enough พอ

6.0

เขียนโดย hurricane

วันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 เวลา 19.33 น.

  2 chapter
  0 วิจารณ์
  4,335 อ่าน
แชร์นิยาย Share Share Share

 

1) พอ [01] [finished]

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
ท่ามกลางผู้คนที่สับสนวุ่นวาย ฉันเลือกที่จะหนีความวุ่นวายเหล่านั้นมาอยู่ที่แห่งนี้ มันเป็นเหมือยหมู่บ้านเล็กๆที่น้อยคนนักจะรู้จักมัน
 
ฉันอยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่มัธยมต้น จนตอนนี้เรียนจบไปแล้วสองปี มันเลยเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่ฉันมาอยู่ที่นี่ตัวคนเดียว
 
ฉันเปิดขายโปสการ์ดและรูปถ่ายอื่นๆในอินเตอร์เน็ต และอาจรับจ๊อบถ่ายภาพบ้างนิดๆหน่อย ซึ่งนี่เป็นเงินส่วนน้อยที่ฉันใช้ เพราะส่วนมากมาจากเงินในธนาคารที่ป้าโอนเข้ามาให้ทุกๆเดือน แต่ละเดือนก็หกหลักเลยล่ะ
 
ตอนนี้ฉันกำลังเดินทางด้วยรถส่วนตัวไปที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เพราะวันนี้ฉันรับจ๊อบถ่ายรูปนอกสถานที่ให้กับนักเรียนม.ปลายปีสุดท้าย คิดแล้วก็อยากกลับไปเรียนม.ปลายจริงๆเลย
 
"น้องที่นัดพี่ไว้หรือเปล่าคะ?" ฉันจอดรถแล้วลดกระจกลงถามนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่ง ที่ชุดนักเรียนพวกเธอดูเป็นสง่ามากทีเดียว
 
"ค่ะ พี่ใช่พี่เจลหรือเปล่าคะ?" เธอตอบและถามมา
 
"ใช่ค่ะ เดี๋ยวพี่จอดรถแปปนึงนะ" ฉันว่าก่อนจะขับรถไปยังลานจอดรถของสวนสาธารณะ
 
ฉันขับรถมาจอดที่ลานจอดรถแล้ว ตอนนี้กำลังขนของไปยังโลเคสที่น้องๆวางไว้แล้วคือ ริมน้ำ
 
"ยิ้มค่ะ สามสี่" ฉันให้สัญญาณก่อนที่จะจรดปลายนิ้วลงบนชัดเตอร์ และมันก็เป็นแบบนี้เรื่อยๆจนเวลาพลบค่ำ
 
น้องๆกลุ่มนี้ที่บ้านคงมีฐานะน่าดู เพราะเหมาฉันคั้งแต่เช้ายันค่ำ แถมยังออกปากว่าจะเลี้ยงข้าวเย็นอีก ถ้าไม่ติดว่าวันนี้กินมังฉันคงจะไปกับน้องๆแล้วล่ะ
 
ตอนนี้ฉันเดินเล่นอยู่บนถนนคนเดินแห่งหนึ่ง มาเลือกซื้อของกระจุกกระจิกตามลุคของสาวหวานอย่างฉัน และเรื่องที่ฉันไม่คิดว่ามันจะเกิดก็เกิดขึ้น
 
มันเกิดขึ้นขณะที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว...
 
คนที่ไม่ได้เจอกันเกือบสิบปีมายืนอยู่ตรงหน้าฉันกับผู้หญิงคนหนึ่ง
 
ทั้งสองรักกันหวานชื่น เหมือนไม่เห็นสายตาใครคนอื่นเลย
 
รวมทั้งฉันด้วย...
 
"เจล.." เหมือนเขาจะรู้สึกตัวแล้วล่ะว่าฉันมองเขาอยู่
 
"อ้าว เรย์" ฉันเสแสร้งแกล้งยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึกข้างใน
 
"สบายดีไหม?" เขาถามมาอย่างนั้น คำตอบจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ
 
"ตั้งแต่นายจากไปก็ไม่ค่อยสบายหรอก" ฉันว่าไปอย่างนั้นแล้วส่งยิ้มไปให้ทั้งคู่ ก่อนจะรีบเดินหนีไป
 
ให้ตายเหอะ...
 
 
 
แสงแดดยามเช้าส่งลอดบานเกร็ดมากระทบที่เปลือกตาของฉัน มันเป็นเหมือนนาฬิกาปลุกชั้นดีทีเดียวล่ะ ฉันขยี้ตาเล็กน้อยก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวไปหาซื้อยางลบมานั่งแกะ
 
ที่ร้านขายเครื่องเขียนเจ้าประจำที่นี่ตั้งอยู่ในตรอกเล็กๆ เป็นร้านขวัญใจขิงเด็กม.ปลายหลายๆคน เพราะมีของกระจุกกระจิกมากมายหลายอย่าง รวมทั้งฉันด้วยที่ชอบของแบบนี้
 
"ยังชอบมาที่นี่อยู่เหรอ?" เสียงของใครคนนั้นที่ฉันรู้ดีดังมาจากข้างหลัง
 
"ของมันเยอะดี" ฉันตอบโดยที่ไม่หันหลังกลับไปมอง
 
"ไม่คิดจะหันมาทักทายกันหน่อยเหรอ?" เขาถามมาอย่างนั้น ฉันอยากจะหันไปมองใจแทบขาด ถ้าไม่ติดที่ว่าเขาเคยทำร้ายจิตใจฉันมามากมายแค่ไหน
 
"แค่ได้ยินเสียงนายฉันก็เจ็บจะแย่แล้วล่ะ อย่าให้ฉันเห็นหน้านายเลย" ฉันว่าแล้วรีบเดินไปจ่ายค่าปากกาที่เคาน์เตอร์
 
โลกนี่กลมจริงๆเลยเนอะ
 
ฉันก้มหน้ามองไอโฟนลูกรักในมือ ก่อนจะกดรับสาย
 
"สวัสดีค่ะ" ฉันกรอกเสียงลงไปตามสาย
 
[พูดซะเพราะเชียวนะ]
 
"มีอะไรล่ะ ว่ามาสิ" ฉันไม่พูดพร่ำทำเพลง เร่งปลายสายให้พูดสรุปโดยเร็วที่สุด
 
[บริษัทรับเธอเข้าทำงานแล้วนะ เริ่งงานได้วันนี้เลย] คำตอบของแลายสายจะน่าดีใจกว่านี้ ถ้าบริษัทที่เขาว่าไม่ใช่บริษัทของพ่อเขา
 
"ฉันควรจะดีใจดีไหม?" ฉันถามไปอย่างเบื่อหน่าย
 
[ฉันยอมมาล้างจาน6วันเพื่อต่อรองให้พ่อรับเธอเข้าทำงานเลยนะ]
 
"โอเคๆ แต่ฉันคงเริ่มงานพรุ่งนี้ แค่นี้ล่ะฉันกำลังจะข้ามถนน" ฉันตัดสายไปโดยไม่รอฟังคำอำลาจากปลายสาย ก่อนจะหย่อนโทรศัพท์ลงกระเป๋าสะพาย เพื่อเตรียมตัวข้ามถนน
 
นั่นไงล่ะ รถติดไฟแดงแล้ว...
 
"ข้ามสะพานลอยดีดีสิ"
 
 
 
 
 
●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●  ●
ชาร์ปแรกจบแล้ววว เย้เย้
อยากได้เมนท์เป็นกำลังใจบ้างง่ะ -3-
เป็นไงก็มาเมนท์กันบ้างน้าา
ชาร์ปต่อไปอีกไม่นานแน่นอนค่าา
ทยอยมาอัพได้เรื่อยๆน้า ติดเรียนอยู่ มาอัพบ่อยๆถี่ๆยาวๆไม่ได้
ขอเมนท์หน่อยยยย

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
7.5 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
4 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
6.5 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

อ่านนิยายเรื่องอื่น

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา