อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

สวัสดีครับ ผม คุจิยะ ยู  ช่วงนี้ผมรู้สึกเหนื่อยๆ เพราะทั้งเรียน ชมรม งานพิเศษที่ศาลเจ้า งานพิเศษที่ร้านอาหาร พ่วงด้วยงานตรวจโรงเรียนยามค่ำยามที่อาจารย์คุโอมะ เหนื่อย (เอาจริงๆ อาจารย์ขี้เกียจ!) แถมด้วยงานสืบคดี ปราบผี ที่นานๆทีจะมีมา พอมาทีก็ ทำเอาผมเหนื่อย ทั้งกายและใจมาก ช่วงหลังๆผมรู้สึกว่ามีใครบางคนแอบตามผมอยู่ตลอด เอ๊ะ หรือว่าผมรู้สึกไปเอง

วันนี้ ผมอยู่ชมรมจนค่ำ และ กำลังกลับบ้าน ส่วนแฟนผม โควมิ เธอเข้าใจผมนะ ว่าผมทำอะไรผมเองก็ทำหน้าที่แฟนที่ดี เธอเองก็เช่นกัน เธอคอยดูแลผมในหลายๆเรื่อง เธอเป็นกำลังใจที่สำคัญของผมเลย

ตอนนี้ผมอยู่ที่สถานีรถไฟครับ โรงเรียนเอ-มง ก็ อยู่ไกลจากหอพักของผมพอสมควร แบบเดียวกับบ้านของโควมิ และโออิ แต่โออิน่ะลงคนละสถานีก็เท่านั้น

ตอนนี้จะสี่ทุ่มแล้วแฮะ ทำไมยังไม่มาอีกล่ะเนี่ย

…คิกๆ นายนี่แหละ คือ เหยื่อ ของชั้น… เด็กสาวหน้าตาสวย ผมยาวสลวย กำลังลอบมอง เด็กหนุ่มรุ่นเดียวกันที่กำลังยืนรอรถไฟที่ยืนอยู่ด้านหน้าเธอ

เด็กสาว แสยะยิ้ม แววตาที่เคยสดใสแลเฉยชาแต่ในตอนนี้กลับฉายแววเหี้ยมโหด เธอเตรียมจะผลักเค้าลงไป เพื่อให้รถไฟชนเพื่อฉีกร่างให้เป็นชิ้นๆ

…คนหล่อๆ โดนฉีกเป็นชิ้นๆ คงจะน่าดูไม่ใช่น้อยเลย…

“จะฆ่าผมเหรอ?”

ร่างบางหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี แล้วเอ่ยอย่างช้าๆ”ใช่ ใช่ ชั้นฆ่าคนมาเยอะเลย ทั้งผลักคนแก่ตกสะพาน ผลักเด็กตกน้ำ ปาดคอเด็กสาว…อ้อ และก็ล่าสุดชั้นก็ขึงลวดไปที่ถนน พอคนซิ่งมอไซค์มา คอขาดทั้งคู่ และคนต่อไปก็คือนายที่จะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ มันช่างสะใจจริงๆ เก่งจริงๆนะ ที่รู้ตัวแบบนี้ แต่ก็สายไป ซะแล้ว” ว่าจบเด็กสาวก็ผลักเด็กหนุ่มเต็มแรง

“คุณฆ่าคนมาเยอะเลยสิท่า…แต่เก็บจิตสังหารไม่อยู่เลยนี่นา อันที่จริงผมฝันนะครับ ผมฝันว่า อยู่ที่สถานีรถไฟ แล้วก็…”ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะเอ่ยจบ

ร่างของเด็กสาวจอมโหดที่พยายามผลักเด็กหนุ่มก็ร่วงลงไปที่รางรถไฟ รถไฟที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงก็ฉีกร่างบางเป็นชิ้นๆ

หนุ่มผมชมพู เอ่ยด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม “คุณก็ร่วงลงไป ที่คุณคิดจะผลักให้โดนรถไฟชน ร่างโดนฉีกเป็นชิ้นๆน่ะ เป็นแค่เงาก็เท่านั้น”

พอรถไฟแล่นผ่านไป เหลือเพียงความว่างเปล่า เงาของเด็กหนุ่มผมชมพู ชะโงกหน้ามาดูที่รางรถไฟที่ตอนนี้ มีแต่เลือดสีแดงฉานนองพื้น ร่างกายถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เครื่องในกระจัดกระจาย โดยที่ส่วนหัวนั้น กำลังยิ้มอย่างเป็นสุข

“หลับให้สบายนะครับ”

เงานั้นไปเดินกลับไป โดยไม่สนใจซากที่อยู่บนรางรถไฟ

เงานั้นเดินทางไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง เด็กหนุ่มผมชมพูสวมหมวกไหมพรมเดินมา

“เจอสักทีนะ”

เงานั้นยิ้มตอบ “นั่นสิ”

“เงาของชั้น/ตัวของชั้น”

คุจิยะ ยู ยิ้มให้”กลับมาได้แล้ว ซุกซนจริงๆ”

เงาที่กำลังจะกลับเข้าร่าง เอ่ยด้วยรอยยิ้ม“ตัวชั้นก็คือนายนี่นา จะบ่นทำไมนะ”

เมื่อเงากลับเข้าร่าง เด็กหนุ่มก็ยังไม่วายบ่นอีกครั้ง “ ชอบออกมาเพ่นพ่านอยู่เรื่อย”

ช่วงหลังๆเงาของผม มักจะออกเพ่นพ่านไปตามที่ต่างๆแต่ก็กลับมาหาผมตลอด บางที ก็จริงของเจ้าเงานะ ที่เงามันซุกซน อาจจะเป็นเพราะตัวผมที่ซุกซนเองก็ได้นะ

เด็กหนุ่มดูนาฬิกา “รถไฟหมดแล้ว คงต้องเดินกลับดีกว่า โชคดีที่พรุ่งนี้วันหยุด” เด็กหนุ่มผมชมพู ฮัมเพลงพลางเดินทางกลับหอพักท่ามกลางแสงไฟ จากเสาไฟที่ส่องนำทางในยามค่ำที่เงียบงัน อย่างสบายอารมณ์

วันต่อมา

ยูได้พาแฟนไปเที่ยวดูหนัง กินข้าวตามประสาคู่รักวัยหวาน

สวัสดีค่ะ ชั้น มิจิอิ โควมิ ในวันนี้ชั้นกับแฟนได้มาเที่ยวกัน ช่วงหลังๆมานี้ ชั้นกลับรู้สึกแปลกๆนะ เพราะอะไรรู้มั้ย? ก็เพราะว่า บางครั้งเวลาที่ชั้นมองยู ชั้นจะมองเห็นเค้าเป็นสองคนน่ะสิ…คุณว่ามันแปลกไหมคะ?หรือว่าชั้นแค่รู้สึกไปเอง...

มาอัพแล้วจ้า ขอโทษที่ไม่ค่อยได้อัพนะคะ พอดี ติดฝึกงานอ่ะ แต่นิกซ์ก็จะพยายามอัพไปเรื่อยๆนะคะ ถ้าชอบก็ไลท์ ให้คะแนน เม้นได้ตามชอบเลยนะ ขอบคุณค่าาา