Call us The L.o.u.d.
เขียนโดย 
พาวจาพัจส์
วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2559 เวลา 16.44 น.
แก้ไขเมื่อ 23 มกราคม พ.ศ. 2562 22.22 น. โดย เจ้าของนิยาย
9) aide-de-camp part 2
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความCLASS A Room 9
ระหว่างที่เหล่านักเรียน สนทนากันอย่างอลหม่าน พร้อมเสียงสนทนาที่เปล่งออกมาดัง
ที่ป่นเปลกันคล้ายเสียงฝูงนกแตกรัง ก็หยุดลงด้วยเสียงตะคอกดังมาจากคนที่เดินมาในห้อง
" เอาล่ะพวกเธอเงียบได้แล้ว! วันนี้เรามีเด็กใหม่ย้ายเข้ามา " ดูเหมือนคนที่เข้ามาภายใน
ห้องลักษณะจะเป็นอาจารย์ของห้องนี้ เขาเป็นคนตัวสูงสง่าผมยาว สวมเสื้อคลุมแขนยาวสีแดง
ชายเสื้อยาวถึงหัวเข่าแขนขวาถือเอกสารกับหนังสือไว้ข้างลำตัว แล้วเขาชี้มาทางพวก limbo
โดยเจาะจงมาที่
" พ่อหนุ่มผมดำคนนั้นชื่อ อิจฉิ มิโค คาปิโคเอล พึ่งมาจาก Class C "
" ชื่อผมคือ คาปิโคเนล ครับ " แต่ดูเหมือนเขา จะเมินคำพูดของ อิจฉิแล้วชี้มาทาง ลิมโบ
" ส่วนเด็กที่นั่งข้างๆ เขาชื่อ ลิมโบ ทั้งสองพึ่งย้ายเข้ามาพร้อมกันฝากดูแลเพื่อนใหม่ด้วยนะ
ส่วนฉันชื่อ คาเอะ อย่าลืมเติมคำว่าอาจารย์นำหน้าด้วย ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นพวกเธอทุกคน
เข้าใจ?! "
เหล่านักเรียนต่างตอบเข้าใจ 'อย่างเข้าใจ' อิจฉิก็เช่นกัน นี้ก็คงจะเป็นเรื่องใหม่สำหรับเขาเพราะ
ในคลาสของเขาไม่ค่อยมีแรงกดดันในห้องซะเท่าไหร่ ต่างกับตอนนี้ ในขณะนั้นเอง ลิมโบ รู้สึก
บางอย่างจากอาจารย์ คาเอะ เขาคือคนที่เคยคว้าเสื้อคลุมของ ลิมโบ เมื่อวันก่อนหน้านี้
เหมือนมาเรียเคย พูดถึงว่าเขาคือคนที่เดินเรื่องที่ ลิมโบ ทำไว้เมื่อวาน แต่ตัว ลิมโบ เองก็
ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรไว้
" เอาล่ะฉันแนะนำเด็กใหม่ให้แล้ว ฉันจะต่อจากเมื่อวานที่ค้างไว้ " เขาเริ่มจากการนั่งลงบน
เก้าอี้หน้าห้อง พร้อมเปิดหนังสือ
และตอนนั้น ลิมโบได้รับรู้ถึงอะไรบางอย่าง
" อืม... ฉันขอทบทวนพวกเธอหน่อย อย่างที่รู้กันกรดอนินทรีย์เป็นที่ได้มาจากแร่ธาตุ พวก
เธออาจเรียกว่ากรดแร่ก็ได้ มันก็มีบางพวกที่ใช้สมบัติ ของกรดมาแปรผันกับเวทแบบผิดๆ... "
" อนินทรีย์?.. (นกอินทรีย์?) " เหล่าคำถามมากมายผุดขึ้นมาจากหัวของ ลิมโบ หลังจาก
ที่ อาจารย์ คาเอะอธิบายต่อไปอีกขั้น
...
10 นาทีต่อมา
" เอาล่ะจบแล้วสำหรับเรื่องนี้ " ลิมโบ ในหัวของเขามีแต่สิ่งแปลกใหม่ที่รับเข้ามาซึ่งเขาไม่
อาจทำความเข้าใจได้ ถ้าจะอธิบายง่ายๆ คือไม่รู้เรื่องนั้นเอง
" แต่หลังจากนี้ไปจะเป็น บทเรียนสำหรับวันนี้ " ลิมโบที่ นั่งเงียบตลอดสิบนาที ที่กำลังมี
สีหน้าที่แย่สุดๆ ต้องเตรียมพร้อมสำหรับบทเรียนต่อไป
...
50 นาทีต่อมา
คาบเรียนภายในห้อง นั้นได้จบไปแล้วสำหรับวันนี้ เหล่านักเรียนต่างพากันเหนื่อยล่าสำหรับ
บทเรียนในช่วงเช้าวันนี้ แต่คนที่ดูเหนื่อยล่าที่สุดก็คงจะเป็น
" บทเรียนของ Class A ก็ไม่ต่างจาก Class C เท่าไหร่ แต่ดูเหมือนพวกเขาจะเรียนนำ
หน้า Class C ไปเยอะเลย ผมต้องกลับไปอ่านเพื่มเติมก่อน แต่คนที่ Class นี้ต้องเก่งจริงๆ
นั้นเหละ ที่จะเข้าใจเรื่องทั้งหมดนี้ได้ " อิจฉิ หันไปมองที่ลิโบ
" คุณ limbo ครับ ผมว่าพวกเราควรจะไปศึกษาเพิ่มเติม... "
" ข้าไม่เข้าใจ... " สภาพของเขาในตอนนี้ เขามือกุมศรีษะไว้แล้วมีเพียงสีหน้าตึงเครียด
ของเขาที่แสดงให้เห็นเด่นชัด
" อะ.. นั่นสินะครับ ก็มีบางเรื่องที่ผมไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน ฮ่ะ.. ฮ่ะ... " อิจฉิหัวเราะ
ออกมาเบาๆ สภาพของ ลิมโบในตอนนี้อาจผิดไปอย่างที่เขาคิดไว้เด็กหนุ่มก้มลงไปหยิบอะไร
บ้างอย่างในกระเป๋า
" นี่ครับ " อิจฉิ ยื่นผ้าคลุมมาให้ ลิโบ มันคือผ้าคลุมของ ลิมโบ
" โอ้.. เจ้าเอามันมาด้วยข้าคิดคงหายไปแล้วซะอีก " เขารับมันไว้แต่ไม่ได้สวม
จู่ๆ ก็มีนักเรียน 3 คนเดินมาหาพวกเขา หนึ่งในนั้นเป็น มนุษย์
" ไง! พวกนายจะไปจะไปศูนย์อาหารด้วยกันไหม? " ทั้ง 3 คนนั้นเป็นทั้งคนที่เคยหรือรู้จัก
ไม่นานมานี้ ตอนที่เข้ามาในห้องนี้ครั้งแรกกับทาโกะ คนที่เดินถามพวกเขาชื่อ เอดัส เขามีเขา
ทั้งสองข้างบนหน้าผาก ส่วนผู้ชายที่อยู่ทางด้านขวาข้างๆเขาคือ คนที่เขาเห็นมาหลายครั้ง
บากอส ชายผู้สวมเสื้อขนสัตว์สีขาว ซึงไม่รู้ว่ามันคือขนเกะ หรือเพะ อีกคนหนึ่งชื่อ เชอา
เธอเป็น มนุษย์ limbo มองลงไปเบื่องล่าง เพราะมีหนึ่งสายตาที่มองเขาด้วยความเกียจชั่ง
risk มองมาที่พวกเขา ก่อนที่ที่จะเดินออกจากห้องไป แทนที่มันจะทำ ลิมโบกังวลใจกลับทำให้
เขารู้สึกถูกรังควานเหลือเกิน และนั้นไม่ใช่เรื่องดีที่ทำให้เขารู้สึกเช่นนั้น
ณ ห้องสภานักเรียนฝั่งมนุษย์
ภายในห้องมีโต๊ะยาวหนึ่งคัว พร้อมเก้าอี้หลายตัวไว้สำหรับประชุม เหล่าคนของประธาน
นักเรียนนั่งประชุมด้วยความเเงียบครึม มาเรีย นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ มาเรียทำสีหน้าเหมือนจะ
เดือดสุดๆ ทำให้เหล่าสมาชิกของเธอไม่กล้าเอ่ยคำพูดใดๆออกไป เดิมทีเธอเองก็มีหน้าตาและ
ท่าทีเหมือนคนเย็นชา ตอนนี้ทุกๆคนในห้องบอกได้เลยลว่าแย่สุดๆ
(เสียงประตูเปิดออก)
" มาแล้วค่า! (=w=) " โลลิ ถือเครื่องเล่นเกมเข้ามาในห้องด้วยความร่าเริง
" ! " มาเรียลุกขึ้นแล้วเดินไปหาเธอ
" มีอะไรเหรอค่ะ ประธาน? (O o O) "
" เมื่อวานเธอทำอะไรลงไปเธอรู้ไหม!!!!!! " มาเรียใช้ มือทั้งสองข้างหยิกแก้มที่ดูนุ่มนิ่ม
ของโลลิ แล้วก็เธอเริ่มร้องโวยวาย
" อ่า! เจ็บ! ฉันทำอะไรผิดเหรอค่ะ!? (> w +) " มาเรียไม่สนใจก็ยังหยิกต่อไป เหล่า
สมาชิกไม่กล้าเข้าไปยุ่งกับเธอในตอนนี้พวกเขามองดูอย่างเงียบๆ มาเรีย ปล่อยจากแก้มของ
โลลิ เธอเอาประกบแก้มทั้งสองของเธอไว้แต่ก็ไม่ได้ช่วยบรรเท่าอาการเจ็บเลย มาเรียนั่งลง
บนเกาอี้พร้อมถอนหายใจกับใบหน้าที่หดหู่ ผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่กับเหล่าสมาชิกเข้ามาหาโลลิ
" ยูจัง ประธานคงจะโกรธเธอเรื่องเมื่อวานที่เธอปล่อยให้พวกนักเรียนประลองกันโดยที่
เธอไม่อยู่คอยคุมพวกเขา "
" เอ๋? เรื่องนั้นเหรอ " มาเรีย มองกับมาที่เธอ
" ขอโทษค่ะประธาน! " แต่คำขอโทษนั้นมิอาจทำการแสดงสีหน้าที่หดหู่ของ มาเรียหยุด
ลงได้ จนทุกคนเริ่มเป็นห่วง
" เป็นอะไรรึเปล่าครับประธาน "
ช่วงเช้าก่อนเข้าเรียน
' อาจารย์มีเรื่องเรื่องจะคุยกับฉันในวันตอนเช้า ฉันพอจะเข้าใจว่าอาจารย์จะพูดเรื่องอะไร '
มาเรีย เปิดประตูเข้าไปในห้องของ Diara เธอเดินเข้าไปเป็นบรรยากาศที่คุ้นเคย แต่เหมือน
จะมีอะไรบ้างอย่างเพิ่มเข้ามา
" อาจารย์ค่ะ " มาเรีย เห็นผู้หญิงสวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลอ่อน เช่นเดียวกับผมหางม้าที่มี
สีใกล้เคียงกัน
" มาเรียเหรอ? " เธอหันมาเห็นมามองที่มาเรีย
" อาจารย์ค่ะ เธอมาทำอะไรที่นี่ "
" ฉันมารายงานผลน่ะ "
" ยูกิ ช่วยรออยู่ข้างนอกก่อน ฉันมีเรื่องคุยกับมาเรีย "
" ค่ะ แล้วเจอกันข้างนอกนะ " เธอหันมาบอกมาเรีย แล้วเดินออกจากห้องไป
Diara ตอนนี้แว่นของเธอได้ถูกถอดออก ทำในตอนนี้สายของ diara ดูเฉียบคมมากกว่า
เก่า และมาเรียรู้ดีว่าการที่อาจารย์ของเธอทำแบบนี้เป็นเรื่องที่ไม่ดีนัก
" ที่ฉันเรียกเธอมาก็เพราะเรื่องท่าน limbo เมื่อวานเธอไม่ได้อยู่กับเขาสินะ ยูกิ บอกฉัน
ว่ามีนักเรียนประลองกันที่อารีน่า โดยที่ไม่มีประธานนักเรียนหรือผู้คุม ดูแลแล้วอีกหนึ่งเหตุผลที่
เรียกมาเพราะท่าน limbo ได้รับบาดเจ็บ "
" ฉันได้เข้าไปขัดขวาง และช่วยรักษาแผลให้เขาแล้วค่ะ "
" ใช่เธอเข้าไปขัดขวางแล้วช่วยเขา แต่ก่อนหน้านั้นเหมือนเธอจะรอให้เขาได้รับบาดเจ็บ
ก่อนเข้าไปช่วย "
" เดียวก่อนสิค่ะอาจารย์?! "
" เรื่องทั้งหมดฉันพอจะให้อภัยได้ หากมันได้เกิดขึ้นครั้งแรก " มาเรีย พยายามจะโต้กลับ
เรื่องที่อาจารย์ของเธอพูดมา แต่สิ่งที่อาจารย์ของเธอพูดออกมาก็เป็นเรื่องจริงในอีกมุมหนึ่ง
มาเรียพยายามจะอธิบายแต่
" ช่วยตอบฉันอย่างหนึ่งได้ไหมมาเรีย ช่วยตอบความจริง "
" ได้ค่ะ "
" ช่วงเช้าของเมื่อวาน เธอได้ตบหน้าเขารึเปล่า "
มาเรียเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบคำถาม
" ใช่ค่ะ " Diara หยิบแว่นของเธอขึ้นมาสวมแล้วนั่งลงที่นั่งเดิมของเธอ
" การที่ฉันให้เธอรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยเขา มันเป็นวิธีหนึ่งที่เธอจะได้รับการเลื่อนขั้นที่เร็วที่สุด
เพราะมันเป็นงานที่ทรงเกียรติเทียบเท่ากับการได้เป็นองค์รักษ์ ของกษัตริย์ในเมื่อเธอ
ไม่สามารถทำหน้าที่ที่ฉันมอบหมายให้ได้ ฉันต้องหาคนอื่นมาแทน "
" หาคนอื่นมาแทนเหรอค่ะ? "
" ขอบใจมาก มาเรีย ตอนนี้เธอไปได้แล้วล่ะ "
" ค่ะ " มาเรีย เดินออกไปจากห้อง หร้อมกับเห็น Yuki ยื่นอยู่ที่หน้าประตู มาเรียมองเธอ
ด้วยสายตาที่เย็นชา สีหน้า ยูกิสามารถอธิบายได้เลยว่าเธอกำลังรู้สึกผิด
" มาเรีย... ฉันขอโทษ " ถึงคำพูดจะออกมาจากเธอ แต่มาเรียก็ไม่ได้อยู่รอฟังคำพูดนั้น
เธอจึงไม่ได้ยิน มันจึงเป็นได้แค่เพียงเสียงลม
มุมนักเขียน
ยังมีใตรติดตามอยู่รึเปล่าเอย
คำยืนยันของเจ้าของนิยาย
✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ
