ของขวัญของพ่อ

6.6

เขียนโดย มุเมะโนไทสะ

วันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เวลา 07.07 น.

  3 ตอน
  19 วิจารณ์
  8,363 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2556 11.43 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

2) ของขวัญที่สําคัญ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
 
 
 ''อาหารวันนี้เป็นยังไงบ้างคะ?'' 
 
เสียงภรรยาสุดที่รักของผมที่กําลังนั้งตักข้าวผัดกองโตให้ลูกที่กินอย่างเลอเทอะตามประสานเด็ก
และคําพูดที่ดูเป็นห่วงเป็นใยในขนาดที่ผมซึ่งกําลังเคี้ยวข้าวแก้มตุ๋ยแล้วพูดไปด้วย
 
 
   ''อู้อี๋อ๋าร๋อย'' ผมพูดออกมาภาษาอะไรไม่รู้เลยแฮ่ะ? แอบรู้สึกขําตัวเองว่าพูดอะไรออกไป
จงกระทั้งมีเสียงที่เจ้าลูกชายที่พูดเป็นภาษาเดียวกับผม
 
 
   ''โอ้อออออ๋าร๋อย'' หา? เจ้าลูกชายพูดอะไรวะเนี้ย? ผมหัวเราะออกมาและภรรยาก็แอบขํา
ภาษาของลูกกับผมที่พูดออกมา เขาคงรู้แน่นอนเลยนะว่าไอ้ที่เราพูดคงบอกว่า  ''อร่อยแน่นอน''  
 
 
   ''ดูสิ พวกคุณกินข้าวเลอะเทอะเต็มไปหมด ไปๆ เลย! ไปอาบนํ้ากันทั้งคู่เลย!'' ที่รักของ
ผมบ่นเหมือนกับว่าเธอกลายเป็นแม่คนที่สองของผมเลยพร้อมกับเอาเก็บจานไปล้างจานที่ห้องครัว
ก่อนที่ผมจะหันไปมองลูกแล้วพูดออกมา
 
 
   ''เอาละ ไปห้องนํ้ากันไหม? รีบไปเร็วเดียวยักษ์หน้าเหี่ยวแถวนี้อาละวาดก่อนนะ'' ผมพูด
ออกมาแบบเหมือนกําลังเริ่มเล่นกับลูกพร้อมกับแววตา  ที่ส่งรังสีในห้องครัวภรรยาของผมก็ขว้างนํ้า
ยาล้างจานใส่ข้อหาไปกวนเขาและ  ผมก็หลบทันก่อนจะวิ่งหนีเข้าห้องนํ้า
 
   ''ไปสิฮะ!''พ่อ!'' ลูกชายพูดออกมาพร้อมกับแววตาปิ๊งๆพร้อมกับโดดลงจากเก้าอี้วิ่งไปห้องนํ้าด้วยกัน
 
 
 ------------------------------------------------------------------------------------
 
   ''ผู้พิทักษ์พยุงความยุติธรรมมาแล้ว! อะช้า!'' ผมสาดนํ้าในอ่างอย่างเมามันส์ใส่เจ้าลูกชาย
ที่ทําท่ามาสไรเดอร์แปลงร่าง
 
 
   ''อ๊ากกกก --- ข้าตายแล้ว ...!'' ลูกชายตัวน้อยโดนนํ้าสาดใส่ในอ่างแคบๆก่อนจะทําท่าจม
ลงไปในผิวนํ้าผมกลั้นขํากับความตลกก่อนจะดึงขึ้นมา
 
 
  ''เอ้าๆ พอมาสระผมเลย!''  ผมดึงขึ้นมาจากอ่างก่อนจะหยิบแชมพูสระผมบีบใส่มือสั่งให้
ลูกชายตัวดีนั่งบนเก้าอี้เล็กๆที่ยอมทําตามคําสั่งได้แล้วค่อยๆขยี้หัวลูกชายจงมีฟองสีชมพูเต็มไป
หมดในเส้นผมในขนาดที่ผมสระผมให้ลูกอยู่เขาก็พูดออกมา 
 
 
  ''พ่อ''ฮะ? พ่อคิดว่าของขวัญบนโลกนี้คืออะไรหรือครับ?'' เด็กชายคนนั้นพูดออกมาพร้อม
กับเงยหน้ามองผมในขนาดที่ผมซึ่งงงกับคําถามของอีกฝ่ายจึงถามตอบ
 
  ''ทําไมลูกถึงคิดแบบนั้นละ?'' ผมถามด้วยความสงสัย 
 
  ''ตอนที่ผมอยู่โรงเรียน ผมเห็นคุณ''พ่อ''ทุกคนเขามีของขวัญมาแจกให้ลูกทุกคนละนะ แต่
ผมไม่ได้เลย ... ''  ลูกชายทําสีหน้าเศร้าสร้อยกับผมในขนาดที่ผมนึกถึงวันนี้ .... เดียว? พ่อทุกคน
มาที่โรงเรียน ..... ชิบหาย ......
 
 
วันนี้วันพ่อนี้หว่า ........  ?
 
ผมรู้สึกโครตตกอกตกใจ เพราะผมทํางานมากไปหรือเปล่านะ? ถึงได้ลืมช่วงเวลาที่สําคัญขนาดนี้ ผมหยุดสระผมให้ลูกก่อนจะทําหน้าตัวเองคนเป็น''พ่อ'' ที่ลืมช่วงเวลานี้ก่อนที่ลูกชายจะหันไปมองแล้วมองสีหน้าผมก่อนจะยิ้มออกมาเข้ากอด
 
''ไม่เป็นไรหรอก! ผมน่ะไม่ต้องการของขวัญอะไรหรอก!ขอแค่มี''พ่อ''อยู่กับผมตลอดไปก็พอแล้วครับ!   '' 
 
คําพูดที่ปลอบขวัญผมและกอดที่อบอุ่นเล็กๆนั้นที่เข้ามาหาผมในขนาดที่ผมตัวเปียกอยู่ผมขยับแขนทั้งสองข้างกอดเข้าหาลูกชายตัวน้อยๆที่พูดออกมาเหมือนกําลังบอกผมว่า''ไม่เป็นไร'' ผมคิดว่าสิ่งที่ผมทํามากไปอาจจะไม่มีเวลาให้ลูกเลย 
 
    ''ขอบใจนะ .ลูกน่ะ .. คือของขวัญที่ดีที่่สุดของ''พ่อ''เลย ..'' ผมเผยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยนพร้อมขยี้หัวลูกชายที่ยิ้มด้วยใบหน้าดีใจ 
 
    ''เอาละ! รีบสระดีกว่า! เดียวนางยักษ์จะโมโหนะ!'' ผมเปลี่ยนเป็นคําพูดที่ร่าเริงพร้อมกับหัวเราะไปมาพร้อมกับลูกชายก่อนที่จะเดินลงไปสระและทําธุระตามประสาน''พ่อ'' ลูกในห้องนํ้า
 
 
------------------------------------------------------------------------------------
 
ในช่วงที่ผมนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่กับภรรยาที่นอนหลับอยู่และผมที่แยกห้องกับลูกชาย เพื่อให้
เขาโตและเข้มแข็งขึ้นเพื่อที่จะได้ออกไปข้างนอกได้ ผมตื่นขึ้นมาพร้อมเปิดโคมไฟจิ่วขนาดเล็กๆ
ข้างกุมขมับกับการพูดคุยในห้องนํ้ามะกี้ 
 
   [ตอนที่ผมอยู่โรงเรียน ผมเห็นคุณ''พ่อ''ทุกคนเขามี''ของขวัญ''มาแจกให้ลูกทุกคนละ
นะแต่ผมไม่ได้เลย ... ]  อยู่ๆคําพูดของเจ้าลูกชายก็ลอยเข้ามาหาผมจงทําให้ผมรู้สึกว่า เรานี้
เป็น''พ่อ''ที่แย่จริงๆ .. ผมจึงสะกิดที่รักในขนาดที่เขากําลังนอน
 
  ''คุณ ? คิดว่าลูกชายเขาจะเหงาไหมที่ผมไปทํางานทุกวันโดยไม่มีเวลาให้น่ะ '' ผมพูด
ออกมาด้วยเสียงที่ง่วงนอนและพึ้งตื่นมะกี้ภรรยาที่โดนผมสะกิดจึงเอียงคอและถามด้วยความสงสัย 
 
  ''ถามทําไมเหรอคะ? ลูกของพวกเราน่ะเขาก็โตกันแล้วนะ ..แต่ฉันก็พึ่งสังเกตเห็นช่วงนี้
ที่ลูกชายเหงาๆ ... เวลาฉันไปรับเขาทีไร เขาจะนั่งแกร่งชิงช้าแล้วนั่งเหม๋อมองท้องฟ้า ...
''  คําพูดช่วงหลังทําให้ผมรู้สึกว่า ''กรูนี้แม่งแย่ชิบ'' ผมเอามือขยี้หัวตัวเองไปมาและภรรยาของผม
ที่ก็คิดหนักเหมือนกันที่ลูกชายช่วงนี้เขาอาจจะรู้สึกถึงคําว่าเหงา เพราะพวกเราไม่มีเวลาด้วยกัน
ก็ได้ 
 
 ''งั้นเรามาช่วยกันคิดดีกว่านะ '' ผมพูดออกมาเพื่อที่จะหาทางแก้ไข
 
 ''ก็ดีคะ '' สุดที่รักเห็นด้วยกับผมที่จะช่วยหาทางแก้ไขปัญหากัน 
 
 
----[ผ่านไป 1ชั้วโมง ] ----
 
  ''คุณคิดว่าที่นี้ได้ยังคะ?''  
 
 
  ''อันนี้ไม่ได้แน่นอน  ลูกเขาจะชอบอะไรโบราณได้ไงกัน?'' ผมพูดพร้อมหยิบหนังสือท่อง
เที่ยวดู
 
 
 ''งั้นลองคิดดูอีกดีกว่าคะ''
 
 
----[ผ่านไป 2 ชั้วโมง ] ----- 
 
  ''คุณคิดว่าสระว่ายนํ้าที่นี้เป็นไงละ?''   ผมถามเขาที่ซึ่งกําลังอ่านหนังสือค้นหาแหล่งท่อง
เที่ยว
 
  
  ''ลูกเราเล่นนํ้าไม่เป็นนะ คุณ?  '' 
 
 
  ''เออวะ .... ''  
 
----[ผ่านไป 3 ชั้วโมง]-----
 
  
  ''ได้แล้วละ!!'' เสียงตะโกนของผมดังขึ้นมาในขนาดที่สุดที่รักของผมตกใจที่ผมลุกขึ้นมา
 
  ''ได้แล้วหรือคะ? '' ภรรยาของผมพูดออกมาในขนาดที่ผมตื่นเต้นอยู่
 
 
  ''สวนสนุกยังไงละ! พรุ่งนี้เราไปเที่ยวสวนสนุกกัน!!'' ผมพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น  ที่
ตอนเด็กๆคุณพ่อและคุณแม่ในสมัยก่อนพาผมไปเที่ยวที่นั้น ถ้าลูกได้ไปเที่ยวที่นั้น เขาอาจจะดีใจ
ก็ได้ 
 
  ''จริงสินะ นี้พวกเราลืมไปได้ไงกันคะ?''   
 
  ''แก่แล้วนี้หน่า''  ผมพูดแซวออกมาทันทีที่โดนหนังสือขว้างใส่หน้า 
 
  ''นอนเลยพ่อคุณแพนด้า!'' ภรรยาเขกหัวแล้วล้มลงนอนบนเตียงปิดโคมไฟก่อนจะนอนนี้ก็ไกล้
จะตีสามแล้วละสินะอืม .... 
 
  ''ครับๆ '' ผมพูดออกมาโดนไล่แบบเด็กๆก่อนจะปิดโคมไฟของตัวเองล้มลงนอน
 
 
 
 
 

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
7 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
6.7 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
6.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา