การเกิดใหม่ของราชันย์นิรันดร์
มังกรดารา
5) บทที่ 4 เซบาสเตียน
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความเช้าวันรุ่งขึ้นมาถึงอย่างรวดเร็ว
โนอาห์ค่อย ๆ ลืมตาตื่น แสงแดดยามเช้าส่องกระทบใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา
เขารับรู้ได้ทันทีว่าพลังเวทภายในร่างกายของตนเพิ่มขึ้นอย่างมาก
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน โนอาห์ก็เผลอทบทวนเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับ “นายท่าน” อยู่ครู่หนึ่ง
“ยังไงซะ… ตอนนี้ก็ยังไม่ใช่เวลาที่ฉันจะต้องตาย”
"ภายในตัวของฉันตอนนี้พลังเวทที่ได้มาจากเมื่อวานฉันได้ปรับให้มันเข้ากับร่างกายแล้ว"
"แต่มันก็ยังไม่เพียงพอที่จะเลื่อนระดับขั้นอยู่ดี"
"คงต้องฝึกไปสักระยะแล้ว"
โนอาห์ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะหนังสือ
ไม่กี่วินาทีต่อมา ก่อนที่จะเปิดหนังสือ นั่นก็มีเสียงเคาะประตูจากด้านนอก
ก็อก..ก็อก...ก็อก
"ผมขออนุญาตเข้าไปนะครับคุณชาย"
เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับลูกบิดประตูที่หมุนเปิด เผยให้เห็นถึงชายแก่ที่มีอายุราว ๆ ห้าสิบปี
เสื้อสูทสีดำที่เรียบร้อย หนวดสีขาวที่สังเกตได้ง่าย ชายแก่คนนั้นก้าวเท้าอย่างช้า ๆ มาทางของโนอาห์
"เอาเป็นว่าหลังจากที่ท่านทานอาหารเช้าเสร็จ หลังจากนั้นสิบนาทีให้ท่านมาที่ลานฝึกเลยนะครับ"
"ผมจะรออยู่ที่นั่น"
ชายชรากล่าวกับโนอาห์ด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมบอกสิ่งที่เขาต้องทำหลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ
"ชายคนนี้คงถูกเจ้าตระกูลมอบหมายให้มาฝึกฉันสินะ"
"ดูจากการแต่งกายคงเป็นพ่อบ้านสินะ...ว่าแต่เขาชื่ออะไรนะ?"
"หลังจากทานอาหารเช้าฉันจะรีบลงไปเดี๋ยวนี้แหละ"
โนอาห์ตอบกลับและพยักหน้าเล็กน้อย
แต่หน้าของเขาก็ยังคงสงสัยเรื่องชื่อของพ่อบ้านที่อยู่ตรงหน้าของเขา
"ดูเหมือนท่านยังคงมีเรื่องที่สงสัยสินะครับ"
ชายแก่คนนั้นสังเกตเห็นใบหน้าที่ดูงุนงงของโนอาห์
"โทษที ความจำฉันไม่ค่อยดีน่ะ ฉันแค่อยากรู้ชื่อของคุณก็เท่านั้น"
โนอาห์กล่าวถามด้วยความสงสัย
"กระผมมีชื่อว่าเซบาสเตียน เป็นพ่อบ้านประจำตระกูลของท่านครับ"
"และได้รับมอบหมายให้มาฝึกท่านครับ"
"ทั้งหมดก็มีประมาณนี้ครับ"
ชายแก่ยังคงพูดสุภาพกับโนอาห์ พร้อมกับเปิดเผยชื่อของตนว่าชื่อ "เซบาสเตียน"
"เซบาสเตียนงั้นฉันจะจำเอาไว้แล้วกัน"
โนอาห์พยักหน้าด้วยความเข้าใจ ก่อนที่เซบาสเตียนจะเดินออกจากห้องไป
"ทักษะการใช้ดาบของฉันแทบไม่มีเลย"
"เพราะฉันไม่ได้สนใจมันมาก"
"และในชาติที่แล้วฉันไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกดาบ"
"ดูเหมือนครั้งนี้ฉันจะได้รับโอกาสในการฝึกดาบนะ"
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป โนอาห์ได้เดินไปที่สนามฝึกที่นัดไว้กับเซบาสเตียน
สายตาของเขากวาดมองไปที่สนามฝึก สายตาของเขาเห็นได้ชัดมีร่างหนึ่งยืนอยู่
นั่นคือเซบาสเตียน โนอาห์ได้เดินไปหาเซบาสเตียนพร้อมกับพูดคุยกับเขาเล็กน้อย
"นี่คือจุดที่เราจะฝึกใช่ไหม?"
"ใช่แล้วครับคุณชาย"
"เอาเป็นว่าเราจะฝึกจากดาบไม้ก่อนนะครับ"
เซบาสเตียนได้หยิบดาบไม้และยื่นให้กับโนอาห์
โนอาห์ยื่นแขนไปรับดาบไม้มาไว้ที่ตัวเอง
"ขั้นแรกคือการจับดาบครับ"
"ท่านไม่ควรจับมันแน่นไป...เพราะมันจะใช้แรงมากครับ"
"เนื่องจากตอนนี้ร่างกายของท่านพึ่งเริ่มที่จะเรียนรู้การต่อสู้"
"ต่อไปคือการฟันดาบครับ"
เซบาสเตียนยกดาบขึ้นช้า ๆ ให้โนอาห์เห็นชัด ๆ ก่อนจะฟาดมันลงไปที่หุ่นไม้
ฉับ!!!!!!!!
"ท่านต้องจดจ่อไปกับสิ่งที่ท่านจะฟันครับ"
"และต้องตั้งสมาธิของท่านเอาไว้"
"หากท่านไม่ตั้งสมาธิไปกับการฟันสิ่งที่อยู่ตรงหน้า"
"ดาบมันก็จะไม่มีแรงครับ"
"และจะทำให้การฟันของท่านนั้นดูไม่มีพลัง"
เซบาสเตียนได้อธิบายให้กับโนอาห์เสร็จ และได้ทำการฟันดาบลงไปอีกครั้ง
หุ่นไม้ที่สภาพดูแข็งแรงก็พังลงไป จุดเชื่อมต่อของหุ่นไม้ได้ขาดออกจากกัน
"ท่านลองฝึกฟันกับลมดูก่อนครับ"
"หากการฟันหุ่นไม้นี้มันยากเกินไปสำหรับท่าน"
โนอาห์ครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะยกดาบขึ้นแล้วฟันมันลงมา
"ฉันคงต้องฝึกกับลมไปอีกสักพักแล้ว"
"ดูเหมือนท่านตัดสินใจที่จะฝึกกับลมสินะครับ"
"งั้นท่านลองฟันกับลม 1000 ครั้งครับ"
"เพื่อให้มือคู่นั้นของท่านชินกับการฟันดาบลงมา"
โนอาห์พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะฟันดาบอีกครั้ง เขาฟันซ้ำเรื่อยไป
หลายชั่วโมงผ่านไป
โนอาห์ยังคงฝึกฟันดาบต่อไป ภายในการฝึกได้มีสายตาจับมองอยู่นั่นคือสายตาของเซบาสเตียน
"กระผมได้สังเกตมาหลายชั่วโมงแล้วครับ"
"งั้นเรามาทดสอบเลยไหมครับ"
"การฟันหุ่นไม้"
เซบาสเตียนกล่าวเสร็จและได้เดินไปหาโนอาห์ที่กำลังฝึก
เซบาสเตียนได้เดินไปยกหุ่นไม้ที่ขอบสนามฝึกมาวางไว้ที่จุดโนอาห์ยืนอยู่
"หากท่านฟันลงมาแล้วมันขาดออกจากกัน ก็ถือว่าท่านผ่านขั้นนี้ไปได้ครับ"
โนอาห์ก้าวเท้าไปข้างหน้า เขาจับดาบไว้ในมือ เขายกมันขึ้นมา
"ในหลายชั่วโมงนี้ฉันฝึกฟันดาบเล่มนี้มาหลายครั้งแล้ว"
"ไหนขอฉันลองดูผลลัพธ์หน่อยสิว่ามันจะเป็นยังไง"
ดาบได้ฟาดฟันลงไปในหุ่นไม้ที่ตั้งอยู่ แรงกระแทกทำให้เกิดรอยแตกจากตัวของหุ่นไม้
กลายเป็นรอยยุบขนาดนิดเดียวที่มีความยาวราวครึ่งแขนของเขา
"ดูเหมือนมันจะไม่ขาดออกจากกันนะครับ"
"ท่านคงต้องใช้เวลาอีกสักหน่อยนะครับ"
"เส้นทางของท่านยังอีกยาวไกล"
"เอาเป็นว่าท่านทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าอยู่ในระดับที่ดีแล้วครับ"
เซบาสเตียนกล่าวเสร็จก่อนจะเดินจากไปและพูดกับโนอาห์อีกครั้ง
"วันนี้เราพอแค่นี้ก่อนเถอะครับ"
"ไม่..."
โนอาห์ตอบกลับเซบาสเตียนด้วยเสียงที่หนักแน่น
"เวลามันยังเหลืออีกเยอะ"
"ฉันจะฝึกต่อจนกว่าฉันจะฟันไอ้หุ่นไม้นี้ขาด"
เซบาสเตียนมองไปที่หน้าของโนอาห์และได้ทำการพยักหน้า
"นี่เป็นทางเลือกของท่านเองนะครับ"
"หากท่านเป็นอะไร กระผมขอไม่รับผิดชอบนะครับ"
"ได้เลย ฉันไม่มีปัญหา"
โนอาห์ตอบกลับด้วยเสียงที่ยังคงแน่วแน่ เขาจับดาบขึ้นอีกครั้ง
สองชั่วโมงผ่านไป
ดวงตะวันใกล้ที่จะลับขอบฟ้า แสงสีส้มจากแดดที่เห็นได้ชัด
เผยให้เห็นร่างทั้งสองที่กำลังยืนอยู่
"เอาล่ะครั้งนี้ฉันต้องทำให้ได้"
โนอาห์ยกดาบขึ้น เขาได้ทำการตั้งสมาธิไว้ในดาบ
ก่อนที่จะฟาดฟันมันลงไปในตัวหุ่นไม้
ดาบได้ฟันลงมา ปลายดาบได้ไปกระทบกับส่วนกลางของหุ่นไม้
ทำให้เกิดรอยแยกจากตัวของหุ่นไม้ รอยแยกคราวนี้มันลึกมาก
จนในที่สุดมันก็ขาดออกจากกัน หุ่นไม้ตัวนั้นได้แตกออกเป็นสองท่อน
พร้อมกับร่างของโนอาห์ที่ล้มลงไปบนพื้นและหายใจหอบ
"ฉันทำได้สินะ"
"ท่านทำได้แล้วครับ"
"ท่านผ่านขั้นแรกไปได้"
"เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เราค่อยมาฝึกกันต่อนะครับ"
เซบาสเตียนได้พยุงร่างของโนอาห์และเดินไปข้างหน้า
พร้อมกับร่างของโนอาห์ที่เหนื่อยล้าจนไม่มีแรงเข้าไปในคฤหาสน์
"ดูเหมือนตระกูลเราจะไม่ได้มีแค่ สาม เสาสินะ"
"เห็นแบบนี้แล้วก็ค่อยโล่งใจไปหน่อย"
"ดูเหมือนผู้ชายคนที่ สาม ของท่านเขาจะมีความสามารถ"
"แล้วคนที่จะได้รับหน้าที่สืบทอดของท่านจะเป็นใครกัน?"
"มันช่างน่าตื่นเต้นซะเหลือเกิน"
เซบาสเตียนครุ่นคิดถึงเรื่องในอนาคตของตระกูล และยังคงก้าวเท้าเดินหน้าต่อไปอย่างช้า ๆ
คำยืนยันของเจ้าของนิยาย
✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ
