อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

สวัสดีครับ ผมคุจิยะ ยู ในตอนนี้กำลังไปเยี่ยมแฟน ใช่ครับ โควมิ แฟนผมเป็นไข้หวัดน่ะครับ ครั้งนี้ผมเพิ่งไปแสดงคอนเสิร์ตไกลเลยมาถึงซะค่ำเลย เหนื่อยจริงๆ

ท่ามกลางเวลาค่ำ เด็กหนุ่มผมชมพูสวมหมวกไหมพรมสีดำอันเป็นเอกลักษณ์ เดินทางไปหาแฟนสาวด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน ไม่มีคนเดินมีเพียงแสงจากเสาไฟที่คอยเป็นเพื่อนในยามค่ำก็เท่านั้น

"แปลกจริง..."เด็กหนุ่มดูนาฬิกา"เที่ยวคืนแล้วสินะ ป่านนี้คงจะนอนกันหมดแล้ว ค่อยไปเยี่ยมพรุ่งนี้ก็ได้"

เด็กหนุ่มเดินทางต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงสวนสาธารณะ ที่บัดนี้ ไร้ผู้คนมีเพียงหมาแมวจรจัดสามสี่ตัวเท่านั้น ที่นอนอยู่ตามใต้ม้านั่ง

"พักสักหน่อยดีกว่า" เพราะรถไฟหมด เค้าจำต้องเดินย่ำเต๊าะกลับมาที่บ้าน ซึ่งกินเวลานานสองชั่วโมง กว่าจะมาถึงเมืองเอ-มง เล่นทำเอาเค้าปวดขาไปหมด

ยูเลือกนั่งพักตรงม้านั่งที่อยู่ใกล้ชิงช้าเพื่อคลายความเมื่อยล้า เด็กหนุ่มมองไปที่ชิงชาที่แกว่งไปมาเล็กน้อยโดยไร้คนเล่นเพราะแรงลมที่พัดมา แรงลมนั้นทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกหนาวนิดหน่อย เค้ากอดตัวเองเล็กน้อยเพื่อคลายความหนาวที่เข้ามา ถ้าเป็นเด็กหนุ่มคนอื่น ป่านนี้คงจะอยู่บ้านอนในผ้าห่มอุ่นๆและอยู่กับครอบครัว ครอบครัวเหรอ? ความจริงเค้าอยากจะกลับไปอยู่กับแม่ ครอบครัวที่เหลืออยู่หากแต่...แผลในอดีตเพราะคนอื่นทำกับเค้า ทำให้สายสัมพันธ์ของเค้ากับแม่แแตกหัก ทำให้เค้ากลัว...กลัวความเจ็บปวดที่ต้องถูกทิ้งไว้เหลือเกิน

ขณะที่เด็กหนุ่มคิดอะไรเพลิดๆ ก็ตกใจ ภาพตรงหน้านั้นคือ ภาพตัวเค้าในวัยเด็กกำลังเล่นชิงช้าโดยมีพ่อคอยแกว่งให้ และแม่ของเค้าคอยดูอยู่ห่างๆ 

คุจิยะ ยู ขยี้ตา ภาพตรงหน้าก็ยังไม่แปรเปลี่ยน

"อยากกลับไปไหม?"เสียงปริศนาดังขึ้นจากข้างหลัง

เด็กหนุ่มลุกขึ้นหันไปประจันหน้า ก็พบกับชายหนุ่มหน้าตางดงามหากแต่ซูบผอมผิวขาวซีด ในชุดเสื้อสูทสีดำสวมเสื้อโค้ทสีเดียวกัน ผมหยักศกยาวนั้นรวบต่ำ ตาสีแดงฉายแววลึกลับ ใบหน้าซูบนั้นแย้มยิ้ม "ว่ายังไง...ไม่อยากกลับไปหาอดีตรึ? ชั้นรู้นะว่า ภายใต้ความเฉยชานั่นน่ะ ซ่อนความเจ็บปวด ความโหยหา โหยหาสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวยังไงล่ะ วันนี้ชั้นนำมันเสนอเธอแล้วนะ สนใจไหม?"

ฉับพลันเบื้งหลังชายหนุ่มร่างผอมก็ปรากฏตัวเค้าในอดีต และพ่อกับแม่

"นายไม่อยากกลับมาเหรอ"ยูในอดีตร้องถาม

ผู้เป็นพ่อเริ่มพูดบ้าง"ลูกไม่คิดถึงพ่อรึไง พ่อคิดถึงลูกมากเลยนะ ยู"

"ยูจ๊ะ ไม่ดีใจรึไง ที่เราจะได้กลับมาอยู่เป็นครอบครัวอีกครั้ง"

ชายร่างผอมเอ่ยอีกครั้ง"เลือกสิ พ่อหนุ่ม ความสุขรออยู่ตรงหน้านะ เลือกที่จะตอบรับชั้นสิ นี่คือสิ่งที่เธอโหยหามาตลอดไม่ใช่รึ"

ยูที่นิ่งเงียบไปนาน สูดลมหายใจเข้าทีหนึ่ง"มันเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจนะครับ แต่สำหรับผม อดีตคือสมบัติที่ล้ำค่า คือบทเรียนที่น่าจดจำ แต่...ผมคงไม่สามารถรับมันได้ ถึงผมจะโหยหามันแค่ไหน แต่อดีตคือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้อยู่ดี"

สีหน้าของชายร่างผอมแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอยู่ครู่ ก่อนจะกลับไปเป็นยิ้มแย้ม"ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร ชั้นรอได้...เธอสามารถกลับมาสู่อดีตได้เสมอนะ"

"ครับ ขอบคุณสำหรับความหวัง แต่คงไม่มีโอกาสนั้นหรอกครับ"

ยูมองภาพครอบครัวของตนเองในอดีตที่กำลังเลือนหายเพื่อจะจดจำภาพนั้นให้นานที่สุด

....

คุจิยะ ยู รู้สึกตัวอีกที ก็พบว่าเค้ายังคงนั่งอยู่ที่ม้านั่งในสวนสาธารณะ เด็กหนุ่มยกนาฬิกาขึ้นดู

"ตีสามแล้วแฮะ กลับบ้านดีกว่า"

เด็กหนุ่มเดินทางออกจากสวนสาธารณะ แต่ก่อนจะออก เค้าได้หันไปมองที่ชิงช้า อีกครั้ง

รอยยิ้มค่อยๆผุดขึ้นบนหน้า เค้ามองอยู่ครู่ใหญ่ๆก่อนจะหันหน้ากลับแล้วเดินจากไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อีกด้าน

"หึหึหึ เด็กนั่นเข้มแข็งกว่าที่เจ้าคิดมากนะ"ชายชราชุดดำสวมหน้ากากสีขาวหัวเราะ

ชายร่างผอมแสนจะหงุดหงิด"หึ! เสียดาย ข้าเกือบได้วิญญาณเค้ามาแล้ว"

"ความจริงที่เจ็บปวดมันดีกว่าความลวงอันแสนหวานอยู่แล้ว คนที่เข้าในสัจธรรมของโลกยังมีอยู่นะ"

ชายร่างผอมยิ้มเยาะอย่างไม่ยอมแพ้"ข้าจะรอดู ว่ามันจะจริงดั่งคำท่านรึเปล่า...ท่านยมทูต"

มาอัพแล้วจร้า คืออยากจะอัพนานและ แต่พอดีสัญญาณเน็ตที่มหาลัยมันมีปัญหา (กากสาดดดดด!!!แต่มีให้ใช้ก็ดีแล้ว) พอดีเรียนปีสามแล้ว(ไวอ่ะ) อาจจะไม่ค่อยมีเวลามากนัก ช่วงว่างๆจะพยายามอัพนิยาย เรื่องสั้น ฟิคนะค่ะ