อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

หลังที่เข้ามาสู่ด่านที่สาม สิ่งที่ผู้เล่นทุกคนเห็นคือ อุโมงค์4อุโมงค์  ผู้เล่นคู่หนึ่งเอ่ยขึ้น"จะเลือกทางไหนดีเนี่ย"
อีกคนหันมาทางโออิ"นี่แก ส่งบันทึกนั่นมา"
โออิมองหน้าคนที่พูด"พวกนายไม่มีรึไง"
คนถูกถามไม่โต้ตอบ
อากิระเดินตรงมา"ในบันทึกนั่นมีเขียนอะไรเกี่ยวกับเขาวงกตรึเปล่า"
"เดี๋ยวนะ"หนุ่มหน้ามนนำบันทึกขึ้นมาอ่าน"อุโมงค์4ทาง กับดับมากมายทั้งกำแพงมรณะ หลุมพรางปีศาจ ลูกพีชบรรณาการ และอย่าลืมเด็ดขาดจงระวังคู่ไว้ให้ดีไม่งั้นเกมส์โอเวอร์นะ มันเขียนอย่างนี้"
"มีแค่นี้รึ"
"มันขึ้นให้แค่นี้"
หนุ่มผิวเข้มและคนอื่นเลิกคิ้ว"ขึ้น?"
"ก็นี่ไง"ว่าจบก็นำบันทึกออกมาเปิดโชว์ ปรากฏว่า นอกจากหน้าแรกที่มีข้อความสั้นๆมาแค่สามหน้านอกนั้นก็แค่กระดาษเปล่าๆ หนุ่มหน้ามนวิเคราะห์"ดูเหมือนว่ามันจะขึ้นข้อความก่อนที่จะถึงด่านต่อไปน่ะนะ"ว่าจบก็หันไปหาเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะขอบันทึกตน”งั้น…จะมีหรือไม่ ถ้านายอยากได้ก็…”
หนุ่มผิวเข้มเอ่ยแทรก”พวกนายช่วยอะไรบ้างรึเปล่า ดีแต่เกะกะ รินจังเป็นคนหากุญแจนี่เจอและไอ้หมอนี่ก็เป็นคนหาประตูเจอ พวกนายมีสิทธิ์อะไรหน้าไม่อาย ที่สำคัญบันทึกสมควรเป็นของพวกเค้าเพราะพวกเค้าเจอมันตั้งแต่แรก อีกอย่างพวกนายเป็นผู้ชายด้วยกันก็ดูแลกันได้ ไม่เหมือนเจ้าโออิที่ต้องดูแลรินจัง ที่เป็นผู้หญิง โออิเก็บบันทึกไว้เถอะ”เด็กหนุ่มที่ขอบันทึกนั้นสะอึก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมแน่จึงเงียบ
“จะดีรึ ความจริงมีหรือไม่มีก็มีค่าเท่ากันนะ”
“ดีแล้ว นายเก็บมันไว้น่ะดีแล้ว เพราะเมื่อเข้าไปในเข้าวงกตพวกเราก็ต้องเจอกับตัวประหลาดๆอยู่ดี”
หนุ่มหน้ามนนำบันทึกเก็บใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม”ขอบใจและขอให้โชคดี”
“เช่นกัน ดูแลแฟนตัวเองให้ดีๆล่ะ”
สองหนุ่มสาวที่ถูกฟาดพิงปฏิเสธทันควัน“เราไม่ได้เป็นแฟนกัน!”
“อย่าปากแข็งเลยว่ะ ปู่ชั้นบอกนะว่าพวกปากแข็งน่ะรักกันยาว ไปเถอะ”
โออิจูงมือรุ่นน้องสาวไปยังอุโมงค์โดยที่รินเอ่ยเสียงแผ่วให้ได้ยินแค่สองคน”รุ่นพี่คะเราเลือกอุโมงค์ริมขวาสุดเถอะนะค่ะ”
โออินิ่งเงียบ เค้ารู้สึกแปลกใจที่รุ่นน้องสาวรู้ที่ซ่อนกุญแจไหน พอเค้าแตะที่ศีรษะของรินงานนี้ทำให้เค้ารู้ว่า แม้อยู่ในโลกไซเบอร์รินก็สามารถสัมผัสนั้นได้ พลังของรินนั้นคล้ายกับโควมิมาก”ก็ดี”
สองหนุ่มสาวก็เข้าไปในอุโมงค์ริมขวาสุด ส่วนคนอื่นก็แยกย้าย
อีกด้าน
ชายหนุ่มชุดกาวน์มองที่จอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่กำลังฉายภาพที่เหล่าผู้เล่นที่เค้าเชิญมานั้นกำลังเดินเข้าสู่ด่านที่สาม”ด่านสุดท้ายแล้วนะ…จะเหลือรอดกันกี่คนเอ่ย ด่านสุดท้ายน่ะยากที่สุดแล้ว ถึงแม้ว่า อุปสรรคจะน้อยแต่…จะเหลือรอดกันกี่คนน้า…อยากรู้จัง หึหึหึ อีกไม่นานหรอก”
กลับมาทางด้านเด็กหนุ่มคู่หนึ่งที่ตอนนี้กำลังเดินเข้าไปสู่เขาวงกตหญ้า สภาพบรรยากาศนั้นแสนจะวังเวง ฝูงค้างคาวบินผ่านไปนั่นทำให้เด็กหนุ่มคนหนึ่งเซไปชนเข้ากับกำแพง เหล่าแมกไม้ค่อยทิ่มแทงทะลุร่างของเด็กหนุ่มผู้โชคร้าย”เหวอ!ช่วยด้วยคาชิโอะ”ร่างที่กำลังถูกดึงรวมเป็นเนื้อเดียวกำแพงนั้นร้องเรียกเพื่อน
เจ้าของนามคาชิโอะหน้าซีดเผือกขาสั่นด้วยความหวาดกลัว”หา!ช่วยด้วย”คาชิโอะตะโกนสุดเสียงเมื่อตนโดนมือปีศาจที่ผุดขึ้นจากที่ๆตนกำลังเดินอยู่
ในขณะที่สองร่างกำลังถูกกลืนกินจนเหลือแค่หัวนั้น เสียงปริศนาก็ดังขึ้น’ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ GAME OVERอย่างน่าเศร้าเสียแล้ว…แต่พวกเธอยังมีโอกาสรอดอยู่นะ ถ้าผู้แข่งขันคนอื่นสามารถชนะเกมส์นี้ได้พวกเธอก็จะรอดแต่คง…จะไม่มีโอกาสล่ะนะ บ๊ายบาย’
สิ้นเสียงปริศนา ร่างของเด็กหนุ่มผู้โชคร้ายก็พลันหายไป
ในขณะเดียวกันคู่อื่นๆก็โดนกับดับมรณะไม่ต่างกัน ชายหนุ่มชุดกาวน์มองดูความพ่าบแพ้ของเด็กๆทั้งหกอย่างสนุกสนาน”เอาล่ะ เหลือคู่สุดท้ายแล้วสินะ ท่าทางจะระวังตัวแจ คงต้องจับตาดูเสียหน่อย”ว่าจบก็กดปุ่มที่คีย์บอร์ดให้ฉายภาพของสองหนุ่มสาวที่เหลือรอดจากกับดักมรณะให้ใหญ่ขึ้นทันที
ทางด้านโออิกับรินที่ตอนนี้กำลังเดินอยู่ในเขาวงกตหินที่แสนซับซ้อน หนุ่มหน้ามนนึกถึงตอนที่ตนกับรุ่นน้องสาวมาถึงทางเข้าเมื่อสิบนาทีก่อน
ย้อนไปสิบนาทีก่อน
สองหนุ่มสาวเดินทางมาถึงทางเข้าสู่เขาวงกต ทั้งคู่หยุดอยู่ที่หน้าทางเข้า ทางเข้านั้นเป็นประตูทีมีรูปร่างหน้าปีศาจอ้าปากและมีกำแพงหินท่าทางเก่าแต่ดูแข็งแรงมีคบไฟประดับ รินนั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากเพราะความกลัว เด็กสาวก็ได้ยินเสียงปริศนาขึ้นอีกครั้ง’ทางขวา ดูที่กำแพงทางขวาเร็ว’”รุ่นพี่คะ”
“มีอะไรรึ”
“คือ…”รินรู้สึกลังเลแต่เพราะเสียงปริศนาที่เธอได้ยินทำให้เธอกับรุ่นพี่ผ่านด่านมาได้”ไปดูที่กำแพงทางขวาหน่อยดีไหมคะ”
“ก็ดี”โออินึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย เค้าจึงลองแตะเข้าที่หัวของรุ่นน้องสาวดูทำให้เค้าถึงบางอ้อในทันทีเพราะว่าพลังของเด็กสาวนั้นได้สำแดงเดช พลังของรุ่นน้องคนนี้คล้ายๆกับมิจิอิ โควมิแฟนของเพื่อนเค้ามาก ในโลกเสมือนจริงนี้ก็ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับเธอเลยเพียงแต่เธอไม่รู้ตัวก็เท่านั้น ในตอนนี้โออิยังไม่ใช่พลังของตนหนุ่มหน้ามนเอ่ยเสียงแผ่ว”ยังไม่ถึงเวลา”
ทั้งคู่ตรงไปดูที่กำแพงทางขวา หนุ่มหน้ามนคว้าคบไฟมาส่อง เค้าไล่สายตาดูตามกำแพงก็พบข้อความเล็กๆที่สลักไว้บนกำแพงหิน ข้อความนั้นสลักไว้ว่า’ค้างคาวมากมาย ช่วยกำแพงกับพื้นหาอาหาร เก็บก้อนหินไว้เยอะๆ อย่าเอะอะไปเดี๋ยวยามเฝ้าจะจับได้ ลูกพีชนั้นเจ้าของหวงมาก อย่าให้จับได้ นั่นคือของบรรณาการ’หลังจากที่อ่านข้อความบนกำแพงจนจำขึ้นใจแล้ว ทั้งคู่จึงช่วยกันเก็บก้อนหินสีขาวที่มีอยู่เกลื่อนกลาดบริเวณนั้นจนเต็มกระเป๋าเสื้อเพราะแน่ใจว่าจะต้องได้ใช้มันแน่
กลับมาที่ปัจจุบัน
พอทั้งคู่เดินทางมาถึงทางแยก โออิตัดสินใจหยิบก้อนหินสีขาวมาหนึ่งก้อนแล้วโยนไปทางซ้าย ทางนั้นเงียบเชียบเกินไป เค้าจึงจูงมือรุ่นน้องสาวไปทางขวาแทน สายตาของรินนั้นเหลือบไปมองทางซ้ายก็พบว่าจุดที่รุ่นพี่ของเธอโยนก้อนหินสีขาวไปนั้นก็ปรากฏปากขนาดใกล้กำลัง’เคี้ยว’ก้อนหินก้อนเล็ก จากนั้นก็คืนสภาพเป็นพื้นตามเดิม รินนึกเสียวถ้าหากเธอกับรุ่นพี่เดินไปทางนั้น มีหวังโดนเคี้ยวละเอียดชนิดไม่เหลือซากแน่ ทั้งคู่เดินทางมาได้สักพักโออิก็โยนก้อนหินไปข้างหน้า ฝูงค้างคาวก็บินมาพอฝูงค้างคาวบินไปโออิก็รีบจูงมือรินไปทันที หนุ่มหน้ามนคิดอยากจะอุ้มเด็กสาวไปหากแต่สองมือของเค้านั้นไม่ว่าง ข้างหนึ่งต้องถือคบไฟอีกข้างต้องคอยจับมือนิ่มของรุ่นน้องสาว เค้าตัดสินใจเดินเลี้ยวขวาตลอดโดยอาศัยหลักคณิตศาสตร์และโยนก้อนหิน เพราะเท่าที่จำได้ค้างคาวนั้นหูดีมากจึงไม่แปลกที่พวกมันจะไวต่อเสียงมากเค้าจึงต้องลองโยนก้อนหินเป็นการทดสอบเพื่อความอุ่นใจ เค้าเชื่อว่าที่กำแพงนั้นต้องกับดักแน่ขนาดที่พื้นยังมีเลย ทั้งคู่เดินทางอยู่นานก็พบเข้ากับต้นพีชต้นหนึ่งที่มีลูกพีชดกเต็มต้น หากแต่สิ่งที่เค้าทั้งคู่ต้องผงะนั้นคือเหล่าทหารยามสามตนที่มีลำตัวเป็นคนแต่ศีรษะเป็นค้างคาวตาสีแดงถือหอกยาวเป็นอาวุธ โออิรู้ดีว่าพวกมันก็คงเหมือนพวกลูกกระจ๊อกที่ตามองไม่เห็น งานนี้โออิคิดอยู่ว่าจะให้รินไปเก็บลูกพีชมันก็เสี่ยงเกินไป ไอ้เค้าจะไปเองมันก็อีนตรายเกินไปสำหรับริน หนุ่มหน้ามนคิดใคร่ครวนอยู่นานจึงตัดสินใจไปเก็บลูกพีชด้วยกันทั้งสองคนนั่นแหละ โออิจึงทิ้งคบไฟแล้วหันไปกระซิบกับรุ่นน้องสาว
รินเอ่ยเสียงแผ่ว”จะดีเหรอคะรุ่นพี่”
“ดีแล้ว”ว่าจบทั้งคู่ตัดสินใจค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ต้นพีช เมื่อสามารถเข้าใกล้ต้นพีชในระยะหนึ่งแล้ว โออิตัดสินใจหยิบก้อนหินก้อนใหญ่ออกมาแล้วโยนไปในทิศตรงกันข้าม เจ้าทหารยามค้างคาวสามตัวจึงเดินไปตรงจุดที่หนุ่มหน้ามนโยนก้อนหินไป ทหารยามจัดการใช้หอกทิ่มแทงก้อนหินอย่างบ้าคลั่ง สองหนุ่มสาวจึงรีบปีนขึ้นต้นพีช โออิรีบเก็บผลลูพีชใส่อกเสื้อไว้ รินเองก็เอื้อมมือจะเก็บบ้างแต่มือนิ่มนั้นโดนบางสิ่งคว้าไว้ซะก่อนเด็กสาวเกือบหลุดปากพูดดีที่หนุ่มหน้ามนเอามือปิดปากไว้ได้ทัน โออิเอาก้อนหินขนาดใหญ่ทุ่มลงใส่แขนเจ้าค้างคาวที่จับแขนของรินไว้มันร้องเสียงหลง มือของเด็กสาวเป็นอิสระ ร่างของเจ้าค้างคาวร่วงลงบนพื้นทหารค้างคาวนั้นตรงดิ่งมาที่ร่างของพวกเดียวกันพลางใช้หอกทิ่มแทงเจ้าค้างคาวที่อยู่บนพื้นอย่างบ้าคลั่งโออิรีบฉุดมือรุ่นน้องสาวหนีทันที เสียงฝีเท้าของคนทั้งคู่ดังลั่นทำให้เจ้าทหารยามได้ยินแล้วเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นคนทั้งคู่ โออิจำต้องรวบตัวรุ่นน้องสาวขึ้นพลางยื่นผลพีชให้”รินเก็บมันไว้”
“ค่ะ”
หนุ่มหน้ามนเร่งฝีเท้าหนีอย่างไม่คิดชีวิต ด้วยความที่วิ่งชนิดไม่ลืมหูลืมตา ทำให้ทั้งคู่หลุดเข้าไปในอุโมงค์ปริศนาที่ผุดขึ้นมา
“อ๊ากกกกกกก/กรี๊ดดดดดดด”
โออิกับรินรู้สึกว่าพวกตนนั้นมาอยู่ห้องไหนซักแห่ง ห้องนี้เต็มไปด้วยหนังสือมากมาย
อีกด้านที่จอมอนิเตอร์ในห้องทดลองนั้นเกิดดับ
ชายหนุ่มชุดกาวน์สบถ”ชิ เกิดอะไรขึ้นฟะ”เค้าจัดการหาข้อผิดพลาดของระบบทันที
ขณะเดียวกันโออิกับรินเดินสำรวจห้องปริศนาที่พวกตนอยู่ก็พบร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดกระโปรงสไตล์วิกตอเรียยาวคลุมเข่าสีขาวบริสุทธิ์ เธอมีผมสีดำยาวสลวย ดวงหน้ารูปไข่สวยตาสีฟ้านั้นทรงเสน่ห์ หล่อนยิ้มหวานให้”พวกเธอเก็บลูกพีชมารึเปล่าจ๊ะ”
รินเป็นฝ่ายตอบเสียเอง”อ่าค่ะ”
หญิงสาวผมดำยื่นมือมา”ขอของบรรณาการด้วยนะ”
โออิฉวยเอาลูกพีชในมือรุ่นน้องสาวมาแล้วส่งให้ หญิงสาวรับลูกพีชมาแล้วจัดการเปลี่ยนลูกพีชผลสวยเป็นก้อนผลึกสีแดงส่องประกาย “มันจำเป็นต่อด่านสุดท้ายนะจ๊ะ ขอร้องล่ะช่วยหยุดยั้งเค้าที”
รินอุทานอย่างจำได้”คุณนี่เอง เสียงที่คอยช่วยพวกเรา”
“จ้ะชั้นเอง ตอนแรกชั้นก็ไม่คิดว่าจะมีคนได้ยินเสียงของชั้น ชั้นขอฝากความหวังให้พวกเธอด้วยจากนี้ พวกเธอจะกลับเข้าไปที่เดิม”หญิงสาวปริศนาได้แนะนำให้ทั้งคู่ทำอะไรต่อในด่านต่อไป
พอรีเซ็ตเกมส์เสร็จ ชายหนุ่มชุดกาวน์เปิดหน้าจอดูก็พบว่าผู้เล่นทั้งสองเข้ามาสู่ด่านสุดท้ายกันแล้ว
ทางด้านโออิและรินในตอนนี้ได้ถูกส่งมาอยู่ที่ด่านสุดท้ายที่เป็นห้องโถงของปราสาท ที่มีไฟจากหลอดไฟสุดหรูขนาดยักษ์ส่องสว่างอยู่ด้านบน
เสียงปริศนาดังขึ้น’ขอแสดงความยินดีกับผู้ที่ผ่านเข้ารอบนะครับด่านสุดท้ายนี่คือพวกคุณจะต้องจัดการกับท่านเคาท์เจ้าของปราสาทที่ตอนนี้…อยู่ด่านบนแล้วนะครับขอให้สนุกนะครับ’โออิรีบพารินหลบไปยังอีกด้านทันทีที่ท่านเคาท์แวมไพร์เข้าจู่โจมทั้งคู่จากด้านบน โออิยัดบางอย่างใส่มือของรุ่นน้องสาวส่วนตนนั้นพุ่งเข้าไปปะทะกับท่านเคาท์แวมไพร์โดยอาวุธในมือมีเพียงทิ่มเหล็กที่หญิงสาวปริศนาที่พวกเค้าเพิ่งจะรู้จักชื่อว่า ไอโกะ ได้มอบไว้ให้ ด้วยความที่เค้าเคยฝึกศิลปะป้องกันตัวมาทำให้เค้าสามารถล้มท่านเคาท์แวมไพร์ได้โดยการใช้ทิ่มเหล็กแท่งทะลุหัวใจ รินรอจังหวะนี้อยู่แล้วจึงวิ่งออกมาแล้วนำผลึกสีแดงมาแปะที่หน้าผาก
ชายหนุ่มชุดกาวน์สีขาวนั้นเอ่ยกับตน”บ้าน่า!ชั้นไม่ได้ใส่ของพวกนี้ไว้ในเกมส์นิ ทำไมถึง…”แต่แล้วหน้าจอมอนิเตอร์ก็ฉายภาพของหญิงสาวผมดำตาสีฟ้าขึ้น
“สึงุรุ หยุดเถอะคะ อย่าทำร้ายคนอื่นเพื่อชั้นเลยนะค่ะ”
“ไอโกะ เธอออกมาจากโลกไซเบอร์นี้ได้แล้วเหรอ ชั้นเตรียมหาตัวตายตัวแทนสำหรับเธอแล้วนะ”เมื่อสามปีก่อน ชิริน ไอโกะ แฟนของเค้าประสบอุบัติเหตุทำให้กลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ถึงแม้ว่าร่างกายจะไม่เป็นอะไร เค้า โคโตรุ สึงุรุ เป็นนักวิทยาศาสตร์จึงพยายามช่วยวิญญาณของแฟนที่ติดอยู่ในโลกไซเบอร์ที่เค้าสร้างขึ้น
ฉับพลันบนหน้าจอมอนิเตอร์ก็ฉายภาพของผู้เล่นที่เหลือรอดสองคนขึ้นพร้อมกับ หญิงสาวนามไอโกะ โออิเอ่ยขึ้น”ผมมีวิธีช่วยไอโกะซังนะครับ เพราะงั้นอย่าทำร้ายคนอื่นแบบนี้เลย”
“ไม่จริง แกหลอกชั้น”
“สึงุรุ ขอร้องล่ะคะ เชื่อใจเด็กๆเค้าเถอะ”
รินที่เงียบมาตั้งนานจึงต่อรอง”ถ้างั้นชั้นจะเป็นตัวประกันในโลกไซเบอร์นี้เองคะ เพราะชั้นเชื่อในตัวรุ่นพี่โออิ เค้าไม่โกหกหรอกคะ”
ชายหนุ่มนาม สึงุรุ จึงยอมปล่อยให้โออิออกมาจากโลกไซเบอร์ แล้วพาโออิมายังร่างของ ไอโกะที่ตอนนี้กลายมาเป็นเจ้าหญิงนิทรา โดยที่เค้าพาร่างของแฟนสาวมารักษาไว้ในแคปซูลช่วยชีวิต ชายหนุ่มชุดกาวน์เอ่ยถามหนุ่มหน้ามน”เธอจะทำยังไง”
“ใช้พลังของผมครับ”ว่าจบโออิก็ใช้พลังเรียกจิตวิญญาณของไอโกะที่ยังคงติดอยู่ในโลกไซเบอร์ให้ออกมา ไม่นานร่างของไอโกะก็ค่อยๆขยับ เปลือกค่อยๆลืมขึ้น สึงุรุรีบเปิดแคปซูลช่วยชีวิตแล้วโผกอดแฟนสาวทันที”ขอบคุณสวรรค์ เธอปลอดภัย”
หญิงสาวกอดตอบ”ชั้นเองก็ไม่นึกว่าจะได้กอดคุณอีกนะค่ะ
โออิเอ่ยขัด”งั้นปล่อยพวกที่เหลือเถอะครับ”
“ได้ๆ”สึงุรุจึงจัดการปล่อยคนที่เหลือให้เป็นอิสระ แล้วหันหน้ามาถาม”เธอทำได้ยังไงกัน”
หนุ่มหน้ามนยิ้มให้ก่อนจะเอ่ยขึ้น”ในโลกนี้ยังมีพลังบางอย่างที่ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้โดยวิทยาศาสตร์อยู่นะครับ ผมว่าพี่ชายควรจะพาแฟนไปหาหมอหน่อยก็ดี เพราะว่าที่ผ่านมาร่างกายอาจจะไม่เป็นอะไรแต่จิตวิญญาณดันเข้าไปอยู่ในเกมส์ก็เท่านั้นผมเลยเรียกจิตวิญญาณให้กลับร่างตามเดิม งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
สึงุรุหยิบบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกงส่งให้หนุ่มหน้ามน”นี่คือรางวัลสำหรับผู้ชนะอย่างเธอรับไปสิ”
โออิรับสิ่งนั้นมา มันคือ ขลุ่ยรูปพระจันทร์เสี้ยวที่ทำจากเงินแท้”ขอบคุณครับ ขอให้ผลิตเกมส์สนุกออกมาอีกนะครับ”
ไอโกะเอ่ยขึ้น”ขอให้รักกับแฟนมากๆและนานๆนะครับ”
คราวนี้โออิไม่ปฏิเสธอะไรเพียงแต่หน้าขึ้นและเดินจากไป
เค้าตรงไปหารินที่อยู่ในห้องเกมส์ เด็กสาวค่อยๆลืมตา”รุ่นพี่”
“ตื่นแล้วเหรอเจ้าหญิงขี้เซ้า ไปเถอะเดี๋ยวจะพาไปกินอะไรอร่อยๆนะ”
รินตอบรับอย่างเขินอาย”คะ รุ่นพี่ ขอบคุณนะค่ะ”
ทั้งคู่เดินออกมาจากบริษัท โดยที่มาเจอพวกอากิระ งานนี้อากิระต้องซูฮกเพราะรู้ว่าโออิกับรินเป็นพิชิตTHE SATAN GAMEได้ โออิและรินจึงไปเที่ยวกันต่ออย่างสนุก
 
 
จบแล้วจร้าาาา เล่นเอาเหนื่อยเลย ติชมได้ตามชอบนะค่ะ