เป็นตายเท่ากัน

9.7

เขียนโดย acertam

วันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 เวลา 19.30 น.

  3 ตอน
  2 วิจารณ์
  4,896 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 19.36 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

2) สิ่งที่เห็นด้วยตา

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
 
 
 
 
"รักนะคับ" ผู้ชายที่มีหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรได้เอยปากบอกรักกับผู้ชายอีกคนหนึ่งซึ่งมีรูปร่างคลายกับผู้หญิง ผิวของเขาขาวซีด เหมือนกับผู้ป่วยที่รอวันตาย ใช่คิดถูกแล้วผู้ชายที่นอนบนเตียงตอนนี้กำลังจะตาย
 
 
สิ่งที่เหลือให้เห็นด้วยตา ว่าเรายังคบกัน
คือคำรักที่พูดผ่านผ่าน ซึ่งมันไม่มีใจ
 
 
ผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงและมีเครื่องหายใจช่วยให้มีชีวิตต่อมองดูแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากพูด แต่เพราะเขา พูดไม่ได้ ป่วยมาเกือบเดือนแล้วมันคือโรคร้ายที่มาทำให้ร่างกายเขาอ่อนแอ แต่ดูเหมือนโรคร้ายนี้ยิ่งเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น
เหมือนกับคนที่พูดว่ารักเขา กำลังรักเขาน้อยลง น้อยลง เรื่อยๆ
 
เธออาจจะคิดว่าควรจะทน แต่ฉันทนไม่ไหว
อยู่กับคนที่ต้องกลั้นใจ ทำเหมือนว่าใยดี
 
ใช่ผมต้องทนมองเห็นเขากับน้องชายผมต้องมีอะไรกัน ถึงปมจะไม่เห็นด้วยตาแต่ผมก็รับรู้ได้ เพราะทุกครั้งที่เขาเข้ามาหาผม ผมมักจะสังเกตุเสมอว่าทั้งสองยิ้มให้กันเหมือนคนรักกันและมันคงไม่แปลใครล่ะจะมามีอะไรกับคนไม่มีเรียวแรงแบบผม ต้องนอนรอวันตายอยู่แบบนี้ รอวันที่ลมหายใจได้หมดไป
 
"คุณพยาบาลผมฝากดูแลแฟนผมด้วยนะคับ" เขายิ้มให้พยาบาลสาวและมาจับมือของผม "ไปก่อนนะคับไปทำงาน" เขายิ้มให้ผมและปล่อยมือไป
 
เขาบอกผมแบบนี้ทุกเช้าและกว่าจะกลับบ้านก็ดึก ทำแบบนี้มาเกือบเดือนแล้ว ผมเคยคิดอยากฆ่าตัวตายนะคับแต่มันก็ไม่ได้ผลสักที ตายยากตายเย็น
 
 
ทำไมเทวดาต้องแกล้งฉัน แกล้งให้ฉันมีลมหายใจต่อ
แต่เหมือนฉันต้องตายทั้งเป็น....
 
 
ผมชื่อไม้คับ (เคย)เป็นนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์  แต่มาันหนึ่งร่างกายผมกับอ่อนแอไม่มีเรียวแรงจะเดินผมคบกับเขาได้ห้าเดือนแล้วล่ะคับ
เขา(เคย)เป็นคนดี
เขา(เคย)รักผมคนเดียว
แต่ทั้งหมดมันก็แค่เคย เคย เคย
 
ครอบครัวของผมก็ดีนะคับพ่อกับแม่มักจะมาเยี่ยมผมทุกๆวัน ใช่ผมไม่ได้อยู่ที่บ้านของตัวเอง แต่ผมมาอยู่บ้านเขา เขาอาสาจะดูแลผมทุกอย่าง ไม่ให้พ่อกับแม่ต้องเป็นห่วงเพราะลำพังพ่อทำงานแม่ทำงานก็เหนื่อยมากแล้ว
 
"กินข้าวนะคะ" พยาบาลสาวเธอบอกกับผม เธอชื่อวิภาเป็นพยาบาลสาว เขาอ่อยแฟนผมบ่อยๆ แต่ติดตรงที่แฟนผมชอบผู้ชาย
 
ผมต้องกินข้าวต้มทุกๆวัน ตามด้วยผลไม้ แบบนี้ทุกๆวัน แม่พยายามบอกเขาว่าจะเอาผมไปรักษาที่อเมริกาเพราะมีหลายคนบอกว่าหายได้ ครอบครัวผมจะบอกว่ามีเงินก็ไม่เชิงหรอกนะ
 
แล้วที่น้องชายผมมาที่นี้เพราะมันอาจจะมาเยี่ยมผมหรือไม่ก็มาอ่อย
ใช่มาอ่อย แฟนพี่ชายตัวเอง (ไอ้น้องเลว) ผมแค่ด่าได้ในใจแต่ปากผมมันพูดไม่ออกแม้แต่นิดเดียวผมพยายามบอกพ่อกับแม่ให้พาหนีไปจากที่นี้
ผมพยายามเขียนหนังสือให้ได้ แต่ทุกครั้งที่เขียนก็ไม่เคยจะเป็นตัวหนังสือ ผมพยามออกเสียงแต่มันก็ได้แค่คำว่า
 
"อือ" แค่เนี่ยจริงๆ
 
ผมคงต้องพยายามกว่านี้สินะ ร่างกายก็ตอบสนองด้วยสิ!!
อย่าทำให้หัวใจต้องเจ็บแบบนี้เลย ขอร้องล่ะ......
 
 
##ถ้าเธอเม้นก็คงดีใจ 5555

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา