อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

วันนี้เป็นวัน Big Cleaning Day ของเมือง ผู้คนส่วนมากต่างทำความสะอาดบ้านเรือนของตน
เช่นเดียวกันกับบ้านของอาจารย์คุโอมะ อาจารย์เฒ่าวัยใกล้เกษียน ที่อยู่คนเดียวไม่มีลูกหลาน โดยครั้งนี้เค้าได้มีเบ๊ เอ้ย! อาสาสมัคร 4 คน อันได้แก่ ยู โควมิ โออิ และ ริน งานนี้เด็กทั้งสี่ได้รับค่าตอบแทนเป็น บัตรกำนัลที่พักโรงแรมสุดหรู เป็นเวลาสามวันสองคืน
"บ้านหลังนี้กว้างจังเลยนะครับ"ยูเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังกวาดห้อง บ้านของอาจารย์คุโอมะหลังนี้เป็นบ้านอีกหลังที่ไม่ใช่บ้านพักของครู มันเป็นบ้านหลังใหญ่สไตล์ญี่ปุ่นที่มีสวนดูรมรื่น
"เออ ชอบล่ะสิ ยู"อาจารย์เฒ่าเอ่ยถามขณะที่ตนกำลังนั่งพักที่สวน
"ก็ชอบนะครับ"
"ยกให้ไหมล่ะ"
"ห้ะ!"เด็กหนุ่มหันขวับทันที
"ล้อเล่นน่ะ ชั้นมีแผนไว้แล้ว"
อีกด้านโออิกำลังทำความสะอาดเพดาน ก็สังเกตุเห็นบางอย่างที่แลบออกมาจากเพดาน
"อะไรน่ะ"พอหนุ่มหน้ามนเอื้อมมือไปสัมผัสถุงผ้าขนาดใหญ่ก็ร่วงลงมาทับร่างของหนุ่มหน้ามนทันที
"แอ่ก!"
"โออิ!!!"
ทุกคนในบ้านรีบวิ่งมายังที่เกิดเหตุ ยูรีบยกถุงสีขาว "เฮ้ย เพื่อน ฟื้นสิฟื้น"
"อือ..."
รินค่อยพยุงแฟนหนุ่มของตนขึ้นมา"เป็นยังไงบ้างค่ะ"
"มึนนิดหน่อยจ้ะ"
โควมิ เปิดถุงสีขาวขนาดใหญ่ออกมา ก็พบว่าเป็นตุ๊กตารัสเซียสีแดงสดสวยตัวโตขนาดเท่ากับเด็กห้าขวบ"น่ารักจัง"
"ไหนค่ะ จริงด้วย"รินทิ้แฟนหนุ่มจากอ้อมแขนทำให้เค้าร่วงลงพื้นดีที่ยูเข้ามารับได้ทัน
สองหนุ่มคิด...พวกผู้หญิงนี่ เห็นของน่ารักทีนี่วิ่งเข้าใส่...
อาจารย์ใหญ่วัยใกล้เกษียนเอ่ยขึ้น"นี่มัน ของที่ชั้นซื้อไว้นานมาแล้ว โอ้เก็บไว้ที่นี่เอง"
ยูจึงถามบ้าง"อาจารย์ซื้อจากไหนรึครับ" 
"ร้านข้างทางน่ะ น่าจะประมาณสามเดือนก่อน ชั้นเห็นว่ามันสวยดี ร้านนั้นมีแต่ของแปลก ไอ้ชั้นเองก็ชอบสะสมของแปลกอยู่นะ"
โออิหันไปมองเจ้าตุ๊กตารัสเซียตัวโตขนาดเท่ากับเด็กห้าขวบ"หนักเอาเรื่องนะครับ"
อาจารย์เฒ่าพยักหน้า"เห็นพ่อค้าพอกนะว่า มันจะโตขึ้นทุกๆเจ็ดวัน และอีกอย่าง พ่อค้าคนนั้นบอกกับชั้นว่า มันเป็นตุ๊กตาจอมเขมือบ"
ทั้งสี่อุทานพร้อมกัน"เอ๋?"
"เค้าบอกว่าตัวสุดท้ายมันไม่ยอมโต แต่มันชอบเขมือบทุกอย่าง ตอนที่ชั้นได้มา ข้าวของเนี่ยหายไปบ่อยๆ ตัวมันก็โตขึ้นทุกทีๆ จากนั้นชั้นก็เก็บไว้ที่เพดานนะ"
รินเอ่ยขึ้น"หน้าตาออกจะน่ารัก นะค่ะ"
โควมินึกสนุก"ไหน ขอดูหน่อยว่ามีกี่ชั้น" เด็กสาวค่อยๆนำตุ๊กตาออกมาทีละชั้น
"อย่าเล่นเลยโควมิ มาช่วยกันทำความสะอาดต่อเถอะ"
"ยูกับโออิทำไปก่อนเถอะ เดี๋ยวชั้นกับรินจังจะเล่นกับเจ้านี่หน่อย"
อาจารย์คุโอมะจึงหันหลัง"งั้นชั้นไปซื้อของก่อนนะ ฝากทำความสะอาดด้วย"
...เล่นงี้เลยเหรอ...
ยูทำได้แต่ส่ายหน้า"ไปทำงานกันเถอะ"ว่าแล้วก็ทำการลากเพื่อนซี้ออกจากห้องไป
สองสาวต่างช่วยกันนำตุ๊กตาออกมา หากแต่มันมีมากมาย มากกว่าสิบสองชั้นเสียอีก
โควมิออกความเห็น"แปลก ปกติ ตุ๊กตาแบบนี้จะมีแค่สิบสองชั้นนี่นา"
รินออกความเห็นบ้าง"แต่ตุ๊กตานี่ก็มีหลายสีนะค่ะ สวยๆทั้งนั้น ขอไปสักตัวได้ไหมเนี่ย"
"พี่ว่าแอบเอาไป อาจารย์คงไม่รู้หรอก"
"ก็ดีค่ะ งั้นหนูขอตัวนี้นะ ตัวสุดท้ายพอดี"รินหยิบเอาตุ๊กตาสีแดงสดขึ้นมา
"งั้นพี่เอาตัวนี้และกัน"โควมิหยิบตัวสีน้ำเงินเข้มมา
หลังจากที่เลือกตุ๊กตาที่ชอบเสร็จสองสาวก็ช่วยกันเก็บตุ๊กตาที่เหลือซ้อนกันตามเดิม
หลังจากที่ทำความสะอาดเสร็จ งานนี้ทำเอาสองหนุ่มหมดแรง นอนแผ่ในห้องนั่งเล่น
"เด็กๆชั้นซื้อของมา มาทำหม้อไฟกันเถอะ"
"ค่า รินจังมาช่วยพี่นะ"
"ค่ะ"
สองสาวรีบนำของที่อาจารย์ใหญ่มา แล้วไปที่ครัว อาจารย์คุโอมะ มองมาที่สองหนุ่มที่นอนหมดแรงอยู่บนพื้น"อ้าว ทำแค่นี้หมดแรงซะแล้ว ถ้าเกิดแต่งงานไปจะอายเมียนะ"
โออิบ่น"ก็มีผมกับยูทำกันแค่สองคนนี่ครับ ส่วนสองสาวก็มัวแต่เล่นกับตุ๊กตารัสเซียนั่น"
อาจารย์เฒ่ายิ้ม"ชั้นชักจะเริ่มเห็นอนาคตของเธอสองคนแล้วสิ"
หลังจากที่ทำหม้อไฟเสร็จ 
ทั้งหมดก็มากินกันที่ห้องนั่งเล่นที่ติดสวน
"อื้ม...อร่อยจริงๆ หายากนะเนี่ย สาวๆสมัยนี้ ที่ทำอาหารอร่อยๆ"อาจารย์คุโอมะยิ้มร่า
สองสาวยิ้มรับอย่างเอียงอาย ในขณะที่สองหนุ่มนั่งกินอย่างเงียบๆ
"เอาทั้งสองคนก็กินเยอะๆสิ"อาจารย์เฒ่าสั่งเมื่อเห็นสองศิษย์กินน้อยมาก
ทั้งยูและโออิต่างมองหน้าแฟนสาวของตนแล้วเอ่ยพร้อมกัน"ป้อนหน่อยสิ" สองสาวเลยต้องละจากชามของตนเเล้วมาป้อนข้าวแฟน 
อาจารย์เฒ่ารำพึงกับตนเบ่า"รู้สึกเป็นส่วนเกิน"...นี่มันหวานแบบไม่เกรงใจตูเล๊ย...
หลังจากกินเสร็จทั้งหมดก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
ทางด้านโออิและริน"แวะบ้านพี่ก่อนไหมริน"
"ก็ดีค่ะ รุ่นพี่"
ที่บ้านชิเมรุ
คนในครอบครัวตอนนี้เหลือแต่โออิคนเดียวเพราะไปเยี่ยมพี่ชายที่เยอรมัน โออิและริน แฟนสาวมานั่งดูทีวีในห้องนั่งเล่น รินนั้นนอนซบอกของโออิที่ตอนนี้กำลังนอนบนโซฟากว้าง เวลานี้ก็มืดค่ำ
"ที่บ้านไม่ว่ารึริน"
"บอกที่บ้านแล้วค่ะว่ามาที่นี่" พอเธอคบกับโออิใหม่ก็ได้พาเค้าไปพบพ่อกับแม่ ซึ่งพ่อกับแม่ของรินดูแล้วท่าทางจะชอบว่าที่ลูกเขยหน้ามนคนนี้มาก
...คิกคิกคิก...
รินก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กสาวคนหนึ่งที่ไม่คุ้นหูดังขึ้น รินมองไปรอบๆก็ไม่พบใคร
"มีอะไรรึเปล่า"
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เรามาดูหนังกันต่อเถอะ"
"จ้ะ"
หากแต่...คิกคิกคิก..."!"เสียงหัวเราะอันเดิมยังคงอยู่ในโสตประสาทของริน เด็กสาวมองไปก็พบเงาทะมึนเป็นรูปตุ๊กตารัสเซีย
"รุ่นพี่โออิคะ"
โออิหันไปมองก็พบทางเดียวกับริน ก็เห็น เจ้าตุ๊กตารัสเซียสีแดงสดที่ตอนนี้ได้ขยายใหญ่ยิงฟันอันแหลมคน"หึหึหึ"
เจ้าตุ๊กตาอ้าปากกว้างหมายจะกิน 'เหยื่อ'ทั้งสอง 
ไวเท่าความคิดโออิรีบอุ้มรินหนีทันที
ยังไม่ทันที่เจ้าตุ๊กตาจอมเขมือบจะได้ทำอะไร
"กลับมาได้แล้ว กลับมาหาแม่ของเจ้า"เสียงแหบๆของบชายชราได้ดังขึ้น
โออิรู้สึกคุ้นกับเสียงนี้มาก
เจ้าตุ๊กตาตัวโตก็คืนสภาพกลายกลับมาเป็นตุ๊กตารัสเซียสีแดงขนาดเท่ากับขวดน้ำขวดเล็กแล้วกระโดดออกไปนอกบ้าน โออิอุ้มรินตามออกไปก็พบชายชราในชุดคลุมสีดำในมือถือตุ๊กตารัสเซียสีแดงสดตัวโตในมือ ข้างๆมียูและโควมิยืนอยู่
ยูถอนใจอย่างโล่งอก"เกือบไปแล้วนะนาย"
โออิงุนงงมาก"สรุปมันคืออะไรกันแน่ครับ ผมงง"
ชายชราตอบทันที"แม่หนูสองคนนี้เอาลูกๆของตุ๊กตาตัวนี้มา โดยเฉพาะแม่หนูผมสีอ่อน นั้นดันไปเอาตุ๊กตาตัวสุดท้ายที่มีนิสัยตะกละที่สุด มันชอบกินเนื้อ โดยเฉพาะเนื้อมนุษย์ ดีที่มาห้ามทันนะ"
โออิยิงคำถามอีก"คุณคือใครกันแน่"
"ชั้นน่ะรึ? ก็แค่พ่อค้าน่ะ พอดีว่าสินค้าดันมามีปัญหา เลยต้องมารับคืน ลาก่อน"ว่าจบชายชราก้เดินจากไป
เด็กหนุ่มสาวทั้งสี่จึงมานั่งพักที่บ้านของโออิ
"ยูคุงรอดจากตุ๊กตามหาภัยนั่นได้ยังไงล่ะเนี่ย"
"ก็..."ยูไม่รู้จะอธิบายยังไง
โควมิถอนหายใจ"ชั้นเล่าเอง
โควมินึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นก่อนหน้านี้เพียงยี่สิบนาที
ยี่สิบนาทีก่อน...
หนุ่มหัวชมพูสวมหมวกไหมพรมสีดำกำลังเดินทางไปส่งแฟนสาวสวยซึ่งก็คือเธอ โควมิ ขณะที่ทั้งคู่กำลังทางกลับ
...เอาลูกชั้นคืนมา...เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแว่วมา
เด็กสาวหันกลับไป
ยูเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง"มีอะไรรึ โควมิ"
"ไม่มีอะไรจ้ะ"
ทั้งคู่ก็เดินทางต่อ
...เอาลูกชั้นคืนมา...
เด็กสาวหันควับไปทางข้างหลัง เช่นเดียวกับเด็กหนุ่ม
สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของทั้งคู่คือตุ๊กตารัสเซียสีแดงสดตัวโต ตาสีฟ้ากลมโตของมันมีหยาดน้ำตาไหล
"เอาลูกของชั้นคืนมา..."
ยูเอ่ยขึ้น"มันหมายถึงอะไร"
โควมิอุทาน"หรือว่า"เธอรีบหยิบตุ๊กตารัสเซียสีน้ำเงินเข้มออกมา"หมายถึงเจ้านี่"
ยูรีบหยิบตุ๊กตาออกจากมือของแฟนสาวแล้วส่งให้ตุ๊กตายักษ์"เอาคืนไป"
เจ้าตุ๊กตาตัวเล้กก็กระโดดออกจากมือของเด็กหนุ่มพลางร้องเรียก"แม่ แม่ แม่จ๋า"
พอเจ้าตุ๊กตาสีน้ำเงินเข้มกลับเข้าไปอยู่ในตัวแม่แล้วเจ้าตุ๊กตารัสเซียสีแดงตัวโตก็ฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันกันแหลมคม น้ำลายเริ่มไหล "กร๊าซซซ!!"เจ้าตุ๊กตาอ้าปากกว้างหมายจะกินเหยื่อทั้งสอง
ยูรีบจับแฟนสาวอุ้มพาดบ่าพาหนี พอยูหันไปก็พบกับชายชราในชุดสีดำสวมหมวกสีเดียวกัน
ชายคนนั้นเอ่ยอย่างใจเย็น"หยุดเถอะ มา เราจะไปหาลูกสาวคนเล็กของเธอกัน"
เจ้าตุ๊กตารัสเซียสีแดงก็ค่อยๆหดลงจนเหลือขนาดเท่ากับขวดน้ำขวดใหญ่ กระโดดใส่มืออันเหี่ยวย่นของชายชรา จากนั้นทั้งหมดก็มาที่บ้านของโออิ
"เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละโออิคุง"
ยูทำได้แต่ส่ายหน้า"จริงๆเลย ถ้าอยากได้ก็น่าจะบอก ชั้นจะซื้อให้"
โออิหันไปดุรินที่เงียบ"ครั้งหน้าอย่าไปหยิบ ของๆอาจารย์คุโอมะนะ"ก่อนจะเอ่ยอย่างหน่ายๆ"เพราะมันมีแต่ของประหลาดๆนะ อยากได้อะไร ก็บอกพี่นะ พี่จะซื้อให้ ถ้าพี่ซื้อให้ได้นะ"
"ค่ะ"
โออิหันไปหาแฟนสาว"อย่างอนสิคนดี"
"งั้นชั้นกลับก่อนนะ โออิ พอดีต้องลงโทษใครบางคนเสียแล้ว"
"ลงโทษ"โควมิทวนคำ
โออิโบกมือลา"โชคดีนะยูคุง"
ยูก็อุ้มแฟนสาวฟาดบ่าออกจากบ้านไป
โออิก็หันไปหาริน"จะกลับเลยรึเปล่า หรือจะดูหนังต่อดีล่ะ"
"ดูหนังดีกว่าค่ะ พรุ่งนี้รุ่นพี่ต้องพาไปเลี้ยงคาเฟ่ด้วยนะค่ะ"
"จ้า คนสวย"ว่าแล้วโออิก็อุ้มแฟนสาวไปที่โซฟาแล้วดูหนังที่ค้างไว้
วันนี้ช่างวุ่นวายเสียจริง
 
 
มาอัพแล้วค่า ตามคำเรียกร้อง? พอดีว่านิกซ์มีปัญหาหลายๆด้านเลยมาอัพนิยายหลายๆเรื่องช้า  ต้องขออภัยเป็นอย่างสูง ต่อไปนิกซ์จะพยายามอัพเพิ่มนะค่ะ ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ