ไดอารี่มิโกะพาร์ทไทม์

 

 

Marlov note: อยากอ่านต่อ รอให้ทางกองบก. Keadkean พิจารณาให้เสร็จ แล้วพวกคุณก็จะได้อ่านนิยายผม 5555+

 

แสงสีแสดกระทบอาคารศาลาทำพิธีเริ่มเล็ดรอดกระทบเสื่อทาทามิภายใน

หม้อไฟเซรามิกปล่อยไอน้ำเดือดขึ้นกระทบโคมไฟสี่เหลี่ยมด้านบน ตะเกียบแต่ละคู่อ้าหนีบผักและเนื้อแผ่นแต่ละชิ้นลงถ้วยแต่ละถ้วย คาโอรุพ่นลมใส่แผ่นเนื้อและเข้าปาก กลิ่มหอมจากเครื่องเทศที่เฉพาะทำให้การเคี้ยวกลับทำให้อิ่มใจ

 

 

“เห้อ ช่วงนี้ทำไมเนื้อหมูมันแพงกว่าเนื้อวัวล่ะนั้น” ชิซาเอะถอนหายใจ คีบเนื้อและผักเข้าปาก 

 

 

“นั้นสินะคะ พ่อฉันยังบ่นเรื่องนี้เหมือนกัน ฮะฮะ” คาโอรุหลุบตายิ้มกัดเนื้อที่ต้มจนเปื่อยโดยมีถ้วยน้ำซุปกระดูกหอมลอยขึ้นจมูก

โยชิซาเอะเหยียดแขนคีบเนื้อให้ชิซาเอะ 

 

 

“พวกคุณเหมือนครอบครัวกันดีนะคะ” คาโอรุพูดขณะที่แผ่นเนื้อขนาดเล็กยังอยู่ในปาก

 

 

“....” ความเงียบเกิดสงัดทั่วห้อง

 

 

“เข้าใจผิดแล้ว!” ชิซาเอะตะโกนดันลั่นหน้าแดง “ฉันแค่…เลี้ยงดูท่านเทพเองนะ เพราะท่านโผล่มาเป็นตัวเป็นตน พวกพิธีกรรมไร้สาระพวกนั้นก็ไร้ความหมายทันที”

 

 

“ดูเหมือนสมมติฐานฉันจะถูกต้องนะคะ” คาโอรุยิ้มแป้น “ฉันไม่ได้จะล้ำเส้นแต่อย่างใด เนื่องจากฉันตอนนี้ถือว่าอยู่ภายใต้ศาลเจ้านี้แล้ว การรู้เรื่องพวกจึงสำคัญต่อการทำงาน ขอโทษที่ ‘ปั่นหัว’ นะคะ” 

 

 

“เห้อ ลูกของคุณอานี่…ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริง ๆ” ชิซาเอะถอนหายใจ 

 

 

ตะวันลับขอบฟ้าจนสีแสดถูกแทนด้วยยามพลบค่ำ คาโอรุสะบัดแขนเช็ดทำความสะอาดโต๊ะ ยกถ้วยชามออกไปวางให้ชิซาเอะล้างที่ห้องครัว 

 

 

…

 

 

แสงจากไฟข้างบนสว่างทั่วห้องนั่งเล่น เสียงเปิดหน้ากระดาษและเสียงคลิกจากเม้าส์ไร้สายเกิดขึ้นทุกหลายลมหายใจ 

 

 

คาโอรุเข้าอินเทอร์เน็ตหาข้อมูลเกี่ยวกับศาสตร์ลี้ลับเพื่อเทียบกลับโครงสร้างภาษาอเวจีอย่างละเอียด

 

 

แต่เธอกลับยิ่งขมวดคิ้วมากขึ้น ‘ภาษาอเวจีเมื่อเทียบกับภาษาเก่าแก่อย่างละติน’ นางมองไปที่จอที่ขึ้นอักษรละติน ‘ไวยากรณ์ใกล้เคียงกับภาษาโปรแกรมคอมพิวเตอร์เสียมากกว่า’

 

 

“คุณชิซาเอะคะ ภาษานี้มันใช่ภาษาลี้ลับจริง ๆ หรอ?” นางมองไปเบื้องหน้าทางขวาบนโต๊ะ 

 

 

“ก็เคยบอกแล้ว ผู้คนในนรกชอบอะไรที่ใช้งานง่าย” ชิซาเอะหัวเราะในลำคอพลางไถมือถือ “เมื่อตอนบ่ายเธอยังชมอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่ามันเป็นระเบียบดี” 

คาโอรุใช้นิ้วชี้ตั้งตรงและกล่าว “วารินเน็ต!” เปลวเพลิงเล็ก ๆ เกิดขึ้นที่ปลายนิ้วนางสักครู่ก่อนจะดับไป

 

 

“โอ้ เริ่มลองใช้เลยหรอ” ชิซาเอะแขนยันโต๊ะเอาหน้ามาใกล้ใช้หลังมือแตะหน้าผากนางสักครู่ก่อนจะลดมือลง “อุณหภูมิไม่ลดแหะ เปลวไฟเล็ก ๆ แค่นี้คงไม่ทำให้ตัวเย็นหรอก”

 

 

“รากศัพท์ตั้งต้น สระกำหนดทิศทาง ตัวสะกดกำหนดสถานะ ง่ายกว่าภาษาซีอีกค่ะ” คาโอรุเลื่อนสมุดสีเขียวแก่ไปอีกหน้า

 

 

“อื้ม อย่าหักโหมล่ะ การใช้พลังวิญญาณเพื่อบิดเบือนฟิสิกส์มันสร้างแรงสะท้อนกลับมาตัวผู้ใช้ด้วย คงประมาณพับแผ่นเหล็กนั้นแหละ” ชิซาเอะพยักหน้า

 

 

“ฉันมีคำถามค่ะ หากต้องสร้างยันต์ด้วยอักษรภาษาอเวจี พวกวัสดุมันจำเป็นมากไหมคะ?” นางใช้มือเลื่อนผมตัวเองไปข้างหลัง

 

 

“สำคัญมาก แต่เอาเข้าจริง ใช้กระดาษทิชชู่มาเขียนยังได้ แค่ผลลัพธ์อาจไม่ดีเท่า” ชิซาเอะบิดขี้เกียจ “การใช้ยันต์ก็เหมือนเอาคนอื่นมาพับแผ่นเหล็กนั้นแหละ วัสดุที่ดีย่อมทำงานในขอบเขตที่กว้างกว่าเสมอ”

 

 

“แล้วถ้าจะถ่ายโอนพลังวิญญาณต้องทำยังไงหรอคะ?” คาโอรุเลื่อนลูกกลิ้งเม้าส์

“มันอธิบายยากน่ะ หลัก ๆ คือใช้เจตจำนงมากกว่า อ้อ แล้วก็พลังวิญญาณมันคือพลังดิบ การจะใช้พลังวิญญาณล้วน ๆ เพื่อยกของชิ้นเล็กชิ้นน้อยมันเป็นไปไม่ได้” ชิซาเอะละสายตาจากมือถือ 

 

 

คาโอรุพยักหน้าเงียบ ๆ ดวงตาจับจ้องไปที่อักขระในสมุด ก่อนจะปรายตาไปมองหน้าจอแชทกลุ่มเพื่อนสาวที่สว่างค้างไว้ นางถอนหายใจยาว พิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งลงไปในกลุ่มด้วยท่าทางตายด้าน:

 

 

[กลุ่มแชท: สมาคมเด็กดีแถวเกียวโต(สมาคมคนไม่ปกติ)] 

 

 

ลุงข้างบ้าน(คาโอรุ): “พาร์ทไทม์วันแรก: กำลังเรียนเขียนโค้ดนรก (แบบนรกจริงๆ) กับเลี้ยงเด็กติดเกมที่อ้างตัวว่าเป็นเทพเจ้า... ที่นี่แปลกเกินไปแล้ว www”

 

 

(4 วินาทีต่อมา... อ่านแล้ว 3)

 

 

ซากิ: “เดี๋ยวนะ คาโอะ... แกไปศาลเจ้าหรือไปถ้ำคนเพี้ยน? wwwww”

 

 

มิริโนะ: “โค้ดนรก? นี่แกแอบไปรับจ๊อบคอลเซ็นเตอร์ป่ะเนี่ย บอกมานะ!”

 

 

ฮานะ: “โอ๊ยยย ท่านเทพติดเกม! ขอดูรูปหน่อยสิ ถ้าหล่อฉันจะไปช่วยเลี้ยงเอง”

 

 

ลุงข้างบ้าน(คาโอรุ): “ผู้หญิงเว้ย!”

 

 

ซากิ: “แล้วไอ้ 'ฝึกเวทมนตร์' นี่คือยังไง? เสกตังค์ให้พวกฉันได้ยัง?”

 

 

ลุงข้างบ้าน(คาโอรุ): “ไม่ได้เว้ยยย!”

 

 

นางละสายตาแล้วพึมพำ “ถ้าพวกพ่อมดแม่มดในแฮรี่พอตเตอร์ มีตรรกะมากกว่านี้ล่ะก็…คงไ่ม่โดนเฮอไมโอนี่ถากถางก็ได้”

 

 

“...”

“ฮ่าฮ่าฮ่า” ความเงียบถูกขัดจังหว่ะ โยชิซาเอะที่กำลังจ้องจอกุมจอยเกมก็อดหุบยิ้มไม่ได้ ชิซาเอะหันมามองคาโอรุที่ทำหน้าจริงจังเกินวัยก่อนจะระเบิดหัวเราะน้ำตาเล็ด 

 

 

“ไม่คิดเลยว่าเธอจะมามุกนี้ ฮ่าฮ่า! เฮอร์ไมโอนี่ถากถางเหรอ? แรงนะเนี่ย... แต่ก็จริงของเธอแฮะ”

 

 

…

 

 

หลังเสียงหัวเราะค่อย ๆ จางหาย ห้องนั่งเล่นก็กลับสู่ความสงบอีกครั้ง

 

 

มีเพียงเสียงพัดลมดูดอากาศเบา ๆ กับนาฬิกาแขวนผนังที่เดินไปข้างหน้าอย่างไม่เร่งรีบ

คาโอรุปิดฝาสมุด จัดสายเมาส์ให้เข้าที่ แล้วพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลง แสงสีขาวจากจอหายไป เหลือเพียงแสงไฟเพดานที่อ่อนลงกว่าตอนหัวค่ำ

 

 

ชิซาเอะลุกขึ้นยืดแขน บิดไหล่แก้เมื่อยอย่างคนที่ใช้พลังงานหมดไปทั้งวัน

 

 

“พอแค่นี้ก่อนดีกว่า” เจ้าอาวาสหญิงพูดพลางหาว “เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอจะไม่มีแรงตื่นมาทำงาน”

 

 

โยชิซาเอะวางจอยเกมลงบนโต๊ะเตี้ย ลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเดินนำไปทางห้องนอนด้านในอย่างเคยชิน

 

 

เสียงไฟถูกปิดทีละดวง แสงสว่างในศาลเจ้าลดลงจนเหลือเพียงความมืดสีน้ำเงินจาง ๆ จากนอกหน้าต่าง

 

 

 

 

ฟูกถูกปูเรียงอย่างเป็นระเบียบบนเสื่อทาทามิ

เสียงผ้าสัมผัสกันเบา ๆ แทบไม่ต่างจากเสียงลมหายใจ

แสงจันทร์อ่อนกระทบใบหน้าของมิโกะสาวที่นอนบนฟูกข้างชิซาเอะ โดยมีโยชิซาเอะขั้นกลางนอนกอดเจ้าอาวาสหญิง

คาโอรุนอนหงาย มองเพดานไม้สีเข้มด้วยสายตาเรียบเฉย รับรู้ถึงน้ำหนักของความเงียบที่ไม่อึดอัด มีเพียงความอบอุ่นใต้ผ้าห่มพร้อมเสียงลมจากข้างนอกคลอเบา ๆ ที่ทำให้นางรู้สึกว่ายังอยู่ตรงนี้

ศาลเจ้าคิเก็นหลับใหลพร้อมกับวันที่กำลังจะเริ่มต้นใหม่