ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

         “โอเค… เริ่มได้”

อัซรามเอ่ยเพียงเท่านั้น ยังไม่ทันให้ใครตั้งตัว—เขาก็ โยนห่วงเหล็กให้ราห์ซูร์ แล้วพุ่งเข้ามาเป็นฝ่าย “แย่ง” เสียเอง การโจมตีไม่ใช่ด้วยดาบ ไม่ใช่เวทมนตร์ แต่เป็น มือเปล่า ที่เต็มไปด้วยความคล่องแคล่วมหาศาล

ราห์ซูร์ไม่เสียเวลา นี่คือโอกาสทดสอบตัวตนอัซรามในเส้นเวลานี้ เขาต้องหาความผิดปกติให้เจอ—ถ้าอัซรามมีพลังระดับเหนือมนุษย์จริง มันต้อง          “หลุด” ออกมาบ้างแน่

ราห์ซูร์ร่ายเวททันที แรงโน้มถ่วงเพี้ยน เกิดขึ้นรอบตัวอัซราม ร่างเจ้าชายมอร์ดานิสยกขึ้นจากพื้นราวไร้น้ำหนัก
การเคลื่อนไหวของเขาถูกลดแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

ราห์ซูร์เหวี่ยงอัซรามลงพื้นในจังหวะเดียวกับที่ลดแรงกดของเวท

แต่—

อัซราม พลิกตัวกลางอากาศ ใช้มือเพียงข้างเดียวต้านพื้น แรงที่ใช้ไม่ใช่ระดับคนธรรมดา เขาดันตัวกลับขึ้นอย่างรวดเร็วจนสามารถ จับแขนราห์ซูร์แล้วเหวี่ยงกลับ ได้ทันที

กราวด้าอ้าปากค้าง

แซร์คตาโต

เอมิลี่เผลอลืมถอนหายใจที่สะอึกค้างอยู่ในอก

อัซรามตั้งตัวได้อย่างงดงามราวนักแสดงบนเวที เขายิ้มอย่างสดใสเหมือนได้ของเล่นใหม่

         “รู้แล้วว่า…ไม่ง่ายจริง ๆ”

เขาตีลังกากลับมายืนอย่างสง่างามเหมือนสิ่งเมื่อครู่เป็นเพียงการวอร์มร่างกายเท่านั้น

ราห์ซูร์ลงพื้นอย่างนุ่มนวลเหมือนขนนก มือยังจับห่วงเหล็กแน่น สายตาเขาวูบไหว—ทั้งทึ่งและทั้งระแวง

         “น่าประทับใจ…แต่ยังไม่ใช่ระดับเหนือมนุษย์ เขายังเป็น ‘มนุษย์’ ชัดเจน”

แต่เขายังต้องทดสอบให้แน่ใจ

ราห์ซูร์ร่ายเวทเสริมพลังร่างกาย แรงกดดันเวทมนตร์พุ่งขึ้นจนทุกคนต้องถอยครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
แม้แต่เอมิลี่ที่ด้านชาจากชีวิตก็ยังรู้สึกได้

ราห์ซูร์ชูมือขึ้นท้าตรง ๆ

         “ผมจะไม่เสแสร้งแล้วนะครับ เชิญท่านอัซราม—เอาจริงมาได้เลย”

คำท้าของราห์ซูร์ทำอัซรามยิ้มกว้างจนเกือบแก้มปริ ยิ่งเขายิ้ม—องครักษ์สองคนด้านหลังก็ยิ้มตามเหมือนฝูงหมาป่าที่ได้กลิ่นเลือด ท่าทางไม่ใช่ภัยคุกคาม…แต่ก็น่าขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

แซร์คกระซิบกับตัวเอง

         “เจ้าพวกนี้มันยังไงกันนะ…ไม่มีจิตสังหาร แต่ทำไมรู้สึกขนลุกชะมัด”

อัซรามเองก็บัฟพลัง ร่างเขาเรืองแรงชั่วครู่เหมือนนักรบโบราณถูกปลุกขึ้น แม้ท่าทางดูเล่น ๆ แต่แรงกดดันรอบตัวทำให้กราวด้าต้องมองอย่างระวัง เขาเหยียดยิ้ม น้ำเสียงเจือความสนุกปนเจาะจง

         “มาเต้นรำกันเถอะ… เจ้าชายของฉัน”

แซร์คสะดุ้ง หันไปสะกิดกราวด้าทันที

         “ล-ลูกพี่…เมื่อกี้เขาพูดว่า เจ้าชายของฉัน ใช่ไหม?”

กราวด้าทำตาเหลือบเป็นเส้นขีด

         “ฉันคิดว่าฉันได้ยินคนเดียวซะอีก…”

ยังไม่ทันตั้งตัวดี อัซรามก็พุ่งเข้าปะทะกับราห์ซูร์อีกครั้ง การเคลื่อนไหวไม่ถึงกับฆ่า แต่ดุดัน เร็ว และแม่นยำ
สองฝ่ายแทบไม่โจมตีตรง ๆ มีเพียงพยายาม “ชิงห่วง” ด้วยทักษะและสัญชาตญาณ

ราห์ซูร์วิเคราะห์ไว้ในใจตลอดการปะทะ—

         “เขายังเป็นมนุษย์แน่นอน พลังแข็งแกร่ง แต่ไม่ใช่ระดับเทพหรือความตาย ยังไม่ใช่เขาคนนั้นในอนาคต…”

ทันทีที่คิดจบ—มือของอัซรามก็พุ่งเข้าคว้าข้อมือราห์ซูร์ บิดแย่งห่วงเหล็กออกไปอย่างแม่นยำราวกับฝึกมานับพันครั้ง

ร่างราห์ซูร์หยุดนิ่ง มองมือที่ว่างเปล่า จากนั้นมองไปที่อัซรามที่กำลังควงห่วงเหล็กในมือด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

         “ไงล่ะ ราห์ซูร์ ตอนนี้ถึงตา ‘ท่าน’ ไล่ข้าบ้างแล้ว”

เขาพูดอย่างหวานจนเอมิลี่ชะงัก กราวด้าขบริมฝีปาก ส่วนแซร์คแทบจะยืนไม่ถูก—อึ้งกับโทนเสียงของเจ้าชายมอร์ดานิสเสียยิ่งกว่าอึ้งกับฝีมือ

และที่สำคัญ—เวลาพึ่งผ่านไป เพียงครึ่งเดียว

ราห์ซูร์ถอนหายใจ ไม่อยากเล่นต่อ แต่จะหยุดก็ทำไม่ได้ เขาจึงยิ้มตอบ…แบบที่ต้องยิ้ม

         “ได้เลยครับงั้นผมจะมาไล่ท่าน—ลองดูว่าจะเอาคืนได้ไหม”

เขาพุ่งออกไป ไม่ใช่เพราะอยากเล่นแต่เพราะเขาต้องรู้ให้ได้ว่า—ชายคนนี้ จะกลายเป็นอะไรในอนาคตกันแน่

         “ขออีกครั้ง… ฉันจะทดสอบเขาด้วยเวทที่สูงขึ้น”

ราห์ซูร์คิดในใจ เขาบีบห่วงแน่นขึ้น ถ้าจะหาว่าโกงก็ช่าง—เขาจำเป็นต้องรู้ว่าอัซราม เป็นมนุษย์จริงหรือไม่

เขาร่ายเวทอย่างไม่รีรอ เวทช็อตคลื่นกระแทก ปะทุออกจากมือ แรงระเบิดอัดเข้าใส่อัซรามจนร่างของเจ้าชายมอร์ดานิสเสียหลักพุ่งถอยหลัง

จังหวะเดียวกัน ราห์ซูร์พุ่งเข้าคว้าห่วงอีกด้าน มือของเขาแตะโดนพร้อมกับมืออัซราม—แต่ทันใดนั้น ห่วงเหล็กก็ หลุดผ่านมืออัซรามไปเหมือนวัตถุไร้ตัวตน

เขาลองกำใหม่ แต่จับไม่ได้อีก เหมือนห่วงปฏิเสธเขาไปแล้ว

อัซรามอ้าปากกว้างอย่างตกใจจริง ๆ ก่อนหัวเราะออกมา

         “โอ้ว!! ไม่นะ แบบนี้ก็มีด้วยหรือ!? ฉันเพิ่งเคยเจอ… แบบนี้ก็แย่นะสิ โอเค… ฉันยอมแพ้แล้ว”

เขายกสองมือขึ้นอย่างหมดท่า ยอมแพ้อย่างง่ายดายจนราห์ซูร์ทั้งรู้สึกเสียดาย…และโล่งใจไปพร้อมกัน

ราห์ซูร์ถามเสียงอ้อมแอ้ม

         “แบบนี้…เรียกว่าโกงหรือเปล่า ท่านอัซราม?”

อัซรามส่ายมือเร็ว รอยยิ้มจริงใจปรากฏบนใบหน้า

         “ไม่ ๆ ๆ! ข้าบอกแล้วว่า ไม่มีกฎ เกมนี้เปรียบเสมือนสนามรบที่ไม่มีข้อห้าม ใครทำได้—ก็ชนะ ใครรอด—ก็ถูกต้อง และตอนนี้…ข้ารู้แล้วว่าท่านชนะข้าได้โดยไม่ยากเลย”

ความจริงใจที่เขาแสดง ดูไม่มีเลศนัยแต่รอยยิ้มอบอุ่นของเขากลับซ่อน บางอย่างลึกกว่า ไว้อย่างแนบเนียน

ราห์ซูร์พยักหน้า

         “ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าไม่มีปัญหาครับ วันนี้สนุกมาก เดี๋ยวฉันจะพาท่านไปยังห้องพัก ทางนั้นอยู่ไม่ไกลกัน”

ทั้งหมดจึงเดินกลับเข้าไปในตัววัง ไฟยามค่ำทาบเงาของพวกเขาทอดยาวไปตามทางเดินหินอ่อน

กราวด้าขอตัวกลับห้องพักตั้งแต่หน้าบันได สายตาของเธอกวาดมองเอมิลี่เพียงครั้งเดียวก็พอจะเข้าใจ เธอไม่ต้องการไปยืนคั่นกลางอะไรทั้งนั้น และเธอก็ไม่อยากก้าวก่ายงานของฝ่ายราชองครักษ์จึงหมุนตัวกลับห้องอย่างสงบแม้ในใจจะหงุดหงิดอยู่ลึก ๆ

ตอนนี้เหลือเพียง

         ราห์ซูร์, แซร์ค และเอมิลี่

แต่บรรยากาศกลับหนาวเย็นกว่าลมกลางคืนหลายเท่า

แซร์คเหลือบมองไปทางประตูที่กราวด้าจากไป แล้วส่ายหน้าเบา ๆ ในใจ

         “ลูกพี่กราวด้าหนีเฉยเลย? เอมิลี่อยู่ทั้งคน…”

เขาอึดอัดแทนคนทั้งสองเลยจริง ๆ

เมื่อส่งอัซรามถึงห้องเรียบร้อย ราห์ซูร์กลับมาเผชิญหน้ากับสองคนที่เหลือ

เอมิลี่เป็นฝ่ายพูดก่อน เสียงเบาและเศร้าจนดูคล้ายลมหายใจของคนที่พยายามไม่ร้องไห้

         “คืนนี้…ฉันจะยืนเฝ้าหน้าห้องให้ท่าน”

เธอไม่เงยหน้าขึ้นเลย เงาของความแตกสลายในดวงตาชัดเจนจนแซร์คต้องเบือนมอง

ราห์ซูร์รีบพูดขึ้น

         “ไม่…เอมิลี่ เธอควรไปพักผ่อน ฉันดูแลตัวเองได้”

เขาหันไปพูดกับแซร์คด้วยน้ำเสียงจริงจัง

         “นายก็ไปพักเหมือนกัน พรุ่งนี้สำคัญกว่าคืนนี้ นายต้องยืนคู่กับฉันทั้งวัน”

แซร์คมองทั้งสองสลับกัน เห็นว่าราห์ซูร์กับเอมิลี่แทบไม่กล้าสบตากันด้วยซ้ำ เขารู้ดีว่าเรื่องนี้—เขาไม่มีสิทธิ์ยื่นมือเข้าไป

และอีกอย่าง…ถึงแม้ว่ามอร์ดานิสทั้งประเทศรวมพลังกัน ก็ยังทำอันตรายราห์ซูร์ไม่ได้ เขาคนเดียวคงไม่จำเป็นต้องยืนเฝ้าห้องด้วยซ้ำ

เขายกหมัดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

         “ก็ได้ งั้นฉันไปก่อนนะ เพื่อน!!”

ราห์ซูร์ยิ้มตอบและชนหมัดกับแซร์ค ก่อนเพื่อนคนสนิทจะเดินจากไป

เหลือเพียงเอมิลี่ที่ยังยืนก้มหน้าอยู่คนเดียว

ราห์ซูร์เอ่ยเสียงเรียบ ไม่อ่อนโยน ไม่แข็งกร้าว แต่เจ็บจนเอมิลี่สะดุ้งเหมือนถูกมีดเฉือนบาง ๆ

         “เอมิลี่…เธอกลับไปพักเถอะ”

เขาหันหลังเดินเข้าห้องและ ปิดประตูลงโดยไม่เหลียวกลับ

เสียงปิดประตูนั่น—เหมือนค้อนหนักกระแทกกลางอกเธอ

เธอไม่ควรรู้สึกอะไรเลย

ไม่ควรหวั่นไหว

ไม่ควรเจ็บ

แต่ความจริงคือ…

เธอ เจ็บยิ่งกว่าใครจะรู้

เอมิลี่ถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนแผ่นหลังชนกับผนัง หัวเข่าอ่อนแรงและร่างทั้งร่างทรุดลงนั่งกับพื้น น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นมาตลอดค่ำคืน…พุ่งออกมาอย่างไร้การควบคุม

นี่คือหน้าห้องนอนของเจ้าชายที่เธอไม่มีสิทธิ์ปล่อยให้ความรู้สึกส่วนตัวไหลท่วมตัวถึงเพียงนี้

เธอควรลุกขึ้น

ควรเดินออกไป

ควรทำหน้าที่

แต่ทำไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เพราะในใจลึก ๆ—

แม้ในความคิดพยายามค้านสุดแรง

แม้เธอจะเลือกทางเดินผิดพลาดไปแล้ว

แม้รู้ว่าความสัมพันธ์กับเขาไม่มีวันเหมือนเดิม—ร่างที่ทรุดลงตรงนี้ ยังร้องหาเพียงความอบอุ่นเก่าที่เคยมีจากเขาคนนั้น…ราห์ซูร์ ในบ้านเด็กกำพร้าที่เธอรู้จัก

แต่ไม่นาน…ราห์ซูร์ก็เปิดประตูห้องของตัวเองออกมาอีกครั้ง

เขาเจ็บปวด — เจ็บไม่ต่างจากวันแรกที่ย้อนเวลามา แม้เขาจะ “ตั้งใจ” ว่าจะก้าวข้ามมัน แต่ความจริงคือไม่มีใครก้าวข้ามอดีตได้โดยไม่เหลือรอยแผล

เขาฝืนตัวเอง เขาสับสน เขาถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า…

         “เราย้อนมาที่นี่…เพื่อเธอไม่ใช่หรือ?”

         “เราควรทำให้ตัวเองคู่ควรกับเธอไม่ใช่หรือ?”

         “หรือว่า…ความจริงคือเราไม่หนักแน่นพอด้วยซ้ำ?”

เขายังเชื่อว่า…ในสักช่วงเวลาเอมิลี่เคยรักเขาจริงและเพราะเขาไม่มั่นคงพอ เธอจึงจากไป

ความคิดเหล่านี้บีบคอเขาจนแทบหายใจไม่ออกแต่แล้ว—เขาก็พูดออกไปโดยไม่ทันคิด

         “เอมิลี่… เข้ามาก่อนสิ”

คำพูดนั้นหลุดออกมาเร็วกว่าเหตุผล เร็วกว่าความสำนึก เร็วกว่าความไว้ใจที่กราวด้ามอบให้เขา

ทันทีที่ประโยคหลุดออกจากปากเขาก็ตั้งคำถามกับตัวเองทันทีว่าเรากำลังทำอะไรอยู่กันแน่…?

แต่สำหรับเอมิลี่—คำนั้นเหมือนเชือกที่หย่อนลงไปในบ่อโคลนที่เธอจมดิ่งอยู่ก้นบ่อ

เธอเงยหน้าขึ้นทั้งที่ไร้แรง ฝืนขาอ่อน ๆ เดินเข้าไปในห้องของราห์ซูร์อย่างไม่ลังเล นั่งลงบนเตียงของเขา
และมองเขาด้วยดวงตาที่ล่องลอยเหมือนกำลังรอคอย “บางสิ่ง”…หรือหวังให้มันเกิดขึ้น

ราห์ซูร์ปิดประตูเบา ๆ แผ่วจนแทบไม่ได้ยินเหมือนเขาตัดโลกภายนอกออกจากห้องเล็ก ๆ นี้  รวมทั้งตัดสำนึกผิดชอบชั่วดีของตัวเองด้วย

เขาเดินมาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอหัวใจหนักจนแทบยกไม่ไหว

         “เอมิลี่… เธอโอเคไหม?”

เขาไม่เข้าใจเธออีกแล้ว ผู้หญิงคนนี้ เธอคือเอมิลี่คนเดิมที่เคยปฏิเสธเขา หรือไม่? เธอโดนคาเรนทำร้ายหรือเปล่า?
หรือมีอะไรเลวร้ายที่เขายังไม่รู้? และเขาควรทำยังไง?

คำถามเหล่านี้วิ่งเต็มหัวเหมือนเสียงแตกในมโนสำนึก

เอมิลี่ตัวสั่น เสียงแตกพร่าเหมือนคนที่ขาดออกซิเจนมาครึ่งวัน

         “ไม่… ฉันไม่โอเคเลย…ราห์ซูร์… ฉันเจ็บ… เจ็บจนแทบหายใจไม่ได้…”

น้ำตาเธอไหลราวกับท่อแตก

ราห์ซูร์รีบถามทันทีเสียงเริ่มสั่นด้วยโทสะที่เก็บมานาน

         “บอกฉันมาเอมิลี่…ใครทำ? คาเรนใช่ไหม? เขาหลอกใช้เธอ? เขาเบื่อเธอแล้วทิ้งเธอใช่ไหม!?”

แต่เอมิลี่ส่ายหน้า ส่ายแรงจนผมแดงกระจายเต็มไหล่

         “ไม่ใช่เขา…ความเจ็บนี้…มันเกิดขึ้นทุกครั้งที่ฉันเห็นนายอยู่กับ เธอคนนั้น…”

เธอไม่ยอมเอ่ยชื่อกราวด้า แม้สักพยางค์เดียว

         “มันเจ็บ… มันทรมาน…จนฉันแทบล้มทั้งยืน…”

เธอยกมือสั่น ๆ ขึ้นแตะบนแก้มราห์ซูร์ 

เหมือนจะยึดเขาไว้

เหมือนจะหาเครื่องยึดเหนี่ยว

และเหมือนอยากลากเขาลงสู่ความมืดที่ล้อมหัวใจของเธออยู่ตอนนี้

         “ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว… ราห์ซูร์…”

หัวใจของเขาหยุดเต้นในวินาทีนั้น เพราะนี่คือสิ่งที่เขาเฝ้ารอมาตลอดทั้งชีวิต สิ่งที่ทำให้เขาย้อนเวลามา
สิ่งที่เขาคิดว่าจะไม่มีวันได้ยิน

ใช่—ความรักของเธอ การกลับมาหาเขา คำขอโทษ คำขอให้กลับไปยืนเคียงข้างกันอีกครั้ง

มันมาถึงแล้ว มาถึงในรูปแบบที่เจ็บปวดเหลือเกิน

แต่ในขณะเดียวกัน…หัวใจเขากลับ ชะงัก สับสน ปวดร้าว เขาถามตัวเองว่า—

         “นี่ควรจะเป็นแบบนี้จริงเหรอ…?”

เอมิลี่ร้องไห้มากขึ้น เธอลงจากเตียงคุกเข่าลงตรงหน้าเขาและโอบกอดเขาแน่น ทั้งร่างสั่นเหมือนลูกนกถูกฝนซัด

         “ที่ผ่านมา… ฉันทำผิดพลาดไปหมด…ผิดจนไม่สามารถแก้ไขได้…กว่าจะรู้ตัว… ก็เสียมันไปแล้ว…ราห์ซูร์…
ยังทันไหม…ที่จะให้อภัยผู้หญิงโง่ ๆ คนหนึ่ง…?”

หัวใจราห์ซูร์แทบแตกสลายเพราะสิ่งที่เขาเคยต้องการที่สุดกำลังยื่นมาตรงหน้า เหมือนมีใครวางมันใส่มือเขาแล้วผลักเบา ๆ ให้รับไว้

แต่…

เขากลับถอยหายใจลึก เหมือนร่างปฏิเสธของขวัญชิ้นนั้นด้วยตัวเอง

เอมิลี่ขยับตัวเข้ามาใกล้ ใกล้จนริมฝีปากของเธอเกือบแตะริมฝีปากเขา

         “ขอร้องนะ…แค่คืนนี้ก็ได้…ทำให้ฉันเป็นของนาย…ทำให้ฉันลืมทุกอย่างที…”

มันคือประโยคที่ฆ่าเขาอีกครั้ง เพราะนี่ไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความสิ้นหวัง เธอไม่ได้มาหา “เขา” เธอมาหา “ความลืม”

เขาหลบหน้าถอนหายใจแล้วพูดด้วยเสียงเบาเหมือนคนที่กำลังหักแขนตัวเอง

         “ขอโทษนะ… เอมิลี่….ฉัน…”

เขาถอยออกเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเธอตรง ๆ และวินาทีนั้น สายตาของเขาบอกทุกอย่าง

มันคือสายตาเดียวกับที่เธอเคย…ใช้มองเขาในอดีตตอนที่เธอไม่สามารถตอบรับความรักของเขาได้

เอมิลี่รู้ทันทีก่อนที่เขาจะพูดจบด้วยซ้ำ

         “ฉัน… เปลี่ยนไปแล้ว”

ประโยคนี้ทำให้เวลาหยุดลงห้องทั้งห้องเย็นลงอย่างไม่มีที่มา

เอมิลี่นิ่ง ค่อย ๆ ลุกขึ้นและเดินไปที่ประตูอย่างช้า ๆ เหมือนทุกย่างก้าวหนักกว่าหินร้อยก้อน

ราห์ซูร์รีบพูดตามหลัง เสียงเต็มไปด้วยความห่วงใยที่เหลืออยู่ทั้งหมด

         “เดี๋ยวก่อนเอมิลี่…คืนนี้… นอนที่นี่ก็ได้นะ พักที่นี่เถอะ”

เขาหมายดี แต่เธอแตกสลายเกินกว่าจะรับมันเป็น “ความหวังดี”

เธอหันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่มืดที่สุดที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะมีได้และคำที่หลุดออกมา…คือคำที่ฆ่าเขาซ้ำอีกครั้ง

         “ถ้า มึง ไม่ เย็ด กู ก็อย่ามา ยุ่ง …ไอ้ ไก่อ่อน”

พูดจบเธอก็เปิดประตูเดินออกไปหายไปจากสายตาเขาปล่อยให้ความเงียบหนาวจัดตกลงมาในห้อง

ราห์ซูร์ยืนค้างเหมือนคนถูกฟ้าผ่ากลางอกเขาอยากคว้าเธอไว้ อยากบอกว่าเขาไม่เคยอยากให้มันเป็นแบบนี้
อยากอธิบายว่าเขารักเธอมาทั้งชีวิต แต่เขาไม่ยื่นมือออกไปไม่เดินตาม ไม่พูดอะไรอีก

เพราะความรักที่เขามีให้เธอ…มันไม่สามารถรับความรักของเธอที่บิดเบี้ยวในคืนนี้ได้อีกแล้ว

และนั่นคือวินาทีที่เขารู้ว่า—ความรักที่เขาแบกมาตลอดทั้งชีวิต… ตายลงจริง ๆ แล้ว