short time ผ่านมาให้จำ

8.0

วันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2559 เวลา 08.33 น.

  9 ตอน
  1 วิจารณ์
  10.12K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2559 18.39 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

7)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

ตอนที่ 7

 

“ คืนนี้ เราจะชุมนุมกันถึงสองทุ่ม จะประท้วงถึงที่สุดเพื่อประชาธิปไตยของเรา!!!”

แกนนำประกาศผ่านโทรโข่ง และมีเสียงเฮจากนักศึกษาที่อยู่ข้างล่าง  1 ในคนที่นั่งฟังก็คือฉันซึ่งนั่งอยู่กับนายแว่นสุชาติ

ตั้งแต่ตอนบ่ายหลังจากที่ฉันแยกกับธนิน ฉันก็พยายามมองหาเขาในกลุ่มนักศึกษาที่นั่งชุมนุม แต่ก็ยังไม่เจอสักที ถ้ามีมือถือเหมือนยุคที่ฉันจากมาป่านนี้ฉันคงเจอเขาแล้วล่ะ

     เออ...จริงสิ !!!

ฉันกำลังอยู่ธรรมศาสตร์ทำไมฉันไม่ไปหาบ่อน้ำที่ฉันโผล่ขึ้นมาตอนนี้ก็ยังไม่มีเหตุร้ายแรงอะไรด้วย สถานการณ์ก็ปกติ

“ชาติ เดี๋ยวฉันไปห้องน้ำก่อนนะ”

“ครับๆ”

ช่างเป็นผู้ชายที่พูดเพราะอะไรเบอนั้น

 

ฉันเดินออกมาห่างจากลานโพธิ์ที่ทุกคนกำลังนั่งชุมนุมกันอยู่ เสียงของผู้นำเริ่มเบาลงเรื่อยๆ ไอ้บ่อน้ำนั่นมันอยู่ส่วนไหนของมหาลัยกันล่ะ ไม่สิมันเป็นบ่อปลาต่างหาก

     แล้วมันอยู่ตรงไหนกันแน่นะ????

ตอนนี้ยิ่งเย็นมากแล้วสาวสวย โสด แถมบริสุทธิ์อย่างฉันมาเดินมืดๆคนเดี๋ยวอย่างนี้ จะดีมั้ยนะ เริ่มๆกลัวแล้วนะเนี่ย ตามตึกก็มีแต่ต้นไม้อ่ะ น่ากลัว

ในตอนที่ฉันกำลังถอดใจแล้วหันหลังกลับ

   ว้ากกกก!!!

     -0-!!!

หันกลับมาเจอมุกผีไฟฉายสุดคลาสสิค เกือบถีบแล้วมั้ยล่ะ

“ไง^^”

“ธนิน...หายไปไหนมาเนี่ย”

“ใครเป็นคนหายกันแน่ครับ? แล้วมาเดินอะไรอยู่นี่”

“อ๋อ มาเข้าห้องน้ำน่ะ ...ฉันว่าเรากลับไปชุมนุมกันเถอะ^^”

“ไปเดินเล่นกันดีกว่า”

มืออุ่นๆคว้ามือฉันแล้วพาเดินไปอีกทางที่ไม่ใช่ทางกลับ ทุกอย่างดูเงียบไปจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงจังหวะหัวใจสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงร่างกาย ไม่ได้ใจเต้นแรงแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ เป็นหมอ เป็นอินเทิร์น เป็นนักศึกษาแพทย์ หรือม.6

เฮ้อ!ชีวิตวัยสาวของฉันใช้ไปกับอะไรหมดนะจะ30แล้วยังไม่เคยมีความรักเลย

 

เราเดินลัดเลาะมาจนถึงริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากลานโพธิ์มากนัก

แสงจันทร์สีเหลืองนวลส่องสะท้อนผืนน้ำระยิบระยับ อีกฟากมีแสงจากตึกรามบ้านช่อง ถึงมันจะดูไม่สว่างเหมือนในอนาคตแต่ก็สวยงามไม่แพ้กัน หรือที่ฉันได้ย้อนกลับมาเพราะฟ้าอยากให้ฉันได้ใช้ชีวิตที่เสียไปกับชายหนุ่มรูปงามกันนะ>//<

 นี่จบหมอหรือจบมโนมาวะ? ^^

“กำลังคิดอะไรอยู่ ยิ้มซะน่ากลัวเชียว”

ฉันที่กำลังยิ้มหน้าบานเพราะงานมโนถึงกับต้องหุบยิ้มลงทันที

“ถ้าคุณเรียนจบแล้ว คุณวางแผนจะทำอะไรเหรอคะ”

“ก็คงสอบอัยการ แล้วก็ทำงานล่ะมั๊ง ทำไมถึงถามเรื่องนี้”

“อ๋อ ฉันก็แค่คิดว่า ฉันใช้ชีวิตไม่ค่อยคุ้มน่ะ ฉันเคยคิดว่าเรียนจบมีงานทำเป็นหมอที่ดีให้ได้แล้วชีวิตจะมีความสุขมันก็มีนะ แต่พอคิดๆดูก็เหมือนเราจะลืมมองดูความสุขข้างทางไป ตอนม.ปลายก็ต้องเรียนหนักเพื่อสอบเข้าให้ได้ พอเข้ามหาวิทยาลัยได้ก็เรียนหนัก พอจบไปก็กลายเป็นหมอที่ทำงานหนัก”

“ถ้ามันเป็นสิ่งที่เธอเลือกแล้ว ก็มีความสุขกับมันสิ อะไรที่เธอบอกว่าใช้ชีวิตไม่คุ้มก็ทำมันเท่าที่จะทำได้ ฉันเองก็อยากเป็นอัยการที่ดี อนาคตของเราก็คงไม่ต่างกันสักเท่าไหร่”

“ยิ่งพูดยิ่งหล่อนะรู้ตัวมั้ย^^”

“รู้สิ รู้นานแล้ว^^”

ให้ตายเถอะแพ้รอยยิ้มของผู้ชายยุคคุณพ่อเข้าแล้วจริงๆ

“แล้ว...ในอนาคตของเธออยากจะมีฉันอยู่ในนั้นมั้ย?”

จะแก้เขินยังไงดีเนี่ย 0///0

“มีสิ  อีกหนึ่งวินาทีก็คืออนาคตแล้ว^^”

เพียงแค่เราจะมีอนาคตด้วยกันอีกกี่วินาที กี่นาที กี่ชั่วโมง หรือกี่วันก็เท่านั้นเอง ฉันยิ้มแล้วยืนมองรอยยิ้มบนใบหน้าสุขุมนั้นบ้าง 

     อร๊ายยย เขามีลักยิ้มด้วย><

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา