อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

อีกด้าน
ที่บ้านเก่าๆนอกเมือเอ-มง มีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังทำงานกันอย่างแข็งขัน ชายร่างท้วมกำลังแล่เนื้อส่วนขาของมนุษย์อยู่ ใช่!มันส่วนขาของมนุษย์ ส่วนหญิงร่างอวบเองกำลังนำลูกตามนุษย์ต้มดับสมุนไพรในหม้อซุปใหญ่ 
ฝ่ายหญิงร่างอวบเอ่ยขึ้น"ดูท่าจะมีคนที่มีพลังแบบเรามาจุ้นเเล้วสิ"
ชายร่างท้วมเอ่ยขณะที่ตนกำลังแล่เนื้อส่วนแขนมนุษย์ต่ออย่างคล่องแคล่ว"อย่าห่วงเลยชั้นขู่นังเด็กนั่นไปแล้ว"
หญิงร่างอวบเอ่ยแย้ง"แต่ชั้นว่า มันจะไม่ได้มีแค่นังเด็กนั่นสิ ที่มีพลังแบบเรา ของในสต๊อกยังมีอยู่นะ"
ชายร่างท้วมแย้มยิ้ม"มี มี เราเนื้อมากพอต่อความต้องการของลูกค้าอยู่แล้ว"
"งั้นเหรอ ช่วงนี้ลูกค้ายิ่งติดใจเนื้อร้านเราอยู่ ชั้นกลัวว่าของจะไม่พอ"
ชายร่างท้วมล้างคราบเลือดออกจากมีด ก่อนจะลับกับหินลับให้คมพลางแสยะยิ้ม"งั้น...เราก็ต้องหาของมาเพิ่มสิ ส่วนใครคิดมาขวางหรือยุ่งเรื่องนี้ มันได้เจอดีแน่
ที่โรงเรียนเอ-มง
ยามาโมโต้ได้นำเอกสารเกี่ยวกับคดีมาให้ยูกับโออิในตอนเช้า  งานนี้ทำเอาโออิมึนตื้บเพราะไม่มีอะไรเชื่อมโยงเลยสักนิด ในตอนนี้สองหนุ่มอยู่ที่บ้านพักของอาจารย์คุโอมะ ส่วนเจ้าของบ้านยังคงหลับสนิทเพราะเมื่อวานไปก๊งเหล้ามายังไม่สร่างเมา 
ยูในตอนนี้กำลังอ่านเอกสารเงียบๆ"มีสองกรณี"
"อะไรเหรอ ยูคุง"
"ไม่ถูกฆ่า ก็ถูกขาย"
โออิยังนิ่งเงียบ ยูยิ้มน้อยๆพลางอธิบาย"ในกรณีแรกคือ ถ้าถูกฆ่า เราก็ต้องพบศพ แต่ถ้ากรณีหลังเราก็น่าจะพบร่องรอยการขนส่งแล้ว งั้นนายช่วยเรียก คนๆนี้มาทีดิ"หนุ่มหัวชมพูสวมหมวกไหมพรมชี้ไปที่ใบหน้าของคนที่หายไป คนหนึ่งเป็นผู้ชายรุ่นเดียวกันที่อยู่อีกโรงเรียนหนึ่ง
"เอาจริงเหรอยูคุง"
"เถอะน่า"
หนุ่มหน้ามนหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ถูดปาดคอเดินมา สองหนุ่มกุมขมับเพราะวิญญาณเด็กหนุ่มไม่สามารถตอบคำถามพวกเค้าได้ โออิจำต้องลองใช้ภาษามือถามแต่ไม่เป็นผล ยูจึงเปลี่ยนแผนโดยให้วิญญาณมาสิงที่ตัวเค้าแล้วให้เขียนตอบคำถามแทน
คำตอบที่ได้รับก็คือ'ผมกำลังกลับบ้าน จู่ๆผมก็โดนมือใหญ่ๆมาปิดปากและปาดคอทันที'
จากนั้นยูจึงให้โออิเรียกวิญญาณคนอื่นๆมาเพิ่ม แทบทุกคนโดนปาดคอไม่ก็ก็โป๊ะยาสลบแทบทุกราย
หนุ่มหน้ามนบ่น"แบบนี้เราจะรู้มั้ยเนี่ย ว่าใครเป็นฆาตกร เหยื่อทุกรายดันเป็นคนที่เดินทางกลับบ้านตอนกลางคืน ไม่มีอะไรเชื่อมกันเลย"
เด็กหนุ่มผมชมพูยิ้มแย้ม"สงสัยเย็นนี้ ชั้นว่าจะเดินเล่นรอบเมืองหน่อยดีกว่า"
"อารมณ์ดีจังนะยูคุง มีอะไรก็บอกโควมิจังเค้าบ้างนะ เธอเป็นห่วงนายน่าดูเลย"
"รู้แล้ว"ว่าจบยูก็ส่งข้อความไปให้แฟนสาว
ทางด้านโควมิที่ตอนนี้กำลังนั่งเล่นอยู่ในห้องเรียน เสียงข้อความก็ดังขึ้น เด็กสาวผมดำยาวนำข้อความมาเปิดดู 'มาเจอกันที่ด่านฟ้าหน่อยนะ ยู'
เด็กสาวบ่นเบาๆ"จริงๆเลย ตาบ้านั่น"
ด่านฟ้า
โควมิเดินมาถึงก็พบแฟนหนุ่มยืนรออยู่ก่อนแล้ว เด็กสาวจึงเปิดประเด็น"ทำไมนายถึงรับงานจากคุณยามาโมโต้อีล่ะยู"
"ชั้นก็แค่ไม่อยากให้มีคนตายมากกว่านี้แล้วน่ะสิ"
โควมิเข้ามาซบอกกว้างของแฟนหนุ่ม"ครั้งนี้ชั้นกลัว กลัวว่านายจะเป็นอะไรไปน่ะสิ"
ยูจึงโอบกอดพลางปลอบ"อย่าห่วงเลยโควมิ เย็นนี้ชั้นว่าชั้นจะไปเดินรอบเมืองดู เผื่อได้เบาะแส"
"เลิกสืบเถอะ ยู ครั้งนี้ชั้นรู้สึกว่ามันอันตรายมาก ยกเลิกงานเถอะ"
ยูนึกแปลกใจกับอาการหวาดผวาของแฟนสาว ในตอนนี้โควมินั้นตัวสั่นทึมราวกับลูกนก เค้าจึงเอ่ยถาม"มีอะไรรึเปล่า โควมิ บอกชั้นซิ"
เด็กสาวจึงตัดสินใจบอกแฟนหนุ่มเรื่องความฝันเมื่อคืน ยูยิ้มน้อยๆแล้วปลอบใจแฟนสาว"อย่ากังวลเลยน่าโควมิ มันก็แค่ฝัน เธอคิดมากไปเองเท่านั้นแหละ"หากแต่ในใจนั้นคิด...ท่าทางเราจะเจอ คนที่มีพลังแบบพวกเราแล้วแฮะ...น่าจะลองซักตั้ง...
 
มาอัพแล้วนะคะ คอมเม้นได้ตามชอบเลย