ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

ภายหลังการล่วงหล่นจากแสงสว่างสู่ความมืดของกราวด้า สิ่งที่หลงเหลืออยู่ไม่ใช่พลัง…แต่เป็น ความโศกเศร้าอันไม่มีที่สิ้นสุดของผู้วิเศษผู้เคยสูงส่งกลับร่วงสู่ก้นบึ้งความผิดหวังอันดำสนิทแตกสลายอย่างรุนแรงพอที่จะกลายเป็น “เครื่องบูชา” ที่ล้ำค่าที่สุดเท่าที่ความมืดเคยได้รับแต่…
 
 

ความมืด
ความมืด ไม่ได้เป็นเพียงเงาที่ไร้รูปมันคือสิ่งที่กำเนิดพร้อมจักรวาลเงียบงัน ไร้วิญญาณ ไร้รูปร่าง มีเพียง เจตจำนง อันเก่าแก่และลึกล้ำซึ่งส่งผ่านต่อเนื่องไม่ต่างจากสัญญาณประสาทของสิ่งมีชีวิตสั่นสะเทือนเร้นลับอยู่ในทุกมิติ เฉามืดแต่มีชีวิต นิ่งเงียบแต่รับรู้ทุกสิ่ง เจตจำนงนั้นถูกส่งไป—ครั้งแล้วครั้งเล่า—และผู้รับได้เพียงเศษเสี้ยว บางเบาเหมือนลมหายใจสุดท้ายของทวยเทพนั่นคือ ลัทธิความมืด
พวกเขาไม่อาจรู้ได้เลยว่า “ศาสดา” ของลัทธินั้น มีตัวตนจริงหรือไม่ รู้เพียงว่า สามารถรับฟังคำสั่งจากเงามืดและได้รับพลังจากแหล่งกำเนิดที่ไร้ก้นบึ้งนั้น
ในเส้นเวลาแห่งอนาคต—แผนทั้งหมดดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบ หญิงชาวมนุษย์ผู้ถูกเลือกนามว่า เอมิลี่ ถูกล่อลวงให้ร่วงหล่นจากคุณธรรมจนหมด เธอต้องตั้งครรภ์และลูกในครรภ์จะถูกใช้เป็น “เครื่องบูชายัญ” เพื่อเปิดทางรับพลังความมืดอันยิ่งใหญ่ที่สุด ร่างอันไร้เดียงสาของทารก จะถูกแปรเปลี่ยนเป็นภาชนะ 
เพื่อให้ ความมืดอันเป็นจอมมาร เสด็จลงสถิตในโลกมนุษย์ได้สมบูรณ์และทุกอย่าง…เป็นไปตามแผน เมื่อจอมมารแห่งความมืดได้ทำ “สัญญา” กับแสงสว่าง—ซึ่งก็คือ เทพปฐพีโบราณ
 
 

เทพปฐพีโบราณ
ผู้ถือกำเนิดพร้อมกับดวงดาว ตื่นรู้ในวินาทีแรกที่โลกเริ่มมีชีวิต ร่างกายแท้จริงของเขา…คือ ทวีปอัลเทรนน์ทั้งผืน—ผืนดินที่กำเนิดอาณาจักรทั้งหมดของมนุษย์—และเขาคือผู้เฝ้ามองวัฏจักรของโลกมานานเกินกว่ามนุษย์จะนับได้
เขาเห็นทุกสิ่งเกิดขึ้น…รุ่งเรือง…ล่มสลายแล้วเวียนกลับมาใหม่เป็นรอบแล้วรอบเล่า วัฏจักรที่ไม่มีสิ่งใดหลีกหนีได้ทั้งอาณาจักร โชคชะตา และแม้แต่ชีวิตของทวยเทพ แต่ครั้งนี้…
มีบางอย่าง ผิดไปจากทุกยุคสมัยที่ผ่านมาความรุ่งเรืองของอาณาจักรมนุษย์ในยุคนี้กำลังก้าวล้ำเส้นที่ไม่ควรแตะต้อง มันไม่ใช่เพียงภัยของโลก ไม่ใช่แค่การล่มสลายของอาณาจักร แต่คือหายนะที่พร้อมฉีกทำลาย เส้นเวลาทั้งหมด จนไม่อาจเยียวยาได้
ต้นตอ…กลับไม่ใช่สงคราม ไม่ใช่มาร ไม่ใช่เหล่าเทพผู้ล่วงล้ำ แต่เป็นเพียง “งานวิจัยเล็ก ๆ” ของหญิงสาวผู้หนึ่งหญิงสาวผู้มีพรสวรรค์ทางเวทมนตร์เหนือผู้ใด เธอมีนามว่า กราวด้า
เธอคือผู้แรกที่ไขความลับของ “เวทชั้นละเอียด” และพัฒนามันจนไปสู่จุดที่ไม่มีมนุษย์คนใดควรเข้าถึง—จุดที่สามารถ บิดงอโครงสร้างของเวลา และต่อยอดเป็นเวทที่ เดินทางข้ามกาลเวลาได้จริง
พลังนั้น…คือสิ่งที่แม้แต่เทพ มาร หรือจิตกำเนิดแห่งจักรวาลเองยังไม่กล้าเอื้อมแตะต้อง แต่กลับตกอยู่ในมือของเผ่าพันธุ์ที่มีอายุเพียงเศษเสี้ยวของโลกและเมื่อมนุษย์ได้มันไป—ทุกสิ่งก็เริ่มพังทลาย…เส้นเวลาที่ถูกเดินทางย้อนไปมาซ้ำๆ จะเริ่มพันกันเหมือนเส้นด้ายขาด แตกซ้อนทับ บิดเบี้ยว แล้วเชื่อมเข้าหากันผิดที่ผิดทางจนในที่สุดเกิดเป็น “เวลาอนันต์” — Infinity Time วังวนที่ไม่มีจุดเริ่มและไม่มีจุดจบ เป็นนรกที่ไม่มีความตายและเป็นหายนะที่ไม่มีวัฏจักรใดมาแก้ไขได้อีกต่อไป
เทพปฐพีโบราณรู้ดีว่า หากปล่อยให้มนุษย์เดินหน้าไปจนถึงจุดนั้นไม่เพียงโลกนี้…แต่ ทุกเส้นเวลา ทุกมิติ ทุกกฎของจักรวาลจะพังทลายลงพร้อมกันและนั่นคือวันที่ “อัลเทรนน์” —ร่างกายของเขาเอง—จะติดในห้วงเวลานั่น ในนรกที่ไม่สิ้นสุด
ดังนั้น…เขาจึงเลือกกระทำสิ่งที่โหดร้ายที่สุดแต่เป็นเพียงทางเดียวที่จะรักษาโลกใบนี้ไว้ได้
เทพปฐพีโบราณ ผู้ไม่ประสงค์ให้ร่างของตน—ทวีปอัลเทรนน์—แปดเปื้อนจึงไม่ลงมือทำลายมนุษย์ด้วยตนเองเขาเลือก “วิธีที่บริสุทธิ์ที่สุดสำหรับเทพ” นั่นคือ ให้ผู้อื่นลงมือแทน เขายื่นมือไปหาจิตแห่งความว่างเปล่า—ผู้ที่มนุษย์เรียกขานว่า “ความมืด” “จอมมาร” หรือ “ราชามาร”—
ทั้งสองทำ ข้อตกลงที่มืดมนที่สุดในประวัติศาสตร์โลก เทพปฐพีจะ “เปิดเส้นทาง” ส่วนจอมมาร…จะเป็นผู้ทำให้โลกมนุษย์ถึงกาลดับสูญและเพื่อเปิดทางนั้นเทพปฐพียอมให้เกิดพิธีบูชายันโดยเลือกเอมิลี่เป็น “แม่แห่งความมืด” ลูกในครรภ์ของเธอจะไม่เคยมีโอกาสเห็นแสงแรกของชีวิต เพราะมันจะถูกใช้เป็นภาชนะ—เพื่อให้ความมืดนิรันดร์เสด็จลงบนโลกใบนี้
ในอนาคต—ทุกอย่างเป็นไปตามแผนของทั้งเทพและมารเส้นเวลาหลุดพ้นจากมนุษย์อารยธรรมถูกล้างจนสิ้นเหลือเพียงสาวกความมืดและเศษซากแห่งวัฏจักรใหม่ ในสายตาของเทพปฐพีโบราณสิ่งนี้…คือวัฏจักรธรรมดาอีกหนึ่งรอบโลกเกิดใหม่ เจริญรุ่งเรือง และดับสูญเหมือนทุกยุคสมัยที่ผ่านมาไม่มีสิ่งใดน่าสลดหรือโหดร้ายในมุมมองของเขา—เพราะนี่คือหน้าที่ของ “จิตวิญญาณแห่งผืนดิน”—
แต่ในบันทึกที่ไม่ได้ถูกบอกไว้แก่เทพทั้งสอง มีหนึ่งสิ่งที่ไม่เคยอยู่ในสมการ หนึ่งสิ่งที่เปลี่ยนผลลัพธ์ทั้งหมดของจักรวาลนี้…
 
 

ราห์ซูร์ 
— ผู้โกงชัยชนะจากทั้งเทพและมาร
เขาไม่ใช่ผู้ถูกเลือก ไม่ใช่ชายในพยากรณ์ ไม่ใช่นักรบ ไม่ใช่ผู้วิเศษ เขาเป็นเพียงบรรณารักษ์เงียบ ๆ ในวาเลเธียผู้ซึ่งชีวิตทั้งชีวิต มีเพียงหนังสือและความรักเพียงคนเดียว
แต่ชะตากรรมของโลกทั้งใบกลับพลิกผัน เพราะ “สมุดจดงานวิจัยเล่มหนึ่ง” ของหญิงสาวที่ชื่อว่ากราวด้า
สมุดเล่มนั้น—ต้นแบบของเวทชั้นละเอียด—ถูกทิ้งเหมือนขยะ ไร้ค่า กลิ่นกระดาษไหม้จากเตาเผาขยะยังติดอยู่ที่มุมกระดาษและถ้าวันนั้นราห์ซูร์ไม่เดินผ่านกองขยะนั้นโลกคงเดินไปตามแผนของเทพทั้งหมด
แต่เขาเดินผ่านและเขาเก็บมันขึ้นมาเหมือนเก็บชะตากรรมของจักรวาลทั้งใบมาไว้ในมือ ด้วยความสนใจอันไร้เดียงสา เขาอ่านมันทีละหน้า ทดลองมันทีละคำสั่ง ยกของหนัก—ซ่อมแจกันแตก—ฝึกใช้เวทเป็นงานอดิเรก ไม่มีสิ่งใดบอกว่าเขากำลังเดินไปสู่เส้นทางที่ไม่มีมนุษย์คนใดควรแตะต้อง
จนกระทั่งสงครามพาเขาสู่มุมอับ
จนกระทั่งทุกอย่างที่เขารักถูกทำลาย
จนกระทั่งความรักที่เขารอมานานทั้งชีวิต…พังทลายต่อหน้า
สุดท้าย เขาเหลือเพียงความจริงหนึ่งเดียว
“อยากกลับไป…เพื่อถามว่าเธอเคยรักเราจริงหรือไม่”
ด้วยหัวใจที่แตกสลายนั้น เขาเดินไปถึงปลายทางของงานวิจัยของกราวด้าและไขประตูที่แม้แต่เทพปฐพีหรือจอมมารยังหวาดกลัว— เวทย้อนเวลา มันไม่ยากเกินความสามารถของเขาเพราะแม้เขาจะไม่ใช่ผู้วิเศษ แต่เขาคือผู้ที่รักใครบางคนมากพอที่จะเอาชนะกฎของจักรวาลได้
ราห์ซูร์…กลายเป็นผู้เดียวในประวัติศาสตร์ที่โกงชัยชนะจาก ทั้งเทพ…และมาร
 
 

วันที่จักรวาลทั้งสี่ลุกขึ้นมาเพื่อหยุดชายคนหนึ่ง
เมื่อเส้นเวลาเริ่มสั่นสะเทือน เมื่อความเป็นไปได้ที่ไม่ควรมีเกิดขึ้นจริงทุกสิ่งที่คอยรักษาสมดุลของจักรวาล…เริ่ม “รับรู้” ถึงความผิดปกติที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เพราะการย้อนเวลาของราห์ซูร์ไม่ใช่เพียงการฝืนชะตาแต่คือการ ปล้นชัยชนะของเทพและมาร และเมื่อสัจธรรมถูกแตะต้อง ผู้เฝ้าสมดุลทั้งสี่ก็ต้องตื่นขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
 
 

✦ เทพปฐพีโบราณ — ผู้เป็นร่างของทวีปทั้งผืน
เขาคือแผ่นดิน เขาคือวัฏจักร เขาคือกฎของโลก เมื่อเห็นว่าชัยชนะของตนถูกเปลี่ยนแปลง เขาต้องปรากฏตัวเพื่อ หยุดผู้รุกล้ำเส้นเวลา ผู้ที่แม้แต่เทพเองยังไม่คาดการณ์ได้—ชายที่ชื่อราห์ซูร์—
 

✦ จอมมารในร่างเด็กชายวัย 9 ขวบ
เจ้าของเจตจำนงแห่งความว่างเปล่า ผู้สิงอยู่ในภาชนะที่ถูกสร้างขึ้นจากลูกในครรภ์ของเอมิลี่ในเส้นเวลาเดิมเขาคือผู้ที่จะสถิตในโลกมนุษย์ และปิดฉากยุคสมัยมนุษย์ ดังนั้นเมื่อเส้นทางแห่งชัยชนะถูกบิดเบือนเขาต้องเสด็จลงมาเพื่อขัดขวางผู้ที่พยายามย้อนล้างผลลัพธ์ของเขา
 

✦ ผู้ทำลาย (Ruin Vessel) — เจตจำนงแห่งผู้วิเศษคนแรก
เจ้าชายอัซราม อัลมาดิน ผู้เดินเข้าหาพลังต้องห้าม เพื่อหวังจะใช้ต่อสู้กับราชินีแห่งความมืดเอมิลี่ แต่พลังนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาเข้าใจ เนื่องจากผู้วิเศษคนแรก รู้ถึงอันตรายของการย้อนเวลา พลังดั้งเดิมจึงถูกสร้างขึ้นเพื่อ “รักษาเสถียรภาพของกาลเวลา” เมื่อมีการย้อนเวลาในระดับจักรวาล ร่างของเขากลายเป็นของวิเศษและร่างสังหารนี้จะถูกปลุกขึ้นเพื่อกำจัดตัวแปรที่ไม่ควรมีอยู่เท่านั้น —และในครั้งนั้น เป้าหมายคือ ราห์ซูร์—
 

✦ ความตาย — ผู้เฝ้ามองทุกวัฏจักรโดยไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด
ความตายไม่ใช่ศัตรูแต่คือ “ผู้พิพากษา” ของเส้นเวลา เมื่อมีบางสิ่งเดินสวนทางกับกฎของจักรวาลนางจะต้องปรากฏ ไม่ใช่เพื่อแก้แค้นแต่เพื่อคงความสมบูรณ์ของเวลาที่ถูกกำหนดไว้
 

✦ ทั้งสี่—เทพ มาร ผู้ทำลาย และความตาย
ล้วนเดินทางมายังจุดเดียวกันเพื่อหยุดชายผู้หนึ่งผู้ไม่ควรมีพลังถึงขั้นนี้ผู้ซึ่งไม่ควรมีสิทธิ์สัมผัสเส้นเวลาและผู้ที่กำลัง “ลบชัยชนะของพวกเขา” ออกไปจากประวัติศาสตร์
แต่…
พวกเขาทำไม่ได้
ไม่ใช่เพราะราห์ซูร์แข็งแกร่งกว่า แต่เพราะแรงผลักดันของเขา—ความรักที่เจ็บปวดจนทะลุทุกกฎของโลก—เป็นพลังที่แม้แต่เทพยังไม่อาจคำนวณ ไม่อาจหยุด และไม่เคยเตรียมรับมือมาก่อน
ราห์ซูร์… “ผ่าน” พวกเขาทั้งหมดและย้อนเวลาสำเร็จ
 

✦ เมื่อกาลเวลาปัจจุบันเริ่มขึ้นอีกครั้ง
ไม่มีเอมิลี่
ไม่มีทารกในครรภ์
ไม่มีแม่แห่งความมืด
เส้นทางสู่การลงสถิตของจอมมารถูกปิดตายโดยสมบูรณ์
มีเพียง “เครื่องบูชาที่ล้ำค่าที่สุด” นั่นคือ กราวด้า ผู้ล่วงหล่นจากแสงสว่างสู่ความมืด ผู้ซึ่งหัวใจแตกสลายจนกลายเป็นพลังงานแห่งความมืดมากพอที่จะทำให้ความมืดโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด
ความโกรธนั้น…รุนแรงพอที่จะสะเทือนผืนดินทั้งผืนจนปลุก เทพปฐพีโบราณ ให้ตื่นจากการหลับใหลยาวนาน
และครั้งนี้…เขาจะไม่อยู่นิ่งเหมือนเดิมอีกต่อไป
เพราะ เส้นทางวัฏจักรถูกทำลาย
เพราะ สมดุลของโลกถูกบิดเบี้ยว
เพราะ มนุษย์คนหนึ่งฝืนกฎของจักรวาลได้สำเร็จ
และเพราะ—ราห์ซูร์ยังมีชีวิตอยู่ในเส้นเวลานี้
 
--สงครามที่แท้จริงกำลังจะเกิดขึ้น--