อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

โควมิพากย์
สวัสดีค่ะ ชั้นมิจิอิ โควมิ  กำลังไปเยี่ยมเพื่อนร่วมห้อง ตรงกับวันหยุดพอดีเลยอบเค้กชาเขียวให้โออิซะหน่อย ส่วนยูก็อบเค้กช็อคโกแลตที่ไม่หวานอย่างที่ตานั่นชอบ ฮิ ฮิ ฮิ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าโออิคุง กลัวโรงพยาบาล ถึงขนาดต้องให้ยูมาอยู่เป็นเพื่อน ตลกจริงๆ 
...กลิ่นอะไรน่ะ...
ชั้นหันไปหาที่มาของกลิ่นคือคนที่เดินสวนทางกับชั้นเมื่อกี้ มาจากคนที่น่าจะเป็นหมอคนนั้นเหรอ คุณหมอท่าทางสำอางและสุขุมคนนั้นมีกลิ่นแปลกๆแฮะ ช่างเถอะไปเยี่ยมโออิคุงดีกว่า
.........
"ขอบคุณนะ โควมิจังไม่น่าต้องลำบากเลย"
"ไม่หรอกจ้ะ โออิคุงป่วยทั้งทีนี่นา"
พอหันไปหาอีตาบ้ายู กำลังสวาปามเค้กไม่พูดไม่จาเลย กะจะกินอย่างเดียวรึไงนะ
ไรเตอร์พากย์
หนุ่มหน้ามนหันมาบ่นใส่เพื่อนซี้"นายไม่ชมโควมิจังเหรอ"
"ชมทำไม ขนมของยัยนี่ก็อร่อยดี ขี้เกียจชม"
หนุ่มหน้ามนส่ายหน้าบ่น"นายนี่มัน ซึนจริงๆ"...เกิดแต่งกับโควมิจังขึ้นมา ไม่อยากจะคิดเลย...
"ว่าไงนะ โออิ"
"ปล่าวๆไม่มีอะไร"
หนุ่มผมชมพูยังคงกินเค้กช็อคโกแลตโดยไม่พูดอะไร โออิกินเค้กก่อนจะถาม"ปกติยูคุงไม่ค่อยชอบของหวานนี่นา"
โควมิกอดอก"ชั้นลดน้ำตาลไปตั้งเยอะนะ เพราะตานี่ไม่ค่อยชอบของหวาน เจอของหวานน่ะส่ายหน้าทันที"
"รู้ดีจังนะโควมิจัง สมแล้วที่เป็นแฟนกันน่ะ"
สองคนที่ถูกพาดพิงปฏิเสธลั่น"เราสองคนไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย!"
หนุ่มผมชมพูกระชากคอเสื้อคนป่วย"โออิ หากแกยังทำตัวปากหมดอายุแบบนี้อีกล่ะก็ ชั้นจะกลับบ้าน"
ยังไม่ทันที่หนุ่มหน้ามนจะพูด พยาบาลสาวใหญ่ดุ"นี่พวกเธอเงียบๆกันหน่อยนี่โรงพยาบาลนะ"
"ขอโทษคร้าบ/ค่า"
หนุ่มผมชมพูปล่อยคอเสื้อเพื่อนแล้วบ่น"โดนดุเพราะนายคนเดียวนะเจ้าบ้า"
"โทดทีๆ ไม่ล้อทั้งสองคนแล้วจ้า ฮ่ะๆ"
เด็กสาวผมดำยาวสังเกตว่าสีหน้าของคนป่วยในตอนนี้ดูแย่มาก"โออิคุง มีหน้าดูแย่มากเลยนะ"
"นั่นสิ ตั้งแต่นายฉีดยาแล้วนะ รู้สึกว่านายจะเป็นหนักกว่าเดิมอีก"
"ก็ชั้นบอกแล้วไง ว่าอยู่บ้านน่ะดีแล้ว"
"ถึงเวลาตรวจแล้วนะโออิคุง"
พอคุณหมอวัยกลางคนมาตรวจร่างกาย 
ยูจึงถาม"คุณหมอครับอาการเพื่อนผมเป็นยังไงบ้าง"
"แย่ลงนะ แปลกปกติถ้าฉีดยาแล้วอาการน่าจะดีขึ้นนะ"คุณหมอผู้อาวุโสวิเคราะห์"ขอดูอาการอีกสักวันสองวันก็แล้วกันนะ"
"เซ็งเลย"คนป่วยล้มตัวนอนลงด้วยอารมณ์หงุดหงิด
ในใจของหนุ่มหัวชมพูนั้นคิด...ชักสังหรณ์ใจไม่ดีเลย..."เดี๋ยวชั้นมานะมิจิอิ อยู่เป็นเพื่อนโออิไปก่อนก็แล้วกัน"
"อ่าจ้ะ"
อีกด้าน
"หึ หึ หึ สาวน้อยผมยาวคนนั้นก็น่ารักดีนี่นา งานนี้ได้คอลเล็คชั่นทีเดียวสองชิ้นเชียวรึ โชคดีจริงๆ ปัญหาอย่างเดียวคงเป็นเจ้าเด็กหน้าปลาตายนั่นสินะ"
ทางด้านยูที่ตอนนี้กำลังแอบเข้ามาในห้องเก็บเอกสาร เหมือนทุกสิ่งเป็นใจให้เค้าสามารถเข้าไปในห้องเก็บแฟ้มประวัติในโรงพยาบาลได้ เด็กหนุ่มจึงเริ่มลงมือหาสิ่งที่ตนต้องการ
กลับมาทางโออิและโควมินั้น โออิเห็นว่านี่ก็เย็นแล้ว"โควมิจังกลับบ้านเถอะนะ เดี๋ยวจะค่ำซะก่อน"
"โออิคุงอยู่คนเดียว ไม่เป็นไรเหรอ ถึงที่นี่จะเป็นห้องรวมแต่ไม่ค่อยมีคนเลย"เด็กสาวมองดูห้องผู้ป่วยรวม ตอนนี้มีคนนอนอยู่ไม่กี่คนเอง นับคนได้เลย มีไม่ถึงสิบคน 
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเป็นผู้ชายนะ โควมิจังเป็นผู้หญิงนะ ยูคุงเค้ามีธุระอะไรของเค้านะ"
"ช่างตาบ้านั่นเถอะ งั้นชั้นกลับล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่นะ โออิคุง"
"ครับ"
เด็กสาวเดินออกจากห้องผู้ป่วยรวม ทางเดินที่จะออกจากโรงพยาบาลนั้นเปลี่ยวเหลือนเกิน เธอบ่นเบาๆ"รู้งี้ ขอให้อีตาบ้ายูไปส่งดีกว่า อื้อ!ๆๆ"ร่างบางโดนมือปริศนาโปะยาสลบ บุคคลปริศนายิ้มน้อยๆ"เสร็จไปหนึ่ง เหลืออีกหนึ่ง"
ร่างของ มิจิอิ โควมิถูกอุ้มไปเสียแล้ว 
ทางด้านคุจิยะ ยูที่ตอนนี้อ่านเอกสารอยู่ ก็สัมผัสบางอย่างได้"โควมิ..โออิ บ้าจริง หาเรื่องเดือดร้อนอีกจนได้"หนุ่มหัวชมพูวิ่งออกจากห้องเก็บเอกสารทันที
ทางด้านโออิกำลังอ่านหนังสือ
"ได้เวลาฉีดยาแล้วนะโออิคุง"
"อ่า ครับคุณหมอทาโร่"
โออิไม่นึกระแวงยอมให้ฉีดยาอย่างว่าง่าย ไม่นานเด็กหนุ่มก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยา คนฉีดแสยะยิ้มก่อนจะอุ้มเอาเด็กหนุ่มออกไปจากห้องพัก โดยที่ไม่มีใครสังเกตเพราะคนป่วยนั้นหลับหมดแล้ว
อาจารย์คุโอมะ ที่กำลังเดินกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วยรวม สังเกตเห็นว่าลูกศิษย์ของตนถูกอุ้มออกจากห้องไปไกลแล้ว"ชิเมรุนี่นา ตาฝาดรึเปล่านะ"
"อาจารย์ครับ!"
"อ้าว ยูคุงมีอะไรเหรอ"
"อาจารย์ครับโทรเเจ้งตำรวจเลยครับ โออิกับโควมิกำลังแย่"
"หะ..เหรอ เมื่อกี้ชั้นตาฝาดรึเปล่านะ เมื่อกี้เห็นโออิคุงถูกอุ้มไปแล้ว"
"ผมตามไปช่วยสองคนนั่นก่อนนะ"
"อืม เดี๋ยวชั้นโทรหาตำรวจให้นะ"
หนุ่มหัวชมพูรีบไล่ตามไปทันที
โควมิพากย์
"ที่นี่"ตอนนี้ชั้นอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ "โอ๊ย! นี่เราโดนมัดอยู่เหรอ"
"ฟื้นแล้วเหรอ คอลเล็คชั่นของชั้น"คนๆนั้นคือ คุณหมอที่เราเดินสวนทางกันเมื่อตอนบ่ายนี่นา
"คอลเล็คชั่นอะไร คุณหมายถึงชั้นเหรอ"
ชายหนุ่มสวมแว่นในชุดกาวน์สีขาวแสยะยิ้ม"ใช่เลย ทั้งเธอและหนุ่มหน้ามนคนนั้น"
ชั้นหันไปทางซ้ายก็พบโออิคุงในสภาพโดนมัดไว้"นี่แกทำอะไรโออิคุงน่ะ"
"ชั้นน่ะ อุตส่าห์สับเปลี่ยนยาของเจ้าเด็กนั่นและวางยาคนไข้คนอื่น แต่สวมรอยเป็นน้องชายฝาแฝดแล้วเข้าไปฉีดยาสลบมันไง"
ชั้นรวบรวมความกล้าถาม"แกต้องการอะไรจากพวกเรา"
ชายคนนั้นหัวเราะอย่างจิตๆ"คิก คิก คิก พูดตรงๆนะ ชั้นอยากจะเอาพวกเธอสองคนมาใส่ขวดโหลมาเป็นคอลเล็คชั่นของชั้นไง ชั้นน่ะเสียคอลเล็คชั่นไปตั้งเยอะ เมื่อสามปีก่อน"
ในตอนนี้ชั้นรู้สึกสะอิดสะเอียนคนๆนี้จริงๆ บ้าจริงทำไมชั้นต้องนึกถึงเค้านะ...ยู ช่วยด้วย...มาช่วยพวกเราที...
ไรเตอร์พากย์
ฆาตกรหนุ่มเข้าไปเชยคางสาวสวยผมดำที่ถูกมัดมือไพล่หลัง"เห็นหน้าเธอแล้วนึกถึง ผู้หญิงคนแรกที่หักอกชั้น ตอนที่ชั้นเรียนอยู่ที่เอ-มง ม.ต้น ส่วนเจ้าเด็กที่ชื่อโออินั่นช่างเหมือนกับรุ่นพี่ที่ชั้นเคยปลื้มเลยนะ"
"โครม!!!"
"อย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องผู้หญิงคนนั้นนะโว้ย!"เด็กหนุ่มผมชมพูพุ่งเข้ามา
ชายหนุ่มนั้นจิกผมเด็กสาวขึ้นพลางเอามีดมาจ่อที่คอ"อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นแฟนแกตายแน่"
ยูยิ้มน้อยๆ"แกเนี่ยเข้าใจเล่นนะ ขอถามหน่อยสิทำไมแกต้องลงทุนสับเปลี่ยนยาของเพื่อนของชั้นด้วย"
"หึ!ก็เจ้านี่มันอยู่ชมรมเคนโด้ ร่างกายแข็งแรงดี มันอาจจะขัดขืนชั้น ชั้นก็ต้องลงทุนหน่อย ไอ้เด็กเจ้าปัญหา"
"เหรอ น่าเสียดายนะ เพราะนายคาดการณ์ผิดไปหน่อย"
"อะไรนะ"
คนที่คิดว่าสลบอยู่กลับยืนอยู่ด้านหลัง"นี่แก อ๊ะ เฮ้ย!"เมื่อคนร้ายเผลอ เด็กหนุ่มหัวชมพูจึงเอาบิดมือข้างที่ถือมีด ส่วนหนุ่มหน้ามนก็รีบดึงตัวเพื่อนสาวออกมา
"โออิคุงไม่เป็นอะไรแล้ว แล้วทำไม ถึงแก้มัดเชือกได้ล่ะ"
"พอดีผมพกมีดสั้นไว้น่ะครับ ไม่นึกว่าจะได้ใช้มันตอนนี้"
ในตอนนี้ฆาตกรโรคจิตถูกเด็กหนุ่มหัวชมพูจับทุ่มและล็อคแขนเอาไว้แล้ว"เดี๋ยวตำรวจคงจะมาแล้ว เตรียมใช้กรรมในคุกได้เลย"
"ขอบใจนะยูคุง ถ้านายไม่มาช่วยชั้นคงแย่"
ไม่นานตำรวจก็มารวบตัวฆาตกรไป ความจริงจึงปรากฏ ว่าฆาตกรคือพี่ชายฝาแฝดของหมอทาโร่ ชื่อ โคโรกุ โคทาโร่ ในตอนนี้ยูจำต้องไปให้ปากคำกับตำรวจเช่นเดียวกับโออิและโควมิเพราะอยู่ในเหตุการณ์ และหมอทาโร่เองก็ต้องไปด้วย
ยูหันไปหาหมอทาโร่ที่นั่งรถมาด้วย"ขอโทษนะครับคุณหมอทาโร่ ที่ผมสงสัยคุณน่ะ"
"ไม่เป็นไรหรอกพ่อนักสืบ พี่ชายชั้นทำผิดจริงนี่นา เมื่อมีอาการทางจิตด้วย นึกว่ารักษาหายตั้งแต่สิบปีก่อนแล้วนะ"
"เหรอครับ แย่จัง"
โออิพากย์
สามวันต่อมา ข่าวของคุณหมอโคทาโร่ดังสุดๆ น่าสงสารนะ ตอนนี้ผมเองก็หายดีแล้ว ยาที่หมอโรคจิตนั่นแอบสับเปลี่ยนให้ผมน่ะ เพิ่งมารู้ทีหลังว่าเป็นเชื้อโรค เลยทำให้ผมอาการหนักกว่าเดิม แต่เท่าที่ได้ยินคุณหมอโคทาโร่หลังจากเข้าคุกไปได้สามวันก็ช็อคตายคาคุกน่ะนะส่วนสาเหตุก็ไม่มีใครทราบได้ สภาพศพเหมือนตกใจสุดขีด ผมว่านะแบบนี้ก็อาจจะดีก็ได้ วันนี้ผมก็กลับมาพักผ่อนที่บ้านแล้วพรุ่งนี้คงไปเรียนได้ตามปกติ งานนี้ผมคงแย่ถ้าไม่มีเพื่อนอย่างยูคุงน่ะนะ เค้าพึ่งได้เสมอเลย แต่ถึงยังงั้นผมก็ยังกลัวโรงพยาบาลอยู่ดี