ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

               ใจกลางหุบเขาอันลึกลับ — ฐานซ่องสุมกำลังของ ลัทธิความมืด ในห้องหินทึบไร้หน้าต่าง มีเพียงช่องลมเล็ก ๆ และตะเกียงแสงควันสลัว ชายหนุ่มผมม่วงยาวปรกไหล่นั่งอ่านหนังสืออย่างสงบนิ่ง ดวงตาคมกริบเหมือนอ่านทุกคำด้วยความรำคาญลึก ๆ 

          เขาคือ เกอร์ — ด็อปเปลแกงเกอร์ ขุนพลผู้เป็นเงาของลอร์ดเซเรส ชายที่แม้ยิ้มก็เหมือนเสือกำลังงับเหยื่อ แต่แล้ว…เขาก็ชะงัก สัมผัสพลัง แสงศักดิ์สิทธิ์ พวยพุ่งขึ้นจากด้านบน ร้อนแรงจนทำให้เวทผนึกบางส่วนสั่นไหวเงาใต้เท้าของเขาสะบัดวูบ จิตใต้สำนึกเตือนว่า “ทหารปีศาจกำลังตาย—ตายเร็วมาก”

เกอร์ปิดหนังสือดัง ปึ้ง! เสียงไม่ดัง แต่เต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์ 

          “หนึ่งร้อย…? ไม่สิ สองร้อยแล้ว” เขาพึมพำพลางลุกขึ้นยืน “ใครกันนะ…ถึงทำได้ขนาดนี้”

แม้จะรู้ว่าพลังข้างนอกกำลังเผาผลาญกองทัพลูกสมุนอย่างรวดเร็ว แต่เขายังคงเดินนิ่ง ๆ ไร้ร้อนรน มือหนึ่งถือเพียงตะเกียงน้ำมัน เขาเดินผ่านอุโมงค์หินยาวที่ทอดลึกเข้าไปในท้องภูเขา เสียงฝีเท้าเบา ราวกับเป็นแค่เงาลอยผ่านผนังจนถึงสุดปลายทาง

          ประตูหินยักษ์ สูงกว่าหัวเขาเกือบสี่เท่า ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อ “เปิด” ด้วยซ้ำ ดูเหมือนมันควรถูกทิ้งให้ปิดตายตลอดกาล เกอร์ยืนหยุดหน้าประตู แล้วเอ่ยเสียงเรียบ—แต่ดังก้องไม่ต่างจากคำสั่ง

          “เลโอ… เรามีปัญหาแล้ว”

เงียบ…จากนั้น — ครืดดดดดดดดด…!!! 

ประตูหินค่อย ๆ ถูกลากเปิดด้วยแรงมหาศาล เสียงเสียดกับพื้นหินดังสะท้อนทั้งอุโมงค์ ความมืดด้านในไหววูบ
แล้วเสียงคำรามต่ำ ๆ ดังออกมา

          “แกอยากให้ฉันบีบเยลี่เน่า ๆ ในหัวแกออกมารึไง?”

น้ำเสียงง่วง–รำคาญ แต่เต็มไปด้วยพลังดิบของสัตว์นักล่า 

เกอร์ยิ้มบาง ๆ เหมือนฟังเรื่องตลกในยามบ่าย

          “ตอนนี้เราเสียทหารปีศาจไป มากกว่า 200 แล้วครับ และถ้าคุณยังเอาแต่นอนอยู่แบบนี้… ฉันคงต้องรายงานท่านเซเรสว่า แผนเราล่าช้าเพราะ ‘คุณ’ นะครับ… เลโอ”

น้ำเสียงสุภาพแต่สันหลังของอสูรตัวไหนก็ต้องเย็นเฉียบ วินาทีถัดมา—

ประตูถูกผลักออกจนเปิดกว้าง!

เงาร่างยักษ์พุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อเกอร์ยกเขาขึ้นกระแทกผนังหินจนแตกกระจาย เกอร์ลอยติดผนัง แต่ยังยิ้มเฉยเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย เลโอ เผยร่างสูงกว่า 2 เมตรครึ่ง กึ่งคนกึ่งสัตว์ ร่างเต็มไปด้วยรอยเย็บและรอยกรีดจากการดัดแปลง กรงเล็บใหญ่เป็นใบมีด ใบหน้าเหมือนสิงโตผสมปีศาจ ดวงตาแนวตั้งวาวโรจน์ด้วยความโกรธ

          “หรือให้ฉันฆ่าแกก่อน ไอ้หนอนขี้ฟ้อง!!” 

เกอร์ยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อยแววตาเย็นจนเหมือนจะเจาะทะลุจิตวิญญาณของอสูรตรงหน้า

          “เราเคยวัดกันแล้วครับ… และคุณก็รู้ดีว่าใคร ‘ใหญ่กว่า’ กัน ทำหน้าที่ของคุณให้ดีเถอะ”

แรงกดที่คอเขาหายไปทันที เลโอคำรามในลำคอ แต่จำใจปล่อยเขาถอยกลับหนึ่งก้าว ก่อนถามเสียงห้วน

          “พวกมันเป็นใคร? อยู่ตรงไหน?”

เกอร์สะบัดเสื้อให้เข้าทรง ยกตะเกียงขึ้นเล็กน้อยแววตานิ่งเฉียบ เหมือนกำลังบอกความจริงอย่างง่าย ๆ

          “อยู่ด้านนอกนั่นไง…ทหารปีศาจทั้งกองกำลัง —กำลังถูก ขยี้ อยู่ตอนนี้”

เงาในดวงตาของเลโอไหววูบเหมือนเขาจะจำ “ผู้ที่ทำได้” มีเพียงไม่กี่คนในโลกนี้และนั่นคือจุดเริ่มที่ทำให้ทั้งคู่เดินตรงไปตามอุโมงค์—

เพื่อดูว่า “แสงสว่างที่กำลังแผดเผาทหารปีศาจ” เกิดจากใครกันแน่

แสงสีฟ้าเย็นเรืองขึ้นจากฝ่ามือของ เกอร์ ขณะเขาร่ายเวทติดต่อสายข่าวด้านใน วงเวทเหมือนแผ่นกระจกน้ำสั่นไหว ก่อนปรากฏเงาของจอมเวทในผ้าคลุมเรืองแสงสีฟ้า เสียงรายงานเร่งรีบจนอาจหลุดเป็นเสียงร้องได้ทุกเมื่อ

          “พวกมัน… กำลังเดินสำรวจไปทั่ว! ตอนนี้เข้าถึง ชั้นที่ 3 แล้วครับ! อีกไม่นาน—จะบุกถึงแท่นทำพิธีแน่นอน!”

เกอร์หลับตานิดหนึ่งคำว่า “แท่นทำพิธี” ทำให้เลือดในร่างเขาเย็นวูบ เสียงเขาเรียบ…แต่แฝงความกดดันหนักกว่าเดิม

          “จะให้พวกมันเจอแท่นพิธีไม่ได้ สั่งถอนกำลังทั้งหมดออกมา ฉันกับเลโอจะไป ‘ต้อนรับ’ พวกมันเอง”

เวทสื่อสารดับวูบ ความเงียบของอุโมงค์กลับมา แต่ความกังวลหนาแน่นขึ้นกว่าเดิม เลโอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขบกรามแน่น

          “ทหารปีศาจของเรา… รับมือทหารธรรมดาได้ทีละสามคนสบาย ๆ ถึงแขนขาจะหลุด มันก็ยังสู้ต่อได้
แต่ตอนนี้มันถูกทำลายเหมือน…ใบไม้ร่วง”

ไม่ใช่ความโกรธที่ทำให้เขาตื่นเต็มที่ แต่เป็น ความรู้สึกว่าอาจได้เจอ ‘เทพเจ้า’ ตัวเป็น ๆ

เกอร์เดินนำไปข้างหน้าแสงตะเกียงสะท้อนใบหน้าของเขาให้ดูนิ่งจนน่ากลัว 

          “มี สามคน …ผู้ใช้เวทสอง มือสังหารหนึ่ง”

เขาพูดเหมือนกำลังอ่านเมนูอาหาร ก่อนหันมายิ้มนิด ๆ ใส่อสูรยักษ์ข้างกาย

          “ถ้ากลัว…คุณยกให้ผมสองคนก็ได้นะ เลโอ”

ประโยคเหมือนหยอกแต่แววตานั้นจริงจังอย่างลึก เลโอไม่เถียงแม้แต่นิดเดียว เขาเลือกสั้น ๆ ง่าย ๆ

          “มือสังหาร…เป็นของฉัน”

ทั้งคู่เดินออกสู่ปากอุโมงค์ เข้าใกล้เสียงคำรามของทหารปีศาจที่ถูกสังหารอย่างไร้ปราณี

 

 

---

ตัดกลับมาที่ 3 ผู้บุกรุก

เสียงกระแทก เสียงกระจายของเงาดำ และเสียงฝุ่นทรายสั่นคลอน ทำให้พื้นดินสะเทือนทุกครั้งที่ร่างทหารปีศาจถูกทำลาย

ราห์ซูร์–เกวน–แซร์ค

การโจมตีสามประสานทรงพลังจนแทบไม่มีช่องโหว่ ทหารปีศาจไม่ทันได้ยกกรงเล็บขึ้นด้วยซ้ำ ก็ถูกระเบิดเป็นประกายหรือบีบจนแหลก

แต่…

ทุกครั้งที่ทหารปีศาจตาย พื้นดินจะสั่น อากาศจะไหว ท้องฟ้าจะมืดลงไปอีกนิด แรงกระเพื่อมไม่ใช่แค่เวท
แต่เป็นเหมือน “บางสิ่งที่ถูกปลุก” เกวนชะงักกลางการร่ายเวทสีหน้าวิตกแตกต่างจากความขี้เล่นปกติ

          “ราห์ซูร์… มีอะไรผิดปกติไหม? การตายของพวกมันทำให้เกิด…บางอย่าง ฉันไม่สบายใจเลย”

ราห์ซูร์มองท้องฟ้าสีดำที่เริ่มหมุนวน ดวงตาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเช่นกัน

          “ไม่… ฉันไม่เคยเจอปรากฏการณ์แบบนี้เลย”

แซร์คที่เดิมใจร้อน ตอนนี้กลับนิ่งจนน่ากลัว สัญชาตญาณของนักล่าเตือนอย่างชัดเจน

          “ฉันไม่โอเคกับนี่เลย… รู้สึกว่าเราควรถอย”

แต่ทันใดนั้น—ทหารปีศาจทุกตัว ‘หยุดโจมตี’ และ ‘ถอยห่าง’ เหมือนมีใครสั่งให้หยุดทันที

เกวนขมวดคิ้ว

          “พวกมัน…หยุด?”

ราห์ซูร์พยักหน้า

          “มีใครบางคนสั่งการอยู่ในถ้ำ”

          แต่—นั่นไม่ใช่สิ่งที่หยุดปรากฏการณ์ทั้งหมดได้ เพราะเหนือหัวพวกเขาก้อนเมฆสีดำเริ่มหมุนวนเร็วขึ้นคล้ายจุดเริ่มของพายุอสูรระดับมหึมา แรงกดอากาศหนาแน่นจนเหมือนโลกทั้งใบหายใจลำบากทั้งสามเงยหน้ามองพร้อมกัน—ก่อนที่เงาทั้งสองจะปรากฏเหมือนอสูรผุดขึ้นจากพื้น

ตึง—!

ร่างของ เลโอ และ เกอร์ ปรากฏตรงหน้าพวกเขาราวกับยืนอยู่ตรงนี้มาตลอด ไม่ต้องเคลื่อนไหว
พลังของทั้งคู่ก็แผ่ออกมาอย่างชัดเจน แซร์คเป็นคนแรกที่ “รู้สึก” ขนแขนลุกตั้งทุกเส้น หัวใจเต้นแรงเหมือนสัญญาณเตือนสังหาร

นี่คือศัตรูที่ผิดมาตรฐาน… อันตรายระดับถึงตาย

เลโอจ้องทั้งสามคน ดวงตาแนวตั้งของสัตว์นักล่าหรี่ลง

ในขณะที่เกอร์แหงนมองท้องฟ้ามืดเหนือศีรษะ เขาพึมพำเบา ๆ แต่ทุกคนได้ยินชัด

          “นั่นมันอะไร…? รู้สึกไม่ดีเลย หรือเป็นฝีมือพวกแกหรือ?”

เลโอก้าวหนึ่งก้าว พื้นดินแตกร้าว สายลมเย็นผ่าแทรกกลางพวกเขาทั้งหมด

ราห์ซูร์ละสายตาจากเมฆดำที่หมุนวนเหนือศีรษะก่อนหันลงมามองสองศัตรูใหม่ที่ยืนจ้องเขาอยู่ไม่ไกล
เขาชะงักไปชั่วอึดใจ ราวกับกำลังปะติดปะต่อข้อมูลสำคัญแล้วพูดเสียงเรียบ…แต่หนักพอให้ทุกคนกลืนน้ำลาย

          “เกวน… คนตัวใหญ่ฉันไม่รู้จัก แต่ชายผมม่วงนั่น—คือ ด็อปเปลแกงเกอร์ ขุนพลแห่งความมืด”

คำพูดนั้นทำให้เกวนและแซร์ค —หน้าเปลี่ยนทันที

แต่ที่ตกใจที่สุดกลับเป็น เกอร์ ดวงตาเขาขยายวูบ มันรู้ได้ยังไง!?

เกอร์หรี่ตาอย่างสนใจ มุมปากยกขึ้นเหมือนหาเพชรต้องสงฆ์เจอ

          “โอ้วว… ว้าว เด็ก ๆ พวกนี้… ดูจะไม่ธรรมดาซะแล้วนะ”

เขาเริ่มไล่ชี้นิ้วทีละคนเหมือนกำลังตรวจเช็กสินค้าที่เพิ่งส่งมาใหม่

          “คนแรก…” — เขาชี้แซร์ค “อายุ 18”

          “คนต่อมา…” — ชี้ราห์ซูร์ “อายุ 19”

พอมาถึงเกวน เขาหยุด ก้มลงนับนิ้วเหมือนคิดเลขไม่เป็น “…32? ไปดึงหน้ามาหรือไงกัน?”

เสียงกรีดร้องของเกวนดังลั่นหุบเขา

          “กรี๊ดดดดดด!!! หยาบคาย!! อายุและน้ำหนักเป็นของต้องห้ามของผู้หญิงนะ!!”

ราห์ซูร์วางมือเบา ๆ บนหลังมือเธอ เหมือนค่อย ๆ ปิดฝาหม้อที่กำลังเดือด

          “ไม่เป็นไร… เธอมีฉันอยู่ ถ้าร่วมมือกัน… จัดการด็อปเปลแกงเกอร์ได้ไม่ยาก”

เกวนหน้าแดงขึ้นในทันที เหมือนคำพูดปลอบใจนั้นเป็นเวทมนตร์

แต่ตรงข้ามกับความหวานนั้น—เกอร์กลับ เดือดพล่าน

คำว่า “…จัดการได้ไม่ยาก…” ก้องอยู่ในหัวเขาราวกับค้อนตีเหล็ก

เส้นเลือดขมับเต้นตุบ ๆ แต่ใบหน้ายังคง “ยิ้ม” —ยิ้มแบบฆาตกรที่กำลังรอเวลาปิดไฟเหยื่อ

          “พวกแก….”

เสียงต่ำจนเหมือนซ่อนมีดไว้ทุกคำ

---

ราห์ซูร์มองแซร์คเหมือนสั่งเพื่อนให้ไปซื้อข้าวหน้าไก่ ไม่ใช่จัดการอสูรยักษ์

          “แซร์ค…นายช่วยถ่วงเวลาคนตัวโตนั่นให้ฉันหน่อย ไม่ต้องปะทะจริงจัง แค่ก่อกวนพอ”

ราวกับคีย์คำว่า เล่นสนุก เข้าไปในหัวนักฆ่าวัยรุ่น แซร์คยิ้มมุมปากเก็บมีดเข้าฝักแผ่ว ๆ

          “หึหึ… ได้สิ แบบนี้สนุกกว่าฆ่ามันอีกนะ”

เขายกมือสองข้างขึ้นเหมือนบอกเลโอว่า “มาก็มา—ฉันพร้อมเล่น”

เลโอเห็นท่าเยาะแบบนั้นเลือดขึ้นหน้าในทันที ก้าวข้างหน้าเพียงหนึ่งก้าวพื้นหินแตก เปรี้ยง! ผืนดินสั่นสะเทือนเป็นคลื่น

          “แกนี่แหละ! ไอ้หัวฟ้า!!! เริ่มจากแกก่อน!!!—”

แต่เขากลับ…หยุด

หยุดเหมือนถูกมือมองไม่เห็นบีบหัวใจไว้

 

---

ท้องฟ้าหยุดหายใจ

ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน เมฆดำที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง—หยุดนิ่งราวกับกำลัง “ค้างเฟรม”

ใจกลางความมืดนั้นมีสิ่งหนึ่งรวมตัวคล้ายหยดน้ำสีดำสนิทเหมือนน้ำหมึกของจักรวาลถูกบีบอัดจนเหลือเพียงหนึ่งจุด

          หยดนั้น…ค่อย ๆ ร่วงลงมาจากฟากฟ้า

          ช้า…

          ชัด…

และน่าสะพรึงจนโลกเงียบ

ราห์ซูร์เบิกตากว้าง สีหน้าเขาไม่ใช่ความตกใจแต่คือ ความกลัวสุดขั้วที่ฝังในกระดูก เขาจำมันได้แม้จะพบกันแค่ครั้งเดียวความรู้สึกเดียว—ที่ไม่มีใครลืมได้

          “ความตาย…”

เสียงเขาสั่นเล็กน้อย

          “ฉัน…ยังไม่พร้อม…ฉันไม่ได้เตรียมตัวเลย…หลังจากวันนั้น…”

หยดน้ำสีดำตกถึงพื้น—

          ตูม!!!!

ก่อนแตะพื้น มันระเบิดออกเป็นคลื่นพลังมืดกระจายเป็นวงกว้างเหมือนกรีดแผลให้โลกทั้งใบสะดุ้งและจากกลางระเบิดนั้น…

          “ความตาย” ปรากฏตัวอีกครั้ง

 

 

---

Death — ระดับเทพแท้

ร่างโครงกระดูกท่อนบนผสานผ้าคลุมสีดำสนิทปลิวสยายเหมือนขยับด้วยลมหายใจของยมโลกเอง บริเวณรอบเขาพังทลายเป็นเส้น ๆ เหมือนโลกไม่อาจรองรับการมีอยู่ของเขาได้

ในมือ—เคียวขนาดมหึมา ใบมีดแหลมคมเหมือนจะตัด เวลา มากกว่าชีวิต 

ไม่ต้องพูด

ไม่ต้องขยับ

พลังของเขากดทับพื้นที่ทั้งหมด

จนเหมือนอากาศหนักขึ้นสิบเท่า

เกอร์ ตัวสั่นวูบ ดวงตาเบิกโพลงเหมือนคนเห็นพระเจ้าเป็นครั้งแรก

          “ยะ… ยมทูต…ยมทูตจริง ๆ งั้นรึ…?”

แม้ได้รับพลังมืดระดับขุนพลแต่เขายังไม่เคยเห็นสิ่งนี้ด้วยตาตนเองเพราะแม้ เซเรส ก็ไม่อาจเรียกมันออกมาได้ตามใจ

เลโอ…ที่เมื่อครู่กระทืบพื้นเล่นเหมือนเด็กโกรธตอนนี้ก้าวถอยโดยสัญชาตญาณบริสุทธิ์ของสัตว์นักล่า

เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้

เขาไม่ใช่ “ศัตรู” ของความตาย เขาเป็นแค่มดที่ยืนใกล้ปล่องภูเขาไฟ

เกวน…ขาสั่นจนก้าวไม่ออก ดวงตาไหววูบเหมือนจะร้องไห้โดยไม่รู้ตัว

แซร์ค…ใบหน้าที่ไม่เคยกลัวอะไร เปลี่ยนเป็นสีซีดขาวราวกับศพ สัญชาตญาณของมือสังหารเตือนว่า—

          “หนีไป!!! ตอนนี้เลย!!!”

แต่ไม่มีใครขยับได้เพราะเทพแห่งวัฏจักรผู้เฝ้ามองทุกชีวิต—กำลังโฟกัสสายตามาที่พวกเขาโดยตรงและสิ่งที่มันมองก่อนอื่น…คือ ราห์ซูร์

คนที่มันเคยมาล่า

คนที่มันล้มเหลว

และ…คนที่มันต้อง “คืนสมดุลให้จักรวาล”