ไดอารี่มิโกะพาร์ทไทม์

 
 
เสียงคลิกของปุ่มจอยดังรัวเป็นจังหวะหนักแน่นตัดกับความเงียบ คาโอรุโน้มตัวเข้าหาจอจนแทบจะกลืนเข้าไปในแสงสี จิตจดจ่ออยู่กับการเคลื่อนไหวบนจอ ขณะที่โยชิซาเอะยังคงท่าเดิมคือนอนตะแคงกดปุ่มด้วยปลายนิ้วที่ขยับเพียงเบา ๆ เพื่อเลือกตัวละคร
 
 
Round 1 Ready... Fight!
 
 
ฮวอรังพุ่งตัวเข้าหาพร้อมแย็บหมัดซ้ายนำอย่างรวดเร็ว คาโอรุไม่ได้กดป้องกัน แต่นางบังคับจินให้สไลด์ถอยหลังเพียงหนึ่งก้าวสั้น ๆ หมัดนั้นเฉียดหน้าจินไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด
 
 
ทั้งคู่ชะงักระยะห่างเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อหยั่งเชิง
 
 
จินเป็นฝ่ายเปิดก่อน นางกดให้เขาแทงเข่าขวาเข้าใส่กลางลำตัว แต่อีกฝ่ายยกแขนขึ้นรับแรงกระแทกไว้ได้ทัน ฮวอรังไม่ปล่อยให้เสียจังหวะ เขาอาศัยช่วงที่จินยังไม่ชักขาคืนตวัดเตะล่างเข้าที่ข้อเท้าหมายจะให้ล้ม 
 
 
จินไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับมือเข้าหาหน้าแข้งที่เตะมา เขาจับขาของฮวอรังไว้แล้วผลักสวนออกไปทันที แรงส่งนั้นทำให้ฮวอรังเสียหลักหงายหลัง
 
 
คาโอรุโถมคอมโบเข้าใส่ทันทีที่อีกฝ่ายเปิดช่องว่าง จินแทงเข่าขวาซ้ำเข้าที่ชายโครง ตามด้วยหมัดซ้ายตรงเข้าหน้า ก่อนที่นางจะกดปุ่มพร้อมกันส่งจินหมุนตัวเหวี่ยงกำปั้นคู่กระแทกเข้ายอดอกฮวอรังจนแผ่นหลังของจินเกิดเปลวเพลิงทมิฬรูปปีกชั่วครู่และร่างของฮวอรังลอยละลิ่วกระเด็นไปสุดขอบจอแต่ไม่สุดขอบสนามนี้
 
 
ฮวอรังเหวี่ยงตัวลุกขึ้น พุ่งไปข้างหน้าและทั้งคู่หยุดรอเชิงสักครู่ 
 
 
“ท่าหมุนตัวเหวี่ยงหมัดสองข้างไม่มีในเกมนะคะ คุณทำอะไรกับตัวเกมหรือเปล่า?” คาโอรุถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย
 
 
“ฉันแค่ลงม็อดเกมน่ะ เพิ่มพวกท่าโจมตีตัวละครหลายท่า” โยชิซาเอะยังสงวนกิริยาเดิมจับจอยเกมมั่นคง
 
 
คาโอรุสูดลมหายใจเข้า ปลายนิ้วโป้งซ้ายของนางขยับเป็นวงกลมขนาดเล็กที่คมกริบและรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน จินไม่ได้เดินหน้าอย่างคนปกติ แต่นางบังคับให้เขา 'ถลา' เข้าหาคู่ต่อสู้ด้วยจังหวะที่แปลกประหลาด
 
 
ร่างกายของจินมุบลงต่ำสลับกับพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องดุจระลอกคลื่นที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง มันคือท่วงท่าที่ขัดต่อสัญชาตญาณมนุษย์ รวดเร็ว กดดัน และคาดเดาไม่ได้ ทุกครั้งที่เขามุดตัวลง
ลมหายใจของคนดูก็เหมือนจะติดขัด เพราะไม่รู้ว่าเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา มันจะเป็นหมัดเสยคางที่หนักหน่วง หรือลูกเตะกวาดลานหน้าที่รุนแรง คาโอรุไม่ได้นับจังหวะ นางแค่ปล่อยให้ปลายนิ้วเต้นไปบนจอยตามจังหวะชีพจร จินในจอมุบตัวต่ำลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันไม่ใช่การเดินหน้า แต่มันคือการ บีบพื้นที่ จนโยชิซาเอะแทบจะไร้อากาศหายใจ
 
 
แต่ในเสี้ยววินาทีที่จินง้างหมัด... เสี้ยววินาทีที่ช่องว่างเล็กๆ เปิดออกเพียงขนาดเท่าปลายเข็ม โยชิซาเอะกดปุ่มล่างหนึ่งคลิกและกดปุ่มเตะซ้าย ฮวอรังเตะหน้าเสยคางของจินจนเสียหลัก ไม่รอช้า ฮวอรังพุ่งถลายิงลูกเตะเสยขึ้นสูงให้จินตัวลอยและวิ่งพุ่งถีบใส่จนอีกฝ่ายกระเด็นชนจนกำแพงทลาย ร่างของจินลอยละลิ่วเหมือนถูกรถบรรทุกพุ่งชน แรงส่งนั้นมหาศาลจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงปูนของฉากหลังดัง 'ตึง!' เสียงลำโพงแผดคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นจนคาโอรุรู้สึกจุกที่ลิ้นปี่ราวกับโดนกระแทกด้วยตัวเอง
 
 
วินาทีต่อมา กำแพงหนาหนักนั้นก็ทานแรงไม่ไหว มันเริ่มปริแตกเป็นรอยร้าวรังผึ้ง ก่อนจะพังครืนลงมาเป็นฝุ่นฟุ้งกระจาย เศษอิฐปูนร่วงกราวพร้อมกับร่างของจินที่ทะลวงผ่านซากปรักหักพังไปยังพื้นที่ใหม่ที่กว้างและมืดสลัวกว่าเดิม โยชิซาเอะให้ฮวอรังงัดจินขึ้นฟ้าซัดกระบวนท่าเตะกลางอากาศหลายท่าต่อเนื่องจนเหนือมนุษย์ ปิดท้ายท่าไม้ตายปิดฉากจนจินราบคาบ
 
 
คาโอรุขมวดคิ้วแน่นอน แม้ว่ามันจะไม่ทำลายระบบกติกาของเกมหลัก แต่การได้เห็นพวกท่าเคลื่อนไหวใหม่ ๆ ของตัวละครทำเอานางอิจฉาเล็กน้อย
“โอ้ ไม่ต้องห่วง จินก็เพิ่มท่าใหม่เยอะเช่นกันจ่ะ” โยชิซาเอะรู้ว่าเด็กวัยนางมักอิจฉาคนได้ของเล่นใหม่เสมอ คิ้วของคาโอรุเริ่มคลายลง นางหยุดหน้าเกมให้ค้างและเดินไปดื่มน้ำ
…
 
 
สี่โมงเย็น
เสียงประตูเลื่อนถูกเปิดออกพร้อมกับการกลับมาของชิซาเอะ นางหอบถุงของสดจากตลาดเข้ามาด้วยท่าทางพะรุงพะรัง แต่ฝีเท้ากลับหยุดชะงักลงเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า
ภายในห้องโถงที่สลัวลงตามแสงอาทิตย์ยามบ่าย ไม่มีเสียงรัวจอยอย่างบ้าคลั่งเหมือนตีกลองศึกอย่างที่นางคาดไว้ แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยเสียง 'คลิก... คลิก...' ที่สั้นและคมกริบเป็นจังหวะทิ้งช่วงอย่างใจเย็น คาโอรุที่มีเรือนผมสีทราย และท่านเทพพิรุณในร่างเด็กสาวผมสีดำยาว ทั้งคู่นั่งตัวตรงนิ่งงันราวกับรูปปั้น มีเพียงปลายนิ้วที่ขยับเขยื้อนด้วยความเร็วระดับเสี้ยววินาที
บนหน้าจอขนาดใหญ่ ตัวละครทั้งสองไม่ได้พุ่งเข้าใส่กันอย่างมู่ทะลุ แต่กลับขยับถอยหลังและเบี่ยงออกข้างสลับกับการโยกหลบเพียงเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่างที่ 'อันตราย' ที่สุดเอาไว้ 
ต่างฝ่ายต่างรอคอยให้อีกฝ่ายกะพริบตาหรือพลาดพลั้งเพียงมิลลิเมตรเดียวเพื่อจะสวนกลับด้วยคอมโบที่ปลิดชีพได้ในชุดเดียว 
 
 
ชิซาเอะมองภาพนั้นแล้วถอนหายใจยาว นางเดินไปวางของที่ซื้อมาลงบนโต๊ะเตี้ยกลางบ้านดัง 'ตึ่ก’แล้วยืนกอดอกมองภาพ "การดวลเทพเจ้า" เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกกึ่งระอากึ่งโล่งใจ นางสะบัดหัวก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ชิซาเอะกวาดสายตามองคาโอรุที่กำลังทำหน้านิ่งแต่แววตาวุกวับขณะพยายามแก้ทางท่านเทพพิรุณ 'ความใจเย็น' และ 'ความจดจ่อ' ระดับนี้แหละคือสิ่งที่ศาลเจ้าคิเก็นต้องการในช่วงที่เจ้าบ้านอย่างนางจะไม่อยู่
 
 
"หวังว่าจะทำได้จริงๆ นะ มิโกะชั่วคราวเนี่ย..." ชิซาเอะพึมพำกับตัวเองขณะหยิบหัวไชเท้าออกจากถุง
 
 
นางมองออกไปนอกหน้าต่างศาลเจ้า เห็นลานกว้างที่เงียบสงบซึ่งพรุ่งนี้อาจจะต้องกลายเป็นที่ฝึกวิชาของสองคนนี้ แผนการไปเที่ยวพักผ่อนสองสัปดาห์ของนางแขวนอยู่บนบ่าของเด็กสาวผมสีทรายคนนี้แล้ว
 
 
"นี่! เลิกจ้องจอเป็นปลาน้ำลึกได้แล้วทั้งคู่เลย!" ชิซาเอะตะโกนข้ามห้องจนเสียง 'คลิก' ของจอยชะงักลง "ทากะฮิโระ พรุ่งนี้ฉันจะออกเดินทางแต่เช้า ชุดมิโกะวางไว้ในอีกห้องแล้วนะ ลองไปวัดไซส์ดูซะ ถ้าใส่ไม่ได้จะได้แก้ทัน"
 
 
คาโอรุละสายตาจากจอช้าๆ แววตาที่เคยจดจ่ออยู่กับเฟรมภาพดูพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนจะหันมามองชิซาเอะด้วยใบหน้าเรียบเฉย "ชุดมิโกะ... ใส่แค่เฉพาะตอนทำงานเหรอคะ?”
 
 
“ใช่! แน่นอน มันมักจะมีคนมาขอความช่วยเหลือที่นี่บ่อยๆ เช่น ปราบผีร้ายหรือไม่ก็ตามหาหมาแมว” ชิซาเอะตอบพลางจัดของเข้าที่อย่างรีบร้อน
 
 
“ตามหาหมาแมวนั้นแจ้งตำรวจสิคะ” คาโอรุแย้งขึ้นมาทันควันด้วยน้ำเสียงตายตัว
 
 
ชิซาเอะชะงักมือที่กำลังถือหัวไชเท้า หันมาถลึงตาใส่เด็กสาวผมสีทรายที่ยังคงทำหน้านิ่ง “ตามหาหมาแมวน่ะมันคำเปรียบเปรย! ความหมายคือช่วยแก้ปัญหาจุกจิกให้ชาวบ้านไงเล่า ยัยเด็กบ้าเกม!”
 
 
นางพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างขัดใจที่โดนขัดมุก “เอาเป็นว่า พรุ่งนี้เช้าฉันไปแล้ว อย่าทำศาลเจ้าพังเพราะดวลเกมกันจนลืมถวายข้าวท่านเทพก็พอ”
 
 
“อุ๊บ” โยชิซาเอะกลั้นขำเอาไว้และยิ้มมุมปากเล็ก ๆ
 
 
“...”
 
 
“อ๊ะ—!” คาโอรุหันมามองจอโทรทัศน์พบว่าตัวเองแพ้การต่อสู้ในตานี้
…
 
 
 
 
ห้าโมงเย็น ห้องนั่งเล่น ศาลเจ้าคิเก็น 
กลิ่นของน้ำซุปที่มาจากกระดูกและเนื้อสมุนไพรโชยตลบอบอวลทั่วห้อง โยชิซาเอะเหยียดแขนใช้ตะเกียบคีบเครื่องเคียง 
 
 
“อย่าใส่เห็ดนะคะ! ร่างกายฉันแพ้พวกฟันไจ” คาโอรุยกปากหันคอขณะถอดเสื้อลำลอง 
กระจกแนวตั้งบานใหญ่สะท้อนแขนนางที่ดันเสื้อคอเต่าสีดำแขนยาวกระชับแนบเนื้อ ดึงกางเกงฮากะมะสีแดงสดขึ้นถึงบริเวณเชิงกราน 
ชิซาเอะสวมเสื้อฮาคุเอะแขนกุดขาวสะอาดพร้อมปลอกผ้าสีเดียวกันที่ต้นแขนให้นาง
ชิซาเอะเดินถอยหลัง มือเท้าคางยิ้มกรุบกริบมองดูภาพรวม “อื้ม เหมือนอลิซสวมชุดมิโกะของเรย์มุชัด ๆ ราศีจับมาก” 
 
 
คาโอรุยกมุมปาก ชำเรืองมองรูปร่างโดยรวมในกระจก ผมบลอนด์สีทรายแตกปลายยาวถึงคอ กรามชัดเล็กน้อย ผิวพรรณดีที่ได้รับการดูแล สันจมูกโด่งตรงเด่นชัดแต่ปลายจมูกเรียวเล็ก เบ้าตามีมิติตัดด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาลแดงที่มีถุงใต้ตานูนชัด ด้วยเนื้อผ้าคุณภาพสูงที่นางรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของมันเช่นนี้กอปรกับที่มันไร้แสงสะท้อนจากโคมไฟบนเพดาน 
 
 
ตัวนางกลับดูสูงส่งอย่างมิได้ตั้งใจ ที่แม้แต่เทพพิรุณ โยชิซาเอะที่กำลังปิดฝาหม้อไฟไม่มิด ยังหันมามองอย่างอดมิได้ที่จะชื่นชม
 
 
“เอาล่ะ มานั่งกินกัน” ชิซาเอะเดินไปที่นั่งของตนเอง คาโอรุกลับลงเท้าสีขาวมุ่งตรงหัวมุมที่กระเป๋าโน๊ตบุ๊ค นางเปิดซิปหยิบแฟ้มออกมาและยื่นให้เจ้าอาวาสสาว 
 
 
“อืม สัญญาจ้าง มีตรงให้เทพเซ็นสัญญาด้วยแม้ไม่บังคับก็ตาม” ชิซาเอะขมวดคิ้วยิ้มยิงฟัน “รอบคอบจริง ๆ” 
 
 
เนื้อหาสัญญา:
ลูกจ้างคือคาโอรุ ผู้ว่าจ้างคือเทพพิรุณ โยชิซาเอะและเจ้าอาวาสหญิง ชิซาเอะ ระยะสัญญาจ้างวันที่ 25 มีนาคม ปี 2022 ระยะสิ้นสุดสัญญาจ้าง 7 เมษายน ปี 2022 เวลา 19.00น. ค่าจ้างทั้งหมดคือ 6 หมื่นเยนที่หักค่าภาษี หมายเหตุ:ระยะเวลา 19.00น. นี้สามารถยืดหยุ่นได้ 
เงื่อนไข:
1.ปฏิบัติหน้าที่ตามระเบียบข้อบังคับของ สมาคมศาลเจ้าแห่งญี่ปุ่น ในฐานะ ("ลูกหลานช่วยงาน”)
2.เวลาพัก แม้ไม่แน่นอนขึ้นอยู่กับหน้างาน
3.ขอให้เจ้าอาวาสเที่ยวสนุกเต็มที่
 
 
ชิซาเอะกะพริบตาปริบ ๆ มองดูหัวกระดาษที่มีตราสัญลักษณ์ดูเป็นทางการ "สมาคมศาลเจ้า? นี่เธอไปขุดข้อบังคับพวกนั้นมาจากในเน็ต…น่าจะขุดลึกพอสมควรเลย”
ชิซาเอะหัวเราะแห้ง ๆ 
 
 
"โอเค ๆ ยอมความละเอียดของเธอเลย ไหนปากกา…”
 
 
"เดี๋ยวก่อนค่ะ" คาโอรุหยิบกล่องไม้เล็ก ๆ ออกมา ภายในมีแท่งไม้แกะสลักและตลับชาดสีแดงสด "เพื่อให้สัญญามีผลสมบูรณ์ รบกวนประทับตรา ฮังโกะ (ตราประทับ) ของศาลเจ้าลงตรงนี้ด้วย... ส่วนคุณโยชิซาเอะ เนื่องจากคุณไม่มีสถานะเป็นนิติบุคคลตามกฎหมายมนุษย์ รบกวนประทับลายนิ้วมือลงในช่อง 'พยานกิตติมศักดิ์' แทนค่ะ”
 
 
“จ่ะ” โยชิซาเอะมือจับเข่าดันตัวขึ้นจากที่นั่งมาประทับลายนิ้วมือ
 
 
ก๊อก... 
 
 
เสียงตราประทับไม้กระทบลงบนกระดาษดังแน่นหนัก ตามด้วยรอยนิ้วมือสีแดงของเทพเจ้าที่ประทับลงข้าง ๆ ลายเซ็นชื่อ "ทากะฮิโระ คาโอรุ" ที่เขียนด้วยตัวอักษรเรียบ
 
 
คาโอรุหยิบสัญญาขึ้นมาเป่าเบา ๆ ให้หมึกแห้ง ก่อนจะเก็บเข้าแฟ้มตามเดิม มุมปากของนางยกขึ้นเพียงเล็กน้อย