"ลูน่า"กับการผจญภัยหนีกลางป่าลึก

8.3

เขียนโดย MeRoDy

วันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 เวลา 12.15 น.

  11 บท
  20 วิจารณ์
  17.56K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2557 10.24 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

10) ผู้ดุแลเรือนเล็ก

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
บทที่ 10
ผู้ดูแลเรือนเล็ก
 
ชายหนุ่มผิวสีแทน ใบหน้าหล่อเหลา สูงโปร่ง หน้่าเข้มหนวดเคราเล็กน้อยเดินตรงมาที่ฉัน
เขาส่งยิ้มมาแต่ชั่งเป็นรอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจสักเท่าไร แววตาน้ำเสียงฟังดูมีเลสนัย
     “แซม..”!!
ลุคเรียกชื่อเขาคนนั้นด้วยท่าที่ตกตะลึง คงเป็นเพราะไม่คิดว่าจะมีใครมาอยู่แถวนี้ระหว่างที่ลูน่ากับลุคกำลังคุยกัน
     “ดีใจจริง ที่นายยังจำข้าได้ นายลุค”
     “นายมาทำอะไรที่นี้ นายต้องค่อยดูแลเรือนเล็กไม่ใช่เหรอ “
     “ก็ใช่ แต่ข้าเบื่อนิว่ะ ข้าออกมาเดินเล็กบ้างไม่ได้หรือไง…ไม่ยักกะรู้ว่าเรือนใหญ่มีสาวสวยขนาดนี้อยู่ด้วย งั้นข้าคงต้องมาเดินเล่นแถวนี้บ่อยๆสะแล้วสิ “
 
แซมหั่นมายิ้มให้กับลูน่าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
     “ถ้านายใหญ่มาเห็นเข้านายจะซวย”
     “นี้นายห่วงข้าหรือห่วงแม่สาวคนนี้กันแน่ จะเก็บไว้คนเดียวละสิท่า“
     “อะ แฮ่ม”!!
ลูน่าที่ยืนฟังอยู่นานถึงกับต้องกระแอมเสียงให้รู้ว่าเธอก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยทั้งคน
     “โอ้ว โทษที่สาวน้อยผมเป็นคนพูดตรงไปหน่อย “
    “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พูดตรงๆก็ดีกว่าคนบางคนที่พูดอย่างใจอย่างหาความจริงไม่ได้”
ลูน่ามองลุคด้วยหางตา และหั่นมาส่งยิ้มให้กับแซม
     “ฮ่าๆ นั้นสิครับ ว่าแต่คุณคนสวยชื่ออะไรเหรอครับ”
     “ฉันชื่อลูน่าค่ะ “
     “งั้นผมขอให้คุณลูน่าคุยเป็นเพื่อนผมสักพักได้ไหมละครับ “
     “ไม่ได้ ลูน่าเธอต้องไปทำงานต่อ เดียวงานจะไม่เสร็จเอานะ”
ลุคที่ยืนฟังอยู่รีบแทรกขึ้นมาทันที่
     “จะเสร็จหรือไม่เสร็จฉันไม่สน ฉันจะคุยกับคุณแซม “
     “ฮ่าๆ ไงละลุค ลูน่าเขาอยากคุยกับข้า นายอย่าทำตัวเป็นหมาหวงก้างหน่อยเลยน๊า”
     “งั้นก็ได้“
 
ลุคเดินออกไปอย่างไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
      “คุณลูน่าอยู่ที่นี้นานยังครับ”
ลูน่าไม่ได้ตอบอะไร เหมือนเธอจะไม่ได้ฟังที่แซมถาม ใจเธอกลับเมอลอยตามลุคไปด้วย
    “คุณลูน่า คุณลูน่าครับ”
    “ห๊ะ ค่ะ มีอะไรเหรอคะ”
    “ผมถามว่าคุณลูน่าอยู่ที่นี้นานหรือยังครับ”
    “อ่อ ก็เพิ่งมาน่ะ”
ระหว่างที่คุยกันแซมก็ค่อยๆขยับเข้าหาลูน่าเรื่อยๆ จนลูน่าต้องถอยออกห่างตลอดเวลา
    “เอ่อ…ฉันว่าฉันไปทำงานต่อดีกว่าค่ะ ไปก่อนนะค่ะ”
ฉันรีบปริตัวออกมาจากแซม และรีบเดินหนีอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะทำอะไรฉันมากกว่านี้
    “เดียวสิครับ! ผมช่วยให้คุณไปจากที่นี้ได้นะ “
    “ห๊ะ นายว่าไงนะ “
ลูน่าหยุดเดินและหั่นกลับมาหาแซมทันที
    “ผมได้ยินหมดแล้วที่คุณคุยกับลุค ผมจะช่วยคุณเอง “
    “นายจะช่วยฉันหรอ” !
    “ใช่แล้ว“
    “แล้วทำไมนายถึงอยากจะช่วยฉันละ “
    “ก็ ..ก็ผมสงสารคุณลูน่า นิ”
    “แค่นั้นเหรอ”
    “ใช่ ทำไมละ ผมจะช่วยคุณโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนไม่ได้เหรอครับ “
    “ เปล่าค่ะ ฉันแค่ไม่อยากจะไว้ใจใครที่นี้อีกแล้ว”
    “แต่ผมไม่ใช่คนที่นี้นะ ผมอยู่ที่เรือนเล็ก “
    “แล้วคุณจะช่วยฉันได้จริงๆเหรอ “
    “ส.บ.ม สบายมาก ว่าแต่คุณไว้ใจผมหรือเปล่าละ“
    “ฉันไม่มีทางเลือกแล้ว นิ “
 
กริ๊งงงงงง (เสียงสัญญาณพักเที่ยง)
    
     “พักเที่ยงแล้ว ฉันไปทานอาหารก่อนนะ คุณแซมจะไปด้วยกันไหม “
     “โน โน ถ้ามีคนที่เรือนใหญ่เห็นผม เป็นเรื่องแน่…ผมว่าเราค่อยมาคุยกันต่อพรุ่งนี้ดีกว่า ผมจะได้เตรียมแผนมาให้คุณลูน่าด้วย ดีไหมครับ”
แซมเดินเข้ามาโอบไหล่ลูน่า ใบหน้ายิ้มอย่างมีเลสนัย
     “ค่ะ งั้นฉันไปก่อน”
ลูน่าเบียงตัวออกมาจากอ้อมแขนของแซมอย่างรวดเร็ว
    “พรุ่งนี้ผมจะมารอตรงนี้นะครับ และที่สำคัญอย่าบอกเรื่องนี้กับใครละ“
    “ค่ะ” ลูน่ารีบเดินออกมาจากพุ่มไม้ใหญ้อย่างระวังตัวที่สุด
 
บริเวณนี้ในเวลานี้ไม่มีใครเลย เพราะทุกคนไปโรงอาหารกันหมด เหลือแค่แต่ผู้คุ้มที่ยืนอยู่เป็นจุดๆรอบเรือนใหญ่
ซึ่งบริเวณหลังพุ่มไม้ใหญ่จะไม่มีใครสังเกต เพราะเป็นบริเวณที่ไม่มีใครทำงานอยู่เลย…
 
ฉันเริ่มมีความหวังที่จะได้กลับบ้านขึ้นมาอีกครั้ง แต่ลึกๆฉันก็ไม่ไว้ใจนายแซมนั้นเลย แต่ยังไงฉันก็จะลองเชื่อใจเขาดู บางทีคนที่ไม่น่าไว้ใจ อาจจะไว้ใจได้กว่าคนที่น่าไว้ใจอย่างนายลุค ก็ได้ !
 
 
 
 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.4 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.8 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา