บ่วงรักรอยอดีต

9.1

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2557 เวลา 13.11 น.

  45 ตอน
  448 วิจารณ์
  108.29K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2557 12.18 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

24) 24 งานแต่งงานของคุณใหญ่คุณเขม

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ค่ะพี่ฟาง นี่ว่างจากโปรเจคจบพอดีเลย เดี๋ยวช่วงนี้เฟย์ไปนอนบ้านริมนะคะ แล้วเจอกันค่า”เฟย์

วางสายพี่สาวเสร็จแล้วเดินมาเตรียมโบกแท็กซี่กลับบ้านก็ชะงักที่เห็นเขื่อนอยู่อีกฝั่งถนน จึงเดิน

ไปหา

 

 

 

 

 

 

“กรี๊ดด”เฟย์มัวแต่มองเขื่อนทำให้ไม่มองทางว่าตัวเองกำลังข้ามถนนอยุ่ก็กรีดร้องสุดเสียงที่มีรถจะ

ชนเธอ

 

 

 

 

 

 

 

“เห้ย เธอเป็นไงบ้าง”เขื่อนตกใจรีบวิ่งเข้าไปช่วยเฟย์แล้วดึงเฟย์มาจากตรงนั้น

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก ขอบใจนายมากนะที่ช่วยชั้น”เฟย์พูด

 

 

 

 

 

“ก็ช่วยเด็กอ่ะนะช่างเถอะ”เขื่อนพูดเฟยืจึงฟาดเขื่อนทีนึง

 

 

 

 

 

 

 

“ว่าแต่นายเถอะ นั่นมันร้านกิ๊ฟชอฟนะยะไปทำอะไรตรงนั้น เอ รึว่าซื้อให้แฟน”เฟย์รีบถาม

 

 

 

 

 

“ถ้าชั้นซื้อให้แฟนเธอก็เสียใจดิ”เขื่อนพูด

 

 

 

 

“ไอ้บ้า อย่ามาทะลึ่งย่ะ”เฟย์รีบพูด

 

 

 

 

 

“555ไหนๆก็เจอกันละ งั้นเธอช่วยชั้นเลือกของหน่อยสิ ชั้นจะเอาไปให้น้องสาว”เขื่อนพูดแล้วดึง

มือเฟย์ไปเลือกซื้อของให้โบว์ เฟย์มองเขื่อนที่จับมือตัวเองแล้วจู่ๆใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ นี่เธอเป็น

อะไรเนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ พะ พิม”โทโมะที่อ่านหนังสืออยู่ลืมตาจากพักสายตามาก็ชะงักที่เห็นพิมนั่งอยู่ข้างๆเตียงตัว

เอง

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวนี้เราไม่ต่อยได้อยู่ด้วยกันเลยนะคะคุณโทโมะ พิมคิดถึงจัง”พิมพูดก่อนจะก้มลงซุกไซร้ตาม

ตัวชายหนุ่ม

 

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ ไม่ดีมั้งพิม”โทโมะพยายามขืนตัว โดยไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงอยากปฎิเสธพิมทั้งที่เมื่อ

ก่อนไม่ใช่เลย

 

 

 

 

 

 

“ฮัลโหลแก้วว่าไง อะไรนะรถยางแบนหน้าทางเข้าบ้านหรอ”พิมชะงักเมื่อมีโทรศัพท์โทรหาก่อนจะ

รับโทรศัพท์แก้วที่โทรเข้ามา

 

 

 

 

 

 

“แก้วรถเสียหรอ เดี๋ยวชั้นไปซ่อมให้”โทโมะไดยินว่าแก้วรถเสียรีบผละออกจากพิมแล้วออกไป

ทันที

 

 

 

 

 

 

 

“คุณโทโมะอ่ะ”พิมที่มองชายหนุ่มที่ผละตัวเองไปด้วยความหงุดหงิดเบาๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ครูว่าเดี๋ยวถ้าช่างไม่มาเรากลับไปที่วัดก่อนดีมั้ยแก้ว เดี๋ยวต้นตาลใบข้าวจะรอนาน”ครูขลุ่ยพูด

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรค่ะครู รออีกนิดก็ได้ค่ะเผื่อจะโทรติด”แก้วพูดดแล้วพยายามโทรหาช่างต่อไป

 

 

 

 

 

 

“เชอะ ชั้นก็นึกว่าเป็นอะไรมากที่แท้ก็คงจะอี๋อ๋อกันจนไม่ดูทางล่ะสิ ยางเลยแตกงี้”โทโมะลงรถมา

แล้วเห็นแก้วอยู่กับครูขลุ่ยก็ว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่ คุณมาทำไมน่ะ”แก้วหันขวับไปว่าโทโมะ

 

 

 

 

 

 

“ก็เห็นคนแถวนี้โทรไปรบกวนพิมเค้า ชั้นก็เลยอาสามาแทน”โทโมะพูดแลมองแก้วและครูขลุ่ยไม่

วางตา

 

 

 

 

 

 

“งั้นขอบคุณคุณโทโมะละกันนะคะ งั้นคุณกลับไปได้เลยนะเดี๋ยวแก้วต้องไปทำธุระกับครูชลุ่ย

ต่อ”แก้วพูดเมื่อเห็นโทโมะเอายางมาเปลี่ยนที่รถตัวเองเสร็จแล้ว โทโมะได้ยินถึงกับหน้าตึง

 

 

 

 

 

 

 

 

“เฮ้ ได้ไงๆ เธอติดหนี้ชั้นนะ ไม่รู้ล่ะ ชั้นจะไปด้วย ไปไหนก็ไปด้วยวันนี้”โทโมะรีบพูดก่อนจะรีบนั่ง

หน้ารถแทนที่ครูขลุ่ย แก้วได้แต่ฮึดฮัดทำอะไรไม่ได้ โดยที่ครูขลุ่ยดูท่าทางของ2คนนี้ก็ยิ้มขำ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อปกลับมาแล้ว พอดีเลย วันนี้ฟางทำปั้นขลิบกับช่อม่วง ป๊อปมาชิมหน่อยสิ”ฟางพูดเมื่อเห็น

ป๊อปปี้กลับเข้ามาในบ้าน

 

 

 

 

 

 

“ปั้นขลิบกับช่อม่วง”ป๊อปปี้ชะงักนึกถึงขนม2อย่างที่เขริกาเคยทำให้คุณหญิงแขไขแล้วนิ่ง

 

 

 

 

“ใช่ ป๊อปลองชิมหน่อยสิ”ฟางพูดแล้วเอาจานขนมมาใกล้ๆป๊อปปี้

 

 

 

 

 

 

เพล้ง จู่ๆป๊อปปี้ก็เผลอปัดจานขนมที่ฟางถือมาแตกกระจาย

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ ขอโทษนะฟาง เมื่อกี้ป๊อปปวดหัวน่ะ ป๊อปเหนื่อยขอตัวไปอาบน้ำนะ”ป๊อปปี้พูด

 

 

 

 

 

 

 

“งั้นเดี๋ยวฟางถูหลังให้มั้ย เผื่อป๊อปจะได้หายเมื่อยหายเหนื่อย”ฟางพูดอย่างที่ทุกครั้งเคยทำให้

สามี

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ต้อง วันนี้ป๊อปเหนื่อยขออาบน้ำคนเดียวละกัน”ป๊อปปี้เผลอตะคอกใส่ฟางแล้วเดินขึ้นไป

 

 

 

 

 

 

“วันนี้ป๊อปอาจจะเครียดกับงานก็ได้ฟางอย่าไปกวนเค้าเลย”ย่าจำปาพูดปลอบใจหลานสาว ฟางยิ้ม

เชิงบอกว่าไม่เป็นไรก่อนจะก้มลงเก็บเศษจานขนมที่หล่นแตกอยู่

 

 

 

 

 

 

“เขม ทำไมชั้นถึงลืมชื่อนี้ออกไปจากหัวไม่ได้เลยนะ”ป๊อปปี้ที่แช่ตัวเองอยู่ในอ่างน้ำนิ่งคิดทบทวน

ทำไมจู่ๆเขริกา รอยยิ้มของเธอ ความสดใสของผู้หญิงคนนี้ถึงวนเวียนในหัวเขา ป๊อปปี้หลับตานิ่ง

เพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เอ้าจัดของให้มันดีๆหน่อยนะ งานจะมีวันพรุ่งนี้แล้ว อย่าอู้ล่ะ ไม่งั้นชั้นจะให้คุณพ่อคุณแม่ไล่

ออก”คุณเล็กที่สั่งคนใช้ในบ้านพูด เพราะพรุ่งนี้จะมีงานแต่งงานของเขริกาและภาณุ

 

 

 

 

 

 

“พี่นันท์จำปาช่วยนะจ้ะ”จำปาเดินเข้ามาช่วยนันท์ที่ขนแขกันไปไว้ในบ้าน

 

 

 

 

 

 

“พี่นันท์จ้ะ คือพี่กรเค้ารอพี่นันท์อยู่ที่เดิมน่ะจ้ะ พี่นันท์ใช้ช่วงที่พวกคุณเล็กไม่สนใจไปหาพี่กรเถอะ

จ้ะ”จำปากระซิบบอกนันท์ นันท์นิ่งคิดถึงเรื่องเมื่อเดือนก่อนที่เขริกามาเห็นเธอมีอะไรกับภาณุที่โรง

สี มันทำให้เขริกาเสียใจมาก แล้วภาณุเลยเลือกที่จะขอเขริกาแต่งงานเพื่อให้เธอเป็นสะใภ้จิระคุณ

หลังจากนั้นมา เขริกาก็คุมตัวภาณุไปตลอดไม่ยอมปล่อยให้คลาดสายตา ในช่วงที่เตรียมงาน

แต่งงานนี้ทำให้เธอแทบไม่ได้เจอชายหนุ่มเลย เช่นเดียวกับกร หลังากที่เธอไปดูแลกรจนหายเป็น

ปกติแล้วเธอก็ง่วนกับการเตรียมงานแต่งงานที่เรือนจันทร์เจ้าเลยไม่ได้ออกมาหาคนรักอีกเลย

 

 

 

 

 

 

 

“นันท์ อยู่นี่นิเอง พี่คิดถึงนันท์มากเหลือเกิน”กรเห็นนันท์เดินมาที่หน้าโรงเก็บของก็รีบดึงไปกอด

 

 

 

 

 

“อย่าจ้ะพี่กร เดี๋ยวคุณเล็กมาเห็นเข้าแล้วจะเกิดเรื่องเอา”นันท์พูด

 

 

 

 

 

 

 

“แล้วไงล่ะ ใครๆก็รู้กันทั่วว่าเรารักกัน คุณหญิงกับคุณท่านก็ไม่ว่ากลับเปิดทางให้เรารักกันด้วยซ้ำ

นันท์พี่เก็บเงินครบแล้วนะ พรุ่งนี้พ่ะถือฤกษ์งามยามดีไปบอกคุณท่านทั้ง2 นันท์จะเป็นอิสระแล้ว

นะ”กรพูด ทำให้นันท์นิ่งคิด

 

 

 

 

 

 

“โธ่ นี่พี่ต้องอดมื้อกินมื้อเพื่อนันท์ขนาดนี้เลยรึจ้ะ”นันท์พูดแล้วมองคนรักที่ซูบเซียว

 

 

 

 

 

 

“เพื่อนันท์พี่กรบอกแล้วไงจ้ะว่าพี่ทนได้ เราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วนะนันท์”กรพูดแล้วดึงนันท์ไปกอด

อยู่เนิ่นนาน นันท์เองก็ซึมเพราะเธอเองสงสารคนรักของเธอเหลือเกิน ถ้าเขารู้เรื่องของเธอกับคุณ

ใหญ่ล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

“อุ๊บ”จู่ๆนันท์ก็รู้สึกคลท่นไส้อยากอาเจียนขึ้นมา

 

 

 

 

 

“นันท์เป็นอะไรรึเปล่านันท์”กรตกใจรีบถามเมื่อเห็นนันท์โก่งคออ้วกที่ใต้ต้นไม้

 

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรจ้ะ พี่กรไปเถอะนะจ้ะ นี่คงถึงเวลาที่คุณใหญ่กับคุณเขมกลับมาแล้ว”นันท์พูดก่อนจะรีบ

วิ่งออกมา จริงสิ 2-3วันมานี่เธอรู้สึกเวียนหัว คลื่นไส้อยากอาเจียนบ่อยมาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นันท์ เป็นอะไรน่ะ”ปลื้มพูดเมื่อนันท์วิ่งมาชนชายหนุ่มเข้า

 

 

 

 

 

 

“มะ ไม่มีอะไรจ้ะ อุ๊บ”นันท์พูดก่อนจะได้กลื่นอาการที่ทำเลี้ยงฉลองก่อนงานแต่งวันพรุ่งนี้ก็โก่งคอ

อ้วก

 

 

 

 

 

 

 

“นังนันท์ ต่ำที่สุดเห็นมั้ยว่าแขกมาที่นี่มากมายแล้วยังทำกิริยาต่ำแบบนี้”คุณเล็กรีบว่า

 

 

 

 

 

 

“เล็ก ปลื้ว่านันท์เค้าอาจจะไม่สบายก็ได้นะ”ปลื้มพูดแล้วประคองนันท์ไม่ปล่อย ทำให้ภาณุมอง

ด้วยสายตาไม่อใจ

 

 

 

 

 

 

“แกเป็นหมออยู่แล้วแกก็ดูอาการสิวะ”กวินพูด

 

 

 

 

 

 

“ไม่ต้อง ก็แค่โรคสำออย”ภาณุห้าม

 

 

 

 

 

 

“อะไรกันคะใหญ่ ดูหน้านันท์เค้าซีดๆแบบนี้ อาจจะป่วยจริงๆก็ได้นะคะ”เขริกาสะที่ภาณุไม่สนใจ

นันท์เลยก็แสร้งทำเป็นพูดดี

 

 

 

 

 

 

“อย่าสนใจเลย โรคมารยาของผู้หญิงมักมาก ปลื้มมานี่”ภาณุพูดด้วยน้ำเสียงเบ็นชาทำให้นันท์เจ็บ

ไปที่หัวใจ

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ได้ ด้วยจรรยาบรรณของแพทย์ ชั้นคงต้องขอตรวจดูอาการของนันท์เค้า นันท์ครับ มากับ

ผม”ปลื้มพูดก่อนจะประคองนันท์ไปที่ห้องพักและสั่งให้จำปากระเป๋าตรวจในรถมาตรวจอาการของ

นันท์

 

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ ความจริงคุณปลื้มไม่ต้องตรวจนันท์ก็ได้นะจ้ะ ก็แค่พักผ่อนไม่เพียงพอ”นันท์พูด

 

 

 

 

 

 

“งั้นต่อไปนันท์ควรจะพักผ่อนให้เพียงพอ และก็ไม่เครียด ควรดูแลตัวเองให้มากกว่านี้นะ”ปลื้ม

ตรวจอาการของนันท์เสร็จแล้วพูดนิ่งๆ

 

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ แล้วนันท์เป็นอะไรหรอจ้ะ”นันท์แปลกใจกับท่าทางของปลื้มก็ถาม

 

 

 

 

 

 

“ตอนนี้นันท์กำลังท้องอ่อนๆ อายุครรภ์ได้2เดือนกว่าแล้วนะ”ปลื้มพูดทำให้ฟางอึ้ง

 

 

 

 

 

 

 

“แล้วนี่ชั้นได้ข่าวว่านันท์มีคนรักอยู่นิ แล้วท้องแบบนี้บอกคนรักแล้วรึยัง จะได้ให้ผู้ใหญ่ทำเรื่อง

สู่ขอให้ถูกต้องตามพิธี”ปลื้มถามเพราะเข้าใจว่านันท์ท้องกับคนรักของเธอ นันท์อึ้งเมื่อรู้ว่าตัวเอง

ท้องได้2เดือนกว่าแล้ว นี่เท่ากับว่าเมื่อเดือนก่อนที่เธอมีอะไรกับภาณุเธอก็มีท้องอยู่แล้ว แล้วเธอ

นอนกับภาณุแค่คนเดียวงั้นเท่ากับว่าเด็กในท้องคือลูกของภาณุ

 

 

 

 

 

 

 

“ฮึก ฮือๆ ไม่มีประโยชน์หรอกจ้ะ มันไม่มีประโยชน์”นันท์ปล่อยโฮออกมาเมื่อนึกถึงคืนที่ภาณุ

ข่มขืนเธอครั้งแรก และตามติดในครั้งต่อๆมา

 

 

 

 

 

 

“นันท์ไม่ต้องร้องนะ นี่รึว่าพ่อเด็กเค้าไม่รับ เดี๋ยวชั้นจะไปจัดการ มันอยู่ที่ไหน”ปลื้มพูด

 

 

 

 

 

 

 

“อย่าจ้ะคุณปลื้ม อย่าเลย อย่าไปมีเรื่องกับใครเลยนะจ้ะ มันคือความผิดของนันท์เอง ที่นันท์เป็นผู้

หญิงไม่ดีไม่รักนวลสงวนตัว ถ้าไม่หนีตามกันไปคืนนั้นเรื่องทุกอย่างคงไม่เกิดขึ้นและไม่กลายเป็น

แบบนี้ ถ้าจะโทษใครความผิดทั้งหมดก็คือนันท์เอง ฮือๆ”นันท์รีบรั้งแขนปลื้มไว้แล้วร้องไห้ระบาย

ออกมาด้วยความอัดอั้น เธอจะทำอย่างไรต่อไปดี พี่กรไม่ใช่พ่อของลูกในท้อง ถ้าพี่กรรู้จะเป็นยัง

ไง และถ้าพ่อแม่ของเธอที่บ้านนอกรู้เรื่องต้องเสียใจมากแค่ไหน

 

 

 

 

 

 

 

ปัง

 

 

 

 

 

ภาณุเปิดประตูห้องของนันท์ออกมาอย่างแรงแล้วมองนันท์ที่กอดแขนปลื้มรั้งไว้ด้วยสายตาโกรธ

จัด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ตายแล้วนันท์ นั่นเพื่อนของชั้นนะ กลางวันแสกๆยังทำได้ลง”เขริกาแสร้งตกใจแล้วพูดเสียงดัง

 

 

 

 

 

 

 

“นังนันท์แกมายุ่งกับปลื้มทำไม นังคางคกขึ้นวอ”คุณเล็กเดินเข้ามาเจอนันท์และปลื้มก็ทั้งโกรธ

และเสียหน้าที่คนใช้ในบ้านอยู่ในห้อง2ต่อ2กับแขกแบบนี้ก็พุ่งเข้ามาตบหน้านันท์จนล้มไปกองกับ

พื้น

 

 

 

 

 

 

“พอได้แล้วเล้ก อย่าทำร้ายนันท์นะ”ปลื้มตกใจรีบเข้าไปห้ามคุณเล็ก

 

 

 

 

 

 

 

“ทำไม นี่นายหลงแม่นี่มากนักรึไงถึงได้ออกโรงปกป้องแบบนี้ นายยังไม่รู้อะไร แม่นี้เค้าชอบยั่ว

ชอบปั่นหัวผู้ชายไปทั่ว นายทำกำลังหลงเสน่ห์แม่นี่อยู่นะ”ภาณุโวยวายอย่างไม่พอใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

เพี้ยะ เพี้ยะ เพี้ยะ

 

 

 

 

 

คุณเล็กตบหน้าของนันท์ซ้ายขวาไม่ยั้งไม่มีท่าทีจะพอ โดยมีเขริกาปากบอกให้พอแต่กลับยืนมอง

อย่างสะใจที่ศัตรูของเธอถูกทำร้ายโดยไม่ต้องถึงมือเธอแบบนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

“พอได้แล้ว นี่มันก็เลิกทาสมานานแล้วนะ เล็กถ้ายังทำร้ายนันท์แบบนี้อีก ชั้นจะขอซื้อนันท์ต่อจาก

คุณหญิงป้าให้นันท์ไปเป็นคนที่บ้านชั้นซะเดี๋ยวนี้เลย”ปลื้มโมโหก็รีบว่า

 

 

 

 

 

 

 

“อะไรนะ/ไม่ได้”คุณเล็กและภาณุพูดออกมาพร้อมกันด้วยน้ำเสียงตกใจ เขริกาหันขวับไปมองภาณุ

ที่พูดว่าไม่หลังจากได้ยินว่าปลื้มจะซื้อนันท์ต่อไปจากครอบครัวเขา

 

 

 

 

 

“ชั้นไม่ให้นายซื้อนันท์ไปจากที่นี่ แม่นี่ไม่ใช่คนดีอะไรไม่จำเป็นต้องซื้อให้ดูมีราคา”ภาณุว่าทำให้

 

นันท์ฟังถึงกับน้ำตาร่วง

 

 

 

 

 

 

“นันท์ก็คือคน เจ็บได้ร้องไห้เป็น แค่นี้ชั้นเห็นว่านันท์เจ็บปวดมามากแล้ว ชั้นจะซื้อนันท์”ปลื้มพูด

แล้วจ้องหน้าภาณุกลับอย่างไม่กลัว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอาล่ะสิทำไมป๊อปปี้ถึงคิดถึงแต่เขมนะ

 

 

นันท์ท้องแล้ว มีแต่ผู้ชายอยากพานันท์ไปจากคุณใหญ่ มาดูกันว่านันท์จะไปกับใคร กร หรือว่า คุณปลื้ม  หึหึหึหึ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.1 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา