อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

ในป่าบนภูเขาสูง มีสองหนุ่มสาวกำลังเดินเทียวป่า ขณะนี้อากาศหนาวจัด อากาศหายใจเริ่มน้อยลงทุกที

เด็กหนุ่มหัวชมพูหันมาถามแฟนสาว"โควมิ ไหวไหม"

"ไหวจ้ะ ยู"

ยูนั้นเห็นว่าสีหน้าแฟนสาวเริ่มซีดเพราะความล้า"เราพักกันเถอะ"

"จ้ะ" 

ยูเข้าไปพยุงแฟนสาวให้มานั่งพักใต้ร่มไม้ที่อยู่ไม่ไกล เด็กหนุ่มรีบขอโทษขอโพยทันที"ขอโทษนะที่พามาลำบาก"

"ขอโทษทำไมกันจ้ะ ยู มันไม่ใช่ความผิดของยูซักกะหน่อย มันช่วยไม่ได้นี่นาที่ทางมันพัง"

ใช่เพราะทั้งคู่นั้นจะมาเยี่ยม ปู่กับย่าที่อยู่บนเขาในต่างจังหวัด แต่โชคร้ายที่ถนนทางเข้าเกิดดินถล่มทำให้ทั้งคู่ต้องลงทุนเดินขึ้นเขามาเอง ซึ่งปกติเส้นทางนี้คุจิยะ ยู จะใช้บ่อยเพราะสามารถเดินทางได้รวดเร็วแต่ยากลำบากในขณะที่ทางถนนนั้นสะดวกสบายแต่ใช้ระยะเวลานานเพราะเป็นทางอ้อม

"อีกไกลไหม ยู"

"ครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว"

"เหรอ"โควมิ มองสภาพรอบๆในตอนนี้อาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า"สวยจัง"

"ก็สวยดีนะ ได้มาดูอาทิตย์ตกดินกับเธอน่ะ"

"เหรอ แล้วคุณปู่กับคุณย่าเป็นคนยังไงล่ะ"

"ก็ใจดีนะ สบายใจได้"

ฉับพลันเด็กสาวก็ได้ยินเสียงที่ดังแว่วมาตามสายลม'คิก คิก คิก เจอแล้ว เจอแล้ว อยากได้ อยากได้ อยากได้เหลือเกิน' น้ำเสียงที่ดังแว่วมาทำให้เด็กสาหวาดกลัว น้ำเสียงนั้นน่าสะอิดสะเอียดเหลือเกิน

ยูเห็นแฟนสาวผิดสังเกต"เป็นอะไรรึเปล่าโควมิ"

"ไม่เป็นอะไรจ้ะ"

"ชั้นว่าเราเดินทางต่อเถอะ อีกเดี๋ยวจะมืดแล้ว"

"อื้ม"

ว่าแล้วสองหนุ่มสาวก็จูงมือกันเดินไปมุ่งหน้าสู่บ้านของปู่ย่าของ คุจิยะ ยู ตลอดเส้นทางนั้นเด็กสาวรู้สึกว่าโดนจ้องมองอยู่ตลอด

พอมาถึง ภาพบ้านที่โควมิเห็นนั้นเหนือคาดมาก บ้านที่เห็นคือบ้านสไตล์ญี่ปุ่นโบราณหลังไม่ใหญ่ไม่เล็กมาก 

ชายชราออกมาพลางเข้าไปกอดเด็กหนุ่ม"ยู...หลานรักมาแล้ว เอ๊ะ!นั่นหลานพาใครมาน่ะ"

"แฟนผมครับ ปู่"

"มิจิอิ โควมิ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณปู่"

"แหม น่ารัก เจ้ายูนี่มันตาแหลมจริงๆ เข้ามาๆ อากาศข้างนอกเริ่มหนาวแล้ว"

พอทั้งสามถอดรองเท้าเข้ามาในบ้าน ผู้เป็นปู่ตะโกน "เมียจ๋า หลานชายเรามาแล้วนะ"

"จ้า พ่อ พาหลานๆไปพักที่ห้องนั่งเล่นก่อน เดี๋ยวจะยกน้ำชาไปให้นะ"

"จ้า แม่"

เด็กสาวเอ่ยขึ้น"ไม่เห็นต้องลำบากเลยนะค่ะ"

"ไม่เป็นไร นานๆทีหลานจะพาเพื่อนมา ยิ่งเป็นแฟนด้วยแล้วเนี่ย ต้องต้อนรับให้ดีๆหน่อย"

ยูยิ้มแห้งๆ"โถ่ ปู่แฟนผมเลี้ยงง่ายนะครับ ไม่ต้องอะไรเยอะหรอก ลำบากย่าเปล่าๆ"

พอทั้งสาวมาที่ห้องนั่งเล่นที่มีเครื่องทำความร้อน ช่วยให้ร่างกายของสองหนุ่มสาวอุ่นขึ้นมาก

"ของว่างและน้ำชามาแล้วจ้า"หญิงชราเดินออกมาพร้อมถาดขนมและน้ำชา

โควมิสังเกตเห็นว่า แฟนของเธอมีเค้า คล้ายกับผู้เป็นปู่พอสมควร หากแต่ยูได้ลักษณะของย่ามาพอสมควร โดยเฉพาะตาที่คมสวย ถึงแม้ว่าย่าของยูจะอายุมากแล้ว แต่ก็ยังคงงดงามสมวัยอยู่ โดยเฉพาะตาสีคมงาม หากแต่เธอรู้สึกกลัวปู่ของยู ตะงิดๆ

"มีอะไรรึเปล่า โควมิ"

"เปล่าจ้ะ"

พอตกกลางคืน ทั้งยูและโควมิถูกจัดให้พักอยู่ในห้องเดียวกัน โดยที่ยูนั้นเป็นสุภาพบุรุษมากพอจึงใช้หมอนข้างกั้นไว้

"ยู ขอจับมือไว้ได้ไหม"

"มีอะไรรึเปล่า"

"ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ"

ยูยื่นมือให้แฟนสาวจับไว้ เมื่อจับมือแฟนสาวไว้ โควมิค่อยสบายใจก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา...

กลางดึก...

บางสิ่งได้เข้ามาในห้อง"หึหึหึหึ งดงามจริงๆ ไอ้หนูนี่เข้าใจหาเมีย แต่เสียดาย หญิงสาวคนนี้ต้องเป็นของ.."/ผลั่ก!"

สิ่งนั้นได้โดนยูที่ละเมอ ถีบกระเด็น

"แก!!"

ขาของยูนั้นได้ไปพาดตัวของแฟนสาวพลางกอดแน่นอย่างหวงแหน โดยที่ไม่รู้ว่ามีอันตรายจี้ตัวอยู่

"หน๊อยแน่ ไอ้เด็กเวร"

"หือ...อะไรน่ะ"งานนี้ทำเอายูตาสว่างในทันใด "เฮ้ยแก"ยูพยายามที่จะ คว้าร่างของกับปะที่อยู่ในร่างของปู่ หากแต่เจ้ากับปะนั้นไวกว่า หลบเข้าไปอยู่ในร่างของปู่ได้ทันก่อนที่ยูจะคว้าร่างของมันได้

ยูรีบเข้าไปดูปู่ก็พบว่า ร่างนี้ไม่ใช่ร่างของปู่เค้า หากแต่เป็นศพก็เท่านั้น"ปู่อยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย ย่าครับ!"ยูรีบไปที่ห้องของย่าทันที

โควมิที่เพิ่งตื่นงุนงง"เกิดอะไรขึ้นน่ะ"

"ย่าครับ!"เด็กหนุ่มวิ่งมาที่ห้องนอนของย่าโดยมีโควมิตามไปด้วยก็พบว่ามันเป็นศพของคนอื่นที่มานอนบนฟูก

"บ้าจริง!"ในยามนี้เด็กหนุ่มโกรธสุดขีด จนต้องชกกำแพงระบายอารมณ์

โควมิทำได้แต่จับมือปลอบใจ"ยู ใจเย็นๆเถอะนะ ชั้นว่าปู่กับย่าของเธอยังคงไม่เป็นอะไรหรอก"

ยูรีบไปดูที่ซากศพของกับปะที่ปลอมมาเป็นปู่ "ออกมาซะ ไอ้กับปะ ตอนนี้ชั้นกำลังหงุดหงิด ชักช้าเดี๋ยวพ่อฆ่าซะนี่"

เจ้ากับปะรีบออกมาทันที

"กรี๊ดดด"เด็กสาวรีบซบแขนของชายหนุ่มทันที หากแต่ยูไม่สนใจ

เด็กหนุ่มจัดการจับคอของมันก่อนจะเอ่ยเสียงเหี้ยม"บอกมาแกเอาปู่กับย่าชั้นไปซ่อนไว้ที่ไหน"

"เหวอ...คะ...คือว่าอยู่ในป่าทางเหนือน่ะ อีกเดี๋ยวคงจะ...จะถูกกินแล้ว..."

"ดี..งั้นแกนำทางชั้นไป"

ศพหญิงชราเดินมาก่อนจะเอ่ยเสียงแหลม"นี่แก ปล่อยผัวชั้นนะ!!"เจ้ากับปะตัวเมียพุ่งออกมาจากร่างหมายจะทำร้ายเด็กหนุ่ม หากแต่ยูใช้มืออีกข้างจับคอเอาไว้

"พวกแกนำทางชั้นซะ ไม่งั้น คอแกได้หักแน่"

กับปะสองผัวเมียรีบนำทางไปทันที เมื่อมาถึงป่าที่อยู่ทางเหนือ ยูก็พบปู่กับย่าที่นอนสลบอยู่ โควมิจึงเข้าไปช่วยพยุง"คุณปู่คุณย่าค่ะ"

สองปู่ย่าค่อยๆรู้สึกตัว"ที่นี่มัน"

ยูรีบเตือน"ไปจากที่นี่เถอะ"

"จ้ะๆยู"โควมิจึงพาปู่กับย่าของแฟนหลบออกไปทันที

ยูหันมามองกับปะสองตัวผัวเมียในมือ "งั้นแกช่วยเป็นเครื่องเซ่นแทนปู่กับย่าชั้นด้วยล่ะกัน"

"ไม่นะไม่"กับปะสองผัวเมียพยายามที่จะดิ้นรนร้องขอชีวิต ขัดขืนสุดฤทธิ์

ภายในป่านั้นก็ปรากฏตาสีแดง"เครื่องเซ่นของข้า อยู่ที่ไหน ข้าหิวๆ...หิวเหลือเกิน"

ยูแสยะยิ้ม"ทานให้อร่อยนะ"ว่าจบก็โยนเจ้ากับปะทั้งสองเข้าไปในป่าทึบ

กับปะผัวเมียก็กลายมาเป็น เครื่องเซ่นให้กับเจ้าป่าเสียแล้ว เสียงเจ้ากับปะที่กำลังถูกฉีกร่างผสานกับเสียงร้องอันแสนเจ็บปวดนั้นได้ดังลั่นหากแต่คนธรรมดานั้นไม่ได้ยิน 

พอเด็กหนุ่มกลับมาที่บ้าน ปู่กับย่า ศพที่กับปะสองผัวเมียใช้มาปลอมตัวนั้นก็สลายกลายเป็นขี้เถ้าไป

ปู่ของยูตบเข่าเอ่ยขึ้น"อ่า...นึกออกแล้ว วันนี้เป็นวันไหว้ท่านเจ้าป่านี่นา"

โควมินึกสงสัย"ไหว้เจ้าป่าเหรอค่ะ"

ผู้เป็นย่าอธิบาย"ใช่จ้ะ ทุกๆห้าสิบปีจะต้องทำการเซ่นไหว้ท่านเจ้าป่าเพื่อความสงบสุขน่ะนะ ว่าแต่แม่หนูคนนี้เป็นใครเหรอจ๊ะ ยู"

"แฟนผมครับ ย่า ชื่อ มิจิอิ โควมิ"

"โอ้โห แม่เอ้ย หลานชายเรานี่มันตาแหลมจริงวุ้ย ได้เมียมาที สวยดีว่ะ"

"ปู่ครับ ผมกับโควมิยังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะครับ"

ผู้เป็นย่าอมยิ้ม"แหม...ไม่ต้องอายหรอกจ้ะ หลาน เดี๋ยวอีกหน่อยก็มีเหลนออกมาให้ย่าอุ้มแล้วนี่นะ หุหุหุ"

ภายในบ้านมีแต่เสียงหัวเราะ ทุกคนได้ลืมเรื่องร้ายๆไป โดยโควมิเองก็ไม่สนใจเสียงร้องอันโยหวนของกับปะที่ถูกฉีกร่างกินอยู่ แต่ต่อไปจะเจออะไรอีกนะ

โปรดติดตามตอนต่อไป