Sugar Love หลุมรักร้าย ของนายหน้าหวาน

10.0

เขียนโดย evan

วันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2554 เวลา 19.04 น.

  14 chapter
  89 วิจารณ์
  31.89K อ่าน
แชร์นิยาย Share Share Share

 

13)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ


     “
แก้วใจ มาทำอะไรตรงนี้เนี่ย”

 

       ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงโทโมะที่ดังมาจากด้านหลัง พอฉันนอนเต็มอี่มฉันก็เลยเดินออกมาข้างนอก

 

      

“มา...มารับลม นายมีอะไร”

 

     

       “มารับลม?


 

       “อือใช่”



       “น่าตีไหมเนี่ยเพิ่งจะหายหวัดออกมารับลม เข้าบ้านเดี๋ยวนี้เลย”



 

       เขาฉุดแขนฉันก่อนจะลากเข้าบ้าน ทำไมหมอนี่มันถึงได้จู้จี้จุกจิกกับฉันจังเลยเนี่ยคนไม่สบายเนี่ยมันขยับอะไรก็ผิดไปหมดเลยใช่ป่ะ



 

       “โอ๊ยยย !! เจ็บบบ”


 

       ฉันร้องเสียงดังเพราะฉันเดินชนราวบันไดแถมตรงที่ชนก็เป็นตรงแผลที่ยัยพิมฝากเอาไว้ด้วย เจ็บมากเลยอ่ะ T^T เลือดไหลแน่เลย ทำไมฉันถึงได้ซุ่มซ่ามขนาดนี้เนี่ยราวบันไดมันอยู่ดีๆ ของมันไปเดินชนมันทำไมเจ็บตัวเลย


 

       “เป็นไรอ่ะ”


 

       “เดินชนราวบันได T^T”


 

       “หึ เธอคิดว่าราวบันไดมันนิ่มรึไงฮะ”


 

       “ก็แอบคิดอยู่เหมือนกันนะ - -+++”


 
 ฉันมองค้อนโทโมะที่หยุดหันมาดูอาการฉัน ถ้าเลือกได้ฉันก็ไม่เลือกที่จะเดินไปชนมันหรอกย่ะไอคิวฉันสูงพอนะเฟ้ย


 

       “แง เลือดไหลเลยอ่ะ”


 

       ฉันมองมือของตัวเองที่มีเลือดติดอยู่ก่อนจะหันไปมองแผลบนแขนด้านซ้ายก็เห็นเลือดมันไหลซึมออกมาจากผ้ากอซ เลือดมันไหลค่ะท่านผู้อ่าน O_O!!! ไหลเยอะซะด้วยมันจะไหลหมดตัวฉันไหมเนี่ย



 

       “เธอเนี่ยน้า ซุ่มซ่ามไม่เข้าเรื่อง”


 

       “ไม่ต้องมาดุฉันเลย คนล้มอย่าข้ามอ่ะเคยได้ยินป่ะ”


 

       “โอเค ไม่ดุก็ได้ไปทำแผลก่อนไป” 


 

       เขาจูงมือฉันเดินขึ้นไปบนห้องของฉัน พอมาถึงเขาก็กดไหล่ฉันให้นั่งลงบนเตียงก่อนจะเดินมาแกะผ้ากอซออกจากแผลของฉัน โอ้...พอฉันเห็นแผลของตัวเองแล้วฉันก็แทบจะเป็นลม แผลฉันมันยาวประมาณสามเซนติเมตรได้แต่ไม่ลึกมากรอบๆ แผลก็มีเลือดติดอยู่ อยากจะเป็นลมจัง - -


 

       “เจ็บอ่ะ”


 

       “ยังไม่ทันทำอะไรเลย -*-”


 

       โทโมะพูดเสียงดุเมื่อฉันร้องขึ้นมาที่เห็นเขากำลังจะเอาผ้าชุบน้ำที่เขาเพิ่งจะเดินเข้าไปเอาในห้องน้ำมาเช็ดเลือดที่แผลของฉัน ร้องไว้ก่อนไม่ได้หรือไงถือซะว่าเป็นการเตรียมใจเพราะฉันรู้ว่ามันจะต้องเจ็บแน่นอน


 

       “เจ็บเปล่า”



 

       ฉันส่ายหน้าเบาๆ แทนคำตอบ เขาจึงก้มหน้าลงไปเช็ดเลือดที่แผลให้ฉันต่อ ฉันจะเป็นลมก็เลยหันหน้าไปทางอื่นไม่ได้มองดูการกระทำของเขาจนกระทั่ง...


 

       “โอ๊ย! แสบ...!!”


 

       ฉันร้องและหันขวับไปมองโทโมะนายทำอะไรกับแผลฉันเนี่ยมันแสบนะเฟ้ย


 

       “นายทำอะไรเนี่ย”


 

       “อ้าว ก็ทายาไง”


 

       “แล้วบอกกันสักคำไม่ได้หรือไงว่าจะทายาอ่ะ -*-”


 

       “ก็ฉันเห็นเธอหันหน้าไปทางอื่นฉันก็คิดว่าเธอปลงตกแล้วก็เลยใส่ไปเต็มที่เลย ^^;”


 

       โธ่เอ๊ย ฉันล่ะอยากจะเอายากอกปากตานี่จริงๆ เลย นายคิดว่าฉันเป็นมนุษย์ตายด้านหรือไงยะ ฉันยังมีความรู้สึกอยู่นะเฟ้ยต่อมรับความรู้สึกฉันยังไม่ได้เสื่อมสักหน่อย


 

       “ทำไมอ่ะ แสบหรอ”



 

       “อือสิ ไม่แสบจะร้องหรอ”


 

       “ฮ่าๆๆ ฉันขอโทษๆ”



 

       ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีกฉันไม่เอาสำลีในกล่องยานี่ยัดปากนายก็ดีเท่าไหร่แล้ว คิดได้ยังไงว่าฉันปลงตก - -



      “เสร็จแล้วๆ”


 

       “ขอบคุณนะ”

 


 

       “ไม่มีค่าจ้างหน่อยหรอ”

 

     

       “จะเอาไรอ่ะ”


 

       “ไม่เอา”


 

       “ไม่เอาแล้วถามทำไมอะโมะ”


 

       ฉันแขวะใส่เขาทันที นายอยากมีแผลเป็นเพื่อนฉันป่ะเดี๋ยวฉันจัดให้ตอนนี้เลยถ้านายไม่ตายฉันก็ไม่เลิก โอเคไหม



 

       “ฉันยังอาบน้ำไม่ได้ใช่ป่ะ”


 

       “ใช่ รอแผลหายดีกว่านี้ก่อนถึงจะอาบได้”


 

       “แล้วเมื่อไหร่แผลฉันจะหายอ่ะ”


 

       “คงจะอีกสองสามวันมั้ง”


 

       โห่ กว่าจะถึงตอนนั้นฉันคงเน่าได้ที่เลยล่ะมั้งเนี่ย ฮ่าๆๆ


 

       “ทำไมมันนานจังอ่ะ”

 

      

       “จะไปรู้หรอ แต่ถ้าเธอให้ฉันนอนกอดเธอทั้งคืนนะรับรองพรุ่งนี้หายสนิท ^^”


 

       โทโมะยกมือขึ้นกอดอกก่อนจะพูดกับฉันด้วยสีหน้าพร้อมกับแววตาเจ้าเล่ห์ แหม นายคิดว่าฉันจะโง่ขนาดนั้นเลยหรือไงอย่าดูถูกไอคิวของฉันนักสิ เดี๋ยวแม่ก็ฟรีคิกออกนอกห้องซะเลยหนิหมั่นไส้มานานแล้วนะ


 

       “จริงหรอ”

    

       “จริ๊ง จะรองดูไหมล่ะ ^^”


 

       “ก็เอาสิ ถ้านายเข้ามาระวังจะสูญพันธ์ ^^”


   ฉันพูดเสียงดังเพื่อให้เขาได้ยินชัดเต็มสองรูหู และมันก็ได้ผลเขาหยุดฝีเท้าลงทันทีที่ฉันขู่ ฮ่าๆๆ เชื่อคนง่ายนี่หว่านายคิดว่าฉันจะกล้าทำนายสูญพันธ์หรือไงคนหล่อได้หมดโลกกันพอดี       

      “โหดร้าย ฉันอุตส่าห์ทำแผลให้เธอนะ T^T”

     

     

       “จะโหดกว่านี้ถ้านายไม่ยอมออกไปจากห้องของฉัน”

 

 

     

 ฉันเบ้ปากใสหมอนี่ หึ ถึงไม่ใช่บ้านฉันก็เหอะ ในเมื่อเขายกห้องให้ฉันแล้ว มันก็ต้องเป็นของฉันสิ เหอๆ ( ใครสอนมาเนี่ย - -)

     

        “ แก้วอะ”


       “ฉันไม่ได้ขอสักหน่อย จะออกดีๆ หรือจะให้ฉันเนรเทศนายออกไป ”


       ฉันลุกขึ้นยืนพลางพูดเสียงโหด ฉันรู้สึกว่าถ้าฉันยังอยู่ในห้องนี้กับเขาอีกสักห้านาทีคุณอาต้องเสียงบประมาณค่างานศพหมอนี่แน่นอน พูดจาน่าฆ่ามากเลย -*-


 

       “ออกดีๆ ก็ได้ แต่ก่อนไป...”

       

         ฟอดดดด !!

     

      “กรี๊ด!!! นี่นาย...”


       “แหะๆ ฝันดีนะครับที่รัก ^-^”


 

       โทโมะหันมาพูดกับฉันแบบเร็วๆ และรีบเปิดประตูวิ่งออกจากห้องฉันไปก่อนที่หมอนในมือฉันมันจะบินไปกระทบกับหัวงามๆ ของเขา ฉันรีบวิ่งตามออกไปดูก็เห็นว่าเขาวิ่งลงบันไดไปแล้ว เชอะ วันนี้นายโชคดีนะแต่วันหน้าถ้านายมาทำหอมแก้มฉันโดยที่ฉันยังไม่อนุญาตล่ะก็นายเจอดีแน่ !!

 

ฉันเดินฟึดฟัดกลับเข้ามาในห้องแต่จู่ๆ อารมณ์ก็เปลี่ยนไป ฉันยกมือขึ้นไปจับแก้มข้างซ้ายของตัวเองที่เพิ่งจะโดนไอ้หน้าหวานหอมไปหยกๆ เล่นทำเอาหัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะเลือดไหลเวียนดีโดยเฉพาะที่ใบหน้า - - คืนนี้จะนอนหลับไหมเนี่ย

 

 

 

ณ โรงเรียน ...

 


 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
10 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

อ่านนิยายเรื่องอื่น