ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

 

 

หลังจากเอมิลี่หลับใหลลงในสุสานผู้วิเศษ เธอก็เดินทางเข้าสู่ความฝันและความทรงจำของราห์ซูร์อีกครั้ง ลืมทุกสิ่งอย่างและกลับเป็นตัวตนในความฝันนั้น ทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ เริ่มจากวันแรก วันที่เธอได้ย้อนเวลากลับไปอีกครั้ง โลกในความฝันนั้นเหมือนจริงยิ่งกว่าความจริงและงดงามยิ่งกว่าสิ่งใดเป็นช่วงเวลาที่น่าดีใจที่สุด สำหรับเอมิลี่

           จากความมืดที่เงียบสงบนั่นไม่นานนัก—แสงสว่างก็หวนกลับมาเสียงนานาชนิดดังอื้ออึงกึกก้องอยู่ในศีรษะ สับสน วุ่นวาย ราวกับทุกอย่างถาโถมเข้ามาพร้อมกันในคราวเดียว กลิ่นโลหะ เหงื่อ และเกราะหนังคละคลุ้งอยู่ในอากาศ

แสงแดด…จ้าเกินกว่าที่เธอจะลืมตาขึ้นมองได้ทันที ความมืดและความเงียบ—สิ่งที่เธอคุ้นเคยมานานแสนนาน—หายไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความโกลาหลของโลกที่ยังมีชีวิต

เอมิลี่แทบจะยืนไม่อยู่ ทุกอย่างหมุนวนจนหัวหนักอึ้งความคิดในหัวว่างเปล่าและก่อนที่เธอจะตั้งสติได้—

ร่างของเธอก็ทรุดลงท่ามกลางสายตาทหารจำนวนมากที่อยู่รอบข้าง

           “เอมิลี่ เป็นอะไรไป?” ทหารนายหนึ่งร้องขึ้น ก่อนจะรีบเข้ามาประคองเธอไว้ “ดีใจจนเป็นลมเลยหรือไง?”

           “นั่นสิ” อีกคนหัวเราะเบา ๆ “ยินดีด้วยนะ เธอสอบผ่าน ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นทหารราชองครักษ์สมใจแล้ว”

เอมิลี่กะพริบตาถี่ ๆ พยายามตั้งสติสายตาเลื่อนลงมองมือของตัวเอง ในมือ…คือจดหมายประกาศผลการสอบ

เธอ…ผ่านการคัดเลือกเป็นทหารราชองครักษ์แล้วจริง ๆ

           “ฉัน…หรือ?” เสียงเธอเบาและสั่นเล็กน้อย “งั้น…วันนี้ก็เป็นวันที่ฉันจะได้กลับบ้านของฉันสินะ…”

เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ยังคงงงงันเล็กน้อยแต่แล้ว—เหมือนบางอย่างในหัวจะ “คลิก” เข้าที่

           “กลับไป—!!”“ใช่…ฉันกลับมาแล้ว!!!”

เอมิลี่ชะงัก ก่อนจะเบิกตากว้าง

           “ฉันเป็นเอมิลี่!” “และ…และ…” “ตอนนี้ฉันน่าจะอายุ…21 ใช่ไหม?!”

ทันทีที่คิดได้เธอก็กระโดดขึ้นอย่างตกใจทั้งตื่นเต้น ทั้งดีใจ จนแทบยืนไม่ติดพื้น เซราดที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเธอด้วยสีหน้างุนงงปนเอือมเล็กน้อย

           “สงสัยจะบ๋องไปแล้ว” เขาพึมพำ “ดีใจมากเกินไปสินะ ทันทีที่รู้ว่าตัวเองได้เลื่อนขั้น”

           “มะ…มะ…แม่ทัพเซราด!!!” เอมิลี่ร้องเรียกชื่อเขาอย่างตกใจสุดขีด

หัวใจเธอกระตุกวูบเพราะภาพสุดท้ายที่เธอจำได้—เขาคือศัตรู

ไม่สิ…เธอเป็นศัตรูกับ ทุกคน ต่างหาก

เซราดขมวดคิ้วทันที

           “แม่ทัพ?” 

           “เธอบ้าไปแล้วหรือไง”

เขาส่ายหน้าเบา ๆ อย่างเอือมระอา

           “ฉันเป็น ครูฝึกเซราด”

           “ที่วาเลเธียไม่มีสงคราม”

           “และเราไม่มีแม่ทัพอะไรทั้งนั้น”

เขามองเอมิลี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างคนที่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จากผู้หญิงที่เคยจริงจัง มุ่งมั่น และสุขุม—
อยู่ ๆ ก็กลายเป็นสาวก๋ากั่น ท่าทางบ๋อง ๆ เต็มไปด้วยคำถามแปลก ๆ หลังรู้ผลการสอบเพียงฉบับเดียว

โลกเดิม…ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งแล้ว …แต่เอมิลี่—ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป

อธิบาย การย้อนเวลา + ผลของการย้อนวัย  ผลกระทบของการย้อนวัยต่อร่างกายและจิตใจ

• ราห์ซูร์
  • อายุจริง  ~40 → ร่างอายุ  19
  • กลายเป็นคนหดหู่ ระแวง มองโลกในแง่ร้าย
• กราวด้า
  • อายุจริง  32 → ร่างอายุ  18 (เกวน)
  • กลายเป็นเด็กร่าเริงเกินเหตุ คุมอารมณ์ยาก
• เอมิลี่
  • อายุจริง >1500 ปี → ร่างอายุ 21
  • สติปัญญาและการยับยั้งชั่งใจถดถอย
  • กลายเป็นคนหัวทึบ คิดช้า ก๋ากั่น
  • ควบคุมความต้องการตัวเองได้ยาก

เอมิลี่ยังคงเต็มไปด้วยคำถาม เธอกลับมาแล้ว…แล้วต่อจากนี้ล่ะ? ตอนนี้เธอเป็นใครกันแน่?

หญิงสาวก้มมองสำรวจร่างกายของตัวเองอย่างจริงจัง ตั้งแต่ใบหน้า—

           “เต่งตึง…!”

           หน้าอก!! “เด้งสุด ๆ…!”

เธอแตะหน้าเบา ๆ อย่างเหลือเชื่อในความเปลี่ยนแปลงนั้นก่อนจะนิ่งไปชั่วอึดใจ  และล้วงมือเข้าไปในกางเกงในชุดทหารของเธอและสำรวจ!!!

           “ยัง…ยังเหมือนเดิม…!” เสียงเธอสั่นด้วยความดีใจ ก่อนจะหัวเราะออกมา น้ำตาคลอ

แต่ภาพที่ตามมา—ทำให้ทหารรอบข้างถึงกับอ้าปากค้าง

เอมิลี่หันไปทางเซราด ตาเป็นประกาย

           “ครูฝึกเซราด!!! ฉันยังซิง—ยังซิงอยู่เลย!!!”

เธอพูดออกมาอย่างไร้การกลั่นกรองราวกับโลกทั้งใบควรร่วมยินดีกับเธอ

           “อะ…เอมิลี่—ใช่…ดีใจด้วย…” เซราดอ้ำอึ้ง ก่อนจะสะดุ้งโหยง “เดี๋ยว! บ้าไปแล้วหรือไงเนี่ย! หยุดเดี๋ยวนี้!”

เขาหน้าแดงก่ำ ตั้งหลักแทบไม่ทันกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากหญิงสาวจริงจัง สุขุม
กลายเป็นคนก๋ากั่นที่ไม่เหลือยางอายแม้แต่น้อย

           “ครูฝึกคะ!” เอมิลี่ชูจดหมายประกาศผลสอบ “วันนี้ขอลากลับบ้านเด็กกำพร้านะคะ!”

ว่าแล้วเธอก็ออกตัววิ่งทันทีโบกมือลาพวกทหารอย่างร่าเริง

           “เดี๋ยว!!” เซราดตะโกนไล่หลังด้วยเสียงหงุดหงิด “ห้ามจับอุปกรณ์ของโรงฝึกก่อนล้างมือ! เข้าใจไหม!!?”

เอมิลี่ไม่หันกลับมา เธอวิ่งไปพร้อมจดหมายเลื่อนขั้นที่ยังถือแน่นอยู่ในมือหัวใจเต้นแรงด้วยความคาดหวัง

ในหัวมีเพียงคำถามเดียววนซ้ำไปมา—

ราห์ซูร์…เขายังอยู่ไหม? ตอนนี้เขาทำอะไรอยู่? โลกทั้งใบดูสว่างเกินจริง และเธอกำลังจะได้พบเขาอีกครั้ง

และใช่แล้ว—เขายืนอยู่ตรงนั้น ทุกอย่างเหมือนกับวันที่เธอพบเขาในอดีตของเส้นเวลาของเธอ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ราห์ซูร์ยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าดูงงงัน กำลังสำรวจร่างกายของตัวเองไม่ต่างจากเธอ

เอมิลี่รู้ทันที เขาเพิ่งย้อนเวลากลับมาเขากลับมา…เพื่อเธอ เมื่อความจริงนั้นตกกระทบหัวใจ เธอแทบอยากเคาะหัวตัวเองที่ครั้งหนึ่งเคยทำตัวรังเกียจเขาเคยผลักไสเขาออกไป

แล้วตอนนี้ล่ะ…เธอควรทำตัวยังไงดี? เอมิลี่พยายามคิดแต่กลับคิดอะไรไม่ออกเลย ขาของเธอหยุดนิ่ง ไม่กล้าเดินต่อ ไม่กล้าเข้าไปหาเขา เธอกลัว—กลัวว่าทุกอย่างจะไม่เป็นอย่างที่คิด กลัวว่าเขาจะพูดชื่อของกราวด้าอีกครั้ง กลัวว่าจะต้องสูญเสียเขา…ซ้ำอีก ร่างกายของเอมิลี่เริ่มสั่น โดยไม่รู้ตัว แล้วราห์ซูร์ก็เงยหน้าขึ้น สายตาของเขามองเห็นเธอเอมิลี่—
ที่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ในมือถือเอกสารราชการ เอกสารแจ้งผลการสอบผ่านเป็นทหารราชองครักษ์

ในความทรงจำของราห์ซูร์ วันนี้คือวันที่เอมิลี่จะมาที่บ้านเด็กกำพร้าเป็นวันสุดท้าย

เขาอายุสิบเก้า เอมิลี่อายุยี่สิบเอ็ด และวันนี้…คือวันที่ทุกอย่างจะเริ่มแตกหักและจากลา

เขาถูก “ความตาย” ขัดขวางไม่อาจย้อนเวลากลับไปไกลกว่านี้ได้ แต่เขาทนรออีกต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาดีใจ—ดีใจเหลือเกินที่ได้เห็นเอมิลี่คนที่ยังมีชีวิต คนที่ยังยิ้มได้ ไม่ใช่ราชินีแห่งความมืดที่เขาเคยต้องลงมือฆ่าด้วยมือของตัวเอง

ราห์ซูร์เป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาเธอด้วยความโหยหาด้วยหัวใจที่ไม่เหลือความลังเลใด ๆ

สำหรับเอมิลี่—ทุกอย่างกลับช้าลงอย่างน่ากลัว

ภาพตรงหน้าดูทั้งตกใจ ทั้งไม่จริง เธอทำได้เพียงยืนตัวแข็ง รอรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นและในที่สุด—
อ้อมแขนของราห์ซูร์ก็โอบรัดเธอไว้

มันไม่ใช่การกอดที่เธอร้องขอ ไม่ใช่การกอดที่เธอวิ่งไล่ตาม และไม่ใช่การกอดที่ต้องบังคับ

เธอรู้สึกได้ทันทีถึงความรักที่เต็มอยู่ในหัวใจของเขา

ความรักนั้น—กำลังเยียวยาเธอจากความผิดหวังที่สั่งสมมากว่าพันปี เอมิลี่ค่อย ๆ ยกมือขึ้นกอดเขากลับ

น้ำตาไหลออกมาจนไม่อาจควบคุมได้ เธอกอดราห์ซูร์แน่น ไม่สนใจโลก ไม่สนใจจักรวาลในวินาทีนั้น…มีเพียงเขา

“ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน…”

"ใช่ ฉันก็คิดถึงเธอ...."