นิยายฟิค/ฟิคชั่น : The Loveless หัวใจไร้รัก...(แล้วฉันต้องทำอย่างไร?)

อ่าน 81,708
วิจารณ์ 1,082
แนว:
จำนวน:
40 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 25 ต.ค. 2555 11:28 น.
ผู้แต่ง OUM_PF
ขีดเขียนดีเด่น (232)
นักเขียนฝึกหัด (504)
เด็กหัดอ่าน (40)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 2. ความเฉยชา

เขียนเมื่อ วันที่ 12 พ.ย. 2555 19:40 น.
«•
•»

The Loveless หัวใจไร้รัก...(แล้วฉันต้องทำอย่างไร?) 

ตอนที2 ความเฉยชา...

 

 

ชายหนุ่มที่กำลังนั่งทานอาหารอย่างเงียบๆ และมองไปรอบๆอย่างสนใจอะไรอยู่ ก่อนสายตาจะไปสะดุดกับร่างบาง

 

ของคนรักของเขา เธอมากับผู้ชายคนอื่น เขารีบลุกตามคนรักไป...

 

 

หากแต่ร่างเล็กที่รั้งข้อมือเขาไว้

 

 

“จะไปไหนคะพี่ป๊อป”ก่อนเขาจะสะบัดข้อมือเล็กออกโดยไม่ตอบอะไรเลย แล้ววิ่งตามคนรักไป

 

 

น้ำตาที่กำลังคลอหน่วยอยู่ที่ดวงตากลมโตบ่งบอกได้ดีว่าเจ้าของดวงตานั้นทุกข์ใจแค่ไหน

 

 

ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขาจะวิ่งตามอะไรไป...เธอคนนั้นสินะ

 

 

แต่ที่เธอถามก็เพื่อรั้งเขาไว้...แต่มันก็ไม่มีผลอะไร

 

 

กี่ครั้งกี่หนแล้วที่เธอถูกทิ้งเอาไว้อย่างนี้...เขาทำเหมือนเธอเป็นสิ่งของที่ไม่มีหัวจิตหัวใจ...คิดจะทำอะไรก็ได้

 

 

มันคงจะดีกว่านี้...หากใจเจ้ากรรมของเธอไม่ได้รักเขา

 

 

เธอคิดอย่างเศร้าๆแต่ก็ไม่ได้กลับบ้านไป...เธอยังนั่งรอเขาอยู่ที่เดิม

 

 

......................................................................................................................................

 

 

ร่างสูงที่วิ่งตามร่างบางของคนรักมา ก่อนจะกระชากตัวเธอเข้ามาหาร่างของเขา

 

 

“พิม!!!”เขาเรียกชื่อคนรักอย่างโกรธๆ

 

 

“ป๊อป!!!”เธอที่ตกใจ เมื่อเห็นชายหนุ่ม เขามาได้ยังไงนะ

 

 

“มาทำอะไรที่นี่”ชายหนุ่มถามเธอเสียงเย็นเยียบ

 

 

“คือ...พิม...พิมมาทานข้าวกับลูกค้า”เธอโกหกคำโตออกไป หากชายหนุ่มรู้ว่าเธอแอบมีคนอื่นเธอต้องตายแน่ๆ

 

 

“ทานข้าวตอนเกือบห้าทุ่มเนี่ยนะ”

 

 

“ค่ะ ก็ลูกค้าอยากเปลี่ยนบรรยากาศ”เธอตอบไปเสียงเรียบๆ

 

 

“หึ ดึกขนาดนี่ทำไมไม่เข้าม่านรูดเลยล่ะ ผมไม่ได้โง่นะ”ชายหนุ่มพูดก่อนจะเดินจากเธอไป เธอจึงไปกอดเขาจาก

 

ทางด้านหลัง

 

 

“ป๊อปคะ พิมไม่เคยโกหกคุณนะ”ใช่เธอไม่เคยโกหกชายหนุ่ม แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรก

 

 

“เรามากันหลายคนนะคะ แต่เพื่อนๆพิมกลับหมดแล้ว”เธอพูดอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มยังเงียบอยู่ ก่อนจะเหยียดยิ้ม

 

ออกมาน้อยๆเมื่อเขาหันมาหาเธอ เขาชั่งใจเล็กน้อยก่อนจจะเปิดปากพูดออกมา

 

 

“ครั้งนี้ผมจะเชื่อก็ได้...ไปกันเถอะเดี๋ยวผมไปส่งที่บ้าน”ชายหนุ่มพูดพร้อมกับจูงมือเธอไปที่รถ

 

 

แล้วขับไปส่งเธอที่บ้าน

 

 

“ขอบคุณนะคะ”พิมพูดก่อนจะกดจมูกลงบนแก้มของชายหนุ่ม ก่อนจะลงรถไป เขาจึงออกรถเพื่อกลับไปที่บ้าน

 

ของเขาบ้าง

 

 

ถึงเขาจะรู้สึกแปลกๆที่โดนคนรักหอมแก้ม...มันแปลกๆ...ไม่เหมือนแต่ก่อน

 

 

ขนาดนักเรียนนอกอย่างฟางยังไม่เคยทำแบบนั้นกับเขาเลย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาทิ้งเธอไว้ที่นั่น

 

 

แต่ดึกป่านนี้เธอคงหาทางกลับเองแล้วมั้ง...

 

 

ก่อนเขาจะขับรถเข้าบ้านตัวเอง

 

 

...................................................................................................................................

 

 

“อ้าวฟางกลับมาแล้วหรอลูก”คุณหญิงระวีเอ่ยทักบุตรสาวที่ก้าวเข้ามาในบ้าน ก่อนบุตรสาวจะเข้ามากอดนางไว้ ตัว

 

ที่สั่นน้อยของลูกทำให้นางรู้ว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่

 

 

“เป็นอะไรไปลูก”นางถามเมื่อลูกสาวตัวน้อยยังเอาแต่ร้องไห้อย่างเดียว

 

 

“แม่คะ...ฟางถูกทิ้งอีกแล้ว”ลูกสาวตอบนางอู้อี้ในอ้อมกอดของนาง

 

 

“โถ ลูก...พี่เขาอาจจะมีธุระก็ได้”นางเอ่ยปลอบลูกสาว ถึงภายนอกลูกสาวของนางจะดูเข้มแข็ง ไม่ยอมคน แต่

 

เวลาอยู่กับครอบครัวกับต่างกันเหลือเกิน

 

 

“เขาวิ่งไปตามเธอคนนั้น แล้วทิ้งฟางไว้...”เธอเอ่ยเล่าเหตุการณ์ที่เธอพบเจอ....ถึงมันจะเจ็บ

 

 

แต่มันคือความจริง....

 

 

“ฟางไม่อยากรักเขาแล้ว”บุตรสาวเอ่ยออกมาอย่างเอาแต่ใจ

 

 

“ถ้าลูกทำได้อย่างที่พูดก็ดี...”ก่อนเธอจะผุดขึ้นมาจากอ้อมกอดของมารดา

 

 

“แต่ฟางก็ยังรักเขา”

 

 

“มันอยู่ที่ตัวของหนูลูก...”ก่อนนางจะลูบศีรษะสวยของบุตรสาวเป็นเชิงปลอบๆ

 

 

“ไม่ว่าจะยังไง ฟางก็จะเอาเขามาเป็นของฟางให้ได้”นางส่ายหัวน้อยๆให้กับบุตรสาว

 

 

เธอถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี... อยากได้อะไรก็ต้องได้... ไม่มีอะไรที่เธออยากได้แล้วไม่ได้...

 

 

หากบทเรียนรักครั้งนี้อาจจะสอนอะไรลูกสาวของนางบ้างก็ได้...

 

 

“ฟาง วันมะรืนไปเยี่ยมคุณย่ากับแม่นะ”นางเอ่ยกับบุตรสาว เพื่อเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง

 

 

“ค่ะ ฟางจะไปจัดงานวันเกิดให้คุณย่าด้วย”เหมือนลูกสาวของนางจะเปลี่ยนโหมดเร็วซะเหลือเกิน เพราะเมื้อกี้ยัง

 

ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เลย แต่ตอนนี้ดวงตาคู่สวยกลับฉายแววขี้เล่นขึ้นมาอีกแล้ว

 

 

“งั้นก็ดีเลยจ้ะ แม่จะได้โทรไปชวนคุณนันทาเลย”นางเอ่ยถึงเพื่อนรักของนางซึ่งเป็นมารดาของชายหนุ่มที่ลูกสาว

 

ของนางชอบพออยู่ ก่อนบุตรสาวจะหันขวับมาทันที

 

 

“แม่ว่าพี่ป๊อปจะไปมั้ยคะ”เธอหันมาถามด้วยแววตาวาววับ

 

 

“หนูก็ลองชวนดูสิจ้ะ”นางเอ่ยออกไป

 

 

“ค่ะ งั้นพรุ่งนี้ฟางไปหาพี่ป๊อปที่บริษัทดีกว่า”ลูกสาวของนางเอ่ยก่อนจะเดินตัวปลิวคนห้องไป

 

 

ตั้งแต่เล็กจนโตเจ้าหญิงตัวน้อยของนางก็ดูจะเอาแต่ใจตัวเองมาตลอด...

 

 

ยิ่งมีสามีของนางคอยให้ท้าย เธอก็ยิ่งได้ใจไปใหญ่ แต่ถึงแม้ว่าภายนอกของบุตรสาวจะดูแข็งกร้าว

 

 

หากแต่ภายในนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เธอก็เหมือนมีดที่มีเพียงด้านที่คมเพียงด้านเดียว      

 

 

ที่ใครต่อใครก็บอกว่ามีดนั้นคมกริบ แต่ใครจะคำนึงถึงว่าอีกด้านหนึ่งของมันก็ไม่ต่างอะไรไปจากเหล็กที่ไม่มีคม

 

อะไรเลยแม้แต่นิด....         

 

 

แล้วแต่ใครจะได้เห็นมุมที่อ่อนโยนและบอบบางของเธอก็เท่านั้น....

 

 

 

 

.....................................................................................................................................................

 

 

“ตาป๊อปกลับมาแล้วหรอลูก...วันนี้น้องไปหาที่บริษัทรึเปล่า”มารดาเอ่ยถามลูกชายที่เข้ามา

 

 

“ครับ”เขาตอบอย่างเหนื่อยหน่าย ก็เพราะว่ามารดาของเขาดูจะปลื้มยัยเด็กนั่นยิ่งกว่าเขาเสียอีก หากแต่งงานแทน

 

เขาได้ คงจะทำไปแล้วมั้ง

 

 

“วันนี้พาน้องไปไหนรึเปล่า”มารดาเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี

 

 

“ครับไปทานข้าว”ชายหนุ่มเลือกที่จะเก็บเรื่องที่เขาทิ้งยัยนั้นไปที่ร้านอาหาร

 

 

“แล้ว...”ยังไม่ทันที่มารดาจะได้ซักเขาต่อ ชายหนุ่มก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

 

 

“ผมไปนอนก่อนนะครับง่วง”ก่อนเขาจะเดินขึ้นห้องไป แต่เสียงของมารดารั้งเขาไว้

 

 

“ลูกไม่สงสารน้องบ้างหรือตาป๊อป”เขาหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับมารดา

 

 

“ทำไมผมต้องสงสารเธอ...เธอไม่เห็นมีอะไรน่าสงสารสักนิด”

 

 

“สองปีที่ผ่านมา...มันยังน่าสงสารไม่พออีกหรอลูก”

 

 

“คุณแม่หมายถึงอะไรครับ”เขาถามออกไปเมื่อเขาไม่เข้าใจคำถามของมารดาสักนิด

 

 

“ลูกเคยรักใครข้างเดียวรึเปล่า”คำถามของมารดายิ่งทำให้เขางงมากกว่าเดิม

 

 

“ไม่ครับ”เขาตอบออกไปอย่างหนักแน่น

 

 

“งั้นลูกก็คงไม่เข้าใจน้องหรอก...ว่ามันทรมานแค่ไหน”

 

 

“ผมก็ไม่ได้อยากเข้าใจ”เขาพูดก่อนจะเดินขึ้นห้องไป เสียงข้อความที่ดังขึ้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าของใคร

 

 

ฝันดีนะคะพี่ป๊อป อย่าทำงานจนดึกนะ 

 

 

 

 

 

เขาส่ายหน้าน้อยๆกับข้อความที่เธอเพียรส่งมาทุกวัน ตลอดสองปีที่ผ่านมา

 

 

“ไม่เบื่อบ้างรึไงวะ”เขาพูดก่อนจะโยนมือถือไปที่เตียง

 

 

เธอหมั้นกับเขาเมื่อสองปีที่แล้ว แล้วเจ้าตัวก็กลับไปเรียนต่อที่เมืองนอก แต่ทุกปีก็จะกลับมาเมืองไทยในช่วงปิด

 

ภาคเรียน รวมถึงปีนี้ด้วยที่เธอกลับมาเยี่ยมครอบครัวที่เมืองไทย...

 

 

เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิตเขาเลยก็ว่าได้...

 

 

คอยจุกจิกจู้จี้เขาตลอด...ชวนไปทานข้าวบ้าง...ดูหนังบ้าง

 

 

ไม่รู้ว่าเธอทนได้ยังไง...ทั้งๆที่เขาพยายามแสดงท่าทีเต็มที่ว่าไม่ได้สนใจเธอเลย

 

 

เขาปลีกตัวออกมาจากภวังค์แสนงี่เง่าของตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว แล้วกลับมานอน

 

 

 

 

 

.................................................................................................................................

เราตัดสินใจแล้วว่าจะอัพเรื่องนี้ต่อ และสัญญาว่าจะอัพให้จบ เราจะอัพสลับกับกันละกันนะ ถ้าวันไหนติดขัดบ้างก็

 

อย่าโกรธกันนะ แล้วที่สำคัญอย่าเพิ่งทิ้งกันไป^^

 

 

«•
•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.2
โหวต 9.2 /10 คะแนน
จากสมาชิก 52 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

9.4 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

8.9 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9.1 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...