อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

ยามค่ำเมืองเอ-มง

เด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อน ที่ตอนนี้กำลังเดินกลับบ้าน มือข้างหนึ่งถือถุงใส่ของที่บรรจุของที่เธอซื้อมามากมาย ทางกลับบ้านของเธอนั้นในวันนี้ช่างเปลี่ยวดูเหลือเกิน 

โอนิฮาระ ริน พยายามข่มใจ เดินทางกลับบ้าน

เด็กสาวเห็นแผ่นป้ายสีแดงสด ที่เขียนด้วยอักษรสีดำ เขียนว่า 'ระวัง อันตราย อีกสามเมตร'

พอเดินมาอีกก็พบป้าย'ระวัง อันตราย สองเมตร'

"อะไรกันเนี่ย"

พอเดินต่ออีก...ก็พอป้ายแบบเดิม'ระวัง อันตราย อยู่ข้างหลัง'แต่ที่เพิ่มมาคือรูปของศีรษะของเธอที่ถูกตัดขาด

ข้าวของที่ซื้อมาหล่นลงพื้น เด็กสาวรู้สึกเย็นไปทั่วร่างเหลือเกิน เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างอย่างอยู่ข้างหลัง

"รุ่นพี่โออิ"ใช่คนที่มาอยู่ข้างหลังคือ แฟนหนุ่มของเธอ

"มาทำอะไรรึ"

"ซื้อของน่ะค่ะ"

หนุ่มหน้ามนแย้มยิ้ม แต่ รอยยิ้มนั้นช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน...ไม่เหมือนรอยยิ้มปกติที่เด็กหนุ่มมักจะมีเสมอๆ เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน

อีกด้าน

ที่ร้านเหล้า อาจารย์ใหญ่วัยใหญ่เกษียณกำลังอยู่ในสภาพเมาแอ๋ จนเจ้าของร้านต้องโทรศัพท์ไปตามลูกศิษย์?

คนแรก[เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามาารถติดต่อได้ในขณะนี้]

อาจารย์คุโอมะที่เมาแอ๋เอ่ยขึ้น"เอิ๊ก! ยู...มันพา...แฟนไปหาปู่กับ..ย่า...น่ะ เอิ๊ก!"

"เฮ้อ..คงต้องอีกคนสินะ"

[ครับ]

"โออิคุงมารับ อาจารย์คุโอมะที..."

สายของโออิตัดชับลงทันที

โออิที่ตอนนี้กำลังออกจากบ้านด้วยอารมณ์หงุดหงิดสุดๆที่โดนขัดจังหวะการดูรายการโปรด 

พอมาถึงโออิจำต้องแบกร่างของอาจารย์ที่เมาแอ๋ กลับไปยังที่บ้านพัก

ระหว่างทาง อาจารย์เฒ่าเล่าเรื่องบางอย่าง

'เอิ๊ก!ในเดือนนี้ ยามวิกาลจะเกิดเหตุฆาตกรรม ศพไร้หัว อยู่แทบทุกครั้ง เอิ๊ก! ทุกศพจะมีแผนป้ายสีแดงและมีรูปหัวของศพ แปะอยู่ที่กลางหลังเสมอ นั่น เค้าเชื่อว่า เป็นฝีมือของจ้าวยามวิกาล ที่ไม่มีวันตาย...'

โออิฟังอย่างเงียบๆเพราะอาจารย์ของตนนั้นเวลาเมาหรือว่างๆก็มักจะชอบเล่าเรื่องผีและสิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติให้ฟังเสมอ

'วิธีแก้นั้น ว่ากันว่าต้องฉีกป้ายทั้งหมดทิ้งซะ เอิ๊ก!'

และแล้วโออิก็เห็นป้ายสีแดง และลางสังหรณ์ของเค้ากำลังบอกว่า...คนรักของเค้ากำลังอยู่ในอันตราย 

หนุ่มหน้ามนพาอาจารย์ให้นั่งลงข้างเสาไฟฟ้า"อาจารย์รอผมสักครู่นะครับ"

"ด้ายยยย"

เด็กหนุ่มรีบดึงป้ายสีแดงออกจากกำแพง ทันที

กลับมาทางด้านรินที่ตอนนกำลังเดินทางกลับบ้านกับคนที่เธอคิดว่าเป็นแฟนของตน

"เป็นอะไรไปจ๊ะ ริน สีหน้าดูไม่ดีเลย"

"ไม่มีอะไรคะ รุ่นพี่โออิ"เด็กสาวพยายามฝืนยิ้ม ทั้งๆที่กำลังลั่นกลัว

"ตัวสั่นเป็นลูกนกเชียวนะ"เด็กหนุ่มเข้ามากระซิบข้างหู"น่ารักจัง..."

คำกระซิบของอีกฝ่ายทำเอาใจของเด็กสาวตกไปถึงตาตุ่ม

มือเรียวของร่างสูงเข้ามาลูบลำคอของเด็กสาว"คอของรินเนี่ยช่างสวยเหลือเกินนะ หัวกับตัวน่ะ"เด็กหนุ่มเว้นช่วงอยู่ครู่"น่าจะแยกออกมานะ...จะ...อะ อ๊ากกก!!!"ร่างของคนที่คิดว่าเป็นโออิถูกฉีกเป็นสองส่วน 

รินหันหลังไปก็พบกับแฟนของเธอกำลังฉีกป้ายสีแดง 

โออิรีบขยำป้าสีแดงทิ้งอย่างไม่ใยดี รินในตอนนี้น้ำตาคอก่อนจะเข้าไปซบกับอกของแฟนหนุ่ม

"รุ่นพี่โออิ"
"ไม่เป็นไรแล้วนะริน"

"รุ่นพี่เป็นรุ่นพี่จริงๆใช่ไหมค่ะ ใช่ไหม"

"จ้ะ"โออิกอดปลอบร่างบางที่สั่นเป็นลูกนกในอ้อมแขน"เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ"

"ค่ะ"

โออิก็พาแฟนสาวไปส่งให้ถึงบ้าน โดยที่ไม่ลืมที่จะย้อนกลับไปพาอาจารย์ของตนที่นั่งเมานั่งตากยุงอยู่ใต้เสาไฟฟ้า เพราะว่าเค้ายังไม่อยากถูกหักคะแนนจิตพิสัยของชมรมหรอก

มาอัพแล้วค่าาาา หลังจากที่หายไปนานนน นิกซ์จะพยายามอัพไปเรื่อยๆนะค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ