เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

ในที่สุดนักรบมังกรดำที่บุกแนวป้องกันทิศเหนือก็ตัดสินใจถอย
โคลท์ และ เซียร่า บาดเจ็บหนักจนต้องส่งกลับศูนย์พยาบาล ร่างของทหารถูกลำเลียงออกไปไม่หยุด
คนที่เหลือ—ยังยืนอยู่ ยังคุมแนวไว้ได้ เรย์นาร์ที่บาดเจ็บเล็กน้อย ทรุดพิงบังเกอร์หลับ…แทบจะทันทีที่ร่างแตะพื้น
ไม่มีใครปลุกเธอเพราะทุกคนรู้—เธอ “เกินขีดจำกัดไปแล้ว”
กรกรรณยังคงยืนอยู่สายตาจับจ้องไปยังจุดเดียวที่ที่—รอส และ โรกัน ยังปะทะอยู่ แม้แนวทิศเหนือจะเคลียร์แล้วแต่ “มัน” ยังอยู่
ไคเซลไม่ถอย ไม่ล้ม ไม่สะทกสะท้านและยังคง “ทุบ” อย่างต่อเนื่องไม่เหน็ดเหนื่อย
        “บ้าเอ้ย!!! พลังมันแกร่งเกินไป!!” โรกันโดนหมัดกระแทกเต็มตัว ร่างลอยทะลุเข้าไปในอาคารด้านหลังเศษคอนกรีตกระจาย
        “หนอย…เอานี่ไป!!” รอสคำราม ฝูงแมลงพุ่งขึ้นจากพื้นรวมตัว “ยก” ร่างของไคเซลขึ้นไปกลางอากาศแล้ว “ฟาด!!”
ตู้ม!!!
ร่างสีดำกระแทกพื้นคอนกรีตแตกยุบเป็นหลุมแต่ยังไม่จบ เหล็กแหลมจากฝูงแมลงพุ่งเข้าแทงระเบิดซ้ำไม่หยุด
        “มันจะอึดไปไหนวะ!!!” รอสกัดฟันทุ่มพลังทั้งหมดที่มีกดมันไว้ไม่ให้ลุก
โรกันค่อย ๆ เดินออกมาจากซากคอนกรีต ร่างบอบช้ำ เลือดไหล หายใจหนักจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเขาคือ “ชุดขาวระดับบน”
        “…มันแกร่งเกินไปแล้ว…” เสียงเขาแหบ
รอสไม่ตอบทันทีเขาคลายพลังลงแค่เสี้ยววินาทีเพื่อพักหายใจ ถอยหลังสองก้าว
        “…มันไม่มีจุดอ่อนเลยหรือไง…” 
ฝุ่นค่อย ๆ จางลงแล้ว ไคเซล “ขยับ”
ช้า นิ่ง มั่นคง เหมือนสิ่งที่โดนไปทั้งหมด ไม่มีความหมาย มันลุกขึ้นยืนตรงเหมือนเดิม
ไม่มีรอยเสียหลัก ไม่มีรอยบาดเจ็บ ไม่มีแม้แต่ความรู้สึก
รอส และ โรกัน มองหน้ากันไม่มีคำพูดแต่ความหมายชัดเจน
        “ไม่รู้จะล้มมันยังไง”
และในจังหวะนั้นเอง—
        “คุณรอส! คุณโรกัน!” เสียงหนึ่งดังขึ้น
ทั้งสองหันไปดู กรกรรณกำลังวิ่งเข้ามา
        “เราคุมพื้นที่ได้แล้วครับ! ผมมาช่วย—”
        “ถอยไป!! แกะดำ!!” รอสตะโกนทันที “ตรงนี้มัน—”
พูดไม่ทันจบไคเซล “ขยับ” หายไปจากตำแหน่งเดิมแล้ว—
        “ปัง!!!”
หมัดอัดเข้าท้องโรกันเต็มแรง ร่างเขางอ ถอย แต่ยัง “สวน” หมัดของโรกันพุ่งกลับกระแทกใส่ไคเซลอย่างดุเดือดครั้งแล้ว ครั้งเล่า เสียงปะทะดังสนั่นแต่ “ไม่เข้า” ไม่มีการบุบ ไม่มีการสั่น เหมือนต่อยใส่ “กำแพง”
กรชะงักสายตาเขาพยายามตามแต่ “ไม่ทัน” ภาพตรงหน้าเร็วเกินไปเร็วเกินกว่าที่เขาเคยเห็น หมอกสียังอยู่แต่เปลี่ยนแปลง เร็ว เร็วเกินไปจนจับไม่ได้ สีสลับมั่วราวถูกจับเข้าเครื่องปั่น ไม่มี “จังหวะ” ทำอะไรไม่ได้เลย
แต่เขาไม่ยอมแพ้ ครั้งนี้…จะไม่ยอมยืนดูเฉย ๆ อีกแล้ว ไม่เหมือนตอนที่คุณน้ำแข็งกำลังจะตาย
เขากัดฟันแน่น
เขาฝึกมาเป็นเดือน…ในขณะที่พวกนิโคล ไคลน์ เรน ใช้แค่ 5 วันแล้วเปลี่ยนไปขนาดนั้น
งั้นมันต้องได้ผลสิ…
        “พลังของผลึก…เพิ่มตามความตั้งใจ…” เขาพึมพำเบา ๆ
        “ฟังดูโง่ชะมัด…แต่ผมจะเชื่อมันครับ ครูฝึกอเล็ก”
เขาหลับตาเพียงเสี้ยววินาทีแล้ว—ดึงพลังถูกกระชากขึ้นจากแกนร่างกาย
        “ถ้าพลังของผมคือการเสริมร่างกาย……งั้นก็ต้องลอง!”
กล้ามเนื้อทั้งตัวเกร็งแน่น เส้นเลือดปูดขึ้นชัด แรงกดบางอย่างกดทับร่างเขาจนแทบหายใจไม่ออกแต่—
โลก…เริ่มช้าลง เสียงปะทะของ ไคเซล กับ โรกัน ที่เคยเร็วเกินมองตอนนี้…เหมือนถูกหน่วงไว้ในอากาศ
        “ได้ผล…” เขาเบิกตากว้าง 
        “ได้ผลจริง ๆ!!” เขาดึงพลังเพิ่ม หนักขึ้น หน่วงขึ้น ร่างกายเหมือนจะแตกออกจากข้างในแต่ภาพตรงหน้า—ยิ่งชัด หมอกนั้น…กลับมาอีกครั้งหมอกที่เขามองไม่ทันแต่คราวนี้—มันพอเห็น
สีแดง
เขียว
เหลือง
ดำ
มันกะพริบ สลับไปมาเร็วราวกับพายุแล้ว—เขา “จับ” มันได้
หมัดขวาของไคเซลในเสี้ยววินาทีนั้น
ช่องท้องของมัน…กลายเป็นสีแดงเข้มจนเกือบดำ
นั่นจุดตาย
        “เจอแล้ว…”
หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบระเบิดแต่—มันเร็วเกินไป ตำแหน่งเปลี่ยนตลอดต่อให้ปาก้อนหิน…ก็ไร้ค่า
        “พี่หมีดำ…” ภาพวันนั้นผุดขึ้นมา
        “นายก็ต่อยได้แรงดีนะ” คำชมที่เขาไม่เคยเชื่อแต่ตอนนี้—
        “อย่าให้มันเป็นแค่คำปลอบใจนะ…”
เขาย่อตัวลงตั้งท่า รอ รอเพียง “จังหวะเดียว” 
โลกช้าลงอีกครั้ง หนัก…จนเหมือนขาทั้งสองข้างกำลังจมลงพื้นแต่ในความหนักนั้น—พลังถูกอัดแน่นอยู่ในกล้ามเนื้อทุกเส้น แล้วจังหวะมันก็มา
โรกันต่อย—แล้วถอย ไคเซลง้างหมัดจากด้านหลังและตรงนั้น—หมอกสีแดง…ก่อตัว “ชัดเจน” เหมือนมันกำลังบอกเขากำลังจะมาถึง “ตอนนี้แล้ว”
กรดีดตัวทันทีพื้นแตกกระจายใต้เท้าเขาพุ่งเข้าไปโดยไม่คิดอะไรอีกกำหมัดแน่น
กระดูกจะหัก? ไม่สน
แค่ครั้งเดียวพอ—โลกกลับมา “เร็ว”
        ตู้ม—!!!
เสียงกระแทกสนั่นไปทั้งแนวป้องกัน โรกันชะงัก เสียหลักไปครึ่งก้าว หมัดของไคเซล—หยุด ไม่ใช่เพราะมันช้าแต่เพราะมัน “ไม่ถึง”
โรกันหันไปเห็นเงาหนึ่งอยู่ด้านข้าง กรกรรณ หมัดของเขา—ฝังอยู่ที่ช่องท้องของไคเซลและอสูรเกราะหนักลอย เท้าทั้งสองข้าง…พ้นพื้น
        “!!!”
เป็นครั้งแรกที่มัน “ถูกทำให้เสียสมดุล” ร่างหนักเป็นตันล้มก้นกระแทกพื้นอย่างแรง พื้นคอนกรีตแตกร้าวเป็นวงกว้าง
รอสตะโกนลั่น
        “ซ้ำเลย!!!!!”
โรกันไม่รอแม้แต่เสี้ยววินาที เขาทิ้งหมัดเหล็กลงไปทันที
        ตู้ม!!
หมัดหนักกระแทกเข้าที่หัว เกราะของไคเซล ร่างมหึมาล้มแผ่ลงกับพื้น ยังไม่พอ—
โรกันกระโดดคร่อมแล้วระดมหมัด
ซ้าย—ขวา—ซ้าย—ขวา
ไม่หยุด
        ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
พื้นคอนกรีตแตก ยุบตัวลงเป็นแอ่ง แรงสะเทือนกระจายไปทั่วแนวป้องกัน หน้ากากเหล็ก…เริ่มร้าว รอยร้าวเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครเคยเห็นจากมัน
โรกันเห็นและยิ้ม เขาง้างหมัดขวาขึ้นสุดแรง กล้ามเนื้อปูดจนแทบฉีก
        “เอาไปอีก!!!!…”
หมัดนั้น—ตั้งใจจะ “ลบหัวมันออกจากโลก”
        —ฉับ!!!!!!
เสียงหนึ่งดังขึ้น
สั้น
คม
เย็น
หมัดขวา…ไม่ถึงเป้า
แขนขวาของโรกัน ลอย มันหมุนกลางอากาศหนึ่งรอบก่อนจะตกลงมากระแทกพื้น
        ตึง—
เลือดสาดกระเซ็นเป็นวงกว้าง
“!!”
โรกันถอยทันทีโดยสัญชาตญาณ กระโดดออกจากร่างของไคเซล
แมลงสีขาวของรอสพุ่งเข้ามาในพริบตาเกาะแผล—ปิด—ห้ามเลือด
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็ว…แต่ “แม่นยำ”
โรกันมองแขนตัวเองที่หายไป ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีเสียงร้อง แค่หายใจแรงขึ้นเล็กน้อย
        “เฮอะ…” เขาพ่นลมหายใจ
        “มีของดี…ก็ไม่เอามาใช้แต่แรก”
น้ำเสียงยังนิ่งเหมือนแค่โดนถากผิวหนัง
รอสก็เช่นกัน สายตายังคงคำนวณ การต่อสู้—ยังไม่จบ
แต่—
กรกรรณ…นิ่งค้าง ภาพแขนที่ถูกตัด
เลือด
เสียง
ทุกอย่างกระแทกเข้าใส่เขาพร้อมกัน
 
วี๊งงง—เสียงบางอย่างดังขึ้น มีดความร้อนในแขนกลของไคเซลแดงวาบ สว่างจ้า มันค่อย ๆ ลุกขึ้น ช้า หนักมั่นคง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนทุกหมัด—ไม่มีความหมาย
มันย่อตัวเตรียมพุ่ง โรกันกับรอสเข้าใจทันที
        “แกะดำ!!!!!!!!” รอสตะโกนสุดเสียง ฝูงแมลงสีขาวพุ่งเข้าใส่ไคเซลเพื่อ “ชะลอ”
แต่แทบไม่มีผล ร่างเหล็กพุ่งทะลุทุกอย่าง
กรกรรณ “เห็น” ภาพนั้นกลับมาอีกครั้ง อนาคต ชัดเจน มีดความร้อน—วาดผ่านตัวเขา
ตัด
ไม่มีเวลา ไม่มีจังหวะ ไม่มีทางหนี
        “ไม่ทัน…” “หลบไม่ได้…” “เร็วเกินไป—”
ร่างกายเขาไม่ขยับไม่ใช่เพราะไม่อยากแต่เพราะ “ไม่มีทาง”
แล้วเขารู้สึกถึงบางอย่าง มือที่เล็กเรียวแต่หนักแน่นแตะที่แผ่นหลังของเขา
ไม่มีคำพูด ไม่มีการดึง มีแค่—แรงผลัก
ร่างของกรถูกผลักพุ่งไปข้างหน้าอย่างรุนแรงหลุดออกจากเส้นทางมีดในเสี้ยววินาที
โลกหมุน พื้น ฟ้า เสียง ทุกอย่างปะทะกันมั่วไปหมด เขาล้มกลิ้งกับพื้นหายใจสะดุด
มีด…เฉียดผ่านเขา “รอด” แต่—
มีบางอย่างกำลังตกลงมาช้า…ผิดปกติ กรเงยหน้าขึ้นและเห็น
ร่างครึ่งท่อนบนของ เรย์นาร์ กำลังร่วงลงมาเลือดยังพุ่งออกจากส่วนที่ขาด
ดวงตา…ยังลืมอยู่
โลก
เงียบ
ในวินาทีนั้น ไม่มีเสียงสงคราม ไม่มีเสียงระเบิด
มีแค่—ภาพนั้นภาพเดียวที่ “ฝัง” ลงไปในหัวของกรกรรณ
เขาลุกขึ้นแทบจะทันที พุ่งเข้าไปรับร่างของเรย์นาร์ที่กำลังตกลงมาแรงปะทะทำให้เขาทรุดลงนั่ง 
เขากอดเธอไว้แน่น
        “เรย์นาร์…!!”
เลือดพุ่งออกจากปากของเธอ อุ่น สด หยดลงบนแขนของเขา 
เธอยังไม่ตาย ดวงตายังมองเขาอยู่ พยายามจะพูด ปากขยับแต่—
ไม่มีเสียง ไม่มีคำสั่งเสีย ไม่มีอะไรเลย มีเพียงเลือดที่ไหลออกมา
กรสั่นเสียงของเขา—ไม่ออกเช่นกัน เหมือนมีบางอย่างจุกคอไว้เหมือนโลกทั้งโลก “บีบ” เสียงเขาเอาไว้
เหมือนที่เธอ—พูดไม่ได้
เรย์นาร์ค่อย ๆ ยกมือขึ้น มือที่เต็มไปด้วยเลือดของตัวเอง แตะ ลูบแก้มของเขาเบา ๆ เป็นสัมผัสสุดท้ายแล้วมือก็หล่นลง
นิ่ง ไม่มีแรง ไม่มีชีวิต ดวงตาของเธอ…ดับลง
กรกรรณกอดร่างเธอแน่นขึ้นตัวสั่น เขาพยายามจะตะโกน พยายามจะร้องแต่—
ไม่มีเสียง มีแค่ลมหายใจที่แตกกระจัดกระจาย
ความเจ็บ…มันอัดแน่นอยู่ข้างในจน “ล้น” แต่ไม่ออกมา
และภาพนั้น
ภาพของคนที่ “อยากร้อง…แต่ร้องไม่ได้”
มันกระแทกใส่บางสิ่ง
        ไคเซล
        มันยืนมอง นิ่ง นานกว่าที่ควรจะเป็น ไม่มีการพุ่ง ไม่มีการโจมตี แค่…มอง ร่างของมันเซเล็กน้อย ก้าวถอย
        หนึ่ง
        สอง
        สาม
        เหมือน “สมดุลบางอย่าง” ถูกสั่นคลอน
 
        รอสเห็นและเขาไม่ปล่อยโอกาสนั้น มือของเขาล้วงเข้าไปในอกเสื้อดึงสร้อยคอออกมา เปิดจี้ ข้างใน—ยาเม็ดสีม่วงเข้ม เขาไม่ลังเลโยนมันเข้าปาก
        เคี้ยว!!! เสียงดังชัด ในวินาทีนั้นเส้นสีดำเริ่มเลื้อยออกจากปากของเขาเหมือนใยแมงมุม เหมือนสิ่งมีชีวิต มันแผ่ขยายจากปาก—สู่ใบหน้า จากใบหน้า—ลงคอ ดวงตาของเขาถูกกลืนกินกลายเป็นสีม่วงดำ
ลึก
ว่างเปล่า
น่ากลัว
        เวทย์ต้องห้ามของตระกูลเวนท์…ถูกปลดปล่อย
        “ไป!!!”
แมงมุมยักษ์ขนาดกว่า 3 เมตร พุ่งออกมาความเร็ว—ผิดธรรมชาติ มันอ้อมหลังไคเซลในพริบตาแล้ว—
ใยสีดำพุ่งออก พัน รัด ดึง ซ้ำ
        อีกครั้ง
        อีกครั้ง
        อีกครั้ง
ไคเซลดิ้น ฉีก กระชากแต่—มันช้าลง ช้าลงเรื่อย ๆ จนแขนของมัน—ถูกตรึงกางออก
โรกันกำหมัดซ้าย หมัดสุดท้ายที่เหลืออยู่กล้ามเนื้อเกร็งจนเส้นเลือดปูดเขาพร้อมแล้วแต่—
        “คุณรอส…” เสียงหนึ่งดังขึ้นสั่นเล็กน้อยแต่ “ชัด”
กรกรรณวางร่างของเรย์นาร์ลงเบา ๆ แล้วลุกขึ้นสายตาเปลี่ยนไปแล้ว
“สร้างลิ่มให้ผมได้ไหมครับ”
—
“ลิ่ม!!” เพียงคำเดียวแมลงสีดำรูปร่างแหลมยาวปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
กรคว้ามันทันทีแล้วพุ่ง โลกกลับมาช้าลงอีกครั้ง เขาเห็นชัดกว่าเดิม “ตรงนั้น…” ไม่ใช่ข้อต่อไม่ใช่จุดใหญ่แต่เป็น—
รอยร้าวเล็ก ๆ บนเกราะต้นแขน
จุดที่ “ไม่มีใครเห็น” 
        “คุณโรกัน…” กรพุ่งเข้าไปสุดแรงปักลิ่มลง
กึก!!
        “ตอก!!!!”
—
        “อื่ม!!!” โรกันพุ่งตามหมัดซ้ายอัดลงไปเต็มแรง
ตู้มมมมมมมมมม!!!!
แรงกระแทกเหมือนค้อนยักษ์ ลิ่มถูกตอกลึก 
เกราะ—แตก แขนซ้ายของไคเซลระเบิดออกเหล็กกระจายเป็นเศษ ไม่มีเลือด ไม่มีเนื้อ
มีแต่ “เครื่องจักร”
แล้ว—เสียงหนึ่งดังขึ้นครั้งแรกจากร่างนั้น
        “กร๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!”
เสียงแหลม บิดเบี้ยว เจ็บปวด
เสียงของเด็กผู้หญิง
ไม่มีใครหยุดแม้จะได้ยินเสียงนั้น แม้จะรู้ว่า “มีอะไรบางอย่าง” อยู่ในเกราะนั้น
แต่นี่คือสนามรบและทุกอย่าง…คือศัตรู
        “ลิ่ม!!!”
เสียงของกรดังขึ้นอีกครั้ง แมลงสีดำรูปลิ่มปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาคว้ามันแน่น แมงมุมดำของรอสยังคงพุ่งใยไม่หยุดพัน—รัด—ตรึง ไคเซลดิ้นแม้เสียแขนไปข้างหนึ่งแม้เสียสมดุลแต่มันยัง “สู้” ยังไม่ยอมล้ม
กรเล็งไปที่หน้ากาก รอยแตก…ที่โรกันสร้างไว้ อีกครั้งเดียวพอจบทุกอย่าง
เขาพุ่งเข้าไปปัก
กึก!
ลิ่มฝังลงในรอยแตกของหน้ากากพอดี โรกันไม่ต้องรอคำสั่งหมัดซ้ายง้างขึ้นอีกครั้งกล้ามเนื้อเกร็งจนแทบระเบิด
        “จบแล้ว”
…
แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น
กร “เห็น” ไม่ใช่ภาพตรงหน้า แต่เป็นภาพตัวเขาเองที่กำลังกอดเรย์นาร์ ที่กำลังพังทลาย ที่กำลังร้อง…โดยไม่มีเสียง และในภาพนั้นสิ่งที่แผ่ออกมาจากไคเซล ไม่ใช่ความมืด ไม่ใช่พลังทำลาย แต่เป็นความเจ็บปวด ความโศกเศร้า 
หนัก…จนหายใจไม่ออก 
ลึก…จนไม่มีคำอธิบาย
        “เพื่อเรย์นาร์…” หัวใจเขาสั่น “แต่…”
        ทำไมมันถึงมี…ความรู้สึกแบบนี้…ทำไมมัน
หมัดของโรกันกำลังจะตกลงมา ทุกอย่างช้า แค่เสี้ยววินาที
กร…ลังเล มือของเขาขยับเพียงนิดเดียว เขาเบี่ยงปลายลิ่มออกจาก “จุดตาย”
        ตู้มมมมมม!!!
หมัดของโรกันตอกลงเต็มแรง
ลิ่มกระแทกแต่พลาด ปลายหลุดออกด้านข้าง แรงกระแทกยังคงมหาศาลหน้ากากของไคเซล—
แตก
แยก
หลุดออก
—และสิ่งที่อยู่ข้างในถูกเปิดเผย
กรกรรณเห็น เธอ เด็กผู้หญิงตาสีครามดวงตาที่ “ไม่ควรอยู่ที่นี่” ไม่ควรอยู่ในสนามรบ ไม่ควรอยู่ในร่างแบบนี้
และเธอมองกลับมาสบตาเขาตรง ๆ
โลกหยุด
มือของกรสั่นแรงทั้งหมดหายไป เขาทรุดลงเหมือนร่างกายลืมวิธี “สู้”
โรกันคำรามเขายังไม่หยุด หมัดซ้ายถูกยกขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้—
ไคเซล “ขยับ” ปลดแขนที่เหลือเพื่อฉีกตัวเองออกจากแรงตรึง ใยแมงมุมขาดสะบั้น แรงระเบิดจากการดีดตัวไม่ใช่เพื่อตั้งหลัก แต่เพื่อ “หนี”
ร่างนั้นพุ่งถอยหลังความเร็วระดับที่ไม่มีใครตามทันแล้วมัน—หายไป
ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง ใยแมงมุมที่ขาดสะบั้นยังแกว่งไหว เศษเกราะกระจัดกระจาย เลือดของเรย์นาร์…ยังไม่แห้ง
กรกรรณยังนั่งอยู่ตรงนั้นสายตาว่างเปล่า เขามีโอกาสที่จะจบมันแต่เขา “เลือก” ไม่จบ
และตอนนี้ทุกอย่าง…ยังไม่จบจริง ๆ
โรกันมองกรกรรณสายตานิ่งเขา “เห็น” เห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้นเห็นตอนที่ปลายลิ่มเบี่ยงออกจากจุดตายแต่—
เขาไม่พูดอะไร ไม่ถาม ไม่ด่า แค่เดินเข้ามาวางมือหนัก ๆ ลงบนไหล่ของกร แรงกดนั้น…มั่นคง
“ทำดีมาก แกะดำ”
สั้น เรียบ ไม่มีอารมณ์แล้วเขาก็เดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไปเก็บแขนขวาของตัวเองที่ตกอยู่บนพื้น หยิบมันขึ้นมาถือไว้เฉย ๆ แม้แต่เขาเองก็ยังไม่รู้…ว่าทำไปทำไม
กรมองตาม ก่อนจะหันไปหารอส รอสยืนอยู่ที่เดิม นิ่ง ร่องรอยของพลังต้องห้ามยังคงเกาะอยู่บนร่างเส้นดำคล้ายใยแมงมุมยังคงเลื้อยอยู่บนผิว
ดวงตามืดว่างเปล่า
        “คุณรอส…” เสียงของกรเบา แหบ “มันหนีไปแล้วครับ…”
        “ดีแล้ว…” รอสตอบ ช้าแผ่ว แต่ชัด “ทำได้ดีแล้ว…แกะดำ”
เขาไม่หันมามองยังคงมองไปข้างหน้าที่ที่ไม่มีอะไรอยู่
        “เพราะถ้ามันไม่ไป…” เขาหยุดเล็กน้อย “…เราคงแย่”
กรเงียบ คำพูดนั้นมันไม่ได้ปลอบแต่มันคือ “ความจริง”
        “คุณรอส…เป็นอะไรไหมครับ” กรถามอีกครั้ง คราวนี้เบาลงกว่าเดิม
รอสยิ้มจาง ๆ ยิ้มที่ไม่มีแววตา
        “ฉัน…คงต้องพักแล้ว”
เขาพูดเหมือนคนธรรมดาที่แค่เหนื่อยแต่—
        “หลังจากนี้……ฉันจะมองไม่เห็นอะไรอย่างน้อย…24 ชั่วโมง”
กรชะงัก มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
        “ไม่ต้องห่วง” รอสพูดต่อ “เจ้าหน้าที่กำลังมา ฉันจะกลับศูนย์เอง”
เขาหยุดแล้วพูดต่อน้ำเสียงนิ่งเหมือน “ฝากอะไรบางอย่าง”
        “ที่เหลือ……ฝากคุมต่อด้วย” ครั้งนี้เขาหันมาแม้ดวงตาจะมืดแต่เหมือนมองทะลุเข้ามาได้
        “นายเอาอยู่แน่” 
กรกลืนน้ำลาย คอแห้ง หัวใจหนัก
        “ครับ…” เสียงเขาแผ่วแต่ไม่สั่นแล้ว “ผมจะอยู่ที่นี่……กับคนที่เหลือ” 
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ
        “จนตะวันตกดิน”
ลมพัดผ่านสนามรบที่พังยับ เศษเหล็ก ใยแมงมุมที่ขาด คราบเลือดและ—
ร่างของเรย์นาร์ยังคงอยู่ตรงนั้น
กรยืนอยู่กลางทั้งหมดนั้นสงครามยังไม่จบ
 
 

 
ที่พักของ ไรโอและเนล
เนลที่นั่งพิงเก้าอี้อยู่หน้าแผงแผนที่ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยปลอกแขนของเขาสว่างวาบ
ติ๊ด—
เขาดึงมันขึ้นมาเปิดดูอย่างไม่รีบร้อน “ทิศเหนือ…” เขาพูดเรียบ ๆ “ไคเซลถอนตัวแล้ว”
เงียบไปเสี้ยววินาที
        “ชุดเกราะของเธอสลับโหมดจาก ‘ต่อสู้’ เป็น ‘หลบหนีและพยุงชีพ’”
ไรโอที่ยืนอยู่ไม่ไกล ขมวดคิ้วทันที
        “ถอนตัว?” น้ำเสียงไม่เชื่อ 
        “พวกนั้น…ต้านไคเซลได้?” เขาหันไปมองเนล
        “หรือว่าชุดขาวที่นั่น…มันเก่งกว่าที่คิด”
เนลไม่ตอบทันทีดวงตาของเขาเรืองแสงขึ้นวูบหนึ่งเหมือนกำลัง “ดูอะไรบางอย่าง” ที่คนอื่นมองไม่เห็นแล้วแสงนั้นก็ดับลง
        “โดรนของฉันเก็บภาพไว้หลายมุม” เขาพูดต่อ เหมือนรายงานข้อมูลธรรมดา
        “ไม่ใช่เรื่องฝีมือ” เขาเอียงคอเล็กน้อย
ไรโอนิ่ง
        “มีช่วงหนึ่ง…” เนลเลื่อนดูภาพ “…เธอชะงัก”
        “เสียสมดุลจากภายใน ภาพแกพดำที่อยู่ตรงหน้าคงไปกระตุ้นความทรงจำเลวร้ายจากในอดีต”
เขาหยุดนิดหนึ่งก่อนจะสรุปสั้น ๆ
        “จากนั้นก็เสียเปรียบลงทันที”
ไรโอถอนหายใจแรง
        “แบบนี้เอง…เธอยังไม่พร้อมสินะ”
        “อืม”
เนลตอบสั้น ๆ ก่อนจะพูดต่อเหมือนเพิ่งนึกได้
        “ฉันเก็บร่างนักรบของเราในทิศเหนือกลับมาแล้ว” เนลตอบเรียบ
        “เทเลพอร์ตส่งกลับค่ายเรียบร้อย”
        “บางคน…ยังหายใจอยู่” เงียบไปชั่วครู่
ไรโอกำหมัดแน่นขึ้นแรงจนข้อนิ้วดังลั่นเบา ๆ
        “ดี” เสียงเขาต่ำลง 
เนลไม่ตอบแค่เอนตัวกลับไปพิงเก้าอี้ สายตาเลื่อนไปที่แผนที่อีกครั้ง นิ้วเคาะเบา ๆ บนจุดหนึ่ง
        “ทางทิศตะวันออก…” เขาพึมพำ
        “น่าจะใกล้จบแล้ว”
บรรยากาศเงียบลงเหมือนทุกอย่างถูกคำนวณไว้เรียบร้อยแล้ว
ไม่มีความรีบร้อน
ไม่มีความตื่นเต้น
เพราะมัน…เพิ่งจะเริ่มเท่านั้น