บ่วงรักรอยอดีต

9.1

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2557 เวลา 13.11 น.

  45 ตอน
  448 วิจารณ์
  108.22K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2557 12.18 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

28) 28 เมียหลวงเมียน้อย

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เพล้ง

 

 

 

 

เสียงของแก้วที่ถูกเขริกาปาลงกับพื้นเสียงดังทำให้คุณเล็กรีบเข้ามาหาหญิงสาวที่ห้องนอน

 

 

 

 

 

 

“ใจเย็นๆก่อนนะคะพี่เขม”คุณเล็กรีบพูดก่อนจะสั่งคนใช้ทำความสะอาดเศษแก้วที่แตกไป

 

 

 

 

 

 

“ให้พี่เย็นได้ยังไรล่ะเล็ก นี่ใหญ่หยามหน้าพี่มากเลยนะ พอมาถึงก็โร่ไปหาแม่นั่นที่เรือนริมน้ำ สร้าง

ให้มันไปแล้วยังจะไปดูแลมันอีกทำไมกัน”เขริกาพูดด้วยน้ำแสดงเดือดดาลไม่พอใจ

 

 

 

 

 

“เพราะแม่นั่นท้องอยู่ไงล่ะคะพี่เขม ถ้ามันไม่ท้องพี่ใหญ่คงไม่ประคบประหงมมันขนาดนี้หรอก ทั้ง

คุณพ่อ คุณแม่คอยเข้าข้างให้ท้ายมันกันหมด”คุณเล็กพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

 

 

 

 

 

 

“ถ้านังนันท์คลอดลูกออกมา ทุกคนก็จะแห่ไปดูแลมันกับลูก ไอ้มารหัวขนนั่น”เขริกากำมือแน่น

 

 

 

 

 

“ไม่ค่ะ ทุกคนจะไม่มีวันสนใจนังนันท์ชั้นต่ำนั่นมากกว่าพี่เขมแน่นอน พี่เขมทำใจให้สบายเถอะนะ

คะ เล็กจะอยู่ข้างพี่เขมและช่วยกันกำจัดนังนันท์ไปพ้นๆเอง”คุณเล็กพูดแล้วเดินออกไป

 

 

 

 

 

 

 

“แกจะมาอยู่เหนือชั้นไปไม่ได้ นังนันท์นังเมียน้อย”เขริกาพูดแล้วมองแหวนแต่งงานบนมือตัวเอง

แล้วแค้นจัด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เช้าแล้วจ้ะคุณใหญ่ ตื่นเถอะจ้ะ”นันท์ที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้ามองร่างสูงที่หลับอยู่ข้างตัวก็ยิ้มออกมา

ก่อนจะพูดขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

“อือ ไม่เอาจะนอน”ภาณุงัวเงียแล้วคลุมโปงหลบแสงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาในหน้าต่างเหมือนกับเด็ก

เล็กๆทำให้นันท์ยิ้มขำ

 

 

 

 

 

 

 

“ก็ได้จ้ะ งั้นเดี๋ยวสายๆนันท์จะมาปลุกคุณใหญ่อีกทีนะจ้ะ”นันท์พูดก่อนจะลุกไปจัดการตัวเองแล้วลง

มาตักบาตรตอนเช้าที่ท่าน้ำอย่างที่เคยทำเป็นประจำก่อนจะไปช่วยเตรียมหาอาหารเช้าให้คุณๆที่โรง

ครัว

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ต้องหรอกจ้ะพี่นันท์ ท้องเริ่มโตแล้วเดี๋ยวจำปาทำเองจ้ะ”จำปาพูดแล้วช่วยนันท์เดินถือสำรับไป

ที่เรือนริมน้ำ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อ้าว ไปไหนแล้วล่ะ”เมื่อนันท์เตรียมอาหารเช้าให้ภาณุเสร็จก็ขึ้นมาปลุกแต่ต้องชะงักเมื่อไม่เห็น

ภาณุอยู่ที่เตียง

 

 

 

 

 

 

 

“ไปไหนมา กล้าหนีหายไปจากชั้นงั้นเร้อะ”ภาณุพูดแล้วทำหน้าตาไม่พอใจเมื่อเดินออกมาจาก

ห้องน้ำ

 

 

 

 

 

 

 

“ปะ เปล่าจ้ะ นันท์ปลุกคุณใหญ่แล้วแต่คุณใหญ่ไม่ตื่นนัท์เลยไปเตรียมเอาสำรับอาหารเช้ามาให้คุณ

ใหญ่”นันท์รีบพูด

 

 

 

 

 

 

“อะไร นี่ท้องอยู่แล้วยังจะยกของนี่อยากให้ลูกชั้นแท้งออกมารึไง”ภาณุดุ

 

 

 

 

 

“ปะ เปล่าจ้ะ จำปาถือมาให้นันท์ นันท์ไม่ได้ถือเอง”นันท์ก้มหน้าหลบตาชายหนุ่มด้วยความกลัว

 

 

 

 

 

 

 

 

“งั้นมานี่ หิวแล้ว”ภาณุมองนันท์ที่กลัวตัวเองก่อนจะส่ายหน้าเบาๆแล้วฉุดข้อมือนันท์ลงมาด้านล่าง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เอ้า จะยืนเฉยทำไมล่ะนั่งสิ กินข้าวด้วยกัน”ภาณุพูดเมื่อเห็นนันท์ยืนข้างจำปา

 

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวนันท์ไปกินที่โรงครัวกับจำปาก็ได้”นันท์พูด

 

 

 

 

 

 

“ถ้าจะกินที่โรงครัวชั้นก็จะกินด้วย จำปาเอาสำรับไปเก็บชั้นไม่กิน”ภาณุวางช้อนแล้วพูด

 

 

 

 

 

“ไม่นะจ้ะ จำปาไม่ต้องเอาไปเก็บ”นันท์พูด

 

 

 

 

 

 

 

“เธอกำลังท้องกินข้าวต้องให้ตรงเวลาสิ จำปาไปเอาถ้วยข้าวต้มมาเพิ่ม ถ้าเธอไม่กินข้าวกับชั้นชั้นก็

จะไม่กินเหมือนกัน”ภาณุพูดแล้วสั่งจำปาด้วยนิสัยเอาแต่ใจเหมือนเดิม นันท์ถอนหายใจก่อนจะนั่ง

ลงข้างชายหนุ่ม

 

 

 

 

 

 

 

“อ่ะ ทานเยอะๆ”ภาณุพูดก่อนจะตักไข่เค็มใส่ในชามข้าวต้มให้นันท์แล้วก้มกินข้าวต่อ นันท์มองไข่

เค็มในถ้วยแล้วอมยิ้ม

 

 

 

 

 

 

“นี่จะมองอย่างเดียวเลยรึไง กินข้าวได้แล้ว”ภาณุพูด นันท์รีบกินข้าวของตัวเองทันที

 

 

 

 

 

 

 

“เป็นเด็กรึไงเธอน่ะ กินข้าวยังจะเลอะอีก”ภาณุพูดเมื่อเห็นคราบข้าวต้มติดแก้มเนียนก็เอามือเช็ด

ออกให้ นันท์มองการกระทำของชายหนุ่มแล้วตาโตปนเขินจัด ไม่เจอกัน2เดือนทำไมเขาถึงอ่อน

โยนได้ขนาดนี้นะ

 

 

 

 

 

 

 

 

“แหม กะแล้วต้องอยู่ที่นี่”เขริกาพูดขึ้นทำให้ภาณุและนันท์หันไปเห็นเขริกาเดินเข้ามาข้างในพร้อม

คุณเล็ก

 

 

 

 

 

 

“พี่ใหญ่ใจร้ายปล่อยให้พี่เขมนอนคนเดียวนะเมื่อคืน”คุณเล็กรีบพูดแล้วเหล่มองนันท์อย่างไม่พอใจ

 

 

 

 

 

“เอ่อ คุณเขมคงมาตามคุณใหญ่แล้ว คุณใหญ่กลับเถอะจ้ะ”นันท์ก้มหน้าแล้วพูด

 

 

 

 

 

 

“ก็สร้างเรือนริมน้ำแล้วไม่มานอนมันก็ยังไงอยู่ เดี๋ยวยังไงซะคืนนี้พี่ก็กลับไปนอนกับเขมอยู่ดี”ภาณุ

พูด

 

 

 

 

 

 

 

“แต่นันท์เค้ากำลังท้องอยู่นะคะใหญ่ ให้นันท์นอนคนเดียวแบบนี้เกิดอะไรขึ้นมาจะว่ายังไง”เขริกา

พูด

 

 

 

 

 

 

 

“พี่เขมไปเข้าข้างมันทำไมกันคะ”คุณเล็กมองเขริกาแล้วอึ้งไม่คิดว่าเขริกาจะยอมแบบนี้

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรจ้ะ ที่นี่มีจำปาช่วยดูแลอยู่ คุณใหญ่ไปกับคุณเขมเถอะนะจ้ะ”นันท์พูดอย่างเจียมตัว

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรนะจ้ะนันท์ ชั้นเข้าใจว่าเธอน่ะกำลังท้องกำลังไส้อยู่ ควรจะได้การดูแลเอาใจใส่เป็นอย่าง

ดี ชั้นไม่ว่าคุณใหญ่หรอกจ้ะ ที่ชั้นมาในวันนี้เพราะชั้นก็อยากจะมาเยี่ยมถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของ

เธอน่ะ เห็นท้องอยู่”เขริกาพูดแล้วเดินมาโอบเอวนันท์ไว้แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน

 

 

 

 

 

 

“งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วเดี๋ยวชั้นขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะ”ภาณุเห็นเขริกาและนันท์ดีต่อกันก็โล่งใจก่อนจะ

เดินขึ้นไปชั้นบน

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวชั้นช่วยเอาถ้วยไปเก็บนะ”เขริกาพูดแล้วช่วยนันท์เก็บสำรับไปไว้ที่ครัวข้างใน

 

 

 

 

 

“คุณเขมไม่ต้องหรอกจ้ะ เดี๋ยวนันท์ทำเองได้”นันท์ตกใจเมื่อเขริกาจะช่วยเธอล้างจานชาม

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรจ้ะ กำลังท้องอยุ่ทางที่ดีนั่งพักเถอะ”เขริกาพูด

 

 

 

 

 

 

“พี่เขมจะไปทำให้มันทำไมคะงานของคนใช้ก็ให้มันทำไปสิ”คุณเล็กเดินเข้ามาแล้วรีบว่า

 

 

 

 

 

 

“ตอนนี้นันท์เค้าไม่ใช่คนใช้แล้วนะเล็ก นันท์เค้าเป็นเมียใหญ่อีกคน อะไรที่ช่วยๆกันได้พี่ยินดีทำให้

เพื่อความสบายของใหญ่”เขริกาแสร้งพูดจาหวานๆและยิ้มให้นันท์

 

 

 

 

 

 

“เห้อ พี่เขมนี่ช่างเหมือนกับนางฟ้าจริง สวย สง่าและเพียบพร้อมไม่ถือโทษโกรธเคืองเรื่องที่มีตัว

เห็บตัวไรมาเกาะพี่ใหญ่เลย พวกตัวเห็ยพวกนั้นก็หน้าด้านดีเนาะที่ไปแทรกกลางความรักคนอื่นแบบ

นี้”คุณเล็กว่าแขวะนันท์ทำให้หญิงสาวชะงักแล้วกำมือแน่น มันคือเรื่องที่เธอรู้สึกผิดกับเขริกาเหลือ

เกินยิ่งเธอทำดีแบบนี้เธอยิ่งรู้สึกผิด

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรจ้ะเล็ก พี่ไม่เป็นไร อะไรที่เป็นความสุขของใหญ่พี่ทนได้หมด แม้ว่าใหญ่จะมีเมียน้อยอีก

สักกี่10คนพี่ก็ยอมได้ทั้งนั้นล่ะจ้ะ”เขริกาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยก่อนจะบีบน้ำตาออกมา

 

 

 

 

 

 

 

“แค่คนเดียวก็เกิดเรื่งมากมายอยู่แล้วลองมีเพิ่มสิคะ เล็กจะไม่เอาอีเมียน้อยหน้าด้านๆพวกนี้ไว้

แน่”คุณเล็กดึงเขริกาไปกอดแล้วพูดก่อนจะจ้องไปที่นันท์ด้วยสายตาน่ากลัวจนนันท์รู้สึกได้

 

 

 

 

 

 

 

“ช่างเถอะจ้ะเล็ก จริงสิวันนี้ชั้นทำขนมมาให้นันท์ด้วยนะ ถือว่าเป็นน้ำใจของชั้นรับไว้ด้วยนะจ้ะ”เข

ริกาพูดก่อนจะเดินไปหยิบกล่องขนมออกมาแล้วเปิดให้กับนันท์

 

 

 

 

 

 

 

“อุ้ย กระหรี่ ปั๊บ ช่างเหมาะสมดีจริงๆค่ะพี่เขม”คุณเล็กเห็นขนมในกล่องแล้วก็ยิ้มเยาะ

 

 

 

 

 

 

 

“ชั้นทำเองกับมือเลยนะจ้ะนันท์ ลองทานดูสิเพราะชั้นคิดว่าเธอคงจะชอบรสชาติเหมือนกับชั้น

เพราะเราบังเอิญชอบอะไรเหมือนๆกันนี่จ้ะ”เขริกาพูดจากหวานแต่แฝงการกัดจิกไปถึงนันท์ทำให้

นันท์อึ้ง

 

 

 

 

 

 

 

“เอ้า จะไปไหนล่ะ ไม่ชิมขนมก่อนหรอ”เขริกาตะโกนถามนันท์ที่รีบวิ่งออกไปทันทีก่อนจะยิ้มเยาะ

อย่างสะใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฮึก ฮือๆ”นันท์วิ่งมาสักพักแล้วทรุดลงท่าน้ำก่อนจะร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ เธอไม่ควรอยู่

กับภาณุเลย ภาณุเป็นของเขริกาไม่ใช่เธอ เธอไม่ควรรักชายหนุ่ม

 

 

 

 

 

 

 

 

“คิดว่าจะไปไหนที่แท้ก็หลบมาร้องไห้ตรงนี้ทำไมไม่โดดๆลงไปเลยล่ะ เรื่องจะได้จบๆ”คุณเล็กเดิน

ตามมาว่านันท์ริมน้ำ

 

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยว จะไปไหนล่ะ ชั้นพูดด้วยทำไมไม่ยอมตอบ รึคิดว่าเป็นเมียพี่ชั้นอีกคนแล้วจะเชิดหน้าชูตาไม่

ฟังคำสั่งชั้นอีกแล้วห้ะ แกนี่มันนังคางคกขึ้นวอ”คุณเล็กไม่พอใจแล้วกระชากแขนนันท์ไว้ก่อนะเอา

นิ้วจิ้มที่หัวของนันท์

 

 

 

 

 

 

 

“ตายแล้ว มาอยู่ที่นี่กันนี่เอง กลับเข้าไปข้างในกันเถอะ เล็กไม่เอาไม่ว่านันท์เค้าแบบนั้นสิ เดี๋ยว

นันท์เค้าเสียใจแล้วจะกระเทือนถึงลูกในท้องเอาได้นะ นันท์มานี่มาเดี๋ยวชั้นพาเข้าไปข้างในนะ”เข

ริกาพูดแล้วแสร้งทำดีเดินไปประคองนันท์

 

 

 

 

 

 

ตู้ม แต่แล้วจู่ๆนันท์ก็ตกลงไปในน้ำต่อหน้าต่อตาคุณเล็ก

 

 

 

 

 

 

 

“ว้ายช่วยด้วยค่ะใครก็ได้ช่วยที”เขริการ้องตกใจแล้วตะโกนให้คนมาช่วยนันท์

 

 

 

 

 

 

 

“นันท์”ภาณุรีบลงมาจากเรือนแล้วกระโดดลงไปช่วยนันท์ขึ้นมาทันที

 

 

 

 

 

 

“นันท์ ฟื้นสินันท์ อย่าเป็นอะไรนะนันท์”ภาณุพานันท์ขึ้นมาบนฝั่งได้ก็พยายามเรียกนันท์แต่กลับนิ่ง

ไม่ไหวติง

 

 

 

 

 

“พี่ใหญ่”คุณเล็กต้องร้องตกใจเมื่อเห็นภาณุตัดสินใจผายปอดช่วยชีวิตนันท์ต่อหน้าเขริกา

 

 

 

 

 

 

“แค่กๆ”นันท์ที่ได้สติแล้วค่อยๆลืมตาฟื้นขึ้นมาแล้วมองภาณุที่ประคองกอดเธอไว้

 

 

 

 

 

 

“นันท์ฟื้นแล้ว ดีจริงๆที่ใหญ่ช่วยเธอได้ทัน หายใจคว่ำหมดแล้วทีหลังน่ะ ถ้าไม่พอใจชั้นก็บอกชั้น

ตรงๆนะจ้ะไม่ต้องมาสะบัดตัวหนีแบบเมื่อกี้อีก ดูสิถ้าเกิดอะไรขึ้นมามากกว่านี้จะว่ายังไง”เขริกาพูด

 

 

 

 

 

 

“เธอนี่มันน่าจับลงโทษซะให้เข็ด”ภาณุมองร่างบางแล้วดุเบาๆ โทษฐานที่ทำให้เขาใจไม่อยู่กับเนื้อ

กับตัวเมื่อกี้นี้

 

 

 

 

 

 

“แต่ว่า เมื่อกี้”นันท์แปลกใจและพยายามจะแย้งภาณุ

 

 

 

 

 

 

“เมื่อกี้ก็ปล่อยให้เรื่องมันแล้วๆไปกันเถอะจ้ะ ชั้นไม่ถือโทษโกรธเธอหรอก ชั้นเข้าใจดีว่าเธอเองก็

คงอยากจะให้ใหญ่เค้าอยู่กับเธอตลอดเวลา ชั้นไม่ว่าหรอกนะถ้าใหญ่ะมาดูแลเธอบ่อยๆ เพียงแค่

เธอไม่พาลโกรธเกลียดชั้นอย่างเมื่อกี้นี้ก็พอแล้วจ้ะ”เขริการีบพูดดักก่อนจะทำหน้าเศร้าแล้วบีบ

น้ำตาออกมา

 

 

 

 

 

 

 

“คะ คุณใหญ่ นันท์ปวดท้อง”นันท์นิ่วหน้าแล้วร้องบอกภาณุก่อนจะเอามมือกุมท้องตัวเองแน่น

 

 

 

 

 

 

“ละ เลือด ไอ้ชิด ไอ้สม เอารถออก”ภาณุตกใจเมื่อเห็นเลือดออกมาจากหว่างขาของนันท์ก็รีบสั่ง

คนสนิทให้นำรถออกไปบ้านของปลื้มทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อย่าเป็นอะไรนะนันท์ เดี๋ยวชั้นจะพาเธอไปหาปลื้มเดี๋ยวนี้ล่ะ”ภาณุพูดบอกร่างบางอย่างร้อนรน

 

 

 

 

 

“ฮือๆ คุณใหญ่นันท์เจ็บ”เมื่ออยู่บนรถนันท์ก็ร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวแล้วโผเข้ากอดภาณุแน่น

เป็นจังหวะเดียวที่เขริกาและคุณเล็กเดินตามมาที่รถแล้วเห็นเข้าพอดี

 

 

 

 

 

 

 

“เชอะ ทำเป็นออเซาะพี่ใหญ่ ยัยประจบ”คุณเล็กแม้รู้ดีว่านันท์กำลังเจ็บตัวแต่ก็ไม่วายแขวะใส่นันท์

ก่อนจะลอบมองไปที่เขริกาว่ารู้สึกอย่างไรก็ชะงักเมื่อเห็นเขริกายิ้มเยาะสะใจอยู่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมียหลวงเมียน้อยคำพวกนี้ยังไงก็มีปัญหาตามมาอยู่เเล้ว

 

 

โทษทีน้า  ช่วงนี้งานยุ่งมากพึ่งส่งงานเสร็จเลยรีบอัพให้เลยน้าาา

 

 

อย่าพึ่งหายไปน้าา   รีเควสพาทอดีตเยอะเดี๋ยวจะจัดพาทอดีตให้เยอะๆเลยยย

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.1 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา