ไดอารี่มิโกะพาร์ทไทม์

22 มีนาคม ปี 2022 ก่อนปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิวันแรก
 
 
แสงสีอ่อนลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านไหมราคาสูง คาโอรุขยับกายลุกขึ้น แผ่นหลังของนางเหยียดตรงโดยอัตโนมัติ
ผลพวงจากการถูกกวดขันโดยครูพี่เลี้ยงชาวอังกฤษและธรรมเนียมดัดจริตของครอบครัวทากาฮิโระที่ฝังรากลึกจนกลายเป็นวาสนา
นางจะจงใจทิ้งไหล่ให้ห่อลงเพื่อประชดความงัวเงีย
 
 
เท้าเปลือยเปล่าย่ำไปบนพื้นไม้ ทำกิจวัตรด้วยความแม่นยำสั้นกระชับ นางกวักน้ำเย็นล้างหน้า สะบัดหยดน้ำออกจากปลายนิ้วด้วยท่วงท่าเรียบง่ายแต่ดูสง่างามเสียจนนางอยากจะถ่มน้ำลายใส่ความเนี้ยบที่น่ารำคาญนี้
 
 
ในห้องครัว หญิงสาวผมบลอนด์ทรายยาวถึงหลังกำลังเคี่ยวสตูล์ กลิ่นหอมกรุ่นตัดกับขนมปังถั่วราคาถูกในมือของเด็กสาวผมสีทราย คาโอรุกัดขนมปังคำโต เคี้ยวอย่างไม่ใส่ใจมารยาทบนโต๊ะอาหารแบบยุโรปที่เคยเรียนมา
 
 
“แม่ มีงานพาร์ทไทม์ไหม?” นางถาม เสียงอู้อี้อยู่หลังแผ่นขนมปัง 
 
 
“มี... แต่ลูกแน่ใจนะ? ลูกเพิ่งจะสิบสี่เอง” แม่นางถอดผ้ากันเปื้อน หันหลังดึงเก้าอี้นั่งฝั่งตรงข้าม
“...”
 
 
“ไม่เกี่ยงค่ะ” นางตอบสั้น สายตามองนิ่งไปที่ขนมปัง ในหัวคำนวณมูลค่าของเวลาแลกกับค่าตอบแทนเสร็จสิ้นแล้ว
 
 
…
 
 
สามวันต่อมา
 
 
ขบวนรถไฟความเร็วสูงแล่นออกจากเกียวโตด้วยแรงสั่นสะเทือนจนทุกอย่างนิ่งเกินไป 
นิ่งจนคาโอรุแทบไม่รู้สึกว่าตัวเองกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วหลายร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง
 
 
นางนั่งหลังตรงโดยไม่ตั้งใจ สายตาจับจ้องไปที่หน้าต่างบานใหญ่ข้างที่นั่ง
 
 
“วิวฤดูใบไม้ผลิจากเส้นทางโทไคโด เวอร์ชันปรับปรุงใหม่”
 
 
ตัวอักษรเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมล่างของกระจก ก่อนที่ภาพทิวทัศน์จะค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวสด สายน้ำใสสะท้อนแสงแดด และภูเขาที่มีหิมะเกาะบางเบาอย่างพอเหมาะพอดี ทุกอย่างเคลื่อนไหวอย่างราบรื่นเกินจริง คาโอรุขยับสายตาเพียงเล็กน้อย
 
 
มองผ่านชั้นภาพดิจิทัลนั้นออกไปยังโลกภายนอกที่ถูกบดบังไว้
สิ่งที่อยู่นอกกระจกจริง ๆ ไม่ได้เลวร้ายจนดูไม่ได้ แต่ก็ไม่สวยพอจะโชว์ให้ใครเห็น 
เสาเข็มคอนกรีตเรียงตัวเป็นแนวยาว ป่าที่เหลือเพียงหย่อม ๆ ถูกแบ่งด้วยรั้วกันเสียงและแผงโซลาร์เซลล์ขนาดใหญ่ ลำธารแคบสีหม่นที่ไหลไปโดยไม่มีใครมอง
 
 
‘ต้นทุนต่ำกว่าที่คิด’ นางหลุบตา ‘แค่ปิดมันไว้ แล้วขายภาพแทน’
 
 
ภาพดิจิทัลยังคงเปลี่ยนฉากอย่างใส่ใจรายละเอียดเกินความจำเป็น ดอกซากุระปลิวช้าเกินจริง นกบินเป็นจังหวะที่ดูเหมือนผ่านการคำนวณมาแล้ว ทุกอย่างสวยงามโดยไม่รับผิดชอบต่อความจริง
คาโอรุใส่หูฟังสาย เปิดอัลบั้มของวงเมทัลที่ตัวเองชอบพร้อมเอนศีรษะพิงพนักเล็กน้อย ปล่อยให้ภาพไหลผ่านไปโดยไม่รู้สึกอินอะไรเป็นพิเศษ 
 
 
ปลายนิ้วของนางแตะกระเป๋าโน้ตบุ๊กเบา ๆ เช็กน้ำหนักตามความเคยชิน ตารางเวลา ค่าโดยสาร ค่าจ้าง สองสัปดาห์ หกหมื่นเยน ทุกอย่างยังคงคุ้มค่า
 
 
ปลายทาง: จังหวัดไซตามะ
 
 
รถไฟลดความเร็วลงอย่างนุ่มนวล ภาพพาโนรามาค่อย ๆ จางหายไป เผยให้เห็นทิวทัศน์จริงที่ไม่มีใครพยายามแต่งเติม บ้านจัดสรรเรียงตัวซ้ำ ๆ ร้านสะดวกซื้อที่เหมือนกันทุกสาขา ถนนที่ทอดยาวโดยไม่มีจุดเด่น
 
 
ไซตามะในบ่ายวันนั้นช่างราบเรียบ
คาโอรุก้าวลงจากขบวนรถในชุดลำลองที่ยังคงความเนี้ยบของคัตติ้งผ้าที่มีกระดาษในกระเป๋าเสื้อ ราวกับไม่ยอมปล่อยให้สภาพแวดล้อมเป็นฝ่ายกำหนดมาตรฐาน สายตาคมกริบเหลือบมองแผนที่บนมือถือเป็นระยะ ก่อนจะก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง
 
 
…