อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

ในระหว่างที่ รินและโออิกำลังเข้าสู่เกมส์นั้น เด็กสาวก็ได้ยินเสียง...หยุดเค้าที ได้โปรด หยุดยั้งเค้าที...
เด็กสาวคิด...เสียงใครน่ะ...
รินรู้สึกว่าตัวเธอกำลังลอยเข้าสู่อีกมิติหนึ่ง จากนั้นพอเธอลืมตาตื่นก็พบว่าตัวเองอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ในห้องนอนห้องหนึ่ง ที่ตกแต่งสไตล์ยุโรปโบราณ มีตุ๊กตาแหม่มผมทองสวย โต๊ะเครื่องแป้งที่ทำจากไม้สักราคาแพง เธอมองตัวเองก็พบว่ายังอยู่ในชุดเดิม"จริงสิรุ่นพี่โออิ"
"ตื่นแล้วเหรอริน"โออิที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่างทัก
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะเอ่ยอะไร"เอาล่ะครับ ขอต้อนรับสู่ THE SATAN GAME โดยเกมส์นี้เราจะให้เล่นเป็นคู่ ช่วยกันไขปริศนาของปราสาทแห่งนี้กันนะครับ ผู้ที่สามารถพิชิตด่านทั้งหมดจะต้องพิชิตบอสใหญ่ที่อยู่ด่านสุดท้ายเพื่อที่จะชนะเกมส์นี้และพวกคุณก็จะสามารถออกจากเกมส์นี้ได้ ถ้าหากคนที่ไม่สามารถพิชิตเกมส์นี้ได้ก็ต้อง..."เสียงปริศนาเว้นช่วงไว้"ติดอยู่มในโลกไซเบอร์นี้ไปตลอดกาล"
คำขู่นี้ทำเอาเด็กสาวช็อคผิดกับหนุ่มหน้ามนที่นิ่งเฉย "ขอให้โชคดีนะครับ เกมส์เริ่มแล้ว ปริศนาแรกอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งนะครับ"
โออิปิดหนังสือเเล้วเอ่ยขึ้น"งานนี้ต้องชนะอย่างเดียวสินะ"
รินหน้าซีดเผือกผิดกับโออิที่นิ่งเฉย เค้าตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง ก็พบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกตลับแป้งวางทับไว้อยู่ โออิอ่านในใจ'ระวังคู่ไว้ให้ดี กระจกบานใหญ่วางเรียงราย จงไปที่ห้องอาหารซะ จอมตะกละจะรออยู่ ท่านเคาท์จะนำทางไป' โออิหยิบตลับแป้งและหนังสือที่เพิ่งอ่านใส่กระเป๋าไปด้วย
"ไปกันเถอะริน"
"คะ"
โออิเห็นว่ารุ่นน้องยังคงมีอาการหวาดผวาจึงเข้าไปจูงมือพลางปลอบ"อย่ากลัวไปเลย เธอจะไม่เป็นอะไรหรอกนะ อย่าอยู่ห่างจากชั้นนะ"
"คะ"
สองหนุ่มสาวจึงพากันออกมาจากห้องนอน โออิพบว่าห้องที่พวกตนอยู่มันอยู่ริมสุด พอเค้ามองไปยังเส้นทางที่จะเดินนั้นมืดมาก โออิจำต้องถือเชิงเทียน อีกข้างก็จูงมือรุ่นน้องสาวตามไป
สองข้างทางนั้นช่างคล้ายกับปราสาทในหนังยุโรปโบราณ ที่มีหุ่นชุดเกราะประดับ กำแพงมีรูปท่านเคาท์ขนาดใหญ่ประดับ หนุ่มหน้ามนสังเกตว่ารูปท่านเคาท์มีการถือคฑาชี้ไปทางขวา
...ทางขวารึ...
...ง่ายไปไหมเนี่ย...
อีกด้าน
"ใช่...ใช่...ด่านแรกก็มักจะง่ายแบบนี้แหละ"ชายคนหนึ่งในชุดกาวน์สีขาวแสยะยิ้มในขณะที่เค้ากำลังมองดูเหล่าหนุ่มสาวทั้งหลายที่ได้รับเชิญมาเล่นเกมส์นี้ ใช่เค้าเป็นคนคิดค้นเกมส์เสมือนจริงนี้ขึ้นมา เพื่อช่วยเธอคนนั้น
กลับมาทางด้านโออิ
ในตอนนี้เดินจูงมือรินมาจนถึงทางแยก เค้าลองเดินมาทางด้านขวา โออิดึงตัวรุ่นน้องสาวมาโอบกอดไวในอ้อมแขน"อย่าคิดมาก ชั้นทำไว้กันหลงน่ะนะ"
"คะ...ค่ะ"รินในตอนนี้หน้าแดงก่ำราวกับมะเขือเทศสุก ใจเธอเต้นแรง ยามอยู่ใกล้รุ่นพี่หน้ามนคนนี้เหลือเกิน
พอเลี้ยวขวาทั้งคู่ก็พบว่าสองข้างทางเต็มไปด้วยกระจกบานใหญ่ที่อยู่ภายในกรอบไม้สลักสวยงามวางเรียงราย ลางสังหรณ์ของโออิบอกเลยว่า ไม่ควรไปมองกระจกเด็ดขาด
"ริน อย่าไปมองกระจกนะ"
"อ่าค่ะ"
ทั้งคู่เดินไปเรื่อยๆ รินนั้นเผลอไปมองกระจกบานหนึ่ง ก็พบเงาของตนที่สะท้อนออกมา โออิรีบจับหัวของรินให้หันมามองทางตรงพลางกำชับ"อย่าหันไปมองกระจก"
เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นของเด็กสาวดังขึ้น สองหนุ่มสาวรู้สึกว่ามีคนลอบมองพวกเค้าพลางหัวเราะ รินในตอนนี้รู้สึกหวาดกลัว ผิดกับโออิที่ล้วงกระเป๋ากางเกงพยายามมองซ้ายแลขวาเพื่อจับทาง
...ซ้าย...
...ขวา...
...ทางไหนกัน...
'วูบ'
โออิหยิบตลับแป้งอกมาแล้วเปิดไปทางซ้ายมือของตน
"กรี๊ดดดดดดดด!!!"
ปีศาจสาวที่มีรูปร่างเหมือนรินกรีดร้อง ก่อนร่างจะสลายไป
รินจึงเอ่ยถ่ม"นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ"
"ปีศาจกระจก จากในบันทึกที่ชั้นอ่าน บอกว่า  ปีศาจกระจกจะเกิดขึ้นเมื่อเราไปหันหน้าไปสบตากับมันเข้า วิธีจัดการจะต้องใช้กระจกบานเล็กส่องมัน มันจะสลายไป ดีนะที่พกตลับแป้งกับบันทึกมาด้วยนะ"
"แล้วในปริศนาที่วางไว้บนตลับแป้งมันเขียนว่า"
"จงระวังคู่ให้ดี กระจกบานใหญ่วางเรียงราย จงไปที่ห้องอาหารซะ จอมตะกละรออยู่ ท่านเคาท์จะนำทางไป ก็หมายความว่า เกมส์นี้เราต้องระวังคู่หูให้ดี เพราะถ้าเราสองคน คนใดคนหนึ่งเกิดเป็นอะไรขึ้นมา เกมส์จบแน่ ส่วนกระจกวางเรียงรายก็คงจะเป็นกระจกอาถรรพ์ที่ส่องไปก็จะโดนมันดึงเข้าไปในกระจก ส่วนจอมตะกละที่ว่าเนี่ยชั้นไม่รู้นะ ณุ้แต่ว่าเราต้องเดินตามคฑาที่รูปท่านเคาท์ชี้ไป เราไปเถอะ"
"คะ"
ทั้งคู่เดินทางต่อ โดยหารู้ไม่ว่าด่านข้างหน้าจะต้องพบเจอกับอะไร...
 
 
ติดตามตอนต่อไป ยังไม่จบนะจ๊ะ
 
 
นิกซ์จะทยอยอัพนะค่ะ ขออภัยที่มาอัพช้าเพราะติดสอบ สัญญาคะว่าจะอัพแน่นอน รักคนอ่านทุกคนนะ