การเกิดใหม่ของราชันย์นิรันดร์

ผ่านไป2วัน โนอาห์เริ่มแผนการ
 
"มาจัดการตัวการกันเถอะ"
 
มุมนึงของคฤหาสน์ของตระกูลคนสองคนกำลังคุยกัน
 
"ทุกอย่างต้องเป็นไปตามแผน"
 
"นายท่านจะได้สบายใจมากขึ้น"
 
"ว่าแต่วันนี้มีข่าวดีอะไรรึเปล่า?"
 
ชายชุดขาวตอบกลับด้วยความสงสัยเขาเห็นทุกคนต่างดีใจ
 
"คุณชายตื่นแล้ว!"
 
"หมายความว่ายังไง"
 
เมื่อได้รับคำตอบพวกเขาต่างงงงวย
 
"ฉันแน่ใจว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่"
 
ชายสองคนคุยกันด้วยความกังวลพวกเขาจึงเดินออกจากห้องไป
 
"ยาพิษที่ฉันใส่ไปในอาหารของเขา ฉันมั่นใจว่ามันต้องออกฤทธิ์ภายในหนึ่งอาทิตย์"
 
เขากดเสียงต่ำลง
 
"หรือว่ามีคนช่วยเขาจริงๆ"
 
"นายแน่ใจนะว่าไม่มีคนรู้เรื่องนี้"
 
"แน่นอนสิ...นี่เป็นเรื่องลับ"
 
ชายคนนั้นตอบกลับด้วยความมั่นใจแผนการในการจัดการโนอาห์ควรเป็นไปได้ด้วยดี
 
"ในคฤหาสน์นี้ไม่มีใครรู้เรื่องพวกนี้หรอกนอกจากพวกเราสองคน"
 
"แค่ตอนนี้อ่ะนะ"
 
พวกเขาเดินไปตามทางเพื่อไปยังห้องโถง
 
ชาย 2 คนได้เข้าไปในห้องรวมตัวและหลังจากนั้นเขาก็ได้เห็นรูปร่างที่คุ้นเคย
 
"ดูเหมือนคงไม่ใช่เรื่องที่ปกติแล้ว"
 
"ยังไงซะตอนนี้ก็ไม่มีใครรู้หรอก"
 
"หืม.....คนสองคนตรงนั้นหรือว่า................."
 
"ตอนนี้ฉันไม่สามารถตรวจสอบได้เนื่องจากพลังเวทย์ของฉันน้อยมาก"
 
"เอาเป็นว่าดูท่าทีไปสักพักก็แล้วกัน"
 
โนอาห์คิดในใจเสร็จและเดินออกไปจากห้อง
 
"การฟื้นฟูพลังเวทย์ของเจ้าเด็กนี่ดูท่าจะอยู่ในระดับที่ห่วยจัดเลย"
 
"แต่ยังไงฉันก็ต้องจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด"
 
ชายสองคนนั้นเดินออกมาจากห้องและเดินไปยังในสวน
 
"เราควรจะเอายังไงดี"
 
"แผนการจะล่าช้าไม่ได้"
 
พวกเขาพึมพำกันอยู่และพร้อมคิดวิธีใหม่ที่ดีกว่าพวกเขาสองคนยิ้ม
 
"เจ้านั่นไม่มีทางรู้หรอก"
 
"ฮาฮา.....คงต้องลองใช้วิธีนี้แล้ว"
 
และค่ำคืนก็มาเยือน
 
คฤหาสน์เวลคาเดียร์ตกอยู่ในความเงียบงัน
 
โนอาห์เดินออกมาจากห้องพร้อมกับเดินไปที่ริมระเบียง
 
เขาได้สังเกตเห็นผู้ชาย สอง คนเมื่อในตอนกลางวัน
 
"คงต้องลองดูแล้วล่ะ"
 
"เพื่อความสบายใจของฉันเอง"
 
โนอาห์ลงไปหาชาย สอง คนนั้นเเละได้เดินตามชายสองคนนั้นไป
 
"พวกเขาจะไปที่ไหน?"
 
โนอาห์สงสัยอย่างมากชายสองคนเดินเข้าไปในห้องพัก
 
โนอาห์สงสัยอย่างมากจึงแอบฟังตรงที่ประตู
 
"ในเมื่อเราจัดการจากภายในไม่ได้เราควรจัดการที่ภายนอก"
 
"แล้วนายจะทำยังไง"
 
ชายคนนึงถามด้วยความสงสัยเกี่ยวกับวิธีของชายชุดขาวมั่นใจ
 
"รอดูเถอะพรุ่งนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง"
 
ชายหนุ่มที่อยู่ด้านนอกประตูได้ตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป
 
แกร๊ก 
 
ลูกบิดประตูหมุนอย่างช้าๆก่อนที่บานประตูจะค่อยๆเปิดออก
 
เผยให้เห็นร่างที่คุ้นเคย
 
"ดูเหมือนเราคงต้องคุยกันสักหน่อย"
 
ทั้งสองชะงัก
 
"อะ...เอ่อไม่ทราบว่าคุณชายมีธุระอะไรอย่างงั้นหรอ"
 
"ก็ไม่ได้มีธุระอะไรเป็นพิเศษหรอก...เรามาเปิดอกคุยกันดีกว่านะ"
 
ชายคนหนึ่งคว้ามีดจากโต๊ะแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที
 
"ถ้าไม่ใช้เวลานี้ เราก็ไม่มีโอกาสทำสำเร็จหรอก"
 
"เพราะฉะนั้นนี่คือโอกาสสำคัญในการดำเนินแผนให้ลุล่วง"
 
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของโนอาห์
 
"มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก"
 
โนอาห์บิดตัวหลบคมมีด
 
เขาง้างหมัด
 
แล้วซัดเข้าเต็มแรงที่ใบหน้าของอีกฝ่าย
 
หมัดของเขาซัดเข้าเต็มแรงที่ท้องของอีกฝ่าย
 
"สิ่งที่ฉันได้รู้หลังจากมาอยู่ในร่างนี้ได้ สองวัน "
 
"ความสามารถทางกายภาพของตระกูลนี้ก็ไม่ได้แย่เลย"
 
"ดูเหมือนความสามารถทางกายภาพเริ่มต้นของตระกูลนี้อยู่ในระดับสูงเลย"
 
ชายผมเหลืองใส่ชุดสีขาวตกใจกับเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า
 
"ในบรรดาพี่น้องฉันได้สังเกตเห็นว่าความสามารถของโนอาห์ไม่ได้อยู่ในระดับสูงเลย"
 
"เขามีดีแค่ความฉลาดของสมองกับความพยายามที่สูงมาก"
 
“แต่ทำไมเขาถึงกลับโจมตีได้รุนแรงขนาดนี้…?”
 
ดวงตาของชายผมเหลืองเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
 
เขาก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
 
"ทั้งที่ไม่เคยฝึกต่อสู้หรือฝึกการใช้เวทย์"
 
"แต่กลับทำได้ขนาดนี้มันช่างน่าประหลาดมาก"
 
"สามารถทำให้นอสที่เป็นถึงอดีตทหารรับจ้างล้มลงไปได้"
 
โนอาห์ก้าวเท้าไปข้างหน้าเขาเดินผ่านร่างที่นอนอยู่บนพื้น
 
"เหลือแค่อีกคน"
 
"ฉันเสริมเวทเข้าไปในหมัดเมื่อกี้"
 
"เลยทำให้มันดูรุนแรงนิดหน่อยแต่ก็ได้แค่ไม่กี่หมัด"
 
"ฉันต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด"
 
"เอาล่ะคนต่อไปคือนาย"
 
โนอาห์ชี้นิ้วไปในทางของชายคนนั้น
 
เขาคิดในใจ
 
"ฉันจะอัดพลังเวทย์ทั้งหมดไปที่หมัดของฉัน"
 
ร่างของชายอีกคนที่ยืนอยู่พุ่งมาทางของโนอาห์
 
"มันคงจะไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกครับคุณชาย"
 
"อย่าโกรธผมเลยนะครับคุณชาย"
 
"หาคุณชายหายไปสัก หนึ่ง คนในตระกูลก็ยังมีพี่ชายของคุณอีกสอง คนที่ยังสามารถค้ำจุนตระกูลได้"
 
ชายผมเหลืองคิดจะใช้หมัดต่อยไปที่หน้าของโนอาห์
 
โนอาห์โยกตัวหลบก่อนจะใช้หมัดที่แกร่งด้วยพลังเวทย์ของเขา
 
และได้เหวี่ยงหมัดเข้าที่หน้าของชายคนนั้น
 
"โทษทีนะแต่มันคงไม่เป็นอย่างนั้นหรอก"
 
แรงกระแทกจากหมัดของโนอาห์ได้เข้าไปที่หน้าของชายคนนั้น
 
ร่างของชายคนนั้นได้ปลิวกระเด็นไปถึงกับฝาผนัง
 
"ปะ เป็นไปไม่ได้"
 
"ทำไมมาถึงรุนแรงขนาดนี้"
 
โนอาห์เดินเข้ามาใกล้ๆก่อนจะจับคอชายคนนั้น
 
"เอาล่ะฉันมีคำถามจะถามนายสัก สอง สาม คำถาม"
 
รอยยิ้มเกิดขึ้นที่มุมปากของโนอาห์
 
"มะ ไม่ มีทาง"
 
"ต่อให้แกจะทรมานฉันยังไงฉันก็ไม่มีทางบอกแกแน่นอน"
 
ชายผมเหลืองตอบด้วยความกระวนกระวาย
 
"ดูเหมือนฉันต้องเชือดไก่ ให้ลิงดูสินะ"
 
โนอาห์เดินไปที่ร่างของนอสที่หมดสติลง
 
เขายกมือขึ้นช้า ๆ แล้วกางนิ้วออก
 
"เรามาดูผลลัพธ์กันเถอะ"
 
“ดูดซับ”
 
สิ้นเสียงนั้น ออร่าสีดำก็แผ่กระจายออกจากฝ่ามือของโนอาห์
 
ร่างของนอสที่สลบอยู่บนพื้นกลับมีกระแสเวทออกมาจากร่างกาย
 
กระแสเวทย์จากตอนแรกที่เป็นสีฟ้ากลับกลายเป็นสีดำเมื่อมันกระทบกับออร่าสีดำของโนอาห์
 
พลังเวทย์นั้นกำลังถูกดูดออกจากร่างกาย
 
ร่างกายของนอสที่นอนหมดสติก็เริ่มแห้งเหี่ยวจนเหมือนกับศพที่ตายมาแล้วหลายวัน
 
"นะ...นี่มันเรื่องบ้าอะไร!"
 
ชายชุดขาวกลับสบถคำพูดออกมา
 
โนอาห์ยิ้มอย่างชั่วร้ายก่อนจะเดินไปหาชายชุดขาวด้วยความใจเย็น
 
"ทีนี้...นายจะตอบคำถามของฉันได้ยัง?"
 
"ตะ...ตอบแล้ว...ตอบแล้ว...ฉันจะตอบ"
 
ชายชุดขาวตอบด้วยเสียงสั่น
 
"งั้นคำถามแรกทำไมจึงเลือกที่จะจัดการฉัน"
 
เขาเอ่ยถามคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจตั้งแต่ต้น
 
"ก็เพราะว่าคุณชายนั้นอ่อนแอในด้านต่อสู้"
 
"ด้านแผนการคุณชายนั้นอันตราย"
 
"ทางฝั่งนายท่านจึงเลือกที่จะให้พวกเรากำจัดคุณชายไป"
 
"เพราะว่าคุณชายนั้นอันตรายเกินไป"
 
โนอาห์ครุ่นคิดอยู่ในใจ
 
"เจ้าเด็กนี่ดูเหมือนจะเป็นอัจฉริยะสินะ"
 
โนอาห์พอใจกับคำถามนั้นมาก
 
"ส่วนคำถามต่อไปเกี่ยวกับตระกูล"
 
"นายลองเล่ามาสิ"
 
เวลาล่วงเลยไปกว่าครึ่งชั่วโมง
 
โนอาห์ได้สรุปข้อมูลที่ได้รับมา
 
"ตระกูลเวลคาเดียร์เป็นตระกูลระดับสูงของอาณาจักร"
 
"ดูเหมือนว่าพวกเราทุกคน… กำลังถูกจับตามองเป็นพิเศษ"
 
"ทุกคนในตระกูลนี้ล้วนเป็นอัจฉริยะ"
 
"เรื่องมันเริ่มชักจะไม่ง่ายซะแล้วสิ"
 
"ไม่ใช่แค่โดนเล็งแค่ในอาณาจักรดูเหมือนนอกอาณาจักรก็ด้วยสินะ"
 
ชายชุดขาวพูดขึ้นด้วยเสียงที่สั่น
 
"ตอนนี้ผมรอดแล้วใช่ไหม?"
 
โนอาห์เผยรอยยิ้ม
 
"ใครบอกกันว่านายจะรอด"
 
"ถ้านายรอดออกไปฉันก็แย่ล่ะสิ"
 
โนอาห์กางมือขึ้นก่อนที่เขาจะใช้'ดูดซับ'
 
กระแสพลังเวทพวยพุ่งออกจากร่างของชายชุดขาว ราวกับถูกดึงกระชากออกจากแก่นแท้ของชีวิต
 
ก่อนจะไหลเข้าสู่ร่างของโนอาห์อย่างรวดเร็ว
 
เสียงร้องที่สิ้นหวังก็ได้ปรากฏขึ้น
 
"อ้าาาาาาาาา"
 
ร่างของเขาเหี่ยวแห้งไม่เหลือชิ้นดี
 
"ปริมาณพลังเวทย์ที่ฉันได้ในวันนี้ดูมันจะไม่มากเท่าไหร่แต่ก็พอที่ทำให้ฉันเลื่อนระดับได้"
 
"เอาเป็นว่าคืนนี้ฉันปรับพลังเวทย์ให้เข้ากับร่างกายก่อน"
 
โนอาห์เดินออกจากห้องไปก่อนจะทิ้งร่างทั้งสองนั้นไว้ในห้อง