ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

กราวด้าก้าวมาถึงกลางห้อง จังหวะเดินของเธอช้าลง และหัวใจเต้นหนึ่งครั้งแรงกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะความกลัว
แต่เพราะ… ไม่มีเสียงอะไรเลย

เสียงต่อสู้นอกคฤหาสน์หายไปหมด ไม่มีเสียงแซร์ค ไม่มีเสียงอิเรน ไม่มีแรงสั่นจากอาบิส ไม่มีลม ไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อนของอาคาร

ที่นี่… ไม่ใช่ชั้นบนสุดของคฤหาสน์อีกแล้ว กราวด้าไม่ลังเลกางอาณาเขตป้องกันอย่างรวดเร็วปลายไม้เท้าฟาดอากาศ—แกร๊ก…! เสียงเหมือนเคาะกระจกใสหนาสะท้อนกลับเข้ามาในหูเธอ กราวด้ายิ้มนิด ๆ

          “มุกเก่า ๆ…” 

เสียงตอบกลับมาทันทีไม่รู้ว่ามาจากทิศไหนกังวานเหมือนโลกทั้งมิติกำลังพูดพร้อมกัน

          “รู้ตัวแล้วหรือ?”

เงาดำไหลลงมาตามผนังรวมตัวเป็นรูปร่างสูงโปร่งก่อนจะกลายเป็นเซเรส เขายืนอย่างเย่อหยิ่งราวกับ “ราชาแห่งห้องนี้”

          “ยินดีต้อนรับสู่ มิติกระจกกลับด้าน ฉันสั่งให้ ด็อปเปลแกงเกอร์ สร้างไว้ให้เธอโดยเฉพาะและครั้งนี้… ไม่มีทางทำลายได้”

กราวด้าชะงักเล็กน้อยไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะชื่อที่เซเรสเอ่ย—

          “ด็อปเปลแกงเกอร์…? มันยังไม่ตาย?”

ความทรงจำเรื่องการต่อสู้กับเกอร์ผุดขึ้น การปะทะที่เกือบเผาผลาญทั้งมิติ โดนขนาดนั้น…มันยังไม่ตายอีกหรือ?

เซเรสหัวเราะในลำคอ ช้า เย็น เต็มไปด้วยความภาคภูมิในพลังของตน

          “ขุนพลปีศาจของฉัน…ไม่ตายง่าย ๆ หรอกกราวด้า”

เขากางมือออกราวกับกำลังถือกุญแจของทั้งมิติแห่งนี้

          “ตอนนี้ สิทธิ์ทั้งหมดของมิตินี้—อยู่ในมือฉัน”

แรงกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ทุกสิ่งรอบตัวบิดเบี้ยวเล็กน้อย เหมือนโลกกำลังเปลี่ยนรูปร่างเพื่อรองรับความคิดของผู้เป็นเจ้าของ

          “ฉันจะเป็นอมตะที่นี่และเธอ…จะเป็นเพียงซากของผู้แพ้”

เซเรสยกมือขึ้นด้านหลังเขาปรากฏวงเวทสีแดงทับทิม สว่างเจิดจ้าเหมือนดวงตาของปีศาจที่เพิ่งตื่นจากหลับลึก เขาออกคำสั่ง—

          “กราวด้า คือ ตุ๊กตาผ้า”

คำพูดนั้นตกกระทบพื้นแรงเหมือนค้อนกระแทกโลกทั้งใบ วงเวทหลังเขาเปิดแสงสีแดงห่อหุ้มร่างกราวด้าทันที

          ฟุ่บ!!

ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีเวทต้าน ไม่มีประกายการต่อสู้ เพียงเสี้ยววินาที ร่างของกราวด้าหายไปเหลือเพียงตุ๊กตาผ้าตัวเล็ก หน้าตาน่ารัก ชุดสีขาวขลิบทอง ไม้เท้าผ้าปักลายอย่างประณีต

ขนาดเท่าฝ่ามือ…แต่กลับให้ความรู้สึกว่างเปล่า…เหมือนวิญญาณหายไป ตุ๊กตาลอยเข้ามาในมือเซเรสอย่างง่ายดาย

เขาหัวเราะ—ไม่ดังแต่เต็มไปด้วยชัยชนะที่มั่นใจเกินเหตุ

          “เพราะฉันจะไม่ประมาทเธอ จึงต้องจับเธอมาก่อนในมิติของเกอร์”

เขาเดินไปวางตุ๊กตาบนโต๊ะกลางห้อง เหมือนวางของตกแต่ง ไม่มีความหมาย ไม่มีค่า เป็นเพียงวัตถุชิ้นหนึ่ง วงเวทด้านหลังเขาเริ่มดับลง ควันแดงจางหายเหมือนพิธีเสร็จสมบูรณ์แล้ว

เซเรสยิ้ม—

          “ตั้งแต่วินาทีนี้…ไม่มีใครจะพบตัวเธอได้อีก ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของกราวด้า มอร์นไวน์”

เขาหันหลัง—และทันใดนั้นเองเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทุกทิศทาง กังวาน มั่นคง เย็นเฉียบเหมือนคมมีดเวท

          “ขอชมในความรอบคอบของนาย…เซเรส”

เซเรสหยุด ร่างแข็งทื่อในทันที 

          “ยอมรับเลย…มิติกระจกกลับด้านนี้—หาทางออกไม่ได้จริง ๆ” ตุ๊กตากราวด้า ลอยอยู่เหนือพื้นราวกับมันมีชีวิต แต่ ใช่ มันมีชีวิตและร่ายเวทได้

ทันทีที่เสียงของกราวด้าดังก้องขึ้นภายในมิติกระจกกลับด้าน—

          “กรงทอง!!”

เสียงแผ่ก้องเหมือนระฆังโลหะโซ่ทองคำสายหนึ่งพุ่งออกมาจากความว่างรัดข้อมือซ้ายของเซเรสแน่นเกือบจะฝังเข้ากระดูกปลายอีกด้านค่อย ๆ หดตัวลง ก่อนจะคล้องเข้ากับข้อมือเล็กจิ๋วของ “ตุ๊กตาผ้ากราวด้า” อย่างพอดี

เสียงโลหะกระทบกันแหลมชัด แกร๊ง! ตอนนี้ทั้งเซเรสและตุ๊กตากราวด้า—ถูก “ล่ามเข้าหากัน” ไว้ด้วยโซ่เดียว
จะหนี–จะหลบ–หรือจะร่ายเวทลับหลังล้วนทำไม่ได้โดยไม่ลากอีกฝ่ายตาม

กราวด้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจเหนือมนุษย์

          “เท่านี้ เราก็ติดอยู่ด้วยกันในที่นี่แล้ว เว้นแต่ว่าใครสักคนจะยอมเสียแขน…ซึ่งนั่น ไม่ใช่ฉันแน่นอน”

เสียงของเธอถูกส่งผ่านจิตดังขึ้นจากตุ๊กตาผ้าที่ลอยกลางอากาศราวกับมีชีวิต

เซเรสจ้องโซ่ทองคำด้วยความหงุดหงิด เวทระดับนี้ไม่ใช่เวทโจมตี แต่คือเวทกลยุทธ์—เวทจับคู่—เวทล่ามพันชะตาที่ไม่มีทางหนีจนกว่าใครสักคนจะยอมแพ้

เขาขบกราม

          “แก…”

กราวด้าไม่ปล่อยให้เขามีเวลาคิดเสียงเธอวิเคราะห์อย่างไร้อารมณ์—เหมือนกำลังอ่านรายงานวิจัย

          “เวท ‘วาจาประกาศิต’ ของนาย

เป็นหนึ่งในความสามารถพิเศษที่หายากที่สุดจริงอยู่ว่า…ผลของมันเด็ดขาด แต่กว่าจะร่ายเสร็จ—มันใช้เวลา”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ของกราวด้าดังตามมา

          “เวลามากพอให้ฉันคิดหายใจได้สินะ”

เซเรสเลิกคิ้วชอบใจในความทะนงตนนั้นด้วยซ้ำ

          “ก็จริง…งั้นมาดูกันว่า—แกจะอยู่ได้นานแค่ไหน?”

เขาเริ่มเตรียมร่ายเวท วงเวทสีแดงเข้มปรากฏด้านหลังราวกับเลือดเดือด

กราวด้าไม่เสียเวลา

          “ป้อมปืน—เปิดการยิง”

          พรึ่บ!!

อากาศรอบตัวเธอบิดตัวป้อมปืนจิ๋วสีทอง–ขาวผุดขึ้นทีละกระบอกลอยอยู่กลางอากาศนับสิบ
เหมือนห้องถูกล้อมรอบด้วย “ระบบป้องกันอัตโนมัติ” แล้วเสียงยิงที่ไม่มีเสียงเกิดขึ้นพร้อมกันทั่วห้อง—

          ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!!

มองไม่เห็นกระสุน มีเพียงเมื่อมันกระทบพื้น–ผนัง–หรือร่างของเซเรสจะเกิด “ทรงกลมลบพื้นที่” เหมือนมีสิ่งบางอย่างลบโลกออกไปเป็นชิ้น ๆ

เซเรสต้องกระตุกแขนเพื่อพาตุ๊กตากราวด้าลอยตาม การเคลื่อนไหวของเขาเลยช้าลงเหมือนกำลัง “ชักเย่อกับตุ๊กตา” กลางสนามรบ

เขาคำราม

          “ลูกเล่นเยอะนะ…แต่ใช้กับฉันไม่ได้!!”

แต่คำพูดยังไม่ทันจบกระสุนหนึ่งนัดทะลุแขนเขา—

          ตู้มมมม!!

เศษเลือด–เนื้อ–และชิ้นกระดูกปลิวออกอย่างชัดเจน แขนขวาที่ถูกล่ามโซ่ทองยุ้ยจนเห็นกระดูกท่อนล่าง

เซเรสแทบล้มดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงปนโกรธ

          “อึก! พลังทำลายอะไรกัน!? นี่น่ะหรือ…ผู้วิเศษแห่งยุคสมัย…”

พลังเวทของกราวด้า ไม่ใช่แค่รุนแรง แต่ “บริสุทธิ์จนไม่เหลือความเป็นรูป” เป็นเวทระดับโครงสร้างที่ออกแบบมาเพื่อทำลายสิ่งที่จับต้องไม่ได้

แม้แต่เจ้าแห่งความมืดยังต้องทึ่งในความคิดของเธอ

เซเรสสบถ

          “แต่เปล่าประโยชน์น่ะ กราวด้า—เธอทำได้แค่รอเวลาแพ้เท่านั้น!!”

เขากางแขน—ยอมให้ป้อมปืนยิงใส่เต็ม ๆ ร่างเขาแหว่งเป็นรู เนื้อเละเป็นชิ้น เลือดดำไหลเป็นทาง แต่ทันทีที่วงเวทด้านหลังเรืองแสงจ้า—

          “วาจาประกาศิต: สลับเปลี่ยนความเสียหาย เซเรส – กราวด้า”

เมื่อคำสุดท้ายถูกเปล่งออก—

          พรึ่บ!!

ร่างของเซเรสกลับคืนสภาพ ผิวหนังเรียบ เลือดหยุด แผลหายไปทั้งหมดเหมือนโดนย้อนเวลากลับหนึ่งช่วงลมหายใจ

แต่ตุ๊กตากราวด้า—

          ปึง!

ร่วงตกจากโต๊ะ ร่างผ้ายับยู่ยี่ นุ่นทะลักออกจากข้อแขน–ลำตัว ลายปักที่หน้าอกถูกฉีกออกเหมือนโดนพลังทำลายมหาศาลอัดใส่โดยตรง

แต่ในขณะที่เซเรสคิดว่า “เกมเริ่มเข้าทางเขา”—ป้อมปืนของกราวด้า ยังยิงต่อเนื่องไม่หยุด

          ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!!!

เซเรสต้องกลิ้งหลบซ้าย–ขวา คฤหาสน์ชั้นบนสุดถูกเจาะเป็นหลุม เป็นรูทะลุหลายสิบจุด กระจกแตก ผนังพังจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

ป้อมปืนเวทของกราวด้ายิงระดมใส่เซเรสจนห้องสั่นสะเทือน กระสุนจำนวนมหาศาลเจาะพื้น–ผนัง–อากาศ สร้างหลุมมิติเล็ก ๆ นับร้อย ราวกับโลกกำลังโดนลบทีละส่วน

แต่แล้ว—ป้อมปืนทุกกระบอกดับแสง…ก่อนสลายไป

กราวด้าในร่างตุ๊กตาผ้าขาดวิ่น หายใจ…หรือควรจะเรียกว่าการ “เปล่งเสียงจากจิต” อย่างหนักหน่วงเล็กน้อย
เธอมองร่างตนเองที่เต็มไปด้วยนุ่นทะลักจากช่องผ้า

          “เสียดายจริง…ฉันเริ่มจะชอบตุ๊กตาตัวนี้แล้วนะ”

เธอยกไม้เท้าที่ทำจากผ้าขึ้น ท่าทางเหมือนหยอกล้อแต่ปลายไม้เท้าส่องแสงสีทองเฉียบคม เพียงสะบัดปลายไม้เท้า—

          พรึ่บ!

คริสตัลขนาดมหึมาผุดขึ้นครอบร่างเซเรสเป็นคุกผลึกบริสุทธิ์ที่ปิดเขาไว้สมบูรณ์แบบ

กราวด้ามองผลงานตนเองแล้วถอนหายใจเล็กน้อย

          “เอ๋? ไม่ใช่ลูกแก้ว? …คำนวณพลาดไปนิด แต่คริสตัลก็น่าจะใช้ได้เหมือนกันล่ะนะ”

เสียงของเธอแม้จะมาจากตุ๊กตาขาดยับ แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบนักเวทระดับสูงที่ “เข้าใจเวทของตัวเองทุกเส้น”

ด้านในคุกคริสตัล เซเรสยืนนิ่ง เวทวาจาประกาศิตของเขายังร่ายต่อเนื่อง แสงแดงสะท้อนในผลึกจนห้องทั้งห้องแดงเป็นเลือด

เขามองออกมาพร้อมยิ้ม แต่สายตานั้น…เริ่มกังวลเป็นครั้งแรก

          “ร้ายกาจมาก กราวด้า สร้างมิติซ้อนในมิติกระจกกลับด้าน…เพื่อหักล้างกฎของฉัน คิดจะฆ่าฉันจริง ๆ สินะ”

กราวด้าไม่ตอบมีเพียงเสียงเบา ๆ แต่เด็ดเดี่ยว—

          “แค่กันแกออกจากอาณาเขตของแกได้ก็พอแล้ว ตายซะ เซเรส!!”

คริสตัลระเบิด—บึ้มมมม!!

แรงระเบิดกระแทกแทบทำให้มิติกระจกทั้งชั้นแยกออก เศษผลึกแตกกระจาย เหวี่ยงร่างของเซเรสกระเด็นไปทุกทิศ
แขน–ขา–ลำตัวกระจัดกระจายเหมือนร่างเชิดหักคอ หัวของเขากลิ้งไปตามพื้นจนหยุดลงตรงหน้าเธอ

กราวด้าในร่างตุ๊กตายืน “นิ่ง” แต่จิตของเธอคมราวใบมีด

          “แกพลาด…ตรงที่ไม่สั่งให้ ‘ฉันตาย’ ตั้งแต่แรก”

เธอร่ายเวทคืนร่าง ผ้าและนุ่นหายไป กลายเป็นกราวด้าในรูปลักษณ์เดิม—ว่าที่ราชครูชุดขาวขลิบทอง สง่างาม แต่ดวงตาเปล่งพลังมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

เธอมองหัวของเซเรสที่นอนนิ่ง…แต่ริมฝีปากยัง ขยับเล็กน้อย

ก่อนที่เธอจะทันทำอะไร หัวนั้นกลายเป็น ก้อนหิน ทันที เป็นหินที่ยังคงรูปหน้า…แต่ปราศจากชีวิต

แล้วเงาหนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมาจากกรอบรูปที่หล่นแตกบนพื้น—

เซเรส…อีกคน ยืนอยู่ตรงนั้น สมบูรณ์ ไร้แผล แม้แต่รอยขีดข่วนก็ไม่มี เขาปัดเศษแก้วออกจากเสื้ออย่างเฉยเมย

          “เกือบไปแล้วนะ…ช้ากว่านี้อีกนิด ฉันคงตายจริง”

เขายิ้มกว้าง ยิ้มของคนที่ได้เห็นเหวลึกแล้วกลับมาได้

          “กราวด้า…คุณอันตรายจริง ๆ จนตอนนี้ฉันเสียดาย—ที่ไม่ได้ฆ่าคุณตามที่คุณแนะนำก่อนหน้านี้”

เขากางแขนวงเวทสีแดงเลือดผุดขึ้นด้านหลัง แรงกดดันพุ่งทะลุตัวตึกจนผนังสั่นระริก

          “เอาล่ะ…ครั้งนี้จะไม่มีความผิดพลาดอีก ฉันจะใช้เพียงวลีเดียว—”

ห้องทั้งห้องสั่น มิติกระจกเริ่มบิดตัวความจริงเริ่ม “เอียง”

กราวด้ายืนตรง น้ำเสียงภายนอกสงบนิ่ง แต่ในใจเธอ…

          (…ครั้งนี้ไม่เหมือนก่อนหน้าแล้ว)

          “ที่ผ่านมา ฉัน ‘เอาตัวรอด’ มาได้ แต่ทุกครั้งก็เฉียดตายแค่เส้นผมและคราวนี้…ถ้าพลาดแม้แต่นิดเดียว—ฉันก็ตายจริง ๆ”

(ฉันเสียเปรียบทุกอย่าง ทั้งมิติ ทั้งพลัง ทั้งเงื่อนไขของเวท)

กราวด้ายิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่มีทั้งความรักและความสิ้นหวัง

          “ถ้าเป็นไปได้…”

(อยากอยู่กับนายให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย ราห์ซูร์)

          “…ถ้าฉันอยู่ไม่ถึงตอนนายกลับมา”

(ก็อย่าโกรธกันเลยนะ…เจ้าชายของฉัน ครั้งนี้มันเกินกำลังจริง ๆ)

เธอยืนประจันหน้ากับเซเรสอีกครั้ง เวทและพลังมืดหมุนรอบทั้งสอง มิติกระจกบิดตัวเหมือนจะพังล้มลงพร้อมกันทุกวินาที

ป้อมปืนเวทหายไปแล้ว มิติกระจกกลับด้านเงียบสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงแรงกดดันของเวทวาจาที่เป็นความจริงที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างน่าสะพรึง

กราวด้ายืนอยู่บนพื้นที่ซึ่งถูกป้องกันด้วยวงเวทของเธอ ทุกอย่างรอบตัวเริ่มกลายเป็นหินอย่างช้า ๆ เหมือนมิตินี้ถูกเซเรส “บีบ” ให้สลายตัวด้วยพลังเพียว ๆ

          เซเรสยืนสง่าในความมืด เสียงของเขานิ่ง…น่ากลัว ไม่ใจร้อน ไม่รีบร้อนเหมือนก่อน

เพราะตอนนี้—เขารู้ว่า “กำลังจะชนะ”

กราวด้าคิดในใจ โดยไม่ให้ความหวาดกลัวออกมาถึงแม้เพียงรอยสั่นของปลายผม

 

 

 

---

*“บอกตามตรง… อย่าว่าแต่ออกจากมิติกระจกกลับด้าน ตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะจัดการเซเรสยังไง…”*

“ฉันพลาด… ที่ไม่ตรวจศพด็อปเปลแกงเกอร์ให้แน่ชัด เวททำลายล้างใช้ที่นี่ไม่ได้ เพราะไม่ทันวาจาประกาศิตของเขา”

“ต้องหยุดเวทนั้น…ต้องหยุดให้ได้ ก่อนที่คำประกาศิตจะออกปาก”

 

 

 

---

กราวด้าวาดไม้เท้าจนเกิดลูกไฟสีฟ้าเล็ก ๆ แผ่พลังเหมือนวิญญาณเรืองแสง

เธอยิงมันออกไป— ลูกไฟเคลื่อนช้า แต่มีแรงกดดันของเวทชั้นละเอียดซ้อนอยู่หลายชั้น

เซเรสยกมือเดียว…ปัดมันเหมือนปัดแมลง

          ปั้ง—!!

ลูกไฟสลายหายไปง่ายดาย เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงเย้ยหยันแบบผู้พิพากษาที่เตรียมอ่านคำประหาร

          “หมดมุกแล้วหรือ กราวด้า?

งั้นก็ดี… ยอมแพ้เถอะ เวลาของเจ้าหมดลงแล้ว”

วงเวทวาจาประกาศิตด้านหลังเขาเรืองแสงถึงจุดสูงสุด ทุกมิติเริ่มสะท้อนเสียงเดียวกันเหมือนบทสวดจากนรก

เซเรสยกมือขึ้น ปลายนิ้วเล็งตรงหัวใจของเธอ เขาพูดช้า ชัด ก้องเหมือนระฆังตัดสินชะตา

          “กราวด้า มอร์นไวน์ —ตายในทันที!!”

แสงแดงระเบิดออก แรงกดดันพุ่งใส่เธอเหมือนค้อนทุบจักรวาล

กราวด้ากระตุกหนึ่งครั้ง ร่างเต็มทรุดลง มือกุมหน้าอก หัวใจหยุดเต้นในชั่วพริบตา

ไม่มีคำพูด

ไม่มีเวทต้าน

ไม่มีสัญญาณต่อสู้หลงเหลือ

ภาพสุดท้ายในดวงตาของเธอคือ—อ้อมกอดของราห์ซูร์ คืนที่เธอได้แนบศีรษะกับอกเขา

แล้วแสงในดวงตาเธอก็ดับลง

กราวด้า—ผู้วิเศษแห่งยุค ล้มลงอย่างไร้ชีวิตบนพื้นหินอ่อนของมิติกระจกกลับด้าน

 

 

 

---

เซเรสหันหลังให้ร่างไร้วิญญาณ ถอนหายใจอย่างโล่งอกแบบผู้ชนะที่แท้จริง

          “หึ… จบแล้ว ผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคนี้”

เขาก้าวหนึ่งก้าวเพื่อออกจากมิติ— แต่เสียงหนึ่งดังขึ้น

          แกร๊ก…!

โซ่ทองคำที่เคยล่ามกราวด้าไว้…ยังรัดอยู่ที่ข้อมือ ของเขาเอง

มันไม่ได้หายไปพร้อมร่างกราวด้า

ไม่ถูกลบ

ไม่ถูกทำลาย

แต่—

          มัน “ผูกติดกับวิญญาณของเขา” แทน

เซเรสชะงัก มองข้อมือตัวเองด้วยความตกตะลึงอย่างแท้จริงครั้งแรก

          “เฮ้ย… นี่มัน—อะไร!?”

ปลายโซ่อีกด้านหายไปในความว่าง ไม่เห็นต้นทาง เหมือนถูกยึดด้วย “กฎแห่งมิติ” เอง

และยิ่งแย่กว่านั้น—ไฟสีฟ้าอ่อนที่เขาปัดทิ้ง ยังคงติดไฟอยู่ที่หลังมือ!

มันไม่ดับ—ไม่เล็กลง—แต่เริ่มลุกขึ้นช้า ๆ

เซเรสเริ่มรู้สึกถึง “การเผาไหม้ระดับวิญญาณ” เขาร่ายวาจาประกาศิตทันที

          “โซ่ทอง—ขาด!”

          “ไฟ—ดับ!”

          “โซ่—ไม่ผูกมัดข้า!”

          “ข้า—ไร้พันธนาการ!”

แต่ไม่ว่าจะพูดกี่ครั้ง…เวทก็ไม่ตอบสนอง มันไม่ใช่โซ่? มันไม่ใช่ไฟ? มันไม่แผดเผา? มันไม่พันธนาการ? แล้วมันคืออะไร? 

หากเซเรสไม่รู้ว่ามันคืออะไร และกำลังทำอะไร วาจาประกาศิต ก็ไม่อาจทำในสิ่งที่ไม่มีได้ 

ความจริงเริ่มชัด—

กรงทอง…คือเวทที่ผูกติดวิญญาณ และไฟสีฟ้า…คือไฟคำสาปที่ไม่ดับจนกว่าเจ้าของเวทจะยกเลิกเอง
ซึ่งตอนนี้—กราวด้าตายไปแล้ว

เซเรสไม่สามารถหนี

ไม่สามารถดับไฟ

ไม่สามารถตัดโซ่

ไม่สามารถออกจากมิติได้

เขาถูกขัง

ถูกเผา

ถูกพันธนาการด้วยเวทที่ไม่ยอมตายไปพร้อมผู้ร่าย

เสียงของเขาก้องไปทั่วมิติเต็มไปด้วยโทสะปนความตระหนก

          “กราวด้า…!! นางสารเลว!! ก่อนตายยังทำไว้ได้เจ็บแสบนัก…!!”

ไฟสีฟ้าลามขึ้นถึงไหล่ เผาผ่านเนื้อ วิญญาณ และความจริงไปพร้อมกัน

เขาทรุดลง แต่ยังหัวเราะออกมาด้วยความบ้าคลั่ง

          “…แต่ช่างมันเถอะ…เมื่อแผนทั้งหมดจบลง ด็อปเปลแกงเกอร์จะมาเปิดมิติให้ข้าออกไปเอง…”

เสียงเขาหอบถี่ ร่างถูกเผาอย่างต่อเนื่อง แต่สายตายังเต็มไปด้วยความมั่นใจของผู้ที่ “ไม่สิ้นหวังแม้ในนรก”

          “สำหรับตอนนี้… เจ้าก็เชิญสะใจไปก่อน กราวด้า…”

ไฟสีน้ำเงินลุกท่วมร่างไหม้วิญญาณเขาต่อไปไม่รู้กี่ชั่วโมง

แต่เซเรสยังคงยืน—

อยู่ในมิติกระจกกลับด้าน

เพียงลำพัง