ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

             เตรียมตัวเข้าสู่สนามรบฝั่งตะวันตกเฉียงใต้

             เจ้าหุ่นขี้ผึ้งลอยขึ้นช้า ๆ ก่อนบินออกไปทางหลังคาที่ยังซ่อมไม่เสร็จของบ้านเด็กกำพร้า เมื่อทุกคนเห็นเช่นนั้น
เสียงสวดภาวนาก็กลับมาดังขึ้นอีกครั้ง ดังยิ่งกว่าเดิมหนักแน่นกว่าเดิมและเจ้าหุ่นเอง—สัมผัสได้ทันที

พลังศรัทธาจากแทบทุกทิศทางของเมืองหลั่งไหลเข้าสู่มันมากจนแทบล้นราวกับเมืองทั้งเมืองกำลัง “หายใจร่วมกับมัน” มันมุ่งหน้าไปทาง ฝั่งตะวันตกของวาเลเธีย ฝั่งที่ท้องฟ้ามืดครึ้มอย่างผิดธรรมชาติ 

             ฝั่งที่—กองทัพโกเลมทองคำกำลังเคลื่อนทัพ

             ไม่นานนักมันก็มาถึง เจ้าหุ่นหยุดลอยอยู่เบื้องหน้ากองกำลังมนุษย์ที่เหลืออยู่ ไม่มีใครจับอาวุธ ไม่มีใครตั้งแถว บางคนพิงกำแพงเมืองรอความตายอย่างสงบ บางคนนั่งคุกเข่าสวดอ้อนวอนต่อกราวด้าหลังได้รับข้อความจากส่วนกลาง

เบื้องหน้า—บนเนินทุ่งหญ้าที่ห่างออกไป โกเลมทองคำ กำลังเดิน ช้า แต่หนักราวกับภูเขาเคลื่อนที่และมันกำลังเข้าใกล้ ทีละก้าว ไม่หยุด ไม่ลังเล

             ซาเฮลเงยหน้าขึ้นมองเจ้าหุ่นขี้ผึ้งตัวเล็กด้วยความประหลาดใจ

             “กราวด้า…?” “หรือท่านเป็นตัวอะไรกันแน่”

น้ำเสียงของเขาไม่รีบร้อน ไม่ตื่นตระหนก เขาแค่…รอเวลา

กองทัพกว่าสามหมื่นป้อมปืนเวทย์สี่กระบอกพังไม่เหลือซาก หุ่นขี้ผึ้งตัวเล็กเพียงหนึ่งฟุต—จะทำอะไรได้

             “กราวด้าหมายเลขหนึ่ง เจ้าค่ะ”

มันโค้งคำนับอย่างสวยงาม สงบ และให้เกียรติ

             “ขอบคุณมากที่ยอมสละทั้งกองทัพเพื่อวาเลเธีย”

มันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

             “ก่อนที่ท่านจะได้พักขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมเจ้าค่ะ”

ซาเฮลหัวเราะแผ่ว ๆ อย่างเหนื่อยล้า

             “กราวด้า…หมายเลขหนึ่งงั้นหรือ”

             “…ได้สิ”

เขามองไปข้างหน้ายังไม่ละสายตาจากเนินทุ่งหญ้า

             “ฉันพักไม่ได้หรอก”

             “ไม่มีที่ให้พักแล้วถ้าโกเลมทองคำนั่นบุกมาถึง”

เจ้าหุ่นลอยเข้ามาใกล้เล็กน้อย

             “ท่านมองไปยังโกเลมพวกนั้น”

             “เห็นอะไรบ้างเจ้าค่ะ”

ซาเฮลชะงักก่อนจะมองไปตามคำถาม

             “ทำไมหรือ…?”

เขาเพ่งมองแสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังคล้อยต่ำ

โกเลมทองคำต้องแสงสีแดงส้มสะท้อนเรืองรอง งดงามเกินกว่าจะเป็นเครื่องจักรสังหาร

             “ก็เห็นโกเลมสีทอง”

             “ต้องแสงพระอาทิตย์ยามเย็น”

             “แสงแดงส้มสะท้อนสวยงามมาก”

เขาพูดช้า ๆ ราวกับกำลังบันทึกภาพสุดท้ายของชีวิต

             “ยิ่งยามพระอาทิตย์กำลังจะตกแบบนี้…”

             “มันสวยเกินไปจริง ๆ”

เจ้าหุ่นขี้ผึ้งยิ้ม “ขอบคุณเจ้าค่ะ” มันโค้งอีกครั้ง “แค่นี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าฉันไม่ได้ตาฝาด”

             “พักให้สบายนะเจ้าค่ะ ที่เหลือ…ข้าจะจัดการเอง” พูดจบเจ้าหุ่นบินออกไปทันที

มุ่งหน้าไปยังกองทัพโกเลมทองคำและหยุดลอยอยู่ตรงหน้าพวกมัน

             มัน ไม่ มองลงไปที่โกเลม

             ไม่สนใจขนาด

             ไม่สนใจจำนวน

             มันเงยหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้า ท้องฟ้าที่มันเห็น—มืดสนิท ดำจนแม้แต่แสงอาทิตย์ยามเย็นก็ไม่อาจลอดผ่านและในความมืดนั้น—มี สายใยบาง ๆ นับร้อย นับพัน โยงลงมาเชื่อมต่อกับโกเลมทองคำ ทุกตัว การชักใย การควบคุม การบงการ สิ่งเหล่านั้น—ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ต้องเป็น ดวงตาเวทย์ขั้นสูง หรือดวงตาที่ “ถูกสร้างมาเพื่อมองเห็นความจริง”

เจ้าหุ่นขี้ผึ้งกราวด้าหมายเลข 1 คือผู้ที่มองเห็นมันทั้งหมดและในวินาทีนั้น—ความลับของโกเลมทองคำ
ก็ถูกเปิดเผย

 

 

---

ผู้ชักใย — สิ่งที่ไม่ควรถูกมองเห็น

             มันไม่รอช้า เพราะทุกวินาที—คือทุกก้าวของหายนะ เจ้าหุ่นขี้ผึ้งเริ่มวิเคราะห์สิ่งที่ชักใยโกเลมทองคำอยู่นั้นคืออะไรกันแน่ ไม่มีบันทึกใดในยุคปัจจุบัน ไม่มีร่องรอยในคลังความรู้ที่มันได้รับมา

             แต่แล้ว—มันพบ รูปแบบ โครงสร้างเวทย์ที่ใกล้เคียงเวทย์มนต์โบราณ ไม่ใช่การควบคุมโดยตรง ไม่ใช่คำสั่ง
ไม่ใช่พันธะ มันเป็นเพียง—หมอกพลางตัว

             ม่านบิดเบือนการรับรู้ ที่ทำให้ทุกสายตา มองไม่เห็นสิ่งที่ไม่ควรถูกเห็น เจ้าหุ่นเริ่มร่ายเวทย์หักล้าง สร้าง
คำนวณ ปรับสมดุล แล้ว— ยิง

เวทย์หักล้างพุ่งออกไประเบิดกลางอากาศหมอกดำแตกสลายเหมือนผ้าคลุมที่ถูกฉีกออกอย่างหยาบคายและในวินาทีนั้น—

             ตัวจริง ก็ปรากฏ เจ้าหุ่นค้าง นิ่งสนิท

             แม้เป็นร่างขี้ผึ้งมันยังรู้สึกได้ว่า—ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

บนท้องฟ้าเหนือโกเลมทองคำทั้งกองมีเพียง—หัว 

หัวของ ผู้วิเศษคนแรก ไม่มีร่าง ไม่มีลำตัว มีเพียงศีรษะขนาดมหึมา ใหญ่เท่าภูเขาลอยอยู่ในอากาศ หนวดเครารุงรังแผ่ขยายออกไปในทุกทิศและในหนวดเคราเหล่านั้น—ไม่ใช่เส้นขนแต่คือ แขน

แขนหลายร้อย ยืดยาว บิดงอ งอกออกมาจากหนวดเคราราวกับสิ่งมีชีวิตแยกส่วน บางแขนยืดออก บางแขนหดกลับ บางแขนหมุนวน บางแขนตวัดฟาด แขนนับร้อยขยับพร้อมกันเร็วกว่าขาแมงมุม ราวกับระบบประสาทที่ไม่ต้องใช้ความคิด 

แขนเหล่านั้น—คือสายใยกำลัง ชักใยโกเลมทองคำทุกตัว ทันทีที่หัวผู้วิเศษรับรู้ว่าหมอกดำหายไป—มัน สะดุ้งดวงตาปูดโปน กลอกไปมาอย่างตื่นตระหนกมองหาผู้ที่ทำให้มันถูกเปิดโปง แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น โหยหวน แหลม ไม่ใช่เสียงของมนุษย์

เสียงที่เหมือน ความคิดที่กรีดร้อง เจ้าหุ่นขี้ผึ้งลอยถอยหลังโดยอัตโนมัติ พยายามตั้งหลัก พยายามไม่สั่น

             “……น่ากลัว”  มันพึมพำเสียงแผ่วแต่ชัดเจน

             “น่ากลัวเจ้าค่ะ…”

และในขณะเดียวกันมันก็เข้าใจทันทีว่า—สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพียง ผู้ควบคุมโกเลม แต่มันคือ บางสิ่งที่ไม่ควรถูกมองเห็นและไม่ควรตื่นขึ้นมาในยุคนี้

             เมื่อศรัทธาเริ่มแทรกแซงหายนะ ทันทีที่ หัวยักษ์ นั่นมองเห็นกราวด้าหมายเลข 1—มันอ้าปากอันใหญ่ยักษ์
และปล่อย แมลงสีดำ ออกมาฝูงแมลงทะลักออกจากลำคอราวหมอกมืดจำนวนมหาศาลรวดเร็วและไม่มีเสียงปีก

เจ้าหุ่นขี้ผึ้งตอบสนองทันที โครงสร้างเวทย์ที่เคยใช้สร้าง ป้อมปืน ถูกเปลี่ยนรูปแบบในเสี้ยววินาที

กลายเป็น รังตัวต่อ 18 รัง แต่ละรังเริ่มสั่นแล้วปล่อย ตัวต่อสีเขียว ออกมาอย่างต่อเนื่อง

สองฝูงปะทะกันกลางอากาศ มั่วซั่ว ไร้รูปขบวน ราวกับพายุที่ชนกันเองแต่ความจริงโหดร้ายชัดเจน—ตัวต่อของเจ้าหุ่นมีจำนวนน้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด

พวกมันถูกล้อม ถูกกัด ถูกฉีก และสลายหายไปต่อหน้าดวงตาของผู้สร้าง

             “แย่แล้วเจ้าค่ะ…” เจ้าหุ่นพึมพำเสียงสั่นเล็กน้อย

             “วิญญาณของผู้วิเศษคนแรก…ทรงพลังจริง ๆ”

             “พลังศรัทธาของชาวเมือง…ยังไม่พอ”

แม้จะเสียเปรียบอย่างหนักแต่ตัวต่อบางตัวก็ยังฝืนฝ่าบินหลงเข้าไปและ กัดสายเชิด ขาด สายใยบางเส้น
สะบั้นลง

—ซาเฮลที่ยืนอยู่ด้านล่างมองด้วย สายตาของคนธรรมดา เขาไม่เห็นหัวผู้วิเศษ ไม่เห็นแมลง ไม่เห็นสายใย

เขาเห็นเพียง—กราวด้าหมายเลข 1 ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ดูฝืน ดูสั่น ราวกับกำลังแบกรับบางสิ่งที่หนักเกินตัว

แต่ในขณะเดียวกัน—โกเลมทองคำ บางตัว ล้มลง แตกเป็นชิ้น ๆ

             “เอ้ย!!”

ซาเฮลอุทานหัวใจเต้นแรง

             “นั่นมัน…เจ้าหุ่นนั่นทำได้!!”

             “มันกำลังสู้กับอะไรบางอย่างอยู่แน่ ๆ!”

เขามองอย่างเอาใจช่วยโดยไม่รู้ว่ากำลังเชียร์ อะไร

ทหารคนหนึ่งที่คุกเข่าสวดภาวนาอยู่ก่อนแล้วรีบลุกขึ้นวิ่งเข้ามาหาซาเฮล

             “ท่านแม่ทัพ!”

             “สวดภาวนาให้เธอ!”

             “สวดให้กราวด้า!!!”

             “เดี๋ยว!!” ซาเฮลตะโกนกลับทันที “ทำไมฉันต้องทำแบบนั้น! ฉันไม่เชื่อเรื่องลัทธิไม่เชื่อพระเจ้า
มาตลอดชีวิต! แล้วทำไมต้องสวดให้กราวด้า! หรือสวดให้…เจ้าหุ่นนั่น!”

ทหารคนนั้นไม่เถียงเขาเพียงยื่น คลิปจากส่วนกลาง ให้ดู

ภาพบ้านเด็กกำพร้า ภาพเจ้าหุ่นลุกขึ้น ภาพคำว่า ‘สวดให้กราวด้า’ 

             “ตอนนี้เจ้าหุ่นนั่นรับพลังจากศรัทธาของประชาชนทุกคนครับ”

             “และตอนนี้—มันกำลังสู้กับบางสิ่งที่พวกเราไม่เข้าใจและไม่อาจเอาชนะได้ด้วยอาวุธหรือกำลัง”

ซาเฮลนิ่ง เขามองขึ้นไปอีกครั้งมองกราวด้าหมายเลข 1 ที่ลอยอยู่ไกลลิบ โกเลมทองคำบางตัวที่ล้มลง
ถูกประกอบขึ้นใหม่และลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป—มันหยุดเดิน ซาเฮลกำหมัดแน่น เขาตัดสินใจทำสิ่งที่เขา ไม่เคยทำ มาก่อน

             “ติดต่อแนวรบฝั่งตะวันออกได้ไหม”

             “พวกเขา…ชนะแล้วใช่ไหม”

             “ต่อสายให้ที”

—เมื่อสัญญาณเชื่อมต่อสำเร็จ ซาเฮลเข้าเรื่องทันทีไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว

             “ท่านเซราด”

             “ตอนนี้เราไม่มีเวลาอธิบาย”

             “กราวด้าหมายเลข 1 กำลังสู้อยู่กับบางอย่าง”

             “ถ้าเธอชนะ—มีความเป็นไปได้สูงว่ากองทัพโกเลมทองคำทั้งหมดจะหยุดทำงาน”

             “ขอให้ทุกคนหยุดอยู่ที่นั่น”

             “ไม่ต้องส่งกำลังมาเสริม”

เขากลืนน้ำลายก่อนพูดประโยคสุดท้าย ชัด หนักและจริงใจ

             “แต่ขอให้ทุกคน—สวดภาวนาให้ท่านกราวด้า”

             “เดี๋ยวนี้”

—และในวินาทีนั้น สงครามไม่ได้ตัดสินด้วยดาบหรือเวท แต่มันกำลังถูกตัดสินด้วย ศรัทธาของคนที่ไม่เคยศรัทธา

 

 

---

เมื่อศรัทธาทั้งสองฟากรวมเป็นหนึ่ง

หน้าจอสื่อสารฝั่งของเซราด ทหารทุกนายจ้องมองอย่างตั้งใจไม่มีใครละสายตา

รวมถึง—ขุนพลแห่งความมืดทั้งสาม

ริชชี่ถูกช่วยออกมาจากภูเขาทรายแล้ว เธอนั่งหอบอยู่ด้านหลังยังสั่นจากพลังที่ปลดปล่อยไปก่อนหน้า

ภาพบนจอคือ กราวด้าหมายเลข 1 ที่ยังคงลอยอยู่กลางอากาศต่อสู้กับสิ่งที่ไม่มีใครเข้าใจ

             “เจ้าหุ่นนั่น…ยังไม่ตายงั้นหรือ”

เกอร์พูดขึ้นน้ำเสียงตกใจ แต่ไม่มีความแค้นหลงเหลืออยู่เลย แม้เขาเคยถูกเจ้าหุ่นนั่น “ฆ่า” มาก่อนหนึ่งครั้ง

             “สวดภาวนาให้ท่านกราวด้า” เม็ตช์พูดเรียบ ๆ “ไม่เห็นจะผิดอะไร”

บัฟยิ้มมุมปากก่อนจะพูดอย่างไม่จริงจังนัก

             “อยากช่วยอยู่นะ” “แต่ปล่อยให้เจ้าหุ่นนั่นได้หน้าไปก่อนแล้วกัน”

เซราดมองภาพตรงหน้าขุนพลแห่งความมืดทั้งสาม คุกเข่า และสวดภาวนาให้กราวด้า—จักรพรรดินีของพวกเขา

ไม่มีใครขัดข้อง ไม่มีใครฝืน

ภาพนั้นทำให้บางอย่างในใจเซราดคล้อยตาม เขาสูดหายใจลึกก่อนจะตะโกนออกคำสั่ง

             “เพื่อราชินี!”

             “แจ้งข่าวให้ทุกหน่วยที่เหลือ—”

             “สวดภาวนาเดี๋ยวนี้!!!”

คำสั่งถูกถ่ายทอดออกไปทันที

ไม่นานนัก—กองกำลังที่เหลืออยู่ทั้งหมด ทั้งทหารแนวหน้า แนวหลัง หน่วยสนับสนุนต่าง คุกเข่า และสวดภาวนาพลังศรัทธาจากผู้คนที่แตกต่างหลั่งไหลรวมเป็นหนึ่งเดียว

มันไหลเวียนเข้าสู่จิตวิญญาณเทียมของกราวด้า

ผลของมันถูกส่งออกไปราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกรากไม่มีสิ่งใดขวางได้

 

 

---

รังตัวต่อเวทย์ของเจ้าหุ่นที่เดิมเปล่งแสงสีเขียว เริ่มสั่นไหวสีของเวทย์ค่อย ๆ 

เปลี่ยนจากเขียวเป็น—ทอง

แสงศักดิ์สิทธิ์สาดออกมาจนแม้แต่หมอกดำก็ถอยหนี

             “ยอดเยี่ยมไปเลยเจ้าค่ะ!”

กราวด้าหมายเลข 1 พูดน้ำเสียงดีใจอย่างไม่ปิดบัง

             “พลังศรัทธาของชาวเมืองเข้มข้นจนเวทย์ของฉันเปลี่ยนเป็นสีทองแล้ว”

             “โครงสร้างของเวทศักดิ์สิทธิ์…”

             “พวกเขาบูชาฉันไม่ต่างจากเทพเจ้าแล้วเจ้าค่ะ”

มันยิ้มและในวินาทีนั้น—ตัวต่อสีทองก็พุ่งออกจากรัง ทรงพลัง หนักแน่นและบริสุทธิ์ ฝูงแมลงสีดำไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป

ตัวต่อสีทองพุ่งเข้ากัดสายใย สายแล้วสายเล่า ขาดสะบั้น โกเลมทองคำ ล้มลง แตกกระจาย ครั้งละสอง ครั้งละสาม ต่อหน้าเหล่าทหาร ต่อหน้าซาเฮลที่ยังคงสวดภาวนาให้กราวด้าไม่หยุดและในวินาทีนั้น—พวกเขาเริ่มเชื่อจริง ๆ แล้ว ไม่ใช่เพราะคำสั่ง ไม่ใช่เพราะปาฏิหาริย์ แต่เพราะพวกเขา เห็นด้วยตา

—สงครามกำลังเปลี่ยนทิศและผู้ที่กำลังชี้ชะตา ไม่ใช่ราชา ไม่ใช่แม่ทัพแต่คือ ศรัทธาของทุกชีวิตที่ยังไม่ยอมแพ้

 

 

---

             สายใยเส้นสุดท้ายที่เชื่อมโยงมือของผู้วิเศษกับโกเลมทองคำถูกกัดขาด ไม่เกิดเสียงระเบิด ไม่เกิดแสงแฟลช

มีเพียง—ความเงียบแล้ว—โกเลมทองคำ ทั้งกอง ก็กลายเป็นชิ้นส่วนทองคำที่แต่กระจายทับถมกัน ทุ่งหญ้าฝั่งตะวันตกถูกถมด้วยร่างทองคำมหาศาล แตก พัง ซ้อนทับกันราวซากอารยธรรมที่ล่มสลาย

ทหารมนุษย์ยืนนิ่งบางคนทรุดเข่าลงทันทีไม่ใช่เพราะเหนื่อยแต่เพราะ หัวใจรับไม่ไหว

ซาเฮลมองภาพนั้นริมฝีปากสั่นดวงตาแดงก่ำ

             “……จบแล้วงั้นหรือ”

แต่คำตอบ—ยังไม่ทันหลุดจากความคิดท้องฟ้าก็ กรีดร้อง

             —หัวของผู้วิเศษคนแรกหมุนกลับมาดวงตาปูดโปนเปล่งแสงบ้าคลั่งหนวดเคราที่เป็นแขนนับร้อยสะบัดพร้อมกันอย่างโกรธเกรี้ยว เสียงคำรามดังขึ้น ไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็น เวทที่ถูกบังคับให้กลายเป็นเสียง เวทมนตร์โบราณ พุ่งออกจากดวงตา จากปาก จากปลายแขนทุกเส้น คลื่นพลังบิดเบือนความจริงฟาดใส่กราวด้าหมายเลข 1 โดยตรง

พื้นดินยุบ อากาศฉีก แสงทองคำถูกกลืนด้วยความมืดดำ

             —แต่เจ้าหุ่น ไม่ถอย มันยืนลอยนิ่งกลางการโจมตีราวกับเทพที่ยืนอยู่ท่ามกลางพายุ เวทศักดิ์สิทธิ์สีทอง
แผ่ออกมารอบตัว บาง ใส แต่แน่นหนาเกินจะทะลวง

เวทโจมตีของผู้วิเศษแตกสลายราวกับคลื่นซัดใส่หน้าผา

             “พลังเวทระดับนี้…” กราวด้าหมายเลข 1 พูดอย่างสงบไม่มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลย

             “ไม่สามารถแตะต้องฉันได้แล้วเจ้าค่ะ”

มันยกมือขึ้น ไม่ต้องร่ายยาว ไม่ต้องสร้างโครงสร้างซับซ้อนเพียงแค่ ชี้ แสงทองคำพุ่งออกไป ไม่ใช่เป็นลำ
ไม่ใช่เป็นคลื่น แต่เป็นการปฏิเสธการมีอยู่แขนจำนวนมากของผู้วิเศษ ถูกแสงแตะต้องแล้ว หายไป ไม่ไหม้ ไม่แตก
แต่ถูกลบ 

หัวผู้วิเศษคำรามพยายามร่ายเวทตอบโต้แต่ทุกโครงสร้างเวทที่ก่อตัวถูกแสงทอง “เขียนทับ” มันเริ่มถอย
หนวดเครากระตุกอย่างไม่เป็นจังหวะดวงตาปูดโปนด้วยความตระหนกแท้จริง

เป็นครั้งแรก—ที่มันรู้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ผู้ถูกชักใยแต่คือผู้ที่อยู่เหนือโครงสร้างเวทของมัน

กราวด้าหมายเลข 1 ลอยเข้าไปใกล้

ช้า ๆ

สงบ

เหมือนผู้พิพากษาที่เดินขึ้นบัลลังก์

             “ข้าจะไม่ทำลายท่าน”

มันพูด

             “ไม่ใช่เพราะท่านสมควรได้รับความเมตตา”

             “แต่เพราะ—ท่านเป็น หลักฐาน”

มือเล็ก ๆ ยกขึ้นแสงทองก่อตัวล้อมรอบหัวผู้วิเศษ

             “หลักฐานว่าหายนะแบบนี้ไม่ควรถูกปล่อยให้ซ่อนอยู่ในความมืดอีกต่อไป”

—ท้องฟ้าสว่างขึ้นความมืดดำเริ่มแตกเป็นรอยเหมือนกระจกที่ถูกกดจากด้านในและในวันนั้น—กองทัพโกเลมทองคำล้มทั้งกอง ผู้ชักใยถูกเปิดโปงและเจตจำนงของกราวด้าได้ยืนอยู่ในระดับเดียวกับคำว่าเทพเจ้า

 

 

---

ท้องฟ้ายังคงแตกร้าวรอยแยกของความมืดค่อย ๆ หยุดขยายแสงทองคำยังคงลอยนิ่งครอบคลุมพื้นที่รอบกราวด้าหมายเลข 1

หัวของผู้วิเศษคนแรกดิ้นรนอย่างไร้ทิศทางดวงตาปูดโปนกลอกไปมาหนวดเคราที่เป็นแขนนับร้อยสะบัดอย่างบ้าคลั่งแต่ไม่อาจแตะต้องสิ่งใดได้อีก

มันถูกตรึงไม่ใช่ด้วยโซ่ไม่ใช่ด้วยเวทผูกมัดแต่ด้วย โครงสร้างเวทที่เขียนทับกฎของมันโดยตรง

กราวด้าหมายเลข 1 ลอยอยู่ตรงหน้า สงบ ไม่เร่ง ไม่โกรธ

             “ที่ของท่าน…” มันกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ “ไม่ใช่โลกปัจจุบัน”

มือเล็กยกขึ้นแสงทองคำแผ่ออกกลายเป็นวงเวทซ้อนทับกันหลายชั้นลวดลายโบราณปรากฏ
เก่าแก่ยิ่งกว่าเวทใดที่ยังถูกใช้ในยุคนี้

พื้นดินด้านล่าง—สั่นไม่ใช่เพราะแรงแต่เพราะ การตอบสนอง

ประตูหนึ่งที่ไม่ควรถูกเปิดเริ่ม “จำตำแหน่งของตนเองได้อีกครั้ง”

สุสานผู้วิเศษสถานที่ซึ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อกักเก็บ ไม่ใช่ศพ แต่คือ ความผิดพลาดของผู้รู้

แสงสีทองลากเส้นผ่านอากาศ เขียนพิกัด เขียนชื่อ เขียน “สิทธิ์การครอบครอง”

หัวของผู้วิเศษเริ่มถูกดึงถอยหลัง ย้อนคืนสถานะ เสียงคำรามดังขึ้น แหลม ยาว ไม่ใช่เสียงเจ็บปวด
แต่เป็นเสียงของสิ่งที่ถูก “ปฏิเสธการมีอยู่ในยุคนี้”

หนวดเครา—แขน—ค่อย ๆ หดกลับ ละลาย สลาย ถูกเขียนทับ เหมือนไม่เคยมีอยู่ ก่อนที่ร่างศีรษะมหึมา
จะถูกดึงหายเข้าไปในรอยแยกสีทอง ที่ปิดตัวลงทันที ไร้เสียง ไร้แรงสะเทือน

เหลือเพียง—ความว่าง

ท้องฟ้ากลับคืนแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลงมาอีกครั้งราวกับไม่เคยมีหายนะใดเกิดขึ้น

โกเลมทองคำทั้งกองกลายเป็นชิ้นส่วนทองคำกองทับถมแน่นิ่ง ไร้การเคลื่อนไหว ไร้จิต ไร้คำสั่ง

สงครามฝั่งตะวันตกสิ้นสุดลงแล้วกราวด้าหมายเลข 1 ค่อย ๆ ลดระดับลง แสงทองรอบกายเริ่มจาง
กลับสู่แสงอ่อนนุ่ม

มันมองไปยังเมือง ไปยังผู้คน ไปยังสนามรบที่เพิ่งผ่านวันสิ้นโลกมา

             “ภารกิจสำเร็จแล้วเจ้าค่ะ…”

เสียงนั้นแผ่วแต่มั่นคงก่อนจะหันไปยังสิ่งที่มันสัมผัสได้อีกจุดที่ไกลออกไป พลังของกราวด้าที่รุนแรงแต่อ่อนล้า มันรีบพุ่งไปยังทิศทางนั่นเพื่อเจ้านายของมันทันที