่อมเล็ก ๆ บนชุด บ่งบอกถึงประสบการณ์โชกโชนของทีมนี้ได้อย่างชัดเจน
        “เฮอะ...” เดรคพ่นลมหายใจเบา ๆ “ทีมของพวกผีพนัน”
        “พวกที่เกาะอบายมุขเพื่อให้ตัวเองได้ดี” เรย์ คัลโลว์ มองไปยังอีกฝั่งของสนาม ที่ทีมแกะดำกำลังเดินออกมา
        “ดูเหมือนปีนี้จะไม่ใช่ทีม Velvet Fang แฮะ”
        “แปลกจริง ว่าทำไมเวลเวทกรุ๊ปถึงเปลี่ยนทีมไร้ประสบการณ์พวกนี้ลงแข่งแทน”
เขาหรี่ตามองแกะดำอย่างสงสัย
        “เราไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับพวกมันเลย”
        “ไม่รู้สิ...” นิร่า โคลเวน พูดขึ้นพลางหมุนไขควงเล่นบนปลายนิ้ว
        “แต่อย่าประมาทก็พอ”
เธอหยุดหมุน ก่อนมองตรงไปยังอเล็กที่เดินนำทีมออกมา
        “Velvet Fang คือทีมตัวแทนจากสนามใต้ดินที่ถูกถอดออก ถ้าเวลเวทกรุ๊ปยอมเปลี่ยนตัวแทน...” นิร่าหรี่ตาลงเล็กน้อย
        “ก็แปลว่าแกะดำ... ต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่”
และความคิดที่ว่า แกะดำต้องมีอะไรมากกว่านั้น...ก็ถูกต้องอย่างที่นิร่าคิดจริง ๆ
        “ตึงงงงง!!!”
เสียงหนักราวค้อนเหล็กขนาดยักษ์ดังก้องไปทั่วสนาม
        “ตึงงงง!!!”
        “ตึงงงงง!!!”
        หมีดำใช้กำปั้นของตัวเอง ตอกลิ่มเหล็กขนาดใหญ่ลงพื้นสนามทีละอันอย่างหน้าตาเฉย พื้นสนามแตกร้าวเล็กน้อยทุกครั้งที่หมัดตกลงไป ลิ่มเหล็กหนาและแข็งค่อย ๆ จมลงไปในพื้นทีละนิด ราวกับถูกเครื่องจักรอุตสาหกรรมทุบใส่
ทั้งสนามเงียบลงทันที ผู้ชมจำนวนมากอ้าปากค้าง แม้แต่นักพนันที่กำลังตะโกนเชียร์อยู่ก่อนหน้า ก็หยุดเสียงไปชั่วขณะ เหลือเพียงเสียง “ตึง... ตึง...” ที่ดังก้องไปทั่วสนามกีฬา
Iron Dogs ที่ยืนอยู่อีกฝั่งเองก็เริ่มมีสีหน้าเปลี่ยนไป แต่แล้วเสียงจากลำโพงสนามก็ดังขึ้น ตัดความเงียบนั้นทันที
        “มาแล้วค่าาาาา~!!! ทีมแกะดำอีกแล้วค่าาาาา!!!” เสียงสดใสของผู้หญิงดังขึ้นทั่วสนาม
        “พวกเขาทำอะไรแปลกตลอดเลยนะคะเนี่ย~ เล่นเอาแย่งซีนผู้บรรยายกันซึ่ง ๆ หน้าเลยค่ะ!”
จากนั้นเสียงอีกคนก็ดังตามขึ้นมา
        “สวัสดีค่ะ ฉันมิล่า โนเวน ได้รับเกียรติมาเป็นผู้บรรยายร่วมในศึก Fight Dot World Fight รอบแบ่งกลุ่มค่ะ”
        “และแน่นอนครับ!” เสียงผู้ชายดังขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นคุ้นหู 
        “เมื่อมีมิล่า โนเวน ก็ต้องมีผม เวลรา ราเชล อยู่คู่กันไปทุกสนามครับผมมมมมม!!!”
เสียงเชียร์จากคนดูเริ่มกลับมาดังอีกครั้งแต่เสียงตอกลิ่มของหมีดำก็ยังไม่หยุด
        “ตึงงงง!!!”
กรกับหนูแดงรีบเอามือปิดหน้าแทบพร้อมกันด้วยความอาย
        “พอแล้วพี่หมีดำ...” กรพูดเสียงอ่อน “คนมองกันทั้งสนามแล้ว...”
        “เหลืออีกอันเดียวเอง” หมีดำตอบหน้าตาเฉย
        “ขอทำให้เสร็จก่อน เสียดายของ...”
        “ตึงงงง!!!”
ลิ่มเหล็กอันสุดท้ายถูกตอกลงพื้นจนเหลือหัวโผล่ขึ้นมาเพียงเล็กน้อยสำหรับใช้เหยียบส่งตัว หมีดำลุกขึ้นยืน ปัดมือเบา ๆ เหมือนเพิ่งทำงานธรรมดาทั่วไปเสร็จ ทั้งสนามยังคงเงียบไปพักหนึ่งก่อนเสียงฮือฮาจะดังขึ้นพร้อมกันแทบทั้งอัฒจันทร์ 
เดรค ฮาร์เดน มองอีกฝั่งของสนามนิ่ง ๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ
        “สัตว์ประหลาดหรือไงวะ...”
        “ใช้หมัดตอกลิ่มเหล็กเป็นสิบอันลงพื้น... หน้าตาเฉยแบบนั้นเนี่ยนะ” สายตาของเขาเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว
เพราะตอนนี้ เดรครู้ทันทีว่าทีมแกะดำ...ไม่ใช่ทีมมือใหม่ธรรมดาแน่นอน
        “และนี่ก็คือคู่เปิดสนามของกลุ่ม F เลยครับผมมมมม!!!”
เวลราตะโกนเสียงก้องไปทั่วสนาม พลางรีบพลิกกระดาษข้อมูลในมืออย่างวุ่นวาย
        “Iron Dogs พบกับ Black Sheepppppp!!!”
        “หมาเหล็ก... เจอแกะดำครับทุกคนนนนน!!!”
 







เสียงเฮและเสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วอัฒจันทร์ทันที
        “เริ่มจากฝั่ง Iron Dogs กันก่อนนะคะ” มิล่าพูดต่อด้วยน้ำเสียงสดใส
        “พวกเขาเป็นทีมที่เติบโตจากทีมเล็ก ๆ ในลีกภูมิภาคอุตสาหกรรม และไต่ขึ้นมาด้วยความสามารถล้วน ๆ เลยค่ะ”
        “ขยัน ซื่อสัตย์ ประหยัด อดทน!”
        “โอ้โห ฟังเหมือนสโลแกนบริษัทก่อสร้างเลยนะครับ!” เวลรารีบแทรกทันที
        “ฮ่าฮ่า แต่ก็ประมาณนั้นจริงค่ะ” มิล่าหลุดหัวเราะออกมา
        “สมาชิกส่วนใหญ่ของ Iron Dogs เคยเป็นแรงงานโรงงาน คนขนเหล็ก คนงานเหมือง หรืออดีตทหารรับจ้างมาก่อน”
        “แต่พวกเขาก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง จนกลายมาเป็นนักกีฬาระดับหัวแถวได้จริง ๆ ครับ” เวลราเสริมขึ้นทันที
        “และหัวหน้าทีม เดรค ฮาร์เดน...” เวลราเปลี่ยนน้ำเสียงให้จริงจังขึ้นเล็กน้อย
        “เคยพาทีมเข้าถึงรอบ 16 ทีมสุดท้ายมาแล้วครับ!”
ภาพเก่าของ Iron Dogs ถูกฉายขึ้นบนจอขนาดใหญ่กลางสนาม
        “แต่น่าเสียดายที่ปีนั้น พวกเขาไปเจอกับ Valhalla Unit ผู้ไม่แพ้...”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีเมื่อชื่อในตำนานถูกพูดออกมา 
        “ใช่ค่ะ” มิล่าพยักหน้าเบา ๆ “ปีนั้น Valhalla Unit คว้าแชมป์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะถอนตัวออกจากวงการไป และหลังจากนั้น...ก็เข้าสู่ยุคของ Crimson Phoenix อย่างเต็มตัวค่ะ”
ภาพโลโก้ Crimson Phoenix ปรากฏขึ้นบนจอพร้อมเสียงเชียร์จำนวนมากจากแฟน ๆ
        “เชื่อกันนะคะว่า ถ้า Iron Dogs ไม่จับสลากไปเจอ Valhalla Unit ตั้งแต่รอบนั้น...”
        “พวกเขามีโอกาสสูงมากที่จะเข้ารอบ 8 ทีมสุดท้ายได้ค่ะ”
เวลราพยักหน้าแรง ๆ
        “ฟังดูแล้ว ดีกรีไม่ธรรมดาเลยนะครับสำหรับ Iron Dogs!”
        “แต่คำถามคือ...” เขาหันไปทางสนามพร้อมยิ้มกว้าง
        “ปีนี้พวกเขายังแข็งแกร่งเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า!”
เสียงเฮดังขึ้นอีกครั้ง
        “และต่อไปครับบบบบบ!!!”
        “ทีมน้องใหม่แกะกล่อง...ทีมแกะดำดดดดดดด!!!”
เวลราลากเสียงยาวจนคนดูเริ่มหัวเราะ เสียงเชียร์ เสียงแซว และเสียงผิวปากดังปะปนกันทั่วสนามทันที เวลรายิ้มกว้างอย่างชอบใจ
        “ผมชอบทีมนี้นะครับ! ไม่ได้เกี่ยวกับเกมการเล่นหรอก...แต่พวกเขาเรียกเสียงฮาได้ทุกครั้งจริง ๆ!”
        “อย่าหาว่าผมลำเอียงนะครับ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” 
เสียงหัวเราะจากคนดูดังตามกันทั่วสนาม
        “คุณเวลราคะ ออกทะเลไปแล้วค่ะ” มิล่าหัวเราะพลางส่ายหน้าเบา ๆ
        “กลับมาดูเรื่องในสนามก่อนดีกว่า” 
ภาพของทีมแกะดำถูกฉายขึ้นบนจอขนาดใหญ่ กร หนูแดง และหมีดำกำลังยืนอยู่กลางสนาม ด้านหลังพวกเขาเต็มไปด้วยหมุดเหล็กที่ถูกตอกเรียงไว้ทั่วพื้นที่
        “แม้จะเป็นทีมน้องใหม่...” มิล่าพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
        “แต่พวกเขาเอาชนะ Velvet Fang ทีมตัวแทนหลักของเวลเวทกรุ๊ปมาได้ค่ะ และไม่ใช่แค่ชนะธรรมดาด้วยนะคะ...”
เธอหรี่ตามองภาพรีเพลย์บนจอ
        “พวกเขาเล่นจนอีกฝ่ายล้มทั้งทีม”
เวลราเลิกคิ้วทันที
        “โอ้โห...ถ้าอย่างนั้น วันนี้ Iron Dogs อาจเจองานหนักเข้าแล้วสิครับ!”
มิล่ายิ้มบาง ๆ ก่อนตอบกลับเบา ๆ
        “ฉันคิดว่า...พวกเขากำลังจะรู้เองค่ะ ว่าทำไมเวลเวทกรุ๊ปถึงยอมเปลี่ยนทีมตัวแทน”
 
        กลางสนาม ทีมแกะดำมีหนูแดงและกรยืนคู่กัน ทิ้งหมีดำให้เฝ้าดอตและหมุดของเขาอยู่ด้านหลัง ส่วนทีม Iron Dogs ยืนประจำตำแหน่งกลางสนามทั้งสามคน โดยมีเรย์ยืนอยู่ท้ายสุด
        “สบายจริง ๆ นะ ได้เข้ารอบแบ่งกลุ่มโดยไม่ต้องแข่งอะไรเลย” เดรคพูดใส่กรด้วยรอยยิ้มกวน ๆ
        “ไม่สบายหรอกครับ ลำบากใจมากกว่า” กรตอบตามตรงโดยไม่เข้าใจน้ำเสียงประชดของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย
        “กรรรร ขี่หลัง!!!” หนูแดงวิ่งเข้ามาเกาะกรทันที พยายามปีนขึ้นหลังเหมือนเด็กดื้อ ๆ
        “ไม่ได้ครับ ยัง...ครูฝึกอเล็กบอกว่าอย่าเพิ่งรีบรวมร่าง!!” กรรีบดันหัวเธอออกอย่างวุ่นวาย
        “บ้าชิบ...พวกแกเป็นเด็กหรือไง ‘รวมร่าง’ อะไรกัน” นิร่าพูดด้วยสีหน้ารำคาญ
ทันใดนั้น จอขนาดยักษ์เหนือสนามก็เปลี่ยนภาพเป็นเหรียญขนาดใหญ่ ด้านหนึ่งเป็นโลโก้ของ Iron Dogs อีกด้านเป็นสัญลักษณ์แกะดำ เสียงคนดูทั้งสนามเริ่มดังขึ้นทันที
        “มาแล้วครับ!! การเสี่ยงสิทธิ์เริ่มบุก!” เวลราประกาศเสียงดัง “กรรมการจะกดปุ่มให้เหรียญหมุน และถ้าหยุดที่ฝั่งไหน ทีมนั้นจะได้เป็นฝ่ายเปิดเกมก่อนครับ!!!”
เหรียญเริ่มหมุนอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงเฮจากผู้ชม ก่อนจะค่อย ๆ ช้าลง…ช้าลง…แล้วหยุด
        “แกะดำครับ!!! แกะดำได้เริ่มก่อน!!!” เวลราตะโกนราวกับประกาศผู้ชนะไปแล้ว เสียงเชียร์บางส่วนดังขึ้นทันที ขณะที่อีกฝั่งเริ่มส่งเสียงโห่เบา ๆ กรหันไปมองหนูแดงทันที สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย
        “เริ่มก่อนสินะ...หนูแดง ออกไปยืนนอกเส้นวงกลมก่อนนะ เขาห้ามเข้ามาตอนนี้ แล้วก็คอยดูด้วย จำสัญญาณที่เราซ้อมกันได้ใช่ไหม?”
        “ได้~” หนูแดงตอบทันทีแต่ยังเกาะแขนเขาแน่น
        “แต่จะขี่หลังไม่ได้หรอ”
        “ไม่ได้ครับ”
หนูแดงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ปล่อยมืออย่างไม่เต็มใจ แล้วเดินถอยออกไปช้า ๆ เหมือนเด็กโดนขัดใจ แต่สายตาสีแดงของเธอยังคงจ้องกรไม่ละไปไหน
เสียงนกหวีดเริ่มเกมดังขึ้นทันที กรอุ้มลูกบอลสีดำที่มีลวดลายเดียวกับชุดแกะดำไว้แน่น ก่อนพุ่งออกด้านข้างอย่างรวดเร็ว พยายามเลี่ยงการปะทะตรงกับทีม Iron Dogs แต่ปัญหาคือ—หนูแดงวิ่งตามเขา
        “มานี่สิ!! รวมร่างแล้วฆ่าพวกมันเลย!!” หนูแดงวิ่งไล่ตามกรอย่างตื่นเต้นราวกับเด็กเล่นสนุก
        “ไม่ได้ครับ! ห้ามฆ่า แล้วก็จะรีบมาวิ่งไล่ผมทำไมครับ! ไปกันคนอื่นสิ หนูแดง!”
กรเริ่มวิ่งหนีทั้งฝ่ายตรงข้าม…และเพื่อนร่วมทีมตัวเอง
เสียงหัวเราะเริ่มดังขึ้นทั่วสนามทันที
        “มาแบบนี้…แกะดำเล่นแผนอะไรกันครับเนี่ย? หลอกล่อ? ปั่นเกม?” เวลราพูดไปก็เริ่มงงไปเอง
        “ดูเหมือนจะแย่แล้วค่ะ” มิล่าหลุดหัวเราะ “หนูแดงดูเอาแต่ใจมากกว่า น่าจะพยายามขี่หลังกรจริง ๆ ค่ะ เป็นแบบนี้อีกแล้ว”
ภาพบนจอยักษ์ตัดไปที่เดรคกับนิร่าซึ่งกำลังจ้องจังหวะของกรอย่างใจเย็น
        “Iron Dogs จ้องตาเป็นมันเลยค่ะ! แบบนี้หาจังหวะแย่งบอลไม่ยากเลย เห็นไหมคะ—โดนแล้วค่า!”
เดรคกับนิร่าพุ่งเข้าประกบพร้อมกันทันที กรชะงัก และในจังหวะนั้นเอง—เรย์ที่ตามขึ้นมาด้านหลังก็ยกมือขึ้นเบา ๆ แรงกดมหาศาลบางอย่างตกลงบนร่างกรทันที
        “อ๊ะ—!”
        “รับไปก่อนหนูแดง!!”
กรฝืนโยนบอลออกไปสุดแรงก่อนร่างจะถูกหน่วงจนแทบขยับไม่ได้ ร่างของกรค้างอยู่กลางท่าเหมือนถูกดึงด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น แขนที่กำลังจะเปลี่ยนทิศโดนตรึงเอาไว้ทันที
หนูแดงรับบอลไว้ได้สำเร็จแต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา—โลกทั้งใบของเธอก็หมุนกลับด้าน
        “หือ?”
ร่างเล็ก ๆ หมุนคว้างกลางสนามก่อนล้มกลิ้งลงพื้นทันทีจากพลังบิดทิศทางของนิร่า ลูกบอลหลุดจากมือเด้งกระดอนออกไปอีกทาง
“เป็นไงน้องสาว~ โลกกลับด้านสนุกไหม?” นิร่ายิ้มมุมปาก ก่อนเดินเข้าไปหยิบบอลที่กลิ้งเข้าหามือเธออย่างง่ายดาย “ขอบอลไปแล้วนะ”
        “อ๊ะ…ของกร…”
เดรควิ่งตีคู่ขึ้นมาทันทีพร้อมนิร่า ทั้งสองพุ่งสวนไปยังแดนแกะดำอย่างรวดเร็ว
หนูแดงพยายามลุกขึ้น แต่ยังมึนกับแรงหมุนจนตามไม่ทัน ส่วนกรเองก็ยังถูกเรย์ตรึงเอาไว้แทบขยับไม่ได้
        “มาแล้วครับ!!! ไม่ได้ใช้เทคนิคซับซ้อนอะไรเลย Iron Dogs ตีคู่ทะลุขึ้นมาที่ดอตของแกะดำแล้ว!!” เวลราตะโกนลุ้นจนเสียงแทบแตก “หมีดำจะเอาอยู่ไหมครับ!?”
        “แย่เลยค่ะ…” มิล่าพูดเร็วตามจังหวะเกม “พอเจอความสามารถใหม่ ๆ แกะดำดูเสียจังหวะทันทีเลย!”
ภาพตัดไปยังม้านั่งสำรอง อเล็กนั่งเกาหัวแกรก ๆ มองสนามด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ
        “อ่า…พอล้มทีเดียว ก็ล้มกันหมดเลยแฮะ…”       
        “ส่งมา” เดรคพูดสั้น ๆ โดยไม่ละสายตาจากดอตของแกะดำ
        “รับไป!” นิร่าเหวี่ยงลูกบอลส่งเข้ามือเดรคทันที “กระแทกทุกอย่างที่ขวางไปเลย เอาแต้มแรกมาให้ได้!!!”
เดรครับบอลไว้แน่น ก่อนรอยยิ้มดุดันจะปรากฏบนใบหน้า
        “ฉันจะอัดทุกอย่างให้เละด้วยคลื่นสั่นสะเทือนนี่เอง…ไอ้ตัวใหญ่นั่นไม่มีทางขวางฉันได้หรอก!!!”
ตูม!
พื้นสนามแตกกระจายใต้ฝ่าเท้าเดรค ร่างของเขาพุ่งตรงไปยังดอตฝั่งซ้ายราวกับกระสุนปืนใหญ่
หมีดำที่ยืนเฝ้าดอตตรงกลางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
จากนั้น—ขาข้างหนึ่งของเขาก็เหยียบหมุดเหล็กที่ปักอยู่กับพื้นแน่น กล้ามเนื้อขนาดมหึมาตึงขึ้นทันที ร่างยักษ์ย่อตัวต่ำราวสัตว์ป่าที่กำลังจะพุ่งใส่เหยื่อ
        “โอ้ววว!!! เอาจริงเหรอนั่น!?” เวลราร้องลั่น “ผมหมายถึงทั้งคู่เลยครับ!!!”
        “โอ้แม่เจ้า...” มิล่าลุกขึ้นตบโต๊ะจนคนดูด้านหลังชะโงกหนี “พลังสั่นสะเทือนของเดรคนี่กระแทกทุกอย่างจนเละได้เลยนะคะ! แต่หมีดำเองก็แกร่งจนเดาไม่ได้เหมือนกันค่ะ!!”
เดรคไม่สนใจเสียงรอบข้างอีกต่อไป เขายื่นมือที่กำลูกบอลไว้ไปด้านหน้า ราวกับถือหอกที่พร้อมพุ่งแทงทะลุดอตในทีเดียว ขณะเดียวกัน—หมีดำก็พุ่งเข้าใส่โดยไม่ลังเลเช่นกัน
 
        “ตู้มมมมม!!!!!!!!”
 
เสียงปะทะดังสนั่นจนทั้งสนามเงียบไปชั่วขณะ
อัฒจันทร์สั่นสะเทือนจากแรงกระแทก คลื่นลมพัดกวาดเศษฝุ่นปลิวกระจายเมื่อควันจางลง—
ภาพที่ปรากฏบนจอยักษ์คือ เดรคและหมีดำกำลังจับลูกบอลกันอยู่คนละด้านแต่ชัดเจนว่า…
ฝ่ายที่ “ยึด” บอลไว้ได้จริง ๆ คือหมีดำ
        “มาแล้วครับ!!! โล่อัลติเมทของทีมแกะดำ!!! หมีดำผู้ไม่เคยแตก!!!” เวลราตะโกนจนเสียงแหบ
        “รอบก่อนหน้าแตกไปสองดอตนะคะ เวลรา” มิล่าแซวทันที
        “อย่าเพิ่งจับผิดกันตอนนี้สิครับ!!!” 
เดรคกัดฟันแน่น
ดอตอยู่ห่างจากหลังมือของหมีดำเพียงฟุตเดียวเท่านั้นแค่ผลักอีกนิดเดียวก็ได้แต้ม
“ไปสิวะ!!!” ครืนนนน!!
พลังสั่นสะเทือนระเบิดออกจากแขนของเดรค กระแทกผ่านลูกบอลโดยตรง หวังดีดมือของหมีดำให้หลุดออกแต่—สิ่งที่กระเด็นกลับไม่ใช่มือของหมีดำ
        “กร๊อบ!!!”
        “อ๊ากกกก!!!”
แขนขวาของเดรคแตกทันที เลือดสาดกระจายพร้อมเสียงกระดูกแตกดังลั่น แรงสะท้อนทั้งหมดย้อนกลับเข้าร่างเขาเต็ม ๆ
        “โอ๊ย!!! นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย!?”
เดรคถอยกรูดเพราะเสียหลัก รีบกุมแขนตัวเองด้วยสีหน้าช็อก
ส่วนหมีดำยังยืนอยู่ที่เดิม แทบไม่ขยับ
        “โดนเข้าให้แล้วครับ!!! เดรคเป็นฝ่ายบาดเจ็บเอง!!!” เวลราแทบยืนบนโต๊ะ “บอลกลายเป็นของแกะดำแล้วครับ!!! อยู่ในมือของหมีดำเรียบร้อย!!!”
หมีดำมองลูกบอลในมือเงียบ ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมอง Iron Dogs แล้วพูดเรียบ ๆ ด้วยเสียงทุ้มหนัก
        “มันเจ็บนะ…เวลาอัดอะไรที่หนักกว่า”
หมีดำมองสนามเพียงแวบเดียว กรยังถูกเรย์กดหน่วงจนแทบขยับไม่ได้ ร่างค้างอยู่กลางสนามเหมือนติดอยู่ในแรงโน้มถ่วงมหาศาลแต่—
หนูแดงยังเป็นอิสระ ดวงตาของหมีดำหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนเขาจะยกลูกบอลขึ้น
        “งั้นก็...” เขาหมุนตัวทำท่าขว้าง
        “หนูแดง ยิง!!!”
        “โอเค~ เป้าดอตกลาง!” หนูแดงยิ้มทันที
เส้นผมสีขาวยาวของเธอกางออกกลางอากาศ เปลี่ยนรูปร่างเป็นเหมือน “รางยิง” หลายชั้นที่บิดทิศทางได้ เธอกระโดดขึ้นสูงพร้อมเหยียดแขนรอรับลูกบอล
        “ไป”
        ตูม!!!
หมีดำขว้างลูกบอลออกไปด้วยแรงมหาศาล ลูกบอลพุ่งทะลุสนามราวกระสุนปืนใหญ่ เดรคที่ยังไม่ทันตั้งตัวได้แต่เบิกตากว้าง ขณะที่นิร่าอยู่ห่างเกินไปจะสกัดทัน ลูกบอลพุ่งเข้าหาเส้นผมของหนูแดงและในวินาทีนั้นเอง—เส้นผมนับสิบเส้นก็หมุนบิดพร้อมกัน
        “วิ้ง!”
ทิศทางของลูกบอลเปลี่ยนทันที มันหักมุมกลางอากาศอย่างผิดธรรมชาติ พุ่งผ่านด้านข้างของเรย์ที่ยังคงใช้พลังหน่วงกดกรเอาไว้
        “อะไร—!?” เรย์หันกลับแทบไม่ทัน ลูกบอลพุ่งเป็นเส้นตรงต่อทันทีโดยแทบไม่เสียแรงส่งเลยแม้แต่น้อย
แล้ว—
        “เปรี้ยงงงง!!!”
ดอตกลางของ Iron Dogs แตกกระจายเป็นเศษแสงต่อหน้าคนทั้งสนาม เสียงระเบิดของระบบดังสะท้อนทั่วอารีนาก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลงชั่วขณะ ทุกคนมองจอยักษ์พร้อมกัน
 
        แกะดำ 1 - Iron Dogs 0
 
        “แต้มแรกกกกกกก!!! แกะดำขึ้นนำแล้วครับ!!!” เวลราตะโกนจนเสียงแตก “จากการสวนกลับครั้งเดียว!!!”
        “นี่มันอะไรกันคะเนี่ย...” มิล่าอ้าปากค้าง “พวกเขาใช้หมีดำเป็นป้อมปืน แล้วใช้หนูแดงเป็นตัวเปลี่ยนวิถีกระสุนงั้นเหรอ!?”
ฝั่ง Iron Dogs ทั้งทีมเริ่มหน้าเสียทันที พวกเขาเป็นฝ่ายบุกก่อนแท้ ๆ แต่โดนสวนกลับจนเสียแต้มในพริบตา
ภาพตัดขึ้นไปยังห้อง VIP คาสเซียน หัวหน้าทีมเวทเวทแฟง ยืนกอดอกหัวเราะเบา ๆ พลางมองสนามด้วยสายตาพึงพอใจ
        “เห็นไหมท่าน” เขาหันไปพูดกับโอโนที่นั่งดูเงียบ ๆ ข้างกัน
        “ไอ้พวกนี้มันมีของ”
หนูแดงนอนแผ่อยู่กลางสนาม ผมสีขาวกระจายเต็มพื้นเหมือนพรมขนนุ่ม ดวงตาหมุนไปมาเหมือนยังจับทิศไม่ถูก
        “ครั้งเดียวพอนะพี่หมีดำ...” เธอยกมือขึ้นชี้ฟ้าเหมือนคนใกล้ตาย “หนังหัวแทบหลุด...ฮะ...ฮ่าฮา...”
แรงขว้างของหมีดำหนักเกินไปจริง ๆ ถึงเธอจะใช้เส้นผมช่วยรับแรงแล้ว แต่แรงกระแทกตอนเปลี่ยนวิถีลูกบอลก็ยังทำให้หัวแทบสะบัดหลุดจากคอ
ทางฝั่งกรเอง พอเรย์ยกเลิกพลังหน่วง ร่างของเขาก็ทรุดลงกับพื้นทันที
        “โอ๊ย...”
กรล้มกอง ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นบิดคอ บิดไหล่ไปมาเหมือนคนเพิ่งโดนจับแช่ในปูนซีเมนต์
        “หลุดสักที...ปวดเมื่อยไปหมดเลยแบบนี้...”
ทีม Iron Dogs เริ่มถอยกลับไปตั้งหลักฝั่งตัวเองทันที สีหน้าทั้งสามคนตึงเครียดกว่าเดิมชัดเจน
        “แขนเป็นไงบ้าง เดรค?” นิร่าถามพลางมองแขนขวาที่เริ่มบวม “แบบนี้จะไหวเหรอ?”
เดรคกุมแขนตัวเองแน่น สีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
        “เจ็บใจชะมัด...” เขากัดฟัน “เราประมาทไปเอง แล้วต้องจ่ายราคาแพงเลยครั้งนี้”
ถึงจะเสียแต้มไปก่อน แต่แววตาเขายังไม่หมดไฟ เรย์มองอีกฝั่งของสนามนิ่ง ๆ ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
        “เปลี่ยนแผนเถอะ” เขาชี้ไปทางหมีดำ
        “เห็นชัดแล้วว่าพวกมันใช้กันแค่สองคนก็ทำประตูได้ ถ้าปล่อยไอ้ยักษ์นั่นโยนอีก ลูกต่อไปเข้าแน่”
เรย์สูดลมหายใจลึก
        “ให้ฉันขึ้นหน้าเอง ฉันจะจับมันไว้” 
เสียงเชียร์ในสนามยังดังสนั่นไม่หยุด ฝั่งแฟนคลับแกะดำเริ่มตะโกนชื่อทีมกันอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่แฟนของ Iron Dogs ก็ยังส่งเสียงเชียร์ตอบกลับไม่ยอมแพ้
        “ดูเหมือนว่า Iron Dogs จะกำลังประชุมแก้เกมกันเครียดเลยนะครับ!” เวลราพูดต่ออย่างมืออาชีพ ราวกับเมื่อกี้เขาไม่ได้ยืนเหยียบบนโต๊ะพากย์มาก่อนทั้งที่บนโต๊ะยังมีรอยรองเท้าเต็มอยู่
        “หนูแดง เป็นอะไรมากไหม?” กรรีบวิ่งมานั่งข้างเธอ ก่อนลูบหัวเบา ๆ “ทำไมถึงใช้ท่าแรงขนาดนี้ตั้งแต่ลูกแรกล่ะ”
เขาแหวกผมสีขาวดูอย่างกังวล
        “หนังหัวยังอยู่ดีไหมเนี่ย...”
        “ยังอยู่...” หนูแดงพูดเสียงอู้อี้ “แต่เหมือนวิญญาณจะหลุดไปแล้ว...”
กรถอนหายใจโล่งอก ก่อนหันไปตะโกนอีกฝั่งสนาม
        “พี่หมีดำ! ห้ามใช้แรงแบบนี้อีกนะครับ!” หมีดำที่กำลังเดินกลับตำแหน่งหยุดนิดหนึ่ง
        “อ๋อ ได้”
เขาตอบสั้น ๆ ก่อนใช้เท้าเตะหมุดเหล็กข้างสนามเล่นแก้เซ็ง
        “ขว้างใส่ตัวคนน่าจะดีกว่านี้...” เขาบ่นเบา ๆ
ทั้งสนามเงียบไปชั่ววินาที
        “เดี๋ยวนะครับเมื่อกี้เขาพูดอะไรนะ!?” เวลราหันควับทันที
        “หมีดำพร้อมยิงแล้วค่า!” มิล่าตะโกนสวนแทบไม่ทัน
ส่วนกร—เริ่มปวดหัวกว่าเดิมอีกครั้งแล้วจริง ๆ